ჩაჩავა ნიკოლოზი -Chachava Nikolozi

შელოცვა მთვარისეულებს

ალთა ბალთა.
ბარიბართუბართა.
ჯაჭვი ჯაჭვანდური
ქალდინადური.
დარი ნატყუბარი
ხრა ნაგუბარი.
სულადი უწმინდური
ხარდინადური.


ჩანტლაძე შოთა - Chantladze Shota

ჩამქრალი გულით დავდივარ

(chamqrali gulit davdivar)


ჩამქრალი გულით დავდივარ
და გრძნობაც ჩაქრა, გაცივდა,
ჩემი ოცნების ლანდი ვარ,
სევდა წვიმებად მაწვიმდა.
და ზღვას ვეახლე, მინდოდა,
გული ამენთო ისევ,
მე სიახლისეს დავეძებ,
რა შორს ხარ, სიახლისევ.









ჩალაბაშვილი თემური - Chalabashvili Temuri

სანთელი

შენ სანთელი ხარ უფლის ხმობილი,
ო, პაწაწინა თაფლის სანთელო.
გყოლია მრევლი ხელაპყრობილი -
შენ შეგინახავს ეს საქართველო
ჩამოგიროლებს სული ტაძართა
და ეგ სიწმინდე გასაკვირია.
ბევრჯერ მომხდურმა ცრემლი წაგართვა,
ბევრჯერ დაღვრილხარ და გიტირია.


ჩიხლაძე დავითი - Chiladze Davit

ნეგატივი (negativi)

ნინო დარბაისელს
წარმოიდგინე ქალაქი პირიქით:
მაღალი ამწეები ცათამბჯენების საძირკვლებთან,
სადაც ჯერ ეს სახლები არ ჩანს
და ხრიოკ მიწას ამშვენებს მხოლოდ
ღრუბლები, ოქროსფერ მაგრამ ცარიელ ცაზე.
წარმოიდგინე ცხოვრების ნეგატივი:
გინდა მიუძღვნა შენი ხსოვნა
იმ დავიწყებულ, ვერგამოცნობილ
ადამიანებს,
ვისთანაც ცხოვრობდი, ადრე თუ გვიან, ასი, ორასი ან
მეტი წლის წინათ, მოვიდა დრო და დაემშვიდობე,
აღარც გინახავს.
თუ გინდა უთხრა: მე შენ მახსოვხარ, ძველებურად,
როგორც მიყვარდი, თუმცა ვერ გხედავ, აბა
სად ხარ?
მიჩურჩულე,
ხელით მანიშნე,
დამიქნიე ხელი ქუჩაში,
მითხარი: მე ვარ,
ეს მე ვარ, მიცანი?
წარმოიდგინე ნეგატივი:
აღარასოდეს აღარ კარგავ საყვარელ ნივთებს,
ნაცნობ ხმებს და საკუთარ თავზე უფრო ძვირფას
ადამიანებს.
შეგიძლია წარმოიდგინო?


ჩიტიშვილი მანანა - Chitishvili Manana

ჯვრის უღელტეხილზე

(jvris ugeltexilze)

ძირს ნახატივით დავტოვეთ მლეთა,
მყინვარი — ხევში ჩამდნარი ვერცხლი.
წყაროსთან თავშლით შებუდნულ ქალებს,
მთიულის ქალებს უნთიათ ცეცხლი.
და თოვლი, როგორც თეთრი ქალწული,
წევს შორიახლოს უცხოდ და ურჩად
და მყინვარწვერი — ქათქათა ძუძუ
ნისლის უნაზეს პერანგში უჩანს.




ჩიქოვანი სიმონ - Chiqovani Simon

მეორე მიძღვნა

(meore midgvna)


თვრამეტი წელი და დასრულდა ბავშვის ასაკი:
ტანი ყვავილი, დახატული თითქოს გოგენის.
მე, როგორც ქისას, დავატარებ გრძნობას გასაკვირს
და არვინ იცის, რა ფიქრი და ეშხი მოგველის!

მსურს, მოვიდე და სიყვარულით მოგეალერსო,
ეგებ ამ გრძნობას სიჩუმეში შენაც მოელი.
მაგრამ რა გიყო, შენ მძიმე ხარ ჩემი ლექსივით
და ამავე დროს ტაიტივით მიუწვდომელი.






ჩიკვილაძე მარი -Chikviladze Mari

გადამარჩინე

გადამარჩინე, წამიყვანე შენთან,
სადმე შორს...
თორემ ამ ქუჩის მტვერი სულში მათოვს და მყინავს,
ეს დამტვერილი ოცნებებიც კარგავენ ძალას,
გადამარჩინე,
თორემ მტვერი ყველაფერს მპარავს...

გადამარჩინე...
წამიყვანე...
უფსკრულთან ვდგავარ,
მტვრიან ქარიშხალს ველოდები თვალის ცეცებით,
გადამარჩინე, თორემ ქარის მოტაცებული,
ამ მტვერში გზას ვერ გავიკვლევ და დავილეწები.

გადამარჩინე თუ გიყვარვარ,
თუ გინდა ჩემთან,
მიდი და სთხოვე უფალს, ქარის ჩადგომა ბრძანოს,
თორემ ამ მტვერმა სულ წამართვა ხედვაც თვალიდან,
და ჩვილი ბავშვივით ფეხის ადგმას ვიწყებ თავიდან...

გადამარჩინე...
მე ამ მტვერმა მონად მაქცია,
და როგორც მონას, მეც მტვრიანი კაბა მაცვია...


ჩეკურიშვილი ბელა - Chekurishvili Bela

ნატო ინგოროყვას
რა ქნას მოკვდავმა
(ბესიკ ხარანაული)


რა ქნას მოკვდავმა,
თანაც ქალმა,
თანაც პოეტმა,
თანაც ქალაქში,
სადაც ქვაც კი სიბერით სცოდავს,
სადაც ზღვებიდან გადმოსული საღამოები
ახშობენ დილით დაბადებულ იმედის ნოტებს;
რა ქნას მოკვდავმა,
თანაც ქალმა, როცა არსებობს,
მარტივ დღეებად გაფანტული
უცხო სიზმრებში,
როცა სინათლის წყაროა და
მისი მსგავსები,
არქმევენ სატრფოს,
ხან მეგობარს, ხანაც სისხამზე,
უძღვნიან ლექსებს
და მოლოდინს უვსებენ სიტყვით,
როცა ბგერებსაც უწონიან
მისხალ-მისხალზე
და ფეხაკრეფით გაურბიან
უხერხულ კითხვებს;
რა ქნას მოკვდავმა,
თანაც ქალმა,
როცა მარტოა,
როცა წევს მზესთან
და მკლავებით აღვივებს ქვიშას,
როცა სიცოცხლის სურვილებმა
უკვე დატოვეს
და წყლის სიმშვიდით ელოდება
რაიმე ნიშანს;
და რა ქნას ქალმა,
უპასუხომ,
როცა ელიან
მისგან სამოთხეს
და არქმევენ გზასა და ჭიშკარს
იმ სამყაროსკენ,
სადაც საგნებს სხვა სახელი აქვს,
სადაც სიყვარულს არ ატანენ
ქარსა და პირქარს;
და რა ქნას ქალმა
მოტივტივემ
ტალღებზე უხმოდ,
უძვლოდ, უხორცოდ დარჩენილმა
ქალაქში, სადაც
ამინდებია და განწყობა
თბილი და სულ სხვა
პასუხებია და სახლები სადაზე სადა.

სააღდგომო ეპისტოლე

ვერ გეთოვლე და ვერ გექარიშხლე,
ვერც მწვერვალები შემოგაგებე,
ვერ გამოვდექი ბედის სანიშნედ,
არც კოშკი ვიყავ კირით ნაგები,
სიზმრად არ გეყო ჩემი სიცილი,
ბნელ ღამეებშიც ვერ გაგინათე,
ვერ დაგეწერე გულზე ფიცივით,
ვერც სიმღერებში შემოგემატე,
ათასწლეულებს მოვდევ შენამდე
პირიმზისად და ქაჯთა დედოფლად,
ხან საკურთხევლის ფრესკად ვეხატე,
ხან სამსხვერპლოზე ასვლა მელოდა,
ხან მიტაცებდა ვინმე ყივჩაღი
და უნაგირზე დანით მფატრავდა,
ბოლოს ლექსებში შემოგისახლდი,
ეს სატანჯველი რომ არ დამთავრდა,
მაგრამ ვერ ვძლიე ჟამთა სიბრიყვეს,
ვერ აგაცილე ღალატის სასჯელს,
მალე მამალი ისევ იყივლებს
და ძვლებურად უარმყოფ სამჯერ.

სიზიფეს

ჯერ ქვა მოძებნე
და მტკიცე კვანძის შეკვრა ისწავლე,
თორემ იქ, ხელი ხავსისკენ გაგექცევა
და შერცხვები.
ეს ინსტიქტია,
ბოლო წუთებში ყველას უჭირს,
და ხანდახან ისეც ხდება, რომ
ხავსი მაშველ რგოლად იქცევა
და შენ, გალუმპულს,
ნახევარი ქალაქის თვალწინ
მადლობასაც გათქმევინებენ.

ჯერ ქვა მოძებნე
და ჩუქურთმის გათლა ისწავლე,
თორემ კედლებს ისე სწრაფად ამოიყვანენ,
ჯერ მუხლამდე,
მერე ყელამდე,
დაყვირებასაც ვერ მოასწრებ,
ბეტონის ყორეში აღმოჩნდები ჩაშენებული
და შენს ადგილას, ტაძრის ნაცვლად,
უსახური გალავანი იდგება ბოლოს.…

ჯერ ქვა მოძებნე
და ფერები გადაარჩიე,
ვიდრე ოსტატს ოქროს ბეჭედს შეუკვეთავდე,
იკითხე მათი წარმომავლობა და პოვნის ფაზები:
ზოგი ქვა სმენას ამახვილებს,
ზოგი აბრმავებს,
ზოგი გულს ამსხვრევს,
ზოგი ნაღველს შლის და
ზოგიც, სულაც, უმიზეზო ოცნებებს იწვევს...…

ჯერ ქვა მოძებნე,
და ზომები კარგად გათვალე,
ვიდრე შვილის გაჩენას გადაწყვეტდე,
თორემ ვინ იცის,
მამამ ახალშობილის გადაყლაპვა მოიგუნებოს.
თუ მზად გექნება შეფუთული, დაღებულ ხახას რომ შეაგებო,
იქნებ შეძლო და გადაარჩინო,
თორემ ღმერთები, ხომ იცი რომ
საკუთარსაც არ ინდობდნენ
და მუდამ ძლიერის მხარეზე იდგნენ.

ჯერ ქვა მოძებნე,
და ვიდრე სურვილს ჩაუთქვამდე,
კარგად დაფიქრდი,
კიდევ გინდა დაბრუნება ამ ქვეყნად,
სადაც
ქვებიც კი ამდენს მოსთქვამენ?

ღია ბარათი, ანუ მე ვხედავ დედას

მე ხომ მატყუარა ვიყავი და
სკოლის მაგივრად სკვერში ვიჯექი,
რომ თვალდახუჭულს მზისთვის მეცქირა,
იქ გაცნობილ პენსიონერებს კი ვეუბნებოდი,
რომ დედა საქმეზეა წასული აქვე
ძმა კი ოკეანეებს სერავდა გემით.
მატყუარა ვიყავი და
პატარა ბიძაშვილებს ვუყვებოდი
კარადიდან გადმოვარდნილ ჩონჩხებზე
და შავხელებიან მამაკაცებზე,
ისინი იზაფრებოდნენ და
სახლში დაბრუნებისას ტიროდნენ.
მატყუარა ვიყავი და
პირველ სექტემბერს
მეგონდოლე ბიჭების სიმღერებს ვმღეროდი,
ვყვებოდი წყალში ფესვგადგმულ სახლებზე
და ნისლში მოტივტივე ხიდებზე,
საიდანაც მითიური არსებების ხმები აღწევდა.
მატყუარა ვიყავი და
კბილს ვიტკიებდი,
როცა ჩემს მეგობარ ბიჭებზე მეკითხებოდი,
მერე კი მაჯას ნივრის კბილებით ვიხვევდი
და შეძლებისდაგვარად ვკვნესოდი კიდეც.
მატყუარა ვიყავი და
გპასუხობდი,
რომ ქოთნები აივნიდან რახანია შემოვიტანე
და ფანჯრის რაფებზეც ჩამოვალაგე,
არც გამათბობელს ვტოვებ ჩართულს
და თაფლის ჭამაც არ მავიწყდება.
მატყუარა ვიყავი და
ყოველთვის ვახერეხებდი,
ჩვენს შორის აღმართული კედლები
გამჭვირვალე ფერად გადამეღება,
ვახერხებდი, რომ
ჩემს თვალებში ჩამონგრეული მერცხლის ბუდეები კი არა,
ყვავილებით სავსე კალათები დაგენახა,
და თუ ხანდახან
ჩემი ხმიდან შეშინებული ბაჭიები გადმოხტებოდნენ,
უძილობას ვაბრალებდი და
ნაწნავების რხევით ვაქრობდი.
ჰოდა, ახლაც,
იმედია შევძლებ დაგარწმუნო,
რომ ხელებს საშველად კი არ ვიქნევ ჰაერში,
ცეკვაა ასეთი, უხეში და თანამედროვე...

შეყვარებულთა მიწა

(ეჟენ იონესკოს და სხვებს...)

შეყვარებულები არ ითმენენ,
რომ მიწას, სადაც ისინი დააბიჯებენ,
სხვადასხვა ქვეყანა ერქვას.
ჩვენ კი, ისიც გვანუგეშებს,
როცა ფეხქვეშ ვგრძნობთ, მიწას,
რომელიც არასოდეს გვაყვედრის
სქესს და ნაბიჯებს
სხვადასხვა ქვეყნად სახელდებული
ქალაქების ქვაფენილებზე
და თანახმაა, დაყონ, აზომონ,
გაყიდონ და გაასაჩუქრონ,
იფერებს სახელს,
საზღვრებს და დროშებს,
რაც შეყვარებულებს არ ადარდებთ,
მაგრამ ჩვენ, ამ საზღვრებში,
დროშისა და სახელის გასწვრივ,
ვპოვებთ სიმშვიდეს, სიმყარეს და თავდაჯერებას...
შეყვარებულები არ ითმენენ,
რომ პაემანზე ძველი კაბით გაისეირნონ,
დღეგამოშვებით იცვლიან თმის ფერს
და წვიმაში თავდავიწყებით ილუმპებიან.
ჩვენ კი მივყვებით სეზონების მონაცვლეობას
და ხანგამოშვებით აღვნიშნავთ, რომ
რაც დრო გადის,
თითქოს უფრო სწრაფად ტრიალებს მიწა,
რომელსაც ვგრძნობთ ფეხქვეშ და გვეშინია,
ხელიდან არ გამოგვეცალოს...

ჯამბაზი

შევკაზმე სიტყვებით
ფიქრების რაშები,
სიტყვები ავკიდე
დარდების აქლემებს,
ვისწავლე სიტყვების
ბუშტებად გაშვება,
ძველი და ახალი
შევკრიბე სათქმელი,
სიტყვებით ავიგე
კოშკი და მაჩუბი,
სიტყვებით ვაქეზებ
საფრენად შევარდნებს,
სიტყვები შევფუთე
წარსულის საჩუქრად,
მოხვალთ და სიტყვების
ფანტელებს შეგაფრქვევთ,
სიტყვებზე დავკიდე
რწმენა და იმედი,
ნატვრა და სურვილიც
სიტყვებად დავყავი,
სწორედ იმ სიტყვებით
თქვენ რომ გამიმეტეთ,
შევქმენი სიცრუის
პატარა სამყარო,
სიტყვებით შემოვქსოვ
ცდუნების ბადეებს,
სიტყვებით ვხიბლავ და
სიტყვებით დავგესლავ,
ლექსებად გროვდება
სიტყვების ნადავლი,
რა უნდა საბრალო
სიტყვების გალექსვას...
სიტყვებით ვარიდებ
თავს ბედის გამრიგეს
და მიგებს, რამეთუ
თვითონაც სიტყვაა,
სიტყვებით მკლავენ და
სიტყვებით ვნადირობ,
სიტყვებს მიფენენ და
სიტყვითვე მივყავარ,
სიტყვებით შევაღებ
ედემს და სამოთხეს,
სიტყვებით შევიტან
ცოდვას და სიძვასაც,
სიტყვით მადიდებენ,
სიტყვით უარმყოფენ,
სიტყვებად მწერენ და
მარქმევენ სიტყვასაც,
სიტყვებით ვაცინებ
ქუჩებს და დარბაზებს
სიტყვებად გაგონილს
ვაბრუნებ სიტყვადვე,
სიტყვებით გართობთ და
სიტყვებით გაბრაზებთ,
უსიტყვოდ ველი რომ
უსიტყვოდ გიყვარდეთ.

მე ვხედავ ნანას

ხომ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე,
თვალის გახელიდან დახუჭვამდე წამებს
სიყვარული ჰქვია,
ჩასუნთქვიდან ამოსუნქვამდე სიძულვილი,
შუაში ჩვენ ვართ,
ხელჩაკიდებული გოგო-ბიჭი,
გვერდით მშობლები,
უკან ნათესავ-მეგობრები,
ყველაფერი ერთად კი საქართველოა
წამებიც, თვალის დახუჭვიდან გახელამდე და
ჩასუთქვიდან ამოსუნქვამდეც,
და ჩვენც, ხელჩაკიდებულები,
მშობლებით, ნათესავ-მეგობრებით...

ხომ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე,
ზედიზედ რამდენიმე ნაბიჯს
თავისუფლება ჰქვია,
ხელების აქნევას ჯანყი და ამბოხი,
და თუ ამას ჩვენ გავაკეთებთ,
სიამაყით ისე ვივსებით,
უწონადობაში გადავდივართ
და ცისკენ მივისწრაფით,
მაგრამ როცა წამები თვალის დახუჭვიდან გახელამდე
და ჩასუნთქვიდან ამოსუნთქვამდეც
და ჩვენც ხელჩაკიდებულები,
მშობლებით, ნათესავ-მეგობრებით,
ზედიზედ გადადგმული ნაბიჯებით,
და ხელების აქნევით, საქართველოა,
როგორც არ უნდა გაიბერო,
მიწას გოჯითაც ვერ ასცდები.

ხიმ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე,
კოცნიდან კოცნამდე გზას პაემანი ჰქვია,
სექსიდან სექსამდე თვითდამკვიდრება,
გზის ბოლოს სამედიცინო ნაგავია,
და თავზარდაცემული გოგო-ბიჭი,
შუაში მშობლები,
უკან ნათესავ-მეგობრები,
რომლებსაც აშინებთ ჩაჭიდებული ხელები,
და მიწიდან გოჯის სიმაღლეზე აფრენასაც არ დაუშვებენ,
როცა წამები თვალის დახუჭვიდან გახელამდე
და ჩასუნთქვიდან ამოსუნთქვამდეც
და ჩვენც ხელჩაკიდებულები,
მშობლებით, ნათესავ-მეგობრებით,
ზედიზედ გადადგმული ნაბიჯებით,
და ხელების აქნევით,
გზებით კოცნიდან კოცნამდე
და სექსიდან სექსამდე,
სამედიცინო ნაგავით
და თავზარდაცემული გოგო-ბიჭით, საქართველოა.
ხომ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე...

მე გხედავ შენ

გოგონები იბადებიან ყვავილებად,
საკუთარი მშვენებით რომ თვითონვე დატკბნენ
და სხვაც დაატკბონ,
იბადებიან ნიჟარებად,
მხოლოდ საკუთარ სიმღერას რომ აყურადებენ
და არად ადარდებთ გარეშე წყლები,
იბადებიან გლუვ კენჭებად,
გულის წიაღში ჩაბრუნებული თვალებით
და ცხვირ-ბაგეებით,
არასდროს რომ არ ყვავილობენ, არ მღერიან,
მაგრამ სიგლუვეს მარადიულად ინარჩუნებენ,
მაგრამ არიან გოგონები,
ალყაშემორტყმულ ქალაქში რომ დაიბადნენ
სირცხვილის გრძნობით,
ხოლო როცა ალყაშემორტყმულ ქალაქში ცხოვრობ,
სირცხვილი ერთადერთი ემოციაა,
ძვალსა და ხორცში სითბოდ რომ წვეთავს,
ქალაქს კი, როგორც ცას კამარები,
ან ჯოჯოხეთს კარიბჭეები,
ზღუდედ აკრავს სიბრიყვე და დაუნდობლობა,
და გოგონები,
მოწამლულნი სირცხვილის გრძნობით,
იმტვრევენ ხელებს
და სახლების საძირკვლად დებენ,
ითხრიან თვალებს,
აივნების და ფანჯრების გასამშვენებლად,
იფატრავენ ქათქათა მუცლებს,
სისხლში ეჭვის ვირუსი რომ არ დაუგროვდეთ,
იწყევლებიან ვაგინიდან ამოფრქვეული ყველა იმპულსით,
გამრავლებისჟამს თავები რომ იმართლონ ხოლმე,
გოგონები
ყვავილები, ნიჟარები, გლუვი კენჭები,
ალყაშემორტყმულ ქალაქში რომ დაიბადნენ
და თავშესაფრად სირცხვილი ერგოთ,
გოგონები..
შენ არ გითქვამს, რომ ქალაქი ალყაშია,
მე ვამბობ.…

გზავნილი წარსულში

ბესოს, რომელმაც წასვლა მირჩია
და შორენას, რომელსაც უდაბნოს ნახვა უნდოდა
დაივიწყე და წამოდი-მეთქი.
ერთად დავთვალოთ უდაბნოს ქვიშა,
ერთად ვუთიოთ ქარავანს ღამე,
ერთად ავუგოთ ბავშვობას წესი,
უნდა მოვძებნოთ სემი და ქამი,
გამოვაღვიძოთ დაღლილი ნოე,
უცხო მიწაზე ვისწავლოთ თესვა,
აქ სხვა სურნელი ასდის ღვინოებს
და სულ სხვაგვარი ჩრდილი აქვს მზესაც,…
თმა შეიკარ და წამოდი-მეთქი.

ისე დაბერდნენ ძველი ღმერთები,
სიტყვის უთქმელად გარდაიცვალნენ.
როგორც თოვლისგან მიწა თეთრდება,
როგორც გაზაფხულს უხმობს მერცხალი,
ისე ცხადია ჩემი ეჭვები,
აღარ სჭირდება ნიშნებს შესწავლა,
ცის თაღს შევუდგეთ სუსტი ბეჭებით,
ქორონიკონიც უნდა შევცვალოთ,
გზას გახედე და წამოდი-მეთქი.

ცეცხლი გიზგიზებს მაყვლის ბუჩქებზე,
შეძახილისგან ლეღვის ხეც გახმა,
მომწყვდეულია სული მუჭებში
და მალე ვიღაც გამოჰკრავს ჩახმახს,
ცას შეასკდება პირველი ლოცვა
და სინანული ლოცვას რომ ახლავს.
პასუხი ყველა კითხვაზე მოგვცეს,
სასანთლეებში ზეთს უნდა ჩასხმა,
დრო აღნიშნე და წამოდი-მეთქი.


ჩოხელი გოდერძი - Chokheli Goderdzi

არაგვს

სად დაგიჩოქო, არაგვო,
რომელ ტალღაზე გემთხვიო,
თუ მუხლის ჩოქით ამოგყვე,
სათავეს გადავეხვიო.
შენი ნაპირის ლოდები
მინდა, ჩავიწყო გულშია,
თუ სათავემდე ვერ მოვე,
დაგხვდები ანანურშია,
ჭრელ ღილად დაგეკერები
მაგ მოლივლივე სულშია.




ჩხიკვაძე ვანო -Chkhikvadze Vano

ძველი ფილმი

კიდევ თუ აწვიმთ შერბურში ქოლგებს,
ისევ აცვივა ცრემლი ქვაფენილს?
ეს ერთი კადრი -
გოგონა მორბის,
თვალსევდიანი, სხვა არაფერი.

არ მახსენდება გადაუღებელ,
საგაზაფხულო წვიმის თქეშიდან -
მორბის გოგონა,
კარს გაუღებენ,
დაამშვიდებენ თუ შეეშინდა.

მსუბუქი ოხვრა, ასე ნაცნობი,
ზედ დაადნება ბაგეს უნაზესს,
იბრჭყვიალებენ ცრემლის მარცვლები
თვალის უპეში და სასთუმალზე.

გარეთ კი ისევ იმღერებს წვიმა.
სახურავებზე ქარი იქროლებს,
და სიყვარულის დაწყვეტილ სიმებს
მწუხარე ჩელო გამოიგლოვებს.

დარბაზიც ერთხმად აქვითინდება,
როცა დაგვზაფრავს ჰანგი გრძნეული.
ათრთოლდებიან შენი თითებიც
ჩემს ცივ ხელებში გამომწყვდეული...

დღეს კი...
გავყურებ მიმავალ ქოლგებს,
სიყვარულს კიდეც რომ გაუავდრდეს,
როგორღა ვიგრძნობ - მე უკვე მოვკვდი -
იმ გადავლილი წვიმის ჟრუანტელს.

დიალოგი მონტელოს ველზე

გაყუჩებულა მონტელოს ველი,
თიბათვის ღამე მთვარემ აავსო.
ორი ბრძენი თან ორი სულელი
მითოხარიკობს და მიბაასობს.
ხან შლეგი, ხანაც ბრძენი კატონი,
ხმას დაიბოხებს და ორატორობს -
მიუბრუნდება მსახურს პატრონი:
- მისმინე, სანჩო!
- გისმენთ, ბატონო!
- ჩენჩოს ფასი აქვს ჩვენს შეგონებას
თუ არ ეყოლა კარგი გამგონე,
ხალხი სახედარს უფრო ენდობა,
ვიდრე მეფეს ან გუბერნატორებს.
რაში არგია მრჩეველის ჭკუა,
როცა მსმენელი გონებით ყრუა.
- თუ სულერთია ვინ-წინ, ვინ-უკან,
თქვენმა წყალობამ არ მიმატოვოს,
მაშინ მოდით და ჩემი ვირუკა
ჰერცოგად მაინც დავსვათ, ბატონო.
მოსმენაც იცის, თავის დაქნევაც,
ბოლოსდაბოლოს, ესეც საქმეა.
- მაცალე, სანჩო!
თუ ვკითხავ გუმანს,
ბოლოს ხომ მაინც ვირი ვირია -
აყროყინდება იქ სადაც სდუმან,
ან გაჩუმდება, როცა ჰყვირიან.
შეეფერება განა მეფობა,
არაკაცს ან მის უვირესობას?
ჩაფიქრდა სანჩო,
ვერ იტყვის ტყუილს,
იფხანა ქეჩო, როგორც სჩვევია,
ესა თუ ისა,
ვაი თუ ვუი,
მართლაც რომ ძნელი ასარჩევია:
- მიჭირს პასუხის გაცემა, მაგრამ
მაინც შეგკადრებთ, ბრძენო იდალგო,
ქვეყანა, სადაც კაცი არ ვარგა,
არ შეიძლება ვირმაც ივარგოს.
მოკლედ რომ მოვჭრა,
პირი, პირია, -
რაც მე ვარ
ისიც ჩემი ვირია!
- როცა არა გვაქვს სხვა არჩევანი, -
წინ წკვარამია, უკან ღამეა,
გვაქვს ძაღლყურძენას ორი მტევანი -
ვჭამოთ, რომელსაც ცოტა შხამი აქვს.
- რადგან ეგრეა, ნება მიბოძეთ,
ახლა სხვაგვარად ავწონ-დავწონო -
ლურჯა რომ ჩემზე ჭკვიანი იყოს,
არ შემისვამდა ზურგზე, ბატონო!
- სხვა საწუხარი მტანჯავს, მე, განა?
ჯავრით როგორ არ გადაირევი,
ისე დაჩლუნგდა ჩვენი ქვეყანა,
რომ პატრონებზე შესხდნენ ვირები . . .
მწუხარე სახის რაინდის ჯიბრზე
გამობრწყინდება მონტელოს მთვარე,
რომ კიდევ ერთხელ დაუფრთხოს ძილი
პანსას და ვირის თვინიერ თვალებს.
ათასი წელი, ღორღიან გზაზე,
მიჩურჩულებენ, უკაბადონო
სამყაროს ართობს მათი ბაასი:
- მისმინე, სანჩო!
- გისმენთ, ბატონო! . .

26 ოქტომბერი, "ნორდ-ოსტი"

შესცოდა, წააგო, მიჰქარა,
წვალობდა, სძულდა თუ უყვარდა -
გათავდა,
ის უკვე იქ არის,
ის უკვე იქ არის - უფალთან!
სკამებში ჩაჩეხილს -
რა ვნახე -
ვით გადატეხილი ღერები,
ეკიდნენ სინაზით აღსავსე
ხელები, ლამაზი ხელები.

ჩვენება ძილშიც არ მომცილდა,
დილამდე შვება ვერ მოვნახე -
ხელები, რომლებსაც კოცნიდნენ,
დალეწეს ჩექმით და კონდახით.

ვხედავდი უღმერთოდ ნაწამებს,
დაგდებულს პირველი გასროლით -
კაპილარს, გაწყვეტილს მაჯასთან,
ხელისგულს,
ცრემლებით დაზოლილს.

დადუმდა ქალი და გაცივდნენ
ხელები და მკერდის ფიქალი.
შეუნდე, თუ რამე შესცოდა,
გათავდა, ის უკვე იქ არის![/center]


ჩხეიძე ზაალი - Chkheidze Zaali

ნატვრა

თუ იწვიმებდა, მოვისხამდი აისის ჯუბას,
ვილტვოდი გარეთ,
უცხო სიხარულს გაჩუქებდით
უკლებლივ ყველას.
მზე ბოლოს მაინც შეაცდენდა ღრუბელთა ასულს
და მოუვლენდნენ წუთისოფელს ჩვილ ცისარტყელას.
დამაკისრებდნენ ნათლიობას მნათობნი, ჰოდა,
მეც ახალშობილს ფეხის გულებს დავუკოცნიდი,
ბედნიერებაც ალბათ ცოლად გამომყვებოდა . . .
ნეტა ეწვიმა.

ტირილი
ავაი
ქორწილი ვქენითო დედო
მერე რა ქორწილი
ოთხი დეკეული დავკალითო დედო
ქორწილი სიკვდილით დავიწყეთო
ავაი
სიცოცხლეს ევედრე გვეწყალოსო დედო
ჩემს ცაზე უთავო მზეები დაღოღავენ
ძმა შემძულდა ავაი საკუთარი
შენი სიყრმისშვილი შემძულდაო დედო
ჩემს ცაზე უთავი მზეები დაღოღავენ
ჩემს ცაზე უთავო მზეები.

ქალაქი

დევების ლოთი, მახინჯი ქალი
ყოველ ცისმარეს ზედ შარა-გზაზე გამოდგება დედიშობილა,
თეძოსთავებზე შემოიწყობს ნაჯაფარ ხელებს,
დგას ასე დოინჯშემოყრილი
და ეფიცხება გამვლელ-გამომვლის დამცინავ მზერას.
ჩვენ კი საბრალო კაციჭამიებს,
მის ლაჯებს შუა ნაუცბათევად დარცხვენილები რომ მივიჩქარით,
ბედნიერებად გვეჩვენება,
თუ ამ მსუქანი, ვებერთელა, ბინძური ტანის უგრძესი ჩრდილი
დაგვიკოცნის გალეულ ბეჭებს.
დროდადრო მაინც წარმოუდგენელ სიმამაცეს მოვიკრებთ ხოლმე,
თავებს წამოვწევთ დამშეულები
და ასე ხარბად, თვალჩაციებით ჩავჩერებივართ
დევების მახინჯ, დედიშობილა, ზედ შარა გზაზე გალაჯულ ასულს.

ქალის გამო

ნებაურთველად შეველტოლვე მრთოლავ სასწაულს,
ოდენ ხელთათვის
შესანდობი ცოდვა ვივალე
და ჩამოგორდა ფრიალოზე მზე
თრთვილისფერი,
ამოდ საჭვრეტი
მოოჭვილი და გამჭირვალე.
პირველშობისას დაბეჭდილი გაიღო კლიტე.
მეც წავთამამდი,
მივეახლე სანუკრე რუს და
მცირედ სოველი,
შენამწიფი,
მარწყვი მოვწყვიტე.

შავი მზით სავსე

შავი მზით სავსე, აცეცხლილი, მდუღარე ლავა
ჩამოყვა ფერდობს,
კბოდეზე სავალ
გზებს მოენთო ხანძარი ერთობ
და ჩამომხუთრდა.
დაოკებული ძლივსძლიობით,
თრთოდა მდუმარედ
ქვეყნის წამლეკი,
უბორკილო,
ზღვა სიმცხუნვარე . . .
არ მაკვირვებდა უჩვეულო მზის სანდომობა,
სიმრუმე ანდა,
იდგა შუაგულ მდინარეში უცნობი გოგო
ჩავლილ ბავშობას უღიმოდა
და ტანს იბანდა.

შენს გვამზე ვდგავარ აბიათარო

(წიგნიდან აბიათარ)
შენს გვამზე ვდგავარ აბიათარო
ყმაწვილი ვარ და
თითის წვერებზე ვიწევი და
გავყივი გორებს
ნუ შეშინდები შეიმოსე აბიათარო
ეჭვის მატლები მრავლდებიან ახლა შენში და
გარეთ მოხოხავენ
ნუ შეშინდები
შეიმოსე აბიათარო
ყმაწვილი ვარ და
შენს გვამზე ვდგავარ
და ვიწევი თითის წვერებზე

. . . აღმოსავლეთი . . .

უმცხუნვარესი,
მარადჟამად მწველი ტაროსი . . .
და დრომადერებს ადევნილი
მკვლელი უდაბნო . . .
დარახტულ ტაიჭს შემომხტარი მძლე ბარბაროსი . . .
გუმბათის ჩრდილქვეშ მოფართხალე
ქათქათა გვრიტი . . .
ჰაეროვანი ჰურიებით სავსე ჰარემი . . .
და კვერთხადქცეულ უხსენებლის
თვალი ბივრიტი . . .
ზღვარდაუდები მორჩილება და სიამაყე,
ნახტომის წინა გარინდება მარად საშიში,
ჯაჭვით დაბმული მთვარეების საცოდაობა,
შლეგი სისხლი და . . .
ცოტა ჰაშიში.

ათასი წლის წინ ნათქვამი მონოლოგი

არ მიყვარს ქრისტე,
განსაკუთრებით ჯვარზე გაკრული,
რაღაცნაირად ჩვეულებრივ ღმერთებს
მაგონებს.
იგი უსაგნო შიშს მგვრის ხოლმე . . .
ათასი წლის წინ ალექსანდრიად
ვყიდდი იადონებს,
თანაც ჭრელს.
ხელისგულებზე ვმკითხაობდი სხვათა მომავალს.
და ერთხელ,
როცა დავრჩი მაშინ უთავშესაფროდ,
გავწიე აღმა,
და ქალაქგარეთ
აღმოსავლეთის კარიბჭესთან
მივაგნე ლოტოსს
და მის ფოტლებში გამოვიძინე . . .
არ მიყვარს ქრისტე,
რაღაცნაირად ჩვეულებრივ ღმერთებს მაგონებს,
იგი მხნეა და ცოტა მკაცრიც . . .
და დღეს რადგანაც ჩემი ნებაა,
მე დავისიზმრებ
თავისნათქვამა და უცნაურ ბიჭს
იუდეადან.

ლექსი სიყვარულზე

მე სიმშვიდე ვარ,
გახელების შემდეგ მოსული,
თავგზადაკარგულ კომეტებს რომ
ჩვევიათ ხოლმე
ის სიმშვიდე ვარ . . .
და ყველა ქალი,
ვინც კი ყოფილა წუთისოფლად,
თუნდაც
ოდესმე,
ჯერ არ შობილი ვარსკვლავია.
და მე დავეძებ
უკეთესთა შორის უკეთესს,
რომ დავენარცხო.

მუსიკალური ეტიუდი

ფრთხილი მოლოდინი
და
ჭრილი თვალების
მცირედ მოოვალო.
ჰოი, უკაცრავად,
თქვენ როდის დამპირდით
მალევე მოვალო,
მაგრამ მომატყუეთ.
ვისესხე სიცქაფე
ნაკადულ გავუხდი მევალედ.
მომინდა
და ჩვილი სიჩუმე
ისე ვიმხევალე,
არც დამნანებია.
ხანდახან
ჩვევად მაქვს
ავაგო სასახლე აქამდის უშენი,
თუ სულთა წარწყმედის
საბაბს დაეძებენ
ჩემში მემრუშენი,
ვფიცავ,
იპოვნიან.
მიყვარს უდარდელი,
ფრთანაზი სიცილი
სიკვდილის მონათა,
ვითვლი სიღამეში
წკრიალით დაფანტულ
ალისფერ მონეტებს,
მე მქვია სონატა.


ჩხეიძე თუთა -Chkeidze tuta

ელექტრო ველი


როდესაც ქალი,
მძიმე სავარცხლით
ჩამოუყვება თმებზე შერჩენილ
განვლილი დღეების ელექტრო ველებს,
და მრავალსარკიან ოთახში,
ერთ-ერთ სარკეს გამოუტყდება,
რომ არც თუ ისე ლამაზია და ბუნებრივი,
შეყვარებული პიეროს მსგავსად
ჩამოყრის მკლავრებს,
მერე რამდენიმე აბი დამამშვიდებლით
დაიმარილებს სისხლნაკლულ სხეულს,
თითზე ნერვულად აათამაშებს
ქმარყოფილის ნაჩუქარ ბეჭედს.
და გაიხსენებს
როგორ უცდიდა ფანჯრის მინაზე აკრული ცხვირით
მის აჩქარებულ ფეხის ნაბიჯებს...
და როდესაც ის ბრუნდებოდა
შალის ზედებს როგორც რიტუალს,
უჩვეულო აჩქარებებით,
ერთმანეთს ხდიდნენ
და ტუჩებით ეძებდნენ საყრდენს...
ამართლებდნენ,
განვლილი დღეების
თმას შერჩენილი
ელექტრო ველები

გზა

გზა არ მთავრდება არც ტიბეტში
არც კატმანდუში
ჩვენი სვლის ვადა
ქვიშის საათით განისაზღვრება
რომელიც ერთმა მოხუცმა ქალმა
უადგილოდ დატოვებული ნივთების ალაგებისას
შემთხვევით გადმოატრიალა.
თოლიები არ გაფრინდნენ
თბილი ზღვებისკენ
და არც ბუმბული შეიცვალეს
ზამთრის საფარად.
ისინი ჩვენთან ერთად
განაგრძნობენ სვლას
მეჩეთის მიმართულებით
რომელიც ამ ქვიშიდან ქალაქისკენ
გაგვიყვანს ალბათ,
ჩემი გზა არ მთავრდება ტიბეტში
არც კატმანდუში
ჩემი გზით სვლა კი
ბუნებრივად
შენით სვლას ნიშნავს.
ხოლო უჯრები
რომელიც სახლის კარადას
მრავალ პატარა ნაწილად ჰყოფდა
დღეს დაგლეჯილი ატლასის
ნახევებია.
ჩვენ კი ნახევებზე განლაგებული
ქალაქის სანიშნე
წითელი დროშები.
რომელსაც პატარა ბავშვები
გამუდმებით აადგილებენ.