რობაქიძე დავით - Robaqidze Davit

ავტობუსის სიზმარი

(დავით ქართველიშვილს)
და დაესიზმრა ავტოსადგომზე განაბულ ცარიელ ავტობუსს
დღის განმავლობაში გადაყვანილი მსუბუქი აზრები,
დაესიზმრა სიკვდილთან თვალებით შეჯახება და თვალის ექიმი,
დაესიზმრა ლოდინი ცარიელ გაჩერებაზე სხვა მიმართულებით მოძრავი მგზავრების,
დაესიზმრა რომ მოეჩვენა, თითქოს ხელს უქნევდნენ ბავშვები
და დაწყევლა ერთსართულიანობა თავისი,
დაესიზმრა მოსახევბილეთიანი ყულაბა და სიცარიელეში ჟრუანტელის
მომგვრელი წკარუნი,
დაესიზმრა რომ გამქრალიყო სინდისის ტიხარი
და აღარ აწუხებდა მასზე მიწებებული ხატები,
აღარც თავდაყირა დაკიდებული ბურთიანი და უსუნო სამკუთხედები,
დაესიზმრა გიდივით ენალუღლუღა პაპი და ფეხზე მდგარი უბილეთო კაცი
მთელი გზა რომ ახდილ ლუქში იჭყიტებოდა,
დაესიზმრა ჩინური ანბანით დასველებული შუბლი
როგორ გადაიმშრალა საფეთქლებზე მიმაგრებული წარბებით,
დაესიზმრა რომ მოვიდა მძღოლი და გაქლექილი ნიკელის გასაღებით გამოაღვიძა.

იოანეს სიმღერა

გწყევლი ჰეროდე!
ყველა კაფეში გწყევლი ჰეროდე!
ყველა რესტორნის მაგიდასთან გწყევლი ჰეროდე,
კაპუცინივით რომ მოაქვთ შენთვის ძვირფას გარსონებს
ჩემი მოჭრილი თავის კერძები.

გწყევლი ჰეროდე!
ყველა კაფეში გწყევლი ჰეროდე!
ყველა რესტორნის მაგიდასთან გწყევლი ჰეროდე,
სამზარეულოს ჯალათები რომ გამოწრთვენი.

გწყევლი ჰეროდე!
ყველა კაფეში გწყევლი ჰეროდე!
ყველა რესტორნის მაგიდასთან გწყევლი ჰეროდე,
ყველა კუთხის და კუნჭულის წრეში გძებნი და გწყევლი.

ირმის ფეხის მტვერი

ცაში დაფრინავს რამდენიმე მათ შორის თითი,
გამოგონილი ამბებისგან შეთხზული წერო.
სუნთქვაშეკრული დარბაზების საბავშვო მითი,
გამოვიყვანოთ ეკრანზე და ამოვხსნათ წირვა.
ჯერ ვითამაშოთ რძის სხივებში ჩაფლული მღვდელი,
წმინდა ხესთან რომ შესახებად ამზადებს გოგოს.
ვაჩუქოთ ბიჭი, ძველ სიმღერებს რომელიც მღერის,
შეკვეთილ პირებს ალაგებს და უკეთებს ლოგოს.

საღამოს, როცა შვიდს სცილდება ზამთრის მეცხრედი,
ივნისის დროით დეკემბრიჯის მზესავით მცივა.
უმძიმს საათის წიწაკები თანამეცხედრეს,
ვისი სახელიც აღარ მახსოვს და რითმა მცვივა.
ბნელ სასტუმროსთან ხმადაბალი კიბით დგას ბიჭი,
მას აივანთან მიპარული თვალები უყვარს.
ამ მდინარეში მოჭრილი მაქვს ათასი ჭიპი,
ამიტომ გვერდით გადავდივარ და ბიჭის უკან,
ვაგრძელებ სახლის გზადაკარგულ ქუჩებს და მიჭირს
დანებებული სიგარეტის უაზრო ქაჩვა
ვიტრინის ჯოხზე ჩამომჯდარი ჭიკჭიკებს წყვილი,
ფეხსაცმლის წინა ცხოვრებაში უხმარი ლანჩა
და მანეკენი სქელ ტუჩებზე წასმული ფხვნილით,
ქმნის გატრუნული აზროვნების უაზრო ლანდშაპტს.

სამაგიეროდ ქვაფენილის ღია ფანჯრიდან,
ანათებს ბოთლის სახურავის ჯანმრთელი შუქი.
უკვე რამდენჯერ მახსენდება ჩვენი მაგიდა,
პარალელური მაგიდიდან მოძღვნილი ლუდით.
აღარ მიხდება გადმოღება თაროდან კანტის
და ვარსკვლავებით გამოჭედილ წიგნში ჩახედვა,
რომ არ ვამტკიცო, თითქოს ბიჭის უკანა ნაწილს
ვიცნობ თუ არა გადაძახილ-გადმოძახილით,
ან არაფერში გადასახდელ სამადლო მხედრებს,
ცხელ წერტილებში ვისაც შეჰყავთ მძიმე ტექნიკა,
ყველა კითხვაზე გაჩენილი ბავშვების შემდეგ,
ბურთიერთობის რა ნიჭი აქვთ გუნდის ექიმთან!

მასწავლებელი

ჩვენი საკლასო ზეცა,
წესრიგდებოდა მაშინ
მასწავლებელი როცა,
შემოდიოდა კლასში.

თვითმფრინავები ხათრით
უბრუნდებოდნენ მერხებს,
ხოლო ქაღალდის ბურთის
ნაგვის ურნასთან შეხლა,
ასე გაგრძელდა ერთხელ...
მოგვესალმა და მსროლელს
ააღებინა ბურთი,
ჯერ თვითმფრინავი გახსნა,
მერე ქაღალდის ფურცელს

გადაატარა ხელის,
ნათელმხილველი გული,
გასუსულია კლასი,
მდუმარებაა სრული.

ისე კითხულობს, თითქოს
იღებს მიწიდან ცხედრებს.
gაუხედნელი ყურიc
ვეღარ გაურბის მხედრებს.

ვიდრე ცხენი ხარ, ამბობს:
სხვისი სიტყვები შავი,
გეჩვენება და პატრონს,
უნდა აუბა მხარი,

როცა მხედარი ხდები,
წელქვეშ ამღვრეულ მერანს,
რა მთვარის შუქზეც გასწმენდ,
ის შეეტყობა მელანს

და თუ საკუთარ ნაწერს,
შუბით გაუპობ ხახას,
მასში პატარა დიო-
კლეტიანესაც ნახავ.

მერე მიხვდები ვინ და
რა უნდა წეროს კაცმა,
თუ გული გექნა წმინდა,
თუ ხელი საზღვრებს გასცდა.

თქვა. - ვის ეკუთვნის, ადგეს,
გადაგდებული ლექსი,
ის გაქცევია ჰადესს,
მასთან ყოფილა მწყემსი.

ფეხზე არავინ ადგა,
მასწავლებლიდან ბურთი,
ნაგვის ურნაში ჩახტა,
ვით ამოსუნთქვის წუთი.

მძიმე ზამთრის ბუზი

ბუზის გაფრენის წინ დაჯავშნული ბილეთებით,
ვათავისუფლებ ოთახს, სადაც დარჩენას ვფიქრობ,
მიდის კარადა, ძველი ზმანების ილეთებით,
თავზე დაყრილი ჩემოდნების და გაზეთების, აპირებს
თითქოს დატოვებას, რაც არ სურს ფანქარს,
ფურცელზე ნდობის გამომხატველ უბრალო ასოს,
ტრფობის წყვეტას რომ მსაყვედურობს, ხაზდახაზ ჩანთქმას,
თანდათან იქით გადავყავარ ქაღალდის საშოს
და უხილავი ნეკროლოგის დაწერას მითმობს.

ტახტზე ძაღლისთვის გადაგდებულ ბალიშის ლუკმას,
მუთაქის ძვალს რომ ეფარება, რვა ბილეთს ვაძლევ,
ბუზი თავისას იტვირთება, არც მე ვარ უქმად,
ორნი ერთმანეთს ვეჯიბრებით, რომელი დავძლევთ.
დღეს ავუხვიე ვენერათითს ყურმილზე თვალი,
აღარ ავკრიფე ჩამოყრილი რიცხვები ხიდან,
მიზიდულობის ვაშლებისგან თავისუფალი
ვზივარ სადღაც და ტანზე მაკრავს სადღაცის ბინა.
გარეთ თავსხმაში გარეკილი ხმები ბღავიან;
ამტვრევენ ბლოკებს, პარტიებად იტყნავენ დედებს,
მეტი მოუწევს მეცოდება ბუზი ძალიან,
თავს იქაჩლავებს, გაცეცებით უყურებს კედელს,
მეფუტკრის თვალწინ მორიდებით რომ მშობიარობს,
სწორი ჭკუიდან გადამდგარი აგურის პირით,
შავ ტელევიზორს და ბზუმერზე პასუხის ნაცვლად,
თავშეკავებით უმკლავდება საკუთარ ტკივილს.

პიანინოსთან ბევრი მჯდარა, ბევრიც ამდგარა,
როდის გაუსწრო პიანინომ დომინოს, ფანდურს,
ანდა სალამურს, მოაბღავლეს ცხვრებმა ფანჯარას
ბუზი გაგიჟდა, ვერ გაუძლო მეტ სიაფანდურს
და გამოჭერილს იმ ფარდაში, რომელიც წეღან,
თქვენთვის არ მითქვამს-უნებლიეთ დავუგე მახედ,
ვიდრე წელებზე ფეხშედგმულმა ნივთები წნეხა,
ძაფიან ქაღალდს ვამზადებდი, ვუშვებდი მაქეთ,
სადაც იხვები ნაღვლით სავსე კალმის ტოტებით
ყინულზე წერენ გაზაფხულის წყალქვეშა ამბავს
და ბუხრის ირგვლივ მოთუხთუხე ლოცვა ქოთნებით
მავთულზე თოვლის გაჟღერებით არაფერს კარგავს.

რას ნიშნავს ადამიანი?

ადამიანი ნიშნავს:
მოზელილი თიხის ცომით კაცის ფორმის ყულაბას რომ გამოაცხობ
და ნეკნის ადგილზე ხურდა ფულის ჩასაგდებს დაუტოვებ.
ადამიანი ნიშნავს:
მოზელილი თიხის ცომით კაცის ფორმის ყულაბას რომ გამოაცხობ
და ბაზრის დახლზე წამოაყუდებ გასაყიდად.
ადამიანი ნიშნავს:
მოზელილი თიხის ცომით კაცის ფორმის ყულაბას რომ გამოაცხობ
და ზურგის უკან მოახედებ მოძრავ მშობლებზე გამობმულ ბავშვებს.
ადამიანი ნიშნავს:
მოზელილი თიხის ცომით კაცის ფორმის ყულაბას რომ გამოაცხობ,
დღის ბოლომდე რომ ვერ გაყიდი და შეუფუთავს წაიღებ სახლში.
ადამიანი ნიშნავს:
მოზელილი თიხის ცომით კაცის ფორმის ყულაბას რომ გამოაცხობ
და შვილს უსახსოვრებ, ვიდრე ხურდა ყელში ამოუვა წელში გადატეხოს.
ადამიანი ნიშნავს:
მოზელილი თიხის ცომით კაცის ფორმის ყულაბას რომ გამოაცხობ
და როგორ გამოაცხვე ვერასოდეს აუხსნი ყველას.

საზამთრო

ყინულოვანი ოკეანის წყლებში,
თევზსაჭერ კატარღებს შორის,
ლომსაჭერ კატარღებს შორის,
სელაპების და თეთრი დათვების გარემოცვაში,
დაცურავს შუააზიური დიდი საზამთრო
ჩაძირული დედალი ჭიპით და ჭიპივით მოჭრილი ყუნწით
და დროდადრო მაღლა იხედება
წყლის აბეზღარბი მაცხოვრებლებით შეწუხებული,
ვინაიდან ისინი ერჩიან მის ყანწს
და ხლამობენ შეძრომას მის გასხივოსნებულ ჭიპში,
ვინაიდან ის ელის ამ ხელებს მთელი ქერქით და კურკით,
მთელი თავისი არსებობის მოხაზულობით
ელის ამ ლამაზ, ბატკანივით გაკრეჭილ ციდან,
როგორც დღეები ელიან მუყაოს კალენდარულ ყუთში
ჩამწკრივებული კვერცხებივით აღდგომის დღესასწაულს.

სპორტი

ყველა:
ფეხბურთი,
კალათბურთი,
ჰოკეი,
რაგბი,
რაც მოედანზე თამაშდება ან მაგიდაზე,
რასაც ცენტრი და საზღვარი აქვს
მიწის თუ ბადის,
რაც ტაბლაზე აწყობს წიწილებს,
ბადის შიგნით, თუ ბადის გარეთ გამოტეხილებს,
ყველა სპორტი;
თავს იყრის ბაღის აიწონა - დაიწონაში.

ფუნჯი – ფეხებში მიწაგამოცლილ ბავშვებს.
ჯოხის ცხენი ფეხით მიწაზე დარჩენილებს.
სიცარიელე უნაგირებს მაყურებლისთვის.

სუფთა წვენი

პროგრესული დიქტატორი ტრიბუნაზე სიტყვით წარსდგა,
უკანალი მოიქექა, შეისწორა ქამრის ლარტყა.
განაცხადა, რომ შვილია ოქროს მზის და ვერცხლის მთვარის,
დარბაზს თვალი გადაავლო, მომნუსხველი მხედართმთავრის.

იმ დარბაზში იყო ერთი სრული მოდგმის კაცთაგანი,
ღვთის განგებით ეპყრა სვეტი უხილავი ლავგარდანით.
უყურებდა მხედართმთავარს, არ უსვამდა კითხვებს რადგან,
არც დარბაზის მგლებს წყალობდა, არც დაწკეპლილ ვირებს ჰგავდა.

თითქოს ლანდი ყოფილიყო საუკუნის გაკრთა წამი,
წარსული და მომავალი შესვა აწმყომ ერთი ჯამით.
დარბაზს ცხვარი მიეძალა, გააძევა მგელი, ვირი,
პროგრესული დიქტატორი გაუყენა ბილიკს სტვირით.

ცხვარმა ხატზე დაიფიცა, ძაღლოვანმა უკლო ყეფას,
საგანგებოდ გამოცხადდა დოლორესას გზა და კეფა,
გზის პირველი გამკაფავი დაისახეს წინამძღოლად,
მამხილებელ გონებაში აღიმართა წინაღობა.

ზოგმა ეგოდ მიიჩნია, ზოგმა თავის მგონიათი,
წინაღობას შეუკერა უცხო სიტყვა გოლიათი.
ცივი შიშით დაძაბული გაძვრებოდა კისერს თხემი,
ვერძმა ყოჩი დაიხმარა, დარბაზიდან გაქრნენ თხები.

გადაძოვა წინაღობის ველ-მინდორი ცხვრების ფარამ,
საღამოს რძე მწყემსმა ჯამით მწუხრის სხივებს შეანამა,
დილით ცხვარი დარბაზიდან საბალახოდ გადის გარეთ,
მგლები თხებთან კამათობენ, ვირს ღებავენ წითელს, მწვანედ.

პროგრესული დიქტატორი შეეგუა კბილთა ხრჭენას,
ვირმა როგორ გააჭენოს, სპილომ თუ ვერ გააჭენა.
საკარგავში გაფანტული გროვდებიან ჩემი ცხვრები,
ვაი, ჩემო სიმართლეო, - უვიცთაგან შემირცხვები.

ღადოური

გაიღო შავი კარი,
გამოვიდა შავი კაცი,
შავი მანქანით,
გამოუდგა შავი კვამლი.
კაცმა უთხრა-
კვამლო საით მიჰკვალავო;
თავის ქალის ქალაქშიო,
დაბალ მაღალ ნარგავშიო,
კაცის შვილის ფილტვებშიო,
ნერვებსა და ფიქრებშიო.
იძრო კაცმა გასაღები,
დაჰკრა შავ კვამლს,
გაწყდა კვამლი,
ჩაიკეტა შავი კარი,
წამოვიდა კაცი ფეხით.

გაიღო წითელი კარი,
გამოვიდა წითელი კაცი,
წითელი მანქანით,
გამოუდგა წითელი კვამლი.
კაცმა უთხრა-
კვამლო საით მიჰკვალავო;
თავის ქალის ქალაქშიო,
დაბალ მაღალ ნარგავშიო,
კაცის შვილის ფილტვებშიო,
ნერვებსა და ფიქრებშიო.
იძრო კაცმა გასაღები,
ჰკრა წითელ კვამლს,
გაწყდა კვამლი,
ჩაიკეტა წითელი კარი,
წამოვიდა კაცი ფეხით.

გაიღო ყვითელი კარი,
გამოვიდა ყვითელი კაცი,
ყვითელი მანქანით,
გამოუდგა ყვითელი კვამლი.
კაცმა უთხრა-
კვამლო საით მიჰკვალავო;
თავის ქალის ქალაქშიო,
დაბალ მაღალ ნარგავშიო,
კაცის შვილის ფილტვებშიო,
ნერვებსა და ფიქრებშიო.
იძრო კაცმა გასაღები,
ჰკრა ყვითელ კვამლს,
გაწყდა კვამლი,
ჩაიკეტა ყვითელი კარი,
წამოვიდა კაცი ფეხით.

გაიღო თეთრი კარი,
გამოვიდა თეთრი კაცი,
თეთრი მანქანით,
გამოუდგა თეთრი კვამლი.
კაცმა უთხრა-
კვამლო საით მიჰკვალავო;
თავის ქალის ქალაქშიო,
დაბალ მაღალ ნარგავშიო,
კაცის შვილის ფილტვებშიო,
ნერვებსა და ფიქრებშიო.
იძრო კაცმა გასაღები,
დაჰკრა თეთრ კვამლს,
გაწყდა კვამლი,
ჩაიკეტა თეთრი კარი,
წამოვიდა კაცი ფეხით.

გაიღო გამჭვირვალე კარი,
გამოვიდა გამჭვირვალე კაცი,
გამჭვირვალე მანქანით,
გამოუდგა გამჭვირვალე კვამლი.
კაცმა უთხრა-
კვამლო საით მიჰკვალავო;
თავის ქალის ქალაქშიო,
დაბალ მაღალ ნარგავშიო,
კაცის შვილის ფილტვებშიო,
ნერვებსა და ფიქრებშიო.
იძრო კაცმა გასაღები,
გამჭვირვალე კვამლს გადაჰკრა
გაწყდა კვამლი,
ჩაიკეტა გამჭვირვალე კარი,
წამოვიდა კაცი ფეხით.

გაიღო პურის კარი,
გამოვიდა პურის კაცი,
პურის კალათით,
გამოუდგა პურის კვალი.
კაცმა უთხრა,- შინ დარჩიო.
კვალმა უთხრა,- იარეო.
იარეს და შეხვდნენ სხვა კაცს;
წამოსულა ღვინის კარით,
სიბრძნით სავსე დოქის ტარით.
დასხდნენ ხესთან:
გადაცვალეს ერთმანეთში,
გზას გაუდგნენ,
შინ ცოლ-შვილი ელოდებათ.

დაინახეს სხვა კაცებმა,
თქვეს; ამ ხესთან კიდევ მოვლნენ,
იქნებ ჩვენც მიგვიყვანონო.
გაიგონა ხემ და უთხრა:
მოდით, ახლოს მოდექითო.
მივიდნენ და ამოუდგნენ.
გამჭვირვალე მაღლა აძვრა,
დანარჩენი დაბლა დადგნენ.
შეკრეს წრედი, ხე შებოჭეს-
ხემ თქვა: ხელი გამიშვითო.
გამჭვირვალემ ჩამოსძახა,
არ გაუშვად იდექითო.
ხემ ფოთლები გაახილა,
ცას ახედა ფოთოლებით,
ცამ ჩახედა ვარსკვლავებით.
შეეშინდათ კაცებს და თქვეს;
დავიშალედ ყველა,
სახლში ვბრუნდებითო.

გამჭვირვალე გველეშაპმა,
გამჭვირვალე კაცით შიგნეული შეიფერა.
თეთრმა გველეშაპმა,
თეთრი კაცით ისაუზმა.
ყვითელმა გველეშაპმა,
ყვეთელი კაცით ისადილა.
წითელმა გველეშაპმა,
წითელი კაცით ისამხრა.
შავმა გველეშაპმა,
შავი კაცით ივახშმა.
სადაც იყვნენ იქვე დარჩნენ:
მათი ბედი აგვაშოროს
სალოცავმა ხე გვიცოცოხლოს.

ჭიქა,
ლაქა,
ქიქა,
ფაქა.


რუხაძე თამარ - Rukhadze Tamar

ბეღურებისთვის დავიტოვე ცოტა საკენკი

ბეღურებისთვის დავიტოვე ცოტა საკენკი.
მომწვანო ბეღურებისთვის,
გულგაბარდღული,
ჩუმნისკარტა ბეღურებისთვის...
ჟივჟივს და ფრთხიალს
მოვუმზადე გული კაკანათივით.

კიდევ ერთი ღამე

კიდევ ერთი ღამე
მიეტმასნა ჩემს ფანჯრებს,
კიდევ ერთ სიზმარს
დავხატავ ამაღამ,
კიდევ ერთი ოცნება მოვიგონე
დაძინებამდე,
კიდევ ერთი მონატრება
ჩაწვა ჩემი ტუჩის კუთხეებში,
კიდევ ერთი სინანული
დავიფარე საბნად...
... ბოლოც ხომ კიდევ ერთი იქნებოდა
ბოლო რომ არ ყოფილიყო...

ადრეული შემოდგომასავით

ადრეული შემოდგომასავით
სიყვითლეშეპარული,
მშვიდი, როგორც არასდროს
და ისე სუსტი, როგორც
ჩემი პატარა კატა,
ვდგავარ და ველი,
როდის მოვა ჩემს ცხოვრებაში
ის, რაც ეჯიბრება დროს
და ამარცხებს სიკვდილს.

არ დაუხარო სიტყვას თავი

არ დაუხარო სიტყვას თავი,
სიტყვა მოხარე,
გადაიწანი მკლავზე ქალის ანწლისფერ თმებად,
რომ დოლაბმობმულს
ზღვის ნაპირზე დაგხვდეს მოყვარე,
რომ წკვარამ ღამით
ცხრათავიან დევებს შეება,
რომ შუბლშეკრული
გადაუხსნა ღრუბელს საკინძე,
რომ ნამძინარევ მზეს დაჭორფლილ მკერდზე შეეხო...
და ახალსისხამს
კოკისპირულ ლექსად გაწვიმდე.
არ დაუხარო სიტყვას თავი,
სიტყვა მოხარე.

აქ არაფერი არ არის ჩემი.

აქ არაფერი არ არის ჩემი.
თვალებით ვფურცლავ ოთხივე კედელს.

გახსოვს ის ღამე,
შენს ოთახში მზე რომ ჩავაქრეთ,
ხელისცეცებით
რომ ვეძებდით
საწოლის კიდეს...
ის ღამე, მე რომ
გულზე მძივად ჩამოვიკიდე.

შენი ოთახის მახსოვრობა ჩემს სუნს არ იცნობს,
ვერც სახლის კიბემ დაიხსომა ჩემი ფეხის ხმა,
მაგიდის მტვერსაც არ უგრძვნია ჩემი თითები,
შენს სახეს, როგორც ბრაილის შრიფტს რომ კითხულობენ.

დეკორაციით სავსე სცენაზე
მე დიასახლისს არ ვთამაშობ,
მე სხვა როლი მაქვს –
მე ოცნება ვარ და ოთახიდან
დაგუბებული ვნებასავით
გამანიავეს...

გაზაფხული მაშინ


გაზაფხული მაშინ
იანვარში მოვიდა
და იმ შორეული მთების
სიმწვანეც მოიტანა.
გული აქ მქონდა,
ა, ყელში და
ძლივს გადავყლაპე.

გულის ჯიბით დამაქვს.

გულის ჯიბით დამაქვს:
მამის გამომშრალი თუთუნის
და ძილის წინ დედის ახლადშეღებილი თმის სუნი,
სიზმარი – გუდიანი კაცი ჩემს ძმას მიარბენინებს,
აკვარელით დახატული - გუშინ,
ურითმო ლექსებად გადმოწერილი - დღეს
და ღმერთის დავთარში ჩანიშნული - ხვალე;

თოკის გორგალი აღმართისთვის,
და ყველა უკან დაგორებული ლოდი,
წვიმიანი დღის აუცილებელი მოწყენილობა,
მზე ჩემს ჩაის ჭიქაში დილაობით
და შენი სხვაგან გატარებული ღამეები.
ნუ ჩაყოფ ხელს ჩემს გულის ჯიბეში...



რჩეულიშვილი გურამ - Rcheulishvili Gurami

მე მომერია დიდი სურვილი

მე მომერია დიდი სურვილი დავწერო
ჩემი ბიოგრაფია,
პირობას გიდებთ არ ვიქნები ორიგინალური,
ვეცდები ვიყო მორიდებული ზედმიწევნით
და თავმდაბალი,
საუკეთესო ჩემს თვისებებს მიეკუთვნება
და მის შესახებ მე თვითონ ვიტყვი ორიოდ სიტყვას:
არა ვყოფილვარ არასოდეს რეპორტიორად,
არა ვყოფილვარ ასოთამწყობი,
არ განმიცდია ასოების, ლაქის სუნის და
ახლად გამოსულ გაზეთების არომატი,
არც დიდ ქუჩებში მიმუშავია

ფეხსაცმლის მწმენდავად,
წარმოიდგინეთ აფრიკაშიც კი არ ვყოფილვარ
და ლომიც კი არ მომიკლავს.
და ამის შემდეგ, ალბათ, აღარც

გაგიკვირდებათ,
რომ არ მყოლია მეგობარი
არც კონდუქტორი, არც შოფერი, არც ლოთი, არც შფოთი,
არც ჯიბგირი, არც ქურდი, არც ბოზი,
არც მღვდელი, არც ზანგი, არც კომუნისტი,
არც სომეხი, არც რუსი,
არც დანტე, არც უიტმენი, არც ტოლსტოი.
მიყვარდა მხოლოდ ბედისწერა
როგორც ერთობა კაცისა და ბუნების
ყველა კანონების,
მიყვარდა მეფე ოიდიპოს
თავისი ვნებით, თავისი ბედით,
დანიის პრინცის ჰამლეტის ყველა სისუსტეები
და ჩაილდ ჰაროლდის მოწყენილობა.
მიყვარდა ნაპოლეონი თავისი პოზით,
მიყვარდა ჰიტლერი თავისი სიგიჟით
და მიყვარს ლენინი _ რატომ არ ვიცი!?
მიყვარს მწვანე ბალახი თავისი სიჩუმით
და კაცი თავისი ნერვიული ხმით,
წინასწარმეტყველში მიყვარს
მისი კაცური ტანჯვა
და არა მისი წინასწარჭვრეტა.
კაცში არ მიყვარს თავმდაბლობა,
ძაღლში კი ის, რომ ყეფა არ იცის.
მე ვიცი:
ცოცხალ სამყაროს აქვს ორი ხმა:
კაცის და მხეცის.
ო, რუსთაველო, მესხო მელექსევ,
ერთიანი მსოფლიოს
პირველო პოეტო,
ჩემო სამშობლოვ, საქართველო,
მცხოვრებო ცხოვრებით
მთელი მსოფლიოსი.
დიდო სამყაროვ, რატომ გარიყე ის,
ვინც ყველაზე მეტად ცხოვრობს შენით,
გრძნობს შენს თავს, გამოგხატავს შენ,
მღერის შენზე, გრძნობებზე,
ომში ვაჟკაცობაზე,
სიყვარულზე, მეგობრობაზე,
ბრძოლაში მშვიდობაზე,
მღერის ისე, რომ მხოლოდ სოფოკლე
და შექსპირი იყვნენ ღირსი ქართველობის.
ო, ბედისწერავ, უსამართლო თუ სამართლიანო,
რატომ ტოვებ ჩრდილში
რუსთაველს და საქართველოს,

რატომ? რატომ? რატომ?!
ხომ არ გეშინია შენი თავის?!
აქ არის ყველაზე მეტი პრანჭია,
ყველაზე მეტი უსაქმური,
ყველაზე მეტი მშიშარა
აქ არ არის კონტრასტი!
აქ არიან მხდალები და ნიჭიერები,
აქ არიან არტისტები ცხოვრებაში,
უიღბლოები ნამდვილ სცენაზე,
აქ არიან უხმო მომღერლები.
დამალეთ, დამალეთ, დამალეთ
ეს ქვეყანა!

ცოდვისთვის შობილს

იმ მიუწვდომელ მშვენიერებას
ბავშვი რომ ხედავს
ქალის სხეულში,
თავის პატარა გაურყვნელი წმინდა ხელებით
როცა დაბერილ თეთრ ძუძუებს
ვნებით უჭყლიტავს,
ვცდილობ მივაგნო,
როგორც ერთი წლის დაბადებიდან
მოურიდებლად თავის დედას გაუხსნის საკინძს
ვარდისფერი ძუძუსთავების დასაწაფებლად.
ისევე წმინდა,
ისევე დიდი,
არის სურვილი ჩემი.
მხოლოდ მორალი დაწესებული გარეშემო
მე შეურაცხმყოფს,
ტყუილ ბრალსა მდებს
და მეც ბრალდებულს
ცოდვისთვის შობილს,
გულის სიღრმეში
მიხარია ეს განაჩენი.
და სხვებთან ერთად
ნეტარ წამებს
შევურაცხყოფ
ენის გაკილვით,
ან იმ ბიბლიურ დაბალი
კაცის მიერ მოგონილ
მაღალ სიტყვებით:
მე დავამდაბლე აი, ეს დიაცი
და ამ დიაცს დღეის შემდეგ
უწოდეთ ბოზი.
მე აქ ვმაღლდები პირუტყვული
უკუპროპორციით
და თავს ტაშს ვუკრავ,
რადგან არ ვგავარ ვნებააშლილ
ქალთაგან ნაცემ
იმ უძლურ სხეულს,
ვინც იცემა კაფეში ბოზთაგან,
რომ ნამთვრალევმა,
ღამენატეხმა,
დამდაბლება მათი ვერ შეძლო
და საოცარი ყველაფრის მხეთქი
ხმა ამომძახის გეენის ცეცხლივით:
შენ კაცი ხარ, დიდი კაცი, სანამ გიდგება,
და ნახევარი ადამიანი.

სიგიჟე

ჟანგი, ჯანღი
ღამე ბნელი
დიდთვალება ტყეში მგელი.
ერთხელ ღამე, ერთხელ ღამე,
კოცნა ყოველ ღამე,
ცხელი ბარძაყები,
ხელი ბარძაყებში,
კოცნა ბარძაყებში
და მართლა ღამე, მართლა ღამე,
ცივი ბარძაყები,
ხელი ბარძაყებში
ძილი უგრძნობელი.
და ჩემში გაჩნდა ორივე ერთად:
ეჭვი და სიყვარული.
გულგადაღეღილი
ქალები, კაცები;
საუბარი ციკლონზე,
სიმღერა ჯაზების.
ქალები, კაცები,
ღია მანქანები,
კისრამდე შეკრული
მილიციელები.
შუა დღის მოდუნება
სიცხეზე.
კისკისი საღამოს
ბაღებში
და პოდიეზდები
ღია ბარდაგები,
ხოში და ხურუში
გადახლართულები.

ჩემს გოგოს მაღალი წელი,
ლამაზი ტუჩები, სავსე მკერდი
აქვს,
აქვს სილამაზე და ის ჩემია,
აქვს სიყვარული და ის ჩემია,
აქვს ერთგულება და ის ჩემია,
ვარ კმაყოფილი, ვარ უდარდელი.
აქვს ყველაფერი და ის ჩემია.
და არ ვიცოდი მე სიყვარული.
და ერთხელ ვნახე ის სხვასთან ერთად,
საუბრობდნენ,
ბევრჯერ მინახავს ის სხვასთან ერთად
მოსაუბრე
და მაშინ ვნახე, არ ვიცი რატო,
და მაშინ ვნახე მე სიყვარული
და ჩემში გაჩნდა ორივე ერთად:
ეჭვი და სიყვარული.

უკრავს ლუი არმსტრონგი

არმსტრონგი უკრავს:
კბილებდაკრეჭილი,
თვალებდაჭყეტილი
შავკანიანი
ძუძუს სწოვს ლედის.

თმები ბოქსი,
ცხვირი ჩაჭყლეტილი შუაში,
ნეკზე ფრჩხილი,
მოდის მიკიტანი.
ბიჭები შაყირობენ:
აბა, განი!

წერილი ჩემს მეგობრებს ანუ ერან!

იცით, რას ამბობს ერანა!
მე შენი მეგობრები რად მინდა
ან იმათი პატივისცემა,
მე შენ მინდიხარ,
მე ბიჭი მარტო ღამე მინდა
და ისინი, თუ ღამე იქნებიან
ჩემთან,
მაშინ შენი მეგობრები ხომ
აღარ იქნებიან?!
გიჟია! მეუბნება.
გიჟი ვარ, მართლა~ ვფიქრობ მეც.
იცით, ვინ არის ეს?!
ეს ირენ კი არ არის,
ბერძენთა ქალღმერთი,
არამედ ერან,
აღმოსავლელი წარმოშობით,
უფრო მეტიც,
სპარსელი იეზიდი
თბილისში გაზრდილი.
დედა ატლასი,
მამა არყუთა,
ძმა თემურა.
დროისა და
ცივილიზაციის შეგრძნების გარეშე.
ერან პატიოსანი არ არის
და არც ბოზია,
არც გამოცანა,
იმისი ახსნა არ შეიძლება.
იმასთან მარტო უნდა იცხოვრო,
რადგან მხოლოდ ამ დროს მიხვდები
მის სიყვარულს.
ის ღამეა დაბადებული
სიბნელის სამეფოში
და ღამე ბატონობს,
ღამე ტირის,
ღამე მღერის,
ღამე წევს უხმოდ,
ღამე წივის,
ღამე არ იძინებს
და გაუთავებლივ შეუძლია ალერსი.
თუ ჩაგეძინა,
გაიქცევა და აღარ მოვა აღარასოდეს
შენთან,
ის დღის სინათლეს ვერ უძლებს,
მხოლოდ ღამე ბრწყინავენ მისი თვალები.
დღისით ის ქრება,
დღისით იმალება,
დღის ეშინია
და თუ ნახე, მზის სხივები როცა ანათებენ,
არ დაიჯერებ, რომ ღამის ღმერთი
მხოლოდ მონას ჰგავს
დღის სინათლეზე.
ერანა მღერის
ღამის ღმერთი
ვნებით გავსების და დაცლის
უთვალავ საფეხურებს შუა:
ო, შავო ღამევ,
რატომ ხარ ჩემთვის ასეთი ნათელი
და რატომ ვერ გხედავენ შენ სხვები!
ო, ყარაგიოზ,
ო, შავთვალება ღამე,
მე ყველაფერი მიყვარს შენი,
შენ ჩემი მონა ხარ.
მე ვარ ქალბატონი,
მე ვარ ღამის ღმერთი.

ო, ყარაგიოზ, ო, შავთვალებავ!


სადღობელაშვილი ნინო - Sadgobelashvili Nino

ისეთი დრო მოვიდა

ისეთი დრო მოვიდა,
ძაღლი სულ თან უნდა იყოლიო,
პურის ნაცვლად
სიტყვას მაინც გადაუგდებ და
იმას გაღეჭავს,
სიტყვა – სიტყვად და
შენ შენად დარჩები,
გზას ორნი გაუყვებით,
ხანდახან მოგეჩვენება, რომ
გისმენს და უყვარხარ..

სული ჩემი

სული ჩემი განაპირა მდინარეა...
ის მოდის მინდვრიდან ჭალაზე,
ყანიდან ტყისკენ...
ის მოდის დიდ პაპის ყელიდან,
ურმული ქვებზე
თოარიკით მოაქვს და
სეთიბედნიერია
როცა სიმღერით მოდის!..
სული ჩემი განაპირა მდინარეა
და რა ძალა აქვთ მდინარეებს
რომლებიც მთვარის ძირსი წვანან?
წამოაგებთ ხოლმე ხანდაან
ფსკერის სიზმარი,
ვარსკვლავი გადაცდებათ
ელდისგან,
შფოთავენ თვალებდაჭყეტილები და
ეს შფოთვაც რაღაცის გასენებაა ალბათ...
როცა სული განაპირა მდინარეა,
შეგიძლია შენთავსვე გაუნაპირდე,
მუხლებქვეშ შეიკეცო ტალღები აგაუყვე გზას...
ლურჯია მისი ტევრი და
ალაგ-ალაგ თევზები
ბატონებად აყრია...
დგახარ, მაგრამ
ტანში მდინარე დაგიდის,
დუმარ, მაგრამ
საიდანღაც მღერი...
ასე მღეროდნენ შენამდე
ამვლელ-ჩამვლელები,
ზაფული იყო მათი ტემბრი და
თუთის წვენი-ტკბილმოვანება,
მიჰქონდ-მოჰქონდათ პირით წყალი,
მარტოობის ჭაში ასხამდნენ,
საღამოობით წკრიალებდა ხოლმე
ჭის ოწინარი და
ეს დრო იყო,
მდინარე რომ ფსკერზე
კენჭებს ითვლიდა...
თითო კენჭი-
თითო წელი, თითო საათი...
სიმღერა ჯობდა
წარმავალის უგუნებობას...
როცა სული განაპირა მდინარეა და
შენ კი ვინმეს
ნესტოებდაბერილი დაეძებ,
ჩახედე ტალღებს,
ფურცელ-ფურცელ რომ მოაქვთ
ცისკრიას ფსალმუნი,
მწვერვალის ცრემლივით
ქვევითკენ გორავენ...
ჩახედე მათ და
გაიხსენი გულისპირი,
შენც ის ხარ
ვინც უნდა ტალღებთან იცეკვოს,
ვინც მდინარეში ტაატით შევა და
თავზე სივებს გადაიფარებს...
სული ჩემი განაპირა მდიონარეა,
მიდის, მიყავხარ
მოღიღინე მარადისობა.

გაიფოთლა ქარები

გაიფოთლა ქარები.
დაჩნდა ნიაღვარები,
საით უნდა წახვიდე
ან რომელი მხრიდან!
ესეც შენი სამოთხე,
ესეც შენი სამოთხე.
ენი საიმოცნებო
ლურჯო სერაფიტა!..

ვისი მზისთვის მღეროდი,
განთიადებს ელოდი,
ნაკადულებს შველოდი
წასკდომოდნენ მიწას..
ესეც შენი სიმღერა,
გული გადაიღერა,
უხმოდ მღერას ვინ ისმენს
სხივო სერაფიტა!..

მთვარემ შუქი გალია..
გაჭირდება ძალიან
ძვლებზე შემონაცვამი
ნაზამთრალი მიწა.
შენს ბაღში რომ კვალია
თეთრი იასამანის,
ჯვარს იწერდა სისხამზე
შენი სერაფიტა..

ჟამი მიაქვს ქარავნებს..
დრო რომ მოგიპარავდეს!
დრო რომ დაგიფარავდეს
ხმელეთით და ზღვითა!
საით შენი ოცნება,
საით შენი სამოთხე,
საით გაგიწევია
ლურჯო სერაფიტა!..

დედი, გახუნდა შენი კაბა და სინათლე მოგიჩანს

დედი, გახუნდა შენი კაბა და სინათლე მოგიჩანს,
დედი, სინათლე დაიფარე თორე თვალს შეაჩვევენ ძაღლები,
მომიტეხე პური, მეც მომიტეხე,
მარტოკაცი ვარ და
როგორ არ გეთანაღრები...
შენმა ნაბანმა წვიმამ დედი
იებზე გადამირბინა,
ჩამოვარიგე ეს იები,
ბღუჯა-ბღუჯა გავკრიფე ეზოდან,
ჩემთვის ფესვი და ტალახი დავირჩინე.
დედი, აბა შუბლზე დამადე ხელი
იქნებ ძველებურად გეცხელები,
ბავშვობის მერე ჩემთვის ეგრე აღარ მოგივლია...
ხანდახან დედი,
ისევ ის სიმღერა მესმის,
მზე რომ სასწაულის ლოდინია!...
შეხე, თმა როგორ გამეზარდა დედი,
ცოტაც და მინდვრებზე გადავშლი.
ოცნებებს რომ მივარცხნიდი,
თავზე თბილად რომ მასუნთქებდი
ეს სულ ის თმებია, ზეცაში ნახარში...
შეხე, რამდენი ბავშვია ჩემ ეზოში,
დარბიან ფერადი ნაქსოვი კაბებით!
ხანდახან, მიწას რომ ღამე ასტკივდება დედი,
გულში შენებურად ვიკრავ,
თვალზე ხელს ვაფარებ...
სიარულშიც შენ დაგემგვანე დედი,
ნისლივით გამომდის ბარბაცი.
ცხოვრებაც ნისლივით წამივიდა-მეთქი,
ახლოში ვქრები და
მარტო ზევიდან მოვჩანვარ მამაცი...
დედი, ხანდახან მიქრება სანთლებიც,
ვიწვი და ცეცხლს მაინც ვერ ვანთებ.
მომეშველე დედი, შენს გულთან გამსუსე,
თვალებით გამათბე...
რაღა მაშინ აგიჩემებ ხოლმე,
სხვასთან რომ გადახვალ დასანუგეშებლად,
სხვებს როცა სჭირდები,
ძაღლივით შენს გზას გამოვცქერი,
თვალებით დაგეძებ,
გიყვირი: დედი...
მაინც არ უსმინო ჩემ უხმო ღრიალს,
ცვილით დაიგმანე ყურები,
დედი, წადი სადაც დედაშვილობისთვის გეძახიან,
წადი, ოღონდ კარი არ მოიხურო!...
შენს ბაღში, ატმებთან დავწვები,
წამივა გულიდან ლოდინის მდინარე.
როცა დაბრუნდები,
ჩემი სიზმრები შეიწყალე
დედი, თუ დაგხვდი მძინარე...

მუნჯი შვილი მეყოლება

მუნჯი შვილი მეყოლება.
ფართოდ გაახელს თვალებს და პირსაც დამიფჩენს
პირველად როცა დამენახვება,
მაგრამ ჩემი სულის წყალი ექნება ნაყლაპი და
პაწაწინა, გაფშეკილი თითებით მანიშნებს მხოლოდ
რომ: მადლიერია..
ბალახზე გავზრდი.
პირველი ბგერები რძის წვეთებივით
ტუჩზე რომ მოადგება,
შუადღის მუსიკას ხმამაღლა ჩავურთავ
და ჩემს მკლავებში გამოვაყრუებ.
(დიდი თვალები დასჩემდება ჩემს შვილს,
წარმოუთქმელის უნებურად გამომხატველი)..
რამდენ ბალახს მოიცვლის
და გაოცების ჟრუანტელს
თრთვილად დაუფენს პატარა ტანით.
რამდენჯერ კალმის წვერზეც წამომედება,
უშველებელ თვალებს შემომახელს
და სიტყვას გამიჩუმებს,
ძლივს დაძრულს შორიდან.
ქართან გავაძიძავებ.
იისფერად ამოსტვენას ასწავლის ქარი
და ღელვისაგან ხშირ-ხშირად დაღლის.
(ეს კი კარგია..)
კალთაზე არ გამოვიბამ.
აკეთოს რაც უნდა. წავიდეს სადაც უნდა.
დაიმეგობროს ჩიტბატონები
და თამაშისგან ფერშემთბარმა
იმათებრი ხმები გამოსცეს.
მომენატრება და სიჩუმეში მოვიკითხავ.
ერთი ბავშვი მდუმარება ერთი ოთახი.
მოდით და სავარძლებზე ჩამოუსხედით,’
მოიტანეთ ფუნჯები, საჭრეთლები,
კალმები, (დანები თუნდაც)..
ვილაპარაკოთ, ავავსოთ ეს ოთახი
სიტყვებით და ემოციებით,
გამოვთალოთ ენადაუდგმელი
შთაბეჭდილებები,
ფერებად ჩამოვქნათ
ვერასდროს ნათქვამი: “გაზაფხული
დედიკო, თოვლი..”
ავახმაუროთ, ავამეტყველოთ
უბგერო ჟრჟოლვა
და გავიტანოთ ბავშვის ოთახიდან სიჩუმე.
ოღონდ გავიტანოთ დიდთვალება სიჩუმე.
რომ მერე, ათას გზაზე ნაწანწალებმა
მთვარეჩარგულ მიწას
სიმწრით არ ჩავღმუვლო:
“რისი თქმა გინდოდა და
ვერ თქვი..
შენი სულის წყალი შვილმა ჩაიგუბა!..”
წყალობად მიიღეთ შვილები.

გაგრძელება

მე აღარ მახსოვს როგორ ვწერდი, როცა მიყვარდი,
მე მახსოვს მხოლოდ სიყვარული, და დილით სკამზე
სიტყვებნაკაწრი ქაღალდების თაიგულები –
უმისამართოდ დატოვილი ძვირფასი განძი..

მე ახლაც შენ გწერ. არ გეგონოს რომ აღარ გწერდე.
მე გწერ დილიდან და ვგრძელდები მთელი საღამო
და აღარ მახსოვს სიყვარული, რადგან სიტყვებით
ცარიელ კედლებს მზის სხივებთან მშვიდად ვახამებ.

და აღარ მახსოვს, რომ აღარ ხარ, რომ მე კი დავრჩი,
და სიზმრებიდან შენს ნასუნთქში გადმოვინაცვლე,
რომ კიდევ კარგი არ გვეყოლა საერთო ბავშვი
და მისი ცოდვით არ დავინაცრეთ.

რომ ყოველ დილით, როცა ფარდებს განზე გადავწევ,
ცის კალენდარზე ჩამოხეულ დღეებს რომ ვითვლი,
მოდის ივლისი და ერთ ფურცელს ხელიდან მაცლის,
ერთი დღით ვუსწრებ ჩემივე სიკვდილს.

მე გწერ სიცოცხლეს. გამუდმებით. აღფრთოვანებით.
და მიღიღინებს თეთრ ქვიშაზე მელნის საათი,
და არ მიქრება სული შენზე ნავარვარები,
და სიყვარულის ნაცვლად ვანათებ.

გვირილა

ვუყვარვარ-
მზის სხივმა გაშალა კალთა და ზედ გადამიგორა,
სველია სინათლის ალერსი..
დედაჩემს სადაფის ქაფი სდის ძუძუდან და
მჭიდროდ მიკონებს,
ტაატით შევყავარ ხვალეში..

არ ვუყვარვარ-
ნისლებია ბილიკებზე წებოსავით დანაგლესი,
სახლში გათავებაზეა წინაპრების მარაქა,
გამომიკრეს კარგადყოფნის უტყუარი განაწესი,
მომიხურეს გასაფრენი დარაბა..

ვუყვარვარ-
დავხუჭე თვალები. შუბლი მაქვს მცხუნვარე,
თვალს უკან კრთებიან უცხო მხრის პეპლები,
და მოდის სიზმარი!.. და არის სიზმარი!
და მიჯნურს-სააქაოს, სიზმრებით ვეყრები!..

არ ვუყვარვარ-
მარტო მივდევ ციცინათელებს.
მრავალძარღვა ხე;ოსგულში ნაღველს ვახველებ,
ვინღა არი ამ დახშული სულის მნახველი?..
მარტო მივდევ ციცინათელებს.

ვუყვარვარ
და კაცი მქვია, მთებში ვწევარ მე.
ბალახს ქარი მიშრიალებს, არას ვნატრობ მეტს..
ჩემთვის თოვს და ჩემთვის იშლის განთიადი თმებს..
ასე როგორ დამავიწყდა, მე რომ ვიყავ მე!..

არ ვუყვარვარ..
ჩემს ნაბარ ყანაში სხვისი ზღვა მოვიდა.
ჩემს ნატირალ გობში სხვა პური ამოვიდა.
ჩემს ნაცქერალ ცაში სხვა ჩიტი აფრინდა.
ჩემს გულში უწვეთოდ გაწვიმდა.

მიყვარხარ..
მიყვარხარ..
მიყვარხარ..

გოდერძი ჩოხელს

იებს რაღას ერჩოდი,
შუაზამთარში რომ წამოჰყარე
მიწის ქვეშაგებიდან და
ანგელოზებამდე ფეხქვეშ გაიფინე?
იებთან რაღა გინდოდა?
ან დედაშენს რაღას მიეტირებოდი,
ცალ ფეხზე რომ გიჟივით ჩაეჭიდე და
საშენო სული აქეთ დაუტყვევე,
ცალი ფეხით სამარეში ჩამდგარს?..
მზე ვიღასი ცრემლიდან გადმოვა ხვალე?
ან სიკვდილი თავის ფერს როდისღა დაიბრუნებს,
შენი სიცოცხლენაყლაპი?..
ღრუბელი მქვია, მაგრამ რაღა ღრუბელი ვარ,
ამოხვედი და შენ უფრო გიხდება ღრუბლობა.
ბალახი ვარ, მაგრამ
ისეთს რას ვიბალახებ,
შენ როგორც მიწიდან იღიმი...
ძნელი იყო ამ წუთისოფლის სტუმრობა?
სავსე სუფრასთან მიგირქვა, მაგრამ
არც კი ჩამოგაჯინა...
მოვიდა შავი არაგვიც და
გაიშლის ცოტახნით თმას,
მგელი მოჰყვება მოზარედ.
ლექსებს ტოტებქვეშ შეიკეცავს და
მზის სხივით შეიკრავს
შენი მიდამოს მოცხარი...
შემოგხვდნენ უკვე ჩვენები,
ჩაგაცვეს უსიტყვო სინათლე?
ვარსკვლავებს საით შეუბერავ სულს რომ
ცოტა მეც დავიმტვერო,
ღამეში ვაჩინო გულთეთრა შვილები?..
ვისი ბაღებით მოხვალ გაზაფხულზე,
მღვრიე სიმღერებად ვის აუტირდები?
გინდოდა, შვილების ქორწილში დევი დაგესვა თამადად,
ნურავის გაუკვირდება!
დღესაც, განა ვტირი, ქორწილია,
ხანდახან თავდაყირაც ხოა სამყარო!
მიწა შენი ჩოხაა და ქამარ-ხანჯალია,
შენი დარდებია მაყარი!
ქორწილია, მაგრამ არ დამტოვო,
ქორწილია, მაგრამ ჩემკენ მაინც გქონდეს თვალ-ყური,
გასახეთქი გული ჩიტივით დამაქვს,
შენამდე ამდის ალმური...

დედას

სამარის კარამდე ხომ
ნუკრივით უნდა გდიო,
აიმ კარში როგორ შემოგყვე!
ან წინ როგორ გადაგიდგე და
ბავშვური სიცელქით პირველი შევხტე!
დაიგეშებიან ღრუბელ-წვიმები და
დამწყევლიან დედის წინ მორბენალ შვილს..
განა იმას იფიქრებენ, რომ
სიცოცხლისგან დადიდებული თვალები
ვეღარ დავატიე შინ,
წავუგორე შენგან მონაქსოვ გზას და
ამაშიც, ამაშიც გადაგისწარი..
არა, ამას როგორ იფიქრებენ
საათის ხმას შეჩვეულები,
სამყაროს კანონიერ მიქცევ-მოქცევას შეჩვეულები და
ამ ჩვევაში გაბრუებულნი..
ვინ რა იცის,
მე უშენოდ იქნებ სულის ძაფიც გამიწყდეს და
ვეღარ გავმთელდე,
ვინ რა იცის,
შენი კაბის სუნმა იქნებ ისე მომწამლოს,
რძეც კი გამიქვავოს მკერდში..
ორით მეტი ჭაღარით წინ ვარ და
ორით მეტი სიზმრით,
კანონი თუა
ესაა წინმავალის კანონი.
ჯერ მე ვიყავი და მერე შენ,
მაყვლის მინდორი უხილავი თითით მოგიღობე,
გაგაჩინე და შემოგიშვი,
გულისძირში მამაჩემი შეგაყვარე და
გავაზამთრე, მე რომ გეშვი,
ჯერ მე ვიყავი და
შენი გამძლეობის გამო
დედაჩემად გაჩნდი.
სამარის კარამდე მტვერივით უნდა გდიო და
იქ თუ შეგასწრებ,
რას ეტყვი
საათის ბილიკზე მავალთ?..
ისეთს არაფერს,
იყო-თქო ჯიუტი ბავშვი,
მთელი ცხოვრება
წვიმასავით თავქვე ეკიდა და
ზევიდან ისეთებს ხედავდა!
სიცოცხლისგან დახელილი თვალები
ვეღარსად დაატია და
წინმავალის დიდი უფლებით
წავიდა-თქო შინ.


სამადაშვილი ნიკო - Samadashvili Niko

ხვალ
დამათენდება ნამთვრალევ პოეტს,
ჩიტები მოვლენ ჩემს ფანჯარასთან,
მეტყვიან, შენთვის ბინა ვიპოვე,
წამო, კეთილო, ვინ გაგაჯავრა...
მე კი... ხვალ ღამით, ჩავუხვევ სარდაფს,
მთვრლას... ბედთან რაღას დამაღვიძლებენ,
ჩამეძინება, და ჭოჭში, სადღაც,
კვლავ ბეღურები გამაღვიძებენ.

ხეებთან

მელოდებოდი ფოთლებთან ერთად,
თხელ სივრცეებში ვხედავდი ბილიკს,
თან ყურს უგდებდი ქარის სიმღერას
და წუთისოფელს სულ ხმაგაკმენდილს.
,,ის აღარ მოვა, რადგან სისხამზე
ჩვენ ვნახეთ, რამეს რომ გაეტირა”,
შენ ასე გითხრეს ამხანაგებმა
და კულულებზე ყვაოდა კვირა.

წოწიალა

ღამით გადავყე ქალაქის ქუჩებს,
შემხვდა მეძავი, სთვლემდა ლუდხანა.
გვიანღა არის, ნუღარ ჩურჩულებთ,
მე გავვერანდი თუ ეს ქვეყანა.

გესმის? ფიქრების დიდო ხმელეთო,
კმარა ოცნება, სადღაც წავედი,
რომ შემხვედროდი, იცოდე, ღმერთო,
ასე ჩემსავით შენც გიწამებდი.

რაღათ ველოდო მაისს ან ივნისს.
ხვალ მეც ბინდივით ჩავიწვერები.
შთამომავლობა მე არ მომძებნის,
ან ვის რათ უნდა ეს ნაწერები.

წარწერა

მზე გადიოდა ცას ბორანივით.
ტყეში შიშველი ქარი ჰკიოდა.
ლექსს იძახოდა ხიდან ყორანი,
ქრისტე მოსჩანდა საიქიოდან.

ძვლივს ვამშვიდებდი მოქანცულ ჩიტებს,
თვალს მიშტერებდა წარმართის ლოცვა.
ლოდებზე იჯდა გიჟი პოეტი,
კვნესოდა მთების ყრუ გარემოცვა.

დაფლეთილ სხეულს, დაღალულ ფიქრებს,
ახლოვდათ მხოლოდ სიცოცხლე მკვდარი.
სადღაც ეშოვნათ კუბო ჯიბგირებს
და მოეწერათ ზედ ჩემი გვარი!

ძალო ეკატერინეს

მახსოვს, შენ გზას გასცქეროდი, მელოდებოდი,
კაკლის რტოები ჩრდილსა ყრიდნენ ღობის ნაპირას.
ჩემი ცხოვრება გულზე გაწვა შავი ლოდივით,
მუდამ მეძახდი, ჩემო კარგო, ცისმარე დილას.

მე არ ვიცნობდი დედის ალერსს, მაგრემ შენს ზრუნვას
ხომ დავზმუოდი, ჩემო ძალო, როგორც მოზვერი.
ქარი ცეკვავადა დიდ ვერხვების უზუნდარაზე
და დანახვისი იდგა, როგორც ძველი საბძელი.

მე მახსოვს შენი სიმღერბის ,,შუშის ფარნებით”
ალალი გულის კიაფობა თვალის სარკმელში.
ტანის ბოლოზე მტრედის დარად გაშლილი ფრთები
და ზედარუსთან თელა გაჩრილ კლდეში.
როგორ ნაღვლობდი როცა ავცდი გზას და ქვეყანას,
როცა სარდაფებს მივაშურე ბედის ურგებმა.
მითვლიდი, ბიჭო! მაგ ღვთის ცეცხლში რაზე ყაყანებ,
ნუთუ სიმშვიდე დაგავიწყეს საძნე ურნებმა?

მოშორდი ქალაქს და მიხედე შენს კარმიდამოს.
დარგავ ყვავილებს, ამყნი თუთას, ან უსურვაზებს,
შემოუკვართავ ძველი სახლის ფუტურო ბოძებს,
და შენ სიცოცხლეს ოდნავ მაინც გაალამეზებ.

არ დაგიჯერე, თანაწყვეტამ გადამიყოლა
და იცი, როგორ დავიღალე, ნეტავცოცხლობდე.
მკერდი ზედადგრის ქვეშ ფილტვების ჩინჩხვერი ხრჩოლავს,
ჩემი ლექსებიც, იცი, ძალო, რად დარწეულა.

ორმოცი წელი დაფრენილი ლექსების გუნდი,
ჩემი სხეულის საგიჟეთი გამომწყვდეულა.
ვის დავეწევი, ანდა უკან საით დავბრუნდე,
ჩემი აკვანი, ჩემო ძალო, რად დარწეულა.

მუდამ გიგონებ, როცა ჩუმად გავხედავ ხსოვნებს,
თითქოს თქვა, რუში შენი თხელი მანდილი გდია,
შენი კაკლის ხე დარდით დაჰჭკნა, აღარც კი ისხამს,
მხოლოდ გამხმარი ფოთლებიღა ქარში დადიან.

მე გიწოდებდი არ ძალოს, მხოლოდ დედილოს,
მიყვარდა შენთან შენს კალთაში სიზმრების ცქერა.
დამიძახებდი, ბიჭო, მოდი, ცისმარე დილას,
მეც ხომ მიყვარდა შენი სითბო და შენი კერა.

ჩემს მარიამს

მე შენ მიყვარხარ ისე კი არა,
ხალხმა რო იცის,
ანდა წიგნებში როგორც სწერია,
მიყვარხარ ისე, როგორც იციან
ტყის მოჭიკჭიკე ცის ფრინველება.

ისე მიყვარხარ როგორც იციან ტყის ფრინველებმა,
ისე კი არა, ხალხმა რო იცის,
ანდა წიგნებში როგორც სწერია.

მიყვარხარ, როგორც ღვთისმშობლის ფიცი,
შენი ცხოვრება გულის მწველია,
ისე კი არა, ხალხმა რო იცის,
ანდა წიგნებში როგორც სწერია.

ჩემი ფეხის ხმა მთვარისკენ

უსაზღვროებას გავცქერივარ, მივეხეტები.
ღამე ზრიალებს, ქარიშხლები ემატებიან.
- რა ამბავია? - ქვებზე დამჯდარ ქარს ვეკითხები,
- რომ გუგუნებენ? – მიმავალი პლანეტებია...
მთვარე კი ბჟუტავს ცის ეზოში, როგორც ფარანი.
მიწა სიბნელეს და გაუვალ ქარს ეფარება.
იქ გუმბათები კივილს ყრიან და მიფრინავენ,
თურმე ნისლებში გზა დაკარგეს ზღვა საფლავებმა...
იქ ბრტყელ ვარსკვლავებს ცის გარედან ასკდებათ ელვა.
წვიმა თუ უშენს და კივიან სამრეკლოები.
მთვარისკენ მივალ, შუქს ცრემლების ტალღა იძლევა
და მიწებს იქით მე მისტვენენ მზის მეკობრები.
“წადი, ირბინე, სანამ ყვითლად ჩამობლელდება,
წადი, იმღერე და დაოსდი სივრცეებისკენ”.
ოხ, ეს სიცოცხლე ნეტავ როდის გამომნელდება!
ო, უკვდავებავ, კარგი ჰქენი, რომ არ მიკისრე.
მთვარეზე დავალ ჭადარივით ქარწამოსხმული.
სადღაც ძაღლები სინათლისკენ იყეფებიან.
ბოლოს მომირებს, კამარებო თქვენი ხმაური
და ქარში თვალებს ხმა წაუვათ და ჩაქრებიან.
დავიღუპები. არი იტყვის: უცნაურობდა!
არ დამიფარო გრიგალებში, გზაო ძლიერო...
დე, დედის მწარე და ღიმშეცვლილ საცოდაობამ
ზეციდან ზეცა ყოველ ღამე ათვალიეროს.
კიდევ გონება დაკარგული მივეხეტები.
ფეხის ხმა ესმით, ქარიშხლები მემატებიან.
- რა ამბავია? - ჩემს საკუთარ ჩრდილს ვეკითხები,
- რომ გიძახიან? - შებინდული პლანეტებია.

ჩემი პორტრეტი

ნამტირალევი მოვდივარ დღესაც,
სადაც არ მივალ, ყველგან ღამეა:
ნეტავ ჩემ გულში ჩამოგახედათ,
რამდენი კვნესა და ვარამია.

ბოღმა კვამლივით მედება ყელზედ,
ირგვლივ რიყეა, უდაბნოს ქვები.
ისე დავდივარ ამ ქვეყანაზე
თითქოს საკუთარ ცხედარს მივყვები.

სადრაც კაიფობს მთავრის ბულული
შუქი დამეძებს, უნდა, რომ სწუხდეს,
თითქოს მე ვიყვე გამოქვაბული
და ჩემ ქვეშ სისხლის მდინარე ჰქუხდეს

ჩემი თბილისი

ჩემო თბილისო, მიყვარს შენი ქოთქოთა ბინდი,
შენი მთაწმინდა, ეგ ყურყუტა ჭმუნვი დღეობა.
როგორღა ღვივის შენი ზეცის ლურჯი მინდორი,
როგორ ქათქათებს შენი დიდი მოსახლეობა.

რა წარმტაცია კამარების ელამი ჭერი,
ხან ჭორფლიანი რიჟრაჟების ბოყვი ხითხითი,
ხრიოკი მთები მოდებული, როგორც ჭერეხი,
და ჭარბ ფერებით ალეწილი გვალვების ხვიტქი.

შენს წყაროებში მეც დავიწვი იმ ხოხობივით,
ამ ფერად წყლებით გორგასლანი სამოთხეს რწყავდა,
ქვვეყნიერებას შენი ჩანგით რომ მოუთხრობდი,
ქართლოსის ტომებს ზოგჯერ ბედი როგორ სწყალობდათ.

შმაგი სიცოცხლით ეს ოხერი, გამოვჩერჩეტდი,
მინდა როგორმე რომ ლოთობით გავისაძლისო,
ტვინი შემერყეს, თან ლოყებზე დავიწყო ჩქმეტა,
და ღრეჭით დიდხანს გარს გირბინო, ჩემო თბილისო!

შენმა ღრუბელმა ცრემლზე მსხვილი წინწკლები იცის,
და ზენაქარმა სიმღერები აურაცხელი,
ჩემო თბილისო, მუხლმორთხმული სიონს გაიცებ,
ბინად მომეცი შენი ბინა და საწნახელი.

ხევის ქალაქო, ასე ეშხით ვინ დაგამშვენა,
ვინ გიწყალობა ეს სიუხვე ხელებგაშლილი.
შენთან მღეროდა ბედნიერი ვაჟა-ფშაველა,
შენში დარდობდა შენი ტარო ბარათაშვილი.

აქ თამადობდა ჯიხვის ყანწით თურმე მხარგრძელი,
თან აქლემების ქარავანი იდგა გირაოდ,
სადღაც... მღვიმეში დაღმუოდა ბედს მთაწმინდელი:
"და... უფროისად მარტოს ღამე მიწერიაო”!

რა საჭიროა, ჯავარივით ვწერდე მუხამბაზს,
მზეთუნახავი ბროლის კოშკში მესხდნენ ხიზნებად,
წყეულიც იყვეს სამუდამოდ ამ ქვეყანაზე,
თბილისო ჩემო, შენს შუქს იქით გამოფხიზლება.

ო, როგორ მიყვარს შენი ოღრო-ჩოღრო ქუჩები,
ეგ მიწის ხაო, საოცარი ჯანღების ბური,
ღამის აკვანში გრილ ნიავის თითო ფაჩუნი,
ად ვერის ხიდთან ქარის სტვენა მამაპაპური.

ეს მინარეთი შენს ღრუბლებთან რას აფხორილა,
იქნებ თაკილობს, ნარიყალა რომ ემუდრება?
დიდხანს შერჩებათ ნაცარივით ქართლის ხეხილებს,
რაც მაჰმადიანებმა დაგვატეხეს უბედურება.

ჩემო ქალაქო, ისტორიას მე რას დაგიწერ,
ჩემი ცხოვრებაც კი არ ვიცი, როგორ იწყება...
დიდება იმას! იმ განგებას მრავალჟამიერ,
ვინც დასაბამის სამრეკლოსთან ძუძუ გაწოვა.

მე მხოლოდ ჩემი ჩათხრობილი ჟინით მიყვარხარ,
მინდა სულ შენთან, შენს ცქერაში ამომძვრეს სული,
არსად არ წავალ, თუ გინდ მიწა შემომაყარონ,
თუ გინდ დავბრმავდე ვიცი, მაინც გიპოვნის გული.

შენი სოფელი

გახსოვს ბაღები, სიმღერა, ჟრჟოლა,
ყვავილნარევი ძეძვის ორღობე,
ერთხელ რომ ლექსი გითხრა ტოროლამ
და შენ ბავშვივით რომ მოიღრუბლე?

ტოლებთან ერთად მარწყვზე შეხვედრა,
ცივცივი წყარო, ჭალა, მინდორი,
ბინდში ნახირის მუნჯი ვედრება,
მდინარის გაღმა ვეება ქორი.

შექვავებული მთებზე ცხვრის ფარა,
ჩვენი ზედა რუ, და ეზო თქვენი,
კაკლის რტოებში გაჭრილი შარა
და დოესელი მესაფლავენი.

ამ ეკლესიას თხელ ქონგურებით
ვიგონებ, თითქოს გული ველდება...
ნეტავ თუ კიდევ ხატი, ურმები
ოდესმე სადმე გამახსენდება.

ყველიერის შაირი

მე ვნახე ორეული,
ოდნავ გადარეული,
დატკბა ჩემი ნახვითა,
რაღაც ჩაიხითხითა.

მოიგონა წარსული:
გული გადაბასრული.
უბნის გუბე, ჭოჭები,
ყველიერის კოჭები.

ყაჩაღების ბუდობა,
ღამე ყურძნის ქურდობა.
ფშანში ფაცრის დაგება,
გადარჩენა, განგება.

სახრის ზურგზე გადაწნა,
კვერცხზედ ვაშლის გადაცვლა.
ღვინო ახალ ნახადი.
ბოსლის ღვდელის ღაღადი.

ხონჩა, ბედის ქადები.
მუზმუზელა ქალები.
ლხინი ხელებჩართული.
და სიმღერა ქართული.

ფერისცვალება

მარტო უზიხარ საწერ მაგიდას,
გული არ გერჩის რამე დაწერო.
გარეთ ბინდია ქარის მაგივრად
და ზარი კივის საბედისწეროდ.

ზიხარ მარტოკა, უცქერი კედლებს,
გარეთ ცა ელავს, თან წვიმებია
მაღლა ვეღარ სწევ ჩაქნეულ ხელებს,
ტირილიც ვეღარ გიწამებია.

გატეხილ სარკეს, დამსხვრეულ საათს
დრო არ დაგიდევს, დრო მაინც მიდის,
რა ეშველება დაღუპულ ადათს,
ან ასე მწარედ გარეცხილ სინდისს.

შენი თვალები ლაჟვარდებს ნთქავდა,
სადღაც მისდევდი სივრცეთა მზვარეს,
ხან მთის კონცხიდან ოდნავ ხედავდი
სამყაროს იქით მიმავალ მგზავრებს.

ახლა იმ თვალებს ფხიზელი ხუჭავ,
შენი გაჩენა, ღმერთო, რა იყო!
რა სიყმაწვილე წავიდა ფუჭად.
წყალმა რამდენი თრთოლვა წაიღო!

ჩუმად იცვლები აჭრილ სისხლისგან,
გადასჭვევიხარ ლანდებთან ბაასს,
გზებზე სუყველას ჩაუწიხლიხარ,
უმზერი კედლებს, უცქერი საათს.

გარინდებაღა დაგრჩა წვალებად,
თითქოს ანდერძიც გიდნება ხელში.
ასე თავდება ცის ელვარება,
ასე ღამდება ერთ სიცოცხლეში.

უცნაური ხელობა

გათხრილ საფლავთან მესაფლევე გაისეირნებს,
ბედუზრუნველი, მუხანათი, წირპლების რული,
კაცი, რომელიც უცქეროდა ქვეყნის სეირებს,
როგორც ჭინჭარი, როგორც ძეძვი, როგორც ველური.

გაგასვენებენ საძმე ურმებით, ფოთოლშემოყრილს,
ნიშახარები დაფრთხებიან მონასტრის ზევით.
ქანდაკებები ნაძვებიდან დაიყვირებენ
და კრუხებივით დაფრთხებიან ციდან მზეები.

ჩამობნელდება... მტირალ წნორებს წაუვათ გული
უკვდავებაა, სიცოცხლეზე რომ ისეირებს.
და მესაფლავე მახინჯ მხარზე ბარგადებული
სასაფლაოზე პურის ჭამით გაისერნიებს.


სამნიაშვილი ლელა - Samniashvili Lela

Carpe Die

ხომ კარგადაა ყველაფერი? ხომ ვუტრიალებთ
წრეს - შეგუებულს - არც ვამრუდებთ,
არც ვხსნით რკალებად
და იდეების ფლაკონებიც, ფუტლიარებიც -
აწყვია და არ განიცდიან, თუ ეკარებათ
მტვერი. მტვერი ხომ ვარსკვლავებს ჭამს, თუკი მოუნდა -
ირმის ნახტომის ჩლიქის მტვერი - ცერზე აგვედოს -
დიდი ამბავი - ის ყოველთვის იყო მოდური
აქსესუარი - მატერიის ტკბილი საბედო.

ხომ კარგადაა ყველაფერი? მტვრიან მოკითხვას
როგორც წესია, ვერ იტანენ კავალერები.
მათ ურჩევნიათ, მტვრის მაგივრად, გულზე მოუთხრო -
თითქოს ეს გული ერთი მუჭი კარამელია.
ეცადე - მწარე შოკოლადშიც არ აგერიოს.

ნუ დარდობ მტვერზე. აქ და ახლა - ის ნაკლებია.
ხელის მარტივი მოძრაობით სულაც, გადაწმენდ.
დღეს არის მეტი მყარი ფორმა, მეტი საკვები
და შეგიძლია შეგრძნებებით გადაამოწმო.

და ყველაფერი კარგადაა. და Carpe Diem.
და სდიე წამებს - დაეწიე, ვიდრე მუხლები
სულზე გაბია, ჭრელა-ჭრულა კაბებსაც სდიე
ხან ვიტრინებზე, ხან მუხლებზე და თუ უხდებით
ერთმანეთს, ერთად გაიყინეთ - სადმე, ფოტოზე.

საქმეებს სდიე - ზორბა პეპლებს - მათი დაჭერა
ღირებულია, და დეტალებს - სარემონტოებს -
სდიე - ბურთულებს - დაცვენილებს ხან თმის სარჭიდან,
ხანაც აწყვეტილ ღილებს სდიე - დაჩხვლეტილ წრეებს -
ზუსტად ასეთი წრეებით ვართ გამოკრულები
ამ სამყაროზე.
სდიე, რასაც დღეს დაეწევი
და ნუ ეცდები, ხვალინდელსაც თითი გამოკრა.

იქ სულ მტვერია. მშვიდზე მშვიდი ბრძანება "Amen".
სათნო თითები, მტვერს რომ თბილი პურივით ჭამენ.

გაფრენა. ლილიტი

კისერზე - ფოტოაპარატი -
ჭკვიანი ლულა -
არ კლავს, აშეშებს;

რომ გქონოდა ასე შებმული -
იმ ბიბლიური განცხრომის და მხიარულების
ბაღში, კადრების გადარჩენას -
ალბათ შეძლებდი.

ახლა კი მხოლოდ ქარაგმებში უნდა ეძებდე
წარსულს, რომელსაც ანაბეჭდი არ გააჩნია.

ზღაპრებს - მითები დააფარო, მითებს - ლექსები
და ანარეკლის ანარეკლი გადაარჩინო.

არ გაქვს არცერთი კომპრომატი წასვლის, დარჩენის.
თითს ვერ დაადებ. მითუმეტეს, სხვას ვერ აჩვენებ.

იყო ადამი. იყო ევა. და იყო გველი.
შენ კი - ოთხივე მხარეს -
თუნდაც, ეშმაკთან გევლო.

და მაშინდელი შეკითხვების დასმაა ჯერაც -
თუ ეს სახლია,
რატომ არ აქვს ამ კედლებს ჭერი?

ასე გადაწყდა -
გადარჩენის შეუძლებლობა
მისთვის, ვინც ეჭვის ჭიან ვაშლებს ჭამდა მანამდეც,
ვიდრე სამოთხეს გველის მატლი შეუძვრებოდა.

მოკბეჩდა. თვალებს ფოთლებს შორის გადამალავდა
და სათითაოდ ისრუტავდა ზეცის ძაბრიდან
სიტყვებს.

და ბაღსაც დასცქეროდა, როგორც ლაბირინთს,
რომელსაც ჰქონდა სახურავი,
მაგრამ გაფრინდა.

დაბრუნებამდე

”შენს მუჭში ხელი დამეღალა” –
უცაბედი ღალატივით ფიქრია, როგორც –
”სამშობლოში ვერ ვიკეტები”.

ფილიპინელი გოგო რომ ვიყო,
ვილოცებდი დაძინებისას, რომ ჩემი სოფლის ახლოს
ვულკანს გაღვიძებოდა და მეცეკვა საკუთარ ფერფლში.

ირანელი გოგო რომ ვიყო,
შუა ქუჩაში მოვიხსნიდი ამ წუთს - თავსაფარს
და თვალებზე შემოვიხვევდი.

როგორც სადგურზე გადამსკდარი ჩემოდანი,
ნივთები და ტანსაცმელი რომ სცვივა, - უნდა
ჩავაპირქვავო, ჩავკეტო წუთი;

გამახსენდეს, რომ ვდგავარ სადღაც –
გალერეაში; უზარმაზარი ნატურმორტი მათვალიერებს, -
ტკბილეული ლამისაა სათითაოდ ამომაცალოს;

გამახსენდეს, რომ ჯერ კიდევ შემიძლია დაბრუნება,
რომ ჯერ კიდევ შეგიძლია დაბრუნება;
გამიცოცხლდეს შენს მუჭში – ხელი.

კეროლაინი. დედა აფრიკა

ჩემი უგანდელი მეგობრის
კეროლაინ ლამუოკას ხსოვნას

მოძრაობიდან გამოძრომას სჭირდება ძალა
ხორცის ძვლებამდე დასვლის, ფილტვების შეშუპების,
ციებ-ცხელების, ან თვალწასული წყაროს სიწმინდის.

აბრეშუმიდან ამოცლილი ძაფია სუნთქვა.
შავ აბრეშუმს არც დაემჩნევა. გადავიხვიოთ თითზე,
დავწყვიტოთ. გამადიდებლად მზე დავადოთ, რომ დანახშირდეს.

ასეც – მუქია, ისეც – მუქია. არაფერი არ დაემჩნევა:
კონტინენტი – დედა ფუტკარი, რომლის საშოშიც
იდო ჩვენი პირველი ჩონჩხი. სიშავემდე ოქროსფერია.

ის მწიფდება ყველაზე ადრე. ის იზრდება,
ის ბერდება ყველაზე ადრე. და ყველაზე ადრე ვივიწყებთ.
ხის ნიღაბს ვადებთ მუქ სახეზე თვალდაუხუჭავს.

კეროლაინ,
შენი ქვეყნის თოფიანი შავი კაცები – ახმახები,
თოფიანი თეთრი კაცების სილუეტებში ვერჩატეულნი,
მშიერი ძვლებით – მზის მენჯებში რჩებიან მარად.

ზედ აკვრიან ბავშვები ქალებს, რომ რძის გაშრობის
შემდეგ პურად ლოღნონ მათი დამდნარი მკერდი,
მაშინ როცა ძილისპირულს ამღერებენ ძიძა მანქანებს –

ოკეანისმიღმა დედები. ბავშვები – ძიძა მანქანებისგან –
შენი ქვეყნის სიმღერებსაც ისმენენ ზოგჯერ
და გონიათ, რომ ლამაზი ზღაპარია – სიშავემდე ოქროსფერია.

შენგან სიტყვაც კი აღარ ისმის. როცა ისმის,
ეს არ არის შენი სიტყვა – თბილი და სადა, გულალალი, როგორც აფრიკა,
სადაც სიცხე დროს და ჰაერს დღემდე ადედებს,
რომ სულები დარჩეს ხილული.

კონტრაბანდა

ჯოჯოხეთში არ მიშვებენ:
ყოველ ჯერზე ოკეანე შემაქვს კოლბით,
როიალის კლავიშები ჯიბით შემაქვს;
არ მიშვებენ: პოეტური ეშმაკობით

რას ვაჯობებ ეშმაკობას;
და სამკბილა იასამნის ციცქნა მარცვლებს
ფრჩხილებიდან მაცლიან და არ მაცდიან
კოცონისკენ თაღებს გავცდე;

კოცნა შემაქვს. არ მიშვებენ სამოთხეშიც:
თითო ტკივილს თან ვიტოვებ ყოველ ჯერზე;
და როდესაც პოულობენ,
შერცხვენილი პოეტობას ვიმიზეზებ.

ფაროსიადა

მოხეტიალე შუქურაა - ძველი ფაროსი -
ქრება. ინთება. ისევ ქრება. ისევ ინთება.
სანთელი - მკვდარი ხომალდების სასაფლაოზე -
სადაც ერთმანეთს - თევზებივით ჭამენ მითები
და ბოლოს ისე იზრდებიან, ზღვების სიგანე
ვეღარ იტევთ და მოცოცავენ ზემოთ, ხმელეთზე
თავისი მკვდრებით და ცოცხლებით. და ეს სიგნალიც -
შუქურა, როგორც გამავალი შუქი - ხელებში
და შუბლში - ისევ ინთება და ქრება და ისევ
გეწევა. ვიდრე ტრიტონები ღონიერ მკლავებს
შემოხვევენ და სხვებს თავისთან დაიტოვებენ,
შენ - ამფიბია - ქურუმების ძველი საკლავი -
გააღწევ ყველა მითიდან და როგორც იონა -
მტრედი - ვეშაპის მუცლიდან და ზემოთ - ჰაერში -
ვთქვათ, ალკატრასის შუქურასკენ - ისე იოლად
შემობრუნდები, თითქოს ოთხივ კუთხივ გაეშვი
მას, ვინც საშოში გამოგზარდა. ეს კოცონები -
ეს შუქურები - სხვა მგზავრების ბანაკებია -
დაისვენებენ, დაანთებენ, კვლავ აკეცავენ
გუდა-ნაბადს და სხვა კოცონთან დანაყრდებიან.
შენ კი - შორიდან გგონია, რომ გადარჩენაა -
ხელის დაქნევა, დაძახილი, და რომ კოცონებს
შენთვის ანთებს და აქრობს ვიღაც. და დანარჩენი
გზაც - შემიძლია - შუქურებით სავსე მოგწერო.

კრისტალიდან

სიცხეში - გამთბარი - რა დასალევია -
წყალი, თუ ყინულის კვნიტი არ წკრიალებს -
გრძნობაში, რომელიც გადასარევია.
სამშობლოს ოხშივარს ვისუნთქავ კი არა -
უკვე სასულეში გადამცდა. ავყრიდი -
გრძნობიდან - ქვაფენილს. ვიცი, რომ გამიგებ.
და აეროპორტში ბოლო წუთს ნაყიდი
ქართული ღვინო რომ გაფრენის განრიგებს
და ცას გადავასხი და რკინის ფასკუნჯებს -
ამაზე გიამბობ მშობლიურ კაფეში.
და მიკვირს, ეს ღელვა რატომ არ მამუნჯებს
და ვიცი, ფიქრობ, რომ არ უნდა გაგეშვი -
სხვა მონატრებისკენ. რა დასალევია -
სიცხეში - გამთბარი წყალი. და ამიტომ
ამ გრძნობას, რომელიც გადასარევია -
მე ისევ ყინულის კრისტალში ჩაგიტოვ.


სარიშვილი მაია - Sarishvili Maia

ასე იპარება შენგან მეგობარი

ასე იპარება შენგან მეგობარი
სახე უგრძელდება მდინარესავით,
კარგავს ნაკვთებს,
აღარ იცი, სად ჩასძახო რამე...
ხვალე მოვალო.
სამ ბავშვს სასწრაფოდ ლექსებით ამოჩურთავ
და სტუმართან მოქცევის წესებით.
სიმღერებით მოუმინანქრებ დამჯერე ენებს.
ესენი ხვალ არ შეგარცხვენენ.
მხოლოდ მეოთხეს ახველებს ისტერიულად.
მისი ყელი ვერ ხვდება, რა საჭიროა
ხავერდის ეს უნიჭო ისტერია
და საზარელ ბგერებს ისვრის და გაცოფებს.
თურმე ვერასდროს დაიბრუნებ მეგობარს,
რომლის კისერზეც,
თავის ნაცვლად გრძელი მდინარეა გაწოლილი.
მთელი დღე ელოდი და არ მოვიდა.
კიდევ კარგი,
თორემ ან კარებში როგორ შემოატევდი,
ან გამარჯობას როგორ ეტყოდი,
როცა სახე არ იცი სადა აქვს,
რომ ჩახედო...

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები.
სხვაგვარად ჩაამწკრივა.
ბოლოებში ბავშვები დააყენა რითმებად
და წამოვიდა დემონსტრაცია,
როგორც შეშლილთა ლექსი.
მე კი ღიმილი, როგორც ნატკენი ფრთა,
ძირს მეთრევა და უხერხულია.
ვერ ავიკეცე. ვერ ვიმაგრებ.
ჩემს ღიმილზე ებიჯება სუყველას ფეხი
ხალხმრავლობაში უარესია.
თურმე თავსხმაა.
ავიხედე _ წვეთები გვანან პაწაწინა მეგაფონებს,
რომელთაც დავსდევ და სათითაოდ
ყოველ მათგანს ვუკითხავ ლექსებს.
ეს სიგიჟეა. ერთი წვეთიც არ დამრჩენია.
და მახსენდება ბლანტი სცენა
სავსე დარბაზში,
სადაც ავედი ზუსტად ისევე სულელურად,
როგორც ოდესღაც ბავშვობისას,
როდესაც დედა მიკვდებოდა
და მაგიდაზე შევდექი შიშით,
რომ ახლოდან გაეგონა ღმერთს ჩემი ლოცვა...

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?
ბოლომდის იხსნება
და იხურება საზარელი ჭახანით.
მგონი, კოჭების ადგილას საჰაერო ბუშტებია
და ვშიშობ, მორჯულების ნაცვლად,
ამოვყირავდები,
ქუჩებსაც და სკვერებსაც ამოვაპირქვავებ.
იქნებ, ეს ძილია ასეთი.
კარუსელის ღერძივით ბრუნავს კისერი.
თმის თითო ღერზე თითო ბავშვი მეჭიდება.
ხანგრძლივი ცხელი თავბრუ...
და იქ, ბავშვების სიცილის ხმა სადაც ერთდება,
ნაკვერჩხლებივით მგლები, როგორც კოლტები,
უძრავად წვანან
სძინავთ, ამათითაა ჭრილობა პირმოკრული.
კვლავ უთვალავი რამ ცვივა შეუჩერებლად მაღლიდან.
ვეღარ ვასწრებ დავახარისხო.
სტრიქონ-სტრიქონ ვეღარ ვარსებობ.
არ კონტროლდება თითი
დღეების ქვეშ გაყოლებული...

თუ მერე მაინც ...

თუ მერე მაინც
მამაჩემი გამაჩენს თავიდან,
როცა დედით გაჩენილი
დავიღლები და აღარ ვიქნები,
თუ მერე მაინც
კბილებით გამომათრევს სიკვდილიდან,
პირში ჩამიგუბებს,
ნერწყვის ქაფს მტრედებად გადაიქცევს
და ამათ ჩამაყოლებს
თავის ღონიერ მუცელში
არ ჯობდა, თავიდანვე მამას გავეჩინე?
მუცელშივე თუთიის ხერხემალზე ააცვამდა
ჩემს დაწყვეტილ ხორცს.
გამოკვანძავდა, ვეღარასდროს დავიფანტებოდი.
ზუსტად ცხრა თვეში
მუცელს საკუთარი ბრჭყალებით გამოიფლეთდა,
უჩემო ფუღუროს რამეთი ამოივსებდა,
ჩემსკენ აღარასდროს გამოიხედავდა
ასეთი ვიქნებოდი.

მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული

დედას

მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული,
გზებიანა რომ ვიბადებოდი.
გზები იყვნენ ბასრები და მოუდრეკავები,
ყველაფერი დაგაფლითეს,
თორემ მე ნისლი ვიყავი,
ნისლი სისხლს როგორ გამოგადენდა.

საით არ წავიდე?
გზები გადატყდა.
მოკარნახე აღარავინაა.
და შენც ვეღარა მცნობ,
მას მერე, რაც მიწაში ხარ
და მას მერე,
რაც ჩემი ნამდვილი სახლი
მიწამ მოგიშუშა და მერე წაგიშალა –
ფეხებს შორის მოგიზგიზე ხორცი.

საყელოები

სახელოები
ჩემი მკლავების ტყავიანა ავიკაპიწე.
ასე შიშველი
და უნიღბო ხელებია საჭირო ახლა.
რა დავალაგო?
კედლებიდან
შავი ცხვრებივით გამორბიან
ჩვენი ამბები.
მტვერს კი ფესვი აქვს სარეველა ბალახივით
და არ ითხრება...
როცა თითებზე კანი არ მაქვს,
ფრჩხილებს ნაცვლად ამომდის ფრთები,
რომელთაც დააქვთ აქეთ-იქით
ხელები მშვიდად.
საქმეები კი არ ჩქარობენ სულ არასოდეს –
პატარ-პატარა ჯორკოებზე თავისთვის სხედან...
დასანანია, რომ კისრისთვის არ გამოდგება –
სუყველა თოკზე
ჩემი შვილის ტანსაცმელი მწიფს.
აბებს თათები გამოზრდიათ,
თავს ვერ ვიწამლავ –
ბოკვერებივით გამოხეთქეს შუშის ქილები.

ფოტოს გადაღება ნიშნავს

პიტერ ვან დერ მეერს

ფოტოს გადაღება ნიშნავს,
როგორც რეზინის სათამაშოს,
ისე მოგიჭირონ სახეზე ხელი,
დაგიბრიცონ ნაკვთები საცოდავად
და თვალებიდან ამოგესხას
მთელი სიცოცხლის მარაგი სევდა.

დაუნდობელი გაიღიმე –
ჰგონიათ, ყველაფერი წესრიგში მაქვს,
ყველა გრძნობა თავის ადგილას მიდევს.
უკვირთ, საიდან გამომაქვს ასეთი ღიმილი –
ძველი ნავივით საწყალი, უფსკერო,
შიგ რომ ვერავის ჩასვამ, რომ სახიფათოა.
სხვების ღონიერ ტუჩებზე კი იალქნიანი ხომალდებია –
მთელი მათი ოჯახებით
ხელს გვიქნევენ გემბანებიდან.

აქ ამბობენ რომ პოეტი ვარ
თითქოს იმ ლექსებს, რომლებიც მოსწონთ,
ქინძისთავებით მიმაგრებენ პირდაპირ ხორცზე.
ასე გარედან ჩემი ლექსები არასოდეს მიტარებია.
(სამშობლოში ისევ შიგნით ჩავიყრი ამათ).
აეროპორტში,
ვიდრე უკლებლივ დავიბრუნებ ყველა სადარდელს,
მოძრავ ბილიკზე
ჩემი საწყალი ჩემოდანი უთვალავჯერ დატრიალდება.

შავი მაგიდა

შავი მაგიდა –
მოსიარულე და საშიში.
თეფშებს არ იკარებს,
არც საყვავილეებს.
შეგშლის იმის ნახვა -
ლექსები როგორ ამოსდის
სულ ვიწრო ნაპრალებიდან.

ვინ მოგცა შენ ჩემი სიტყვები,
შავო ურჩხულო?
ბავშვები სკამებით დაგდევენ
ოთახიდან – ოთახში.
არ გაიკარო!
ამათ მინდვრები უნთიათ შარავანდედებად.
სასტიკად მძიმეა
დედის გამოგონილი მარადი მწვანე.
კისრები დაეღალათ,
არც იციან, რას ატარებენ თავს ზემოთ.

როცა ვწერ
და ზურგს უკან მიდგანან და მეძახიან,
კეფაზე ქვის ნაწნავი ამომდის სიმწრით.
ვისია ჩემი მარჯვენა ხელი?
სილას გავაწნი იმ შვილის ლოყას,
რომელზეც ხელისგული დამეტევა.

ვიღაც ქალს, რომელიც ლექსებს წერდა,
სიკვდილის წინ დაუბარებია და აუსრულეს:
ყირამალა ჩაუშვეს მიწაში წელს ზემოთ.
ფეხები და წითელი ქვედაბოლო კი ზემოთ დაუტოვეს.
და როცა ქარია, კოცონივით ბრიალებს ხოლმე,
წყნარ ამინდში კი საზარელი სანახავია...

ჩემო საწყალო ლექსებო

ჩემო საწყალო ლექსებო,
ამსიმძიმე სევდა რომ აგკიდეთ
და სახედრებივით რომ დგახართ
წიგნებში, კომპიუტერებში,
გაზეთებში თუ რვეულებში
და ადგილებიდან რომ არ იძვრით,
ეს ძალიან საშიშ განცდას იწვევს,
ეს აუტანელია.
მე მეგონა, გახვიდოდით ფურცლებიდან
თუ კომპიუტერების ეკრანებიდან,
მეგონა იცოდით გზა -
სადღაც ხომ არის
ტიალი ადგილი ნაგავსაყრელივით,
სადაც სევდის დატოვება შეიძლება.

საძილე აბები

აიღებ გრძელ მდინარეს,
თოკივით გამოკვანძავ,
შეყოფ წყლის ყულფში თავს
და დაქანდება უცებ ყველაფერი.
ეს ისე ადვილია,
სულ უმტკივნეულო,
ვერავინ წარმოიდგენს,
როგორ უცებ ამოგყვება მდინარე კალაპოტიდან.
თვითონაც მკვდარი ქალივითაა,
ლიფსიტები შავი აბებივით რომ უყრია ტანში
და კი არ ალღობს,
პირიქით, იზრდებიან ეს შავი აბები,
პირის დაღებას სწავლობენ.
ასეთი მდინარე უღალატოა –
არც გაწყდება,
არც თავზე გადმოსრიალდება,
ძარღვებზე მოხერხებულად მოგეჭირება.
ხვალ კი ტყუილი დილა –
უწყლო ჭიქასავით მოყუდებული ოთხჯერ –
ასე რას დავზრდი ბავშვებს –
კვამლისა ვარ,
ვერ ვიქნები პასუხისმგებელი!
ხოლო კანკალი საიდუმლო კაკუნივითაა შიგნიდან –
რომ ცოცხალი ვარ,
მაგრამ აღარაფერი გამომივა.
ეს ღამეც ხომ ხელოვნურად შემოვიჩვიე –
თითქოს ქორი გადამეღებოს –
ბუმბულები სულ სათითაოდ გავუღიავე.
მოინახულეთ ახლა ვინმემ
ჩემი საშიში, საშიში ძილი –
გადაყლაპული აბები
ლიფსიტებივით რომ მეზრდებიან,
პირის დაღებას რომ სწავლობენ.


საჯაია ალექსანდრე - Sajaia Aleqsandre

ავდარი

თქვენი თვალები, ზღვას რომ ბაძავენ,
მე მზის ვიგრძენი გულში ისარი.
დღეს ყველა ქარი ფრენას მაძალებს,
და ეს ავდარიც ალბათ ზღვის არი.

ავგული იყოს და ჯავშნიანი
ფოლადი რეკდეს ქარიშხლის ხმაში,
ზღვის ღელვა – ლურჯი კაბის შრიალი,
ზღვის მსხვრევა – თეთრი ხელების ტაში. . .

ჩემი ხომალდი გადურჩა ავდარს
და საუნჯეთა მფლობელი არის,
მას ვარსკვლავები ტყვეებად ჰყავდა,
მან დაატყვევა ყოველი ქარი.

ჩემი ხომალდის გზა – სიყვარული,
თეთრი და ირმის ნახტომის მსგავსი...
ჩვენ ვიცით მარტო გულის ფარულის
და დაუხარჯავ ცრემლების ფასი.

თოვლი თოვს

თოვლი თოვს. თეთრი ქარია,
თეთრ სამოსელით ვირთვები.
ჩიტებო, რა გიხარიათ,
რისთვის მღერიხართ ჩიტები.
დიდი ზამთარი იქნება?
ნეტამაც ასე ინებოს!
თქვენ მაინც რა გეფიქრებათ,
რა გენანებათ, ჩიტებო?
გადივლის, დაიფარება
ფიქრებით, თოვლის ქულებით. . .
თქვენ მაინც ვინ გეყვარებათ
ამ პაწაწინა გულებით?
თოვლი თოვს, უფრო თოვდება,
თეთრ სამოსელით ვირთვები.
მივდივარ, აღარ მშორდება
მკერდგაღეღილი ჩიტები.

თოვლის ქალი

ეთერ სვანიძეს
ჩემი და თეთრი თოვლის ქალია
და უყვარს მარტო თოვლი და თოვა.
იგი ლაჟვარდის ერთი თვალია
და გაზაფხულზე ენძელად მოვა.
ჩემი და თეთრი თოვლის ქალია.

მან იცის ჩემთვის სიმღერა ერთი,
და რომ მიმღეროს, თურმე, რცხვენია,
მან შეინახა ცრემლები ჩემთვის,
მაგრამ არასდროს არ უცრემლია.

ჩვენი ამბავი ულამაზესი
ერთხელ ნიავმა თურმე გალექსა,
დას ნიავივით სურდა ალერსი,
მაგრამ შედრკა და არ მიალერსა.

და განა მისთვის ვწუხდი ძალიან,
და განა მუდამ იქნება თოვა?
ჩემი და ტეთრი თოვლის ქალია
და გაზახფულზე ენძელად მოვა.

სვანური მოტივებიდან

საღამოთი შველი გადამეღობა,
ას წელიწადს მაძებნინა კვალი;
მთვარედ მექცა, ვარსკვლავებში შეტოპა,
მივდევ ელვის მოგიზგიზე ხმალით.
სალოცავად ქართველობა მეყოფა,
საფიცავად შენი თაფლის თვალი.
უშენობით გული დამიმიწდება,
დევის მკლავებს წაერთმევა ძალა:
კვალდაკარგულს ფეხი გადამიცდება,
გავტყდები და მომაშველებ დალალს;
მთის კაცი ვარ, ხელი ცამდე მიწვდება,
ქარის მუხლით მოგეწევი, ქალავ.
დავიწვი და ენგურსა ვთხოვ, მეგობარს,
მომასხუროს მკერდზე წმინდა წყალი.
შენი შუქი ბნელში გადამეღობა,
ღრუბელზედაც ვნახე შენი კვალი.
საამაყოდ ქართველობა მეყოფა,
საფიცავად შენი თაფლის თვალი.
ქარს ღრუბლების ჯოგი მიჰყავს და
დაბრუნდება, იქნებ როდის.
შენ ღრუბელი ყოფილიყავ და
მენაც ქარი ვიქნებოდი.
შენ უშბაზე დაიძინებ და
მე ხევს ჩავალ ქარიშხლებით.
თუკი შევხვდით, ან ვიწვიმებთ და
ანდა სეტყვად დავიშლებით.
მზე მთის საფარს ეფარება,
ეზოს მწუხრი ეპარება,
და ჩრდილები ხეთა,
ფერად ნისლში იძირება,
აივნიდან იმზირება,
მოწყენილი დედა.

ცისარტყელა

განა ამისთვის ვეწამე ამდენს,
რომ განშორება მეგლოვა ბოლოს.
შენი ბაგენი ალუბლებს ჰგავდნენ,
მეც ალუბლები მიყვარდა მხოლოდ.

მჯერა: ნიავიც ამაოდ ქროდა,
არ მსურს ამაოდ ვარსკვლავი ვთვალო. . .
შენ ღვინისფერი თვალები გქონდა,
მეც შავი ღვინო მიყვარდა, ქალო.

ჩვენ თვითონ ვნახეთ ბავშვი მოცარტი,
ფერად ყვავილებს ფანტავდა ქარში,
იღიმებოდი და საოცარი
მე ცისარტყელა მიყვარდა მაშინ.

ვინ იცის, მოვა კიდევ შხაპუნა?
ვიცი, ერთხელაც იქნება გვიან. . .
მე შენმა ზეცამ ცვარი მაპკურა,
მე უშენოდაც მიჯნური მქვია.


საჯაია გიორგი - Sajaia Giorgi

დუმილის პოეზია

მიყვარხარ ასეთი: მშვიდი და მდუმარე -
როცა არ სჭირდებათ ტექსტებს კორექცია.
თვალებით თანხმობა, თვალებით უარი
და ამ უსიტყვობის მთელი კოლექცია,
შენგან ვისახსოვრე... და სადმე თუ არის,
მაგ შენს დუმილშიდაც არის პოეზია!
მიყვარხარ ასეთი: მშვიდი და მდუმარე -
როცა არ სჭირდებათ ტექსტებს კორექცია


მთვარე - ძაღლიშვილი, ისე გაიტურა

მთვარე - ძაღლიშვილი, ისე გაიტურა,
თითქოს კვალში ედგა ღამის ტარანტული.
წასვლა გამიგია, მაგრამ - პოეტურად!
არის მიტოვებაც, მაგრამ - გალანტური!

ბოლო სიგარეტიც ყავას შევუხამე
(სადღაც უნდა მეგდოს კიდევ, ორი ღერი).
წერა შემიძლია მხოლოდ შუაღამით...
სხვა დროს არ მაცლიან, თორემ - ვინ ოხერი.

რაღაც უხეირო სასმელს მიძალებით,
გუშინ საღამოდან ვიკლავ მოშიებას.
დილით მიპოვნიან, ალბათ, მიცვალებულს...
გარეთ ნერვიულად ყეფენ გოშიები.

ქალაქს გადავხედე - თვალი ამარიდა
ისე მედიდურად, მისთვის დანაბერებს...
მთელი დედამიწა, ჩემი ფანჯრებიდან,
მოჩანს, დამიჯერე - ბევრი არაფერი...

და ეს ლექსიც, თითქოს, სხვათა შორისია -
ფიქრიც მიძნელდება... იცი? გეფიცები,
ყოფნას და არყოფნას, სადღაც შორისა ვარ,
საფლავს მინაწერი წლების დეფისივით.


Johnnie Walker

ნუ გეშინია, ჯონი უოლკერ, დღეს არ დავთვრები,
დღეს უნდა ერთი, უმნიშვნელო, წერტილი დავსვა!
მოდი ჩავკეცოთ, მეგობარო, ერთად კარტები -
ჩვენ ხომ ყოველთვის ვთამაშობდით წესების დაცვით...
ჯანდაბას რაც კი წაგვიგია! ახლა კი - ვწვები!
ბლეფია, ვიცი, გვატყუებენ, ძვირფასო უოლკერ, -
"წითელი ძაღლის" ინსტინქტი მაქვს, - გუმანით ვხვდები,
მთელი ცხოვრება "ოაზისს" და "კარიბულ" პოკერს
ვთამაშობ, მაგრამ... ზოგჯერ დგება წაგების ჯერი...
თავში უხლიათ ეს ქონებაც, ეს არქონებაც,
დაე იცოცხლონ, დაე მოკვდნენ ათას წლის მერე!
ისეთი გარჯით ირჯებიან, რომ გეგონება,
თეორიები ამოიცნეს ობრი დე გრეის...

რა დროს შიშია, რა დროს ძრწოლა და უძრაობა,
როცა გველიან ტიტანები ველზე ფლეგრეის?!
მოვიმიზეზოთ ჯონი უოლკერ, ვთქვათ - უდროობა,
არ დაიჯერო, რომ დროს ვუსწრებთ, რომ ჯერ ადრეა!
მესსაზე სხვებმა იარონ და... იდაყვზე კბენით
აღსარებისთვის, ტაძრებია და პადრეები...
ჩვენ კი წავიდეთ, ისე როგორც ჯენტლმენებს შვენით,
(და ნუ იდარდებ, არ დავრჩებით ბედთან ვალებში)
პროტესტის ნიშნად ჩავიდინოთ თუნდაც მკვლელობა,
და ღმერთს ჩავხედოთ თავხედური მზერით თვალებში, -
იქნებ როგორმე გაამართლოს მოუცლელობა...
ნუ გეშინია, ჯონი უოლკერ, დღეს არ დავთვრები,
დღეს უნდა ერთი, უმნიშვნელო, წერტლი დავსვა!

არაფერი თქვა

კანაფის კვამლში გახვეული
პლანეტა, ბებერ ეფენდივით,
თვლემს.
დრო გაფუჭდა - ჩაიხვია.
მიზიდულობას ეფედრინით
ვებრძვი და კედლის კალენდრებზე -
მაისის ზერო...
მირაჟული
დღეები ჰგვანან პალინდრომებს -
წასვლა, წამოსვლა, ვირაჟები.
მთვარე გავტეხე - ნახევარი
აბი LSD 25-ის,
ენის ქვეშ - იყო ახირება...
არაფერი თქვა, ჩამეხუტე!
შეშლამდე ისე ცოტა კმარა,
რომ სულში სისხლი ჩამედინა:
შენი სხეული ცოდვა არი,
რომელიც უნდა ჩავიდინო!
ვინ იცის, იქნებ აღასპერზე
შვიდიათასჯერ ცოდვილიც ვარ?!
გაჩუმდი, არ თქვა არაფერი,
დაწექი...
მკერდზე ბოდელიერს
გადაგათარგმნი ფრანგულიდან
და ბოროტების ყვავილები,
მზეს დამტვერავენ რეგოლიტით -
შეციებული კამელია,
მკლავს დააკვდება ოლიანდრის
სამოთხის ბაღში...
ალბათ მერე,
გასწორდებიან კალენდრებიც,
ხოლო მანამ კი - მაისის ზერო...
არაფერი თქვა, მომეფერე!
კანაფის ნისლში გახვეული
პლანეტა, ბებერ ეფენდივით,
თვლემს.
დრო გაფუჭდა - ჩაიხვია.

თბილისი, ღამე, წვიმა

თბილისი... ღამე... წვიმა...
გალაკტიონის ხიდი...
კისერი... თოკი... ლოდი -
რაც შეიძლება დიდი...
ახლა რაც უნდა გითხრა,
ალბათ შენც კარგად ხვდები -
ვიცხოვრე... დავიღალე...
კარგად იყავი... ვხტები!

მარტივი მოტივი

მირტებს ვუმარტოვებ მანტოს და მანტიას -
დაე ბედის ხაზებს პასუხი გაეცეთ!
ყველაზე მარტივი მოტივი მარტია,
თებერვლის ამარტ-არტს სადმე რომ გაექცე.

და მერე მარტიდან, წვიმების სეზონის
გარდაუვალობით გაწამებს ანანკე.
და არის აპრილი, უდაოდ, რეზონი
და მერე მაისი და მერე... მანამ კი:

ოთახში სიბნელე. სიბნელის ოთახში -
საგანთა ქაოსი. ქაოტურ საგნებში -
ყოვლად უსარგებლო ნივთების ზარდახშა.
ნაცნობი ანფასი, დაორთქლილ სარკეში.

კედელზე ნახატი - მილანი, ლა სკალა.
ფანჯრებზე არეკვლა, გერბერთა პროფილის.
და ღამის ზეწოლა - ცხრა გიგაპასკალი.
და მთვარე - სიგიჟის პერპეტუუმ მობილე.

უძილო თვალებში სამყაროს სიმრუდე.
და ერთფეროვანი დღეების რიგები
ქრებიან ერთბაშად, ასტრალურ ბერმუდში.
და ისევ თავიდან და ისევ იგივე...

და მერე მარტიდან, წვიმების სეზონის
გარდაუვალობით გაწამებს ანანკე.
და არის აპრილი, უდაოდ რეზონი
და მერე მაისი და მერე... მანამ კი:

მირტებს ვუმარტოვებ მანტოს და მანტიას -
დაე ბედის ხაზებს პასუხი გაეცეთ!
ყველაზე მარტივი მოტივი მარტია,
თებერვლის ამარტ-არტს სადმე რომ გაექცე

მოძრაობის ილუზია

განგრევს მოძრაობის ილუზია,
გახრჩობს უძრაობის ანაკონდა.
შუბლზე ნაოჭებად მიგლურსმნია
წლების ფრაგმენტული ამარკორდი.

ისმენ უღმერთობის რაფსოდიებს,
ბედთან უმიზეზო შედავებით.
იცი - ყველაფერი აფსურდია!
გულიც აღარ გწყდება, შედარებით...

აღარც თბილისური სანაპირო
გხიბლავს... მით უმეტეს ნარიყალა.
გინდა გადახვეწა განაპირას,
სადმე დედამიწის - დაიღალე!

სისხლის დადინებით ქუსლებიდან,
გინდა გაქცევა და განაჩენად -
წყვილი ფანქარი და ფურცლები და
წყალსაც წაუღია დანარჩენი!

არც კი მიიხედო წარსულისკენ
მზად ხარ, უზრდელურად ისე გაქრე,
რომ არ მოგინატრონ წასულიც კი,
გინდა, უსაშველოდ გინდა, მაგრამ

გტანჯავს მოძრაობის ილუზია,
გხუთავს უძრაობის ანაკონდა.
შუბლზე ნაოჭებად მიგლურსმნია
წლების ფრაგმენტული ამარკორდი...

სიყვარულის კამიკაძე

ბედთან ამბოხების მქვია ექსტრემისტი -
რა ვქნა, თავის დახრას არ ვარ მიჩვეული.
არრა მაბადია გარდა ლექსების და
გარდა სიამაყის - რაღაც უჩვეულო.

ხელში გადავითვლი ხურდებს კარამბოლით -
ერთ ღერ კესანესაც ამით ვერ მივწვდები...
შენი ფანჯრებიდან ისმის "ამაპოლა",
გვერდი ავუარო - გულიც გამისკდება!

მინდა შემოგძახო, მაგრამ რანაირი
განცდა მეუფლება: მტრული გაციებით,
ისე გამიცივდი... ადრე სხვანაირად
იყო - გიხაროდი მეტად, გაცილებით.

და მეც გილოცავდი, შენთვის მოგონილებს,
დღეებს - სასწაულებს, ისე უცნაურად...
ახლა შენს სარკმელთან ვდგავარ უქონელი,
როგორც შემოდგომის ბოლო აზნაური.

აღარც სიგელი მაქვს, აღარც ჰერალდიკა -
წყალსაც წაუღია! ახლა მთავარია,
კეთილ მეყვავილეს ერთობ ეგზოტიკურ,
ლექსში გავუცვალო ივან და მარია.

ღია ფანჯარაში გესვრი ყოჩივარდებს,
მინდვრის ყვავილებით დაგხვრეტ... გამექეცი!
ბედთან უიმედო ჯანყის ყოჩი ვარ და
შენი სიყვარულის მქვია კამიკაძე.


საიათნოვა - Saiatnova

დამეხსენი

(damexseni)

დამეხსენი, ავკაცობა არ მინდა,
ქვეყანაზე გაფენობა არ მინდა,
ავი სიტყვის შენთან მბობა არ მინდა,
ერთგული ვარ, ორგულობა არ მინდა,
მე გლეხი ვარ, თავადობა არ მინდა!

მოდი, სისხლსა ნუ დამიღვრი თასითა,
ნასყიდი ვარ შენის ძვირის ფასითა!
გეახლები ერანელთა წესითა!
შემინახე ატლასითა, ხასითა,
შავი კაბა, შავი ქობა არ მინდა!

ჩემი სიტყვა შენი დასაჯერ იყოს,
შენი კალთა ჩემი დასაჭერ იყოს!
ჩემი თავი შენი მიწა-მტვერ იყოს,
შენი ბაღი ჩემი ბაღის გვერდთ იყოს,
შუაშია გადაღობა არ მინდა!

გადავიდა შენი დრო საიათნოვა!
რაღათ გინდა «ოხო-ხო» საიათნოვა?
ყველა მეუბნება: ჰო საიათნოვა!
საით მიხვალ, ჩემკენ მო, საიათნოვა,
შენი პურ-მარილის ძმობა არ მინდა!


სარიშვილი მაია - Sarishvili Maia

სიცოცხლე ამბობს

სიცოცხლე ამბობს:
ნუ გეშინია ჩემი ძალიან.
ნახე, მეცა მაქვს სუდარები ათასნაირი.
ზოგი ფატაა, ზოგიც ფარდა მატარებელში.
მათ ვაფრიალებ მოხმობის ნიშნად.
ნახე, ჩემთანაც დასტირიან ტყეები ღამეს -
ანუ დღის ცხედარს -
ჩაშავებულს, მთვარედაჭყეტილს.
მათი ყმუილი რაღაც სულ სხვას მაგონებს მუდამ -
თითქოსდა მიწა
საყვირივით წაფრენია ხეებს ფესვებში...

გესმის ქოშინი?

გესმის ქოშინი?
აქ ჩემს ოთახს თავის ღამე ჰყავს -
მოახლესავით -
რომ დაბერდა და ვერ უვლის ნივთებს,
ხოლო სიმწრით გამოზრდილი მოჩვენებები
უკვე პირში დასცინიან, ვერ იმორჩილებს.
ფარდაც ვერ იჭერს -
ფანჯრებიდან შემოდის შუქი -
ნეონის მახვილ სხივებზეა
აცმული ძილი -ციმციმა აბრებს
სიტყვებიდან გამოაქვთ სისხლი -
და მეცოდება ასოები - მუნჯი ტყვეები,
რომ ჩაამწკრივეს და აკივლეს გათენებამდე.
შავ ბამბაშია შეფუთული რძით სავსე ჭიქა.
რაც არ იმსხვრევა - ტელეფონის ბლოკნოტიც კი
შავ ბამბაშია -
და იქ ანბანის სულელური რაღაც წესრიგით,
გამოგონილი მეგობრები მიქნევენ ხელებს.

ჩემო საწყალო ლექსებო

ჩემო საწყალო ლექსებო,
ამსიმძიმე სევდა რომ აგკიდეთ
და სახედრებივით რომ დგახართ
წიგნებში, კომპიუტერებში,
გაზეთებში თუ რვეულებში
და ადგილებიდან რომ არ იძვრით,
ეს ძალიან საშიშ განცდას იწვევს,
ეს აუტანელია.
მე მეგონა, გახვიდოდით ფურცლებიდან
თუ კომპიუტერების ეკრანებიდან,
მეგონა იცოდით გზა -
სადღაც ხომ არის
ტიალი ადგილი ნაგავსაყრელივით,
სადაც სევდის დატოვება შეიძლება.

საძილე აბები

აიღებ გრძელ მდინარეს,
თოკივით გამოკვანძავ,
შეყოფ წყლის ყულფში თავს
და დაქანდება უცებ ყველაფერი.
ეს ისე ადვილია,
სულ უმტკივნეულო,
ვერავინ წარმოიდგენს,
როგორ უცებ ამოგყვება მდინარე კალაპოტიდან.
თვითონაც მკვდარი ქალივითაა,
ლიფსიტები შავი აბებივით რომ უყრია ტანში
და კი არ ალღობს,
პირიქით, იზრდებიან ეს შავი აბები,
პირის დაღებას სწავლობენ.
ასეთი მდინარე უღალატოა –
არც გაწყდება,
არც თავზე გადმოსრიალდება,
ძარღვებზე მოხერხებულად მოგეჭირება.
ხვალ კი ტყუილი დილა –
უწყლო ჭიქასავით მოყუდებული ოთხჯერ –
ასე რას დავზრდი ბავშვებს –
კვამლისა ვარ,
ვერ ვიქნები პასუხისმგებელი!
ხოლო კანკალი საიდუმლო კაკუნივითაა შიგნიდან –
რომ ცოცხალი ვარ,
მაგრამ აღარაფერი გამომივა.
ეს ღამეც ხომ ხელოვნურად შემოვიჩვიე –
თითქოს ქორი გადამეღებოს –
ბუმბულები სულ სათითაოდ გავუღიავე.
მოინახულეთ ახლა ვინმემ
ჩემი საშიში, საშიში ძილი –
გადაყლაპული აბები
ლიფსიტებივით რომ მეზრდებიან,
პირის დაღებას რომ სწავლობენ.

ასე იპარება შენგან მეგობარი

ასე იპარება შენგან მეგობარი
სახე უგრძელდება მდინარესავით,
კარგავს ნაკვთებს,
აღარ იცი, სად ჩასძახო რამე...
ხვალე მოვალო.
სამ ბავშვს სასწრაფოდ ლექსებით ამოჩურთავ
და სტუმართან მოქცევის წესებით.
სიმღერებით მოუმინანქრებ დამჯერე ენებს.
ესენი ხვალ არ შეგარცხვენენ.
მხოლოდ მეოთხეს ახველებს ისტერიულად.
მისი ყელი ვერ ხვდება, რა საჭიროა
ხავერდის ეს უნიჭო ისტერია
და საზარელ ბგერებს ისვრის და გაცოფებს.
თურმე ვერასდროს დაიბრუნებ მეგობარს,
რომლის კისერზეც,
თავის ნაცვლად გრძელი მდინარეა გაწოლილი.
მთელი დღე ელოდი და არ მოვიდა.
კიდევ კარგი,
თორემ ან კარებში როგორ შემოატევდი,
ან გამარჯობას როგორ ეტყოდი,
როცა სახე არ იცი სადა აქვს,
რომ ჩახედო...

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები.
სხვაგვარად ჩაამწკრივა.
ბოლოებში ბავშვები დააყენა რითმებად
და წამოვიდა დემონსტრაცია,
როგორც შეშლილთა ლექსი.
მე კი ღიმილი, როგორც ნატკენი ფრთა,
ძირს მეთრევა და უხერხულია.
ვერ ავიკეცე. ვერ ვიმაგრებ.
ჩემს ღიმილზე ებიჯება სუყველას ფეხი
ხალხმრავლობაში უარესია.
თურმე თავსხმაა.
ავიხედე წვეთები გვანან პაწაწინა მეგაფონებს,
რომელთაც დავსდევ და სათითაოდ
ყოველ მათგანს ვუკითხავ ლექსებს.
ეს სიგიჟეა. ერთი წვეთიც არ დამრჩენია.
და მახსენდება ბლანტი სცენა
სავსე დარბაზში,
სადაც ავედი ზუსტად ისევე სულელურად,
როგორც ოდესღაც ბავშვობისას,
როდესაც დედა მიკვდებოდა
და მაგიდაზე შევდექი შიშით,
რომ ახლოდან გაეგონა ღმერთს ჩემი ლოცვა..

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?
ბოლომდის იხსნება
და იხურება საზარელი ჭახანით.
მგონი, კოჭების ადგილას საჰაერო ბუშტებია
და ვშიშობ, მორჯულების ნაცვლად,
ამოვყირავდები,
ქუჩებსაც და სკვერებსაც ამოვაპირქვავებ.
იქნებ, ეს ძილია ასეთი.
კარუსელის ღერძივით ბრუნავს კისერი.
თმის თითო ღერზე თითო ბავშვი მეჭიდება.
ხანგრძლივი ცხელი თავბრუ...
და იქ, ბავშვების სიცილის ხმა სადაც ერთდება,
ნაკვერჩხლებივით მგლები, როგორც კოლტები,
უძრავად წვანან სძინავთ, ამათითაა ჭრილობა პირმოკრული.
კვლავ უთვალავი რამ ცვივა შეუჩერებლად მაღლიდან.
ვეღარ ვასწრებ დავახარისხო.
სტრიქონ-სტრიქონ ვეღარ ვარსებობ.
არ კონტროლდება თითი
დღეების ქვეშ გაყოლებული...

თუ მერე მაინც

თუ მერე მაინც
მამაჩემი გამაჩენს თავიდან,
როცა დედით გაჩენილი
დავიღლები და აღარ ვიქნები,
თუ მერე მაინც
კბილებით გამომათრევს სიკვდილიდან,
პირში ჩამიგუბებს,
ნერწყვის ქაფს მტრედებად გადაიქცევს
და ამათ ჩამაყოლებს
თავის ღონიერ მუცელში _
არ ჯობდა, თავიდანვე მამას გავეჩინე?
მუცელშივე თუთიის ხერხემალზე ააცვამდა
ჩემს დაწყვეტილ ხორცს.
გამოკვანძავდა, ვეღარასდროს დავიფანტებოდი.
ზუსტად ცხრა თვეში
მუცელს საკუთარი ბრჭყალებით გამოიფლეთდა,
უჩემო ფუღუროს რამეთი ამოივსებდა,
ჩემსკენ აღარასდროს გამოიხედავდა –
ასეთი ვიქნებოდი.

მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული

დედას
მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული,
გზებიანა რომ ვიბადებოდი.
გზები იყვნენ ბასრები და მოუდრეკავები,
ყველაფერი დაგაფლითეს,
თორემ მე ნისლი ვიყავი,
ნისლი სისხლს როგორ გამოგადენდა.

საით არ წავიდე?
გზები გადატყდა.
მოკარნახე აღარავინაა.
და შენც ვეღარა მცნობ,
მას მერე, რაც მიწაში ხარ
და მას მერე,
რაც ჩემი ნამდვილი სახლი
მიწამ მოგიშუშა და მერე წაგიშალა –
ფეხებს შორის მოგიზგიზე ხორცი.

სახელოები

სახელოები
ჩემი მკლავების ტყავიანა ავიკაპიწე.
ასე შიშველი
და უნიღბო ხელებია საჭირო ახლა.
რა დავალაგო?
კედლებიდან
შავი ცხვრებივით გამორბიან
ჩვენი ამბები.
მტვერს კი ფესვი აქვს სარეველა ბალახივით
და არ ითხრება...
როცა თითებზე კანი არ მაქვს,
ფრჩხილებს ნაცვლად ამომდის ფრთები,
რომელთაც დააქვთ აქეთ-იქით
ხელები მშვიდად.
საქმეები კი არ ჩქარობენ სულ არასოდეს –
პატარ-პატარა ჯორკოებზე თავისთვის სხედან...
დასანანია, რომ კისრისთვის არ გამოდგება –
სუყველა თოკზე
ჩემი შვილის ტანსაცმელი მწიფს.
აბებს თათები გამოზრდიათ,
თავს ვერ ვიწამლავ –
ბოკვერებივით გამოხეთქეს შუშის ქილები.


სტალინი იოსებ - Stalini Ioseb

დილა

(dila)

ვარდს გაეფურჩქნა კოკორი,
გადაჰხვეოდა იასა,
ზამბახსაც გაჰღვიძებოდა
და თავს უხრიდა ნიავსა.
ტოროლა მაღლა ღრუბლებში
წკრიალ-წკრიალით ჰგალობდა
ბულბულიც, გრძნობით აღვსილი,
ნაზის ხმით ამას ამბობდა:
"აჰყვავდი ტურფა ქვეყანავ,
ილხინე, ივერთ მხარეო,
და შენც, ქართველო, სწავლითა
სამშობლო გაახარეო!“ ...