ორჯონიკიძე თეა - Orjonikidze Tea

პასუხი მონატრებას

კვლავ მინავლულ ოცნებებში გეფერები,
სულს მიწეწავს ჩვენს წარსულზე დაფიქრება...
ახლა მაინც ნუ დამტოვებ, გევედრები,
მაპატიე, შენი უხმოდ ატირება.

ჩავლილ დღეებს ქარი უკვე ნამქერს აყრის
წარსულ ზაფხულს ფარჩა უკვე გაუხდია
მოდი ჩემთან, მოგეფერო უღვთოდ დაღლილს–
შენი წილი სითბო არვის წაუღია.


ორბელიანი გრიგოლ - Orbeliani Grigol

სავათნავას მიბაძვა

სავათნავა მქვიან, არუთინა ვარ,
ანაბანა ვიცი, სიტყვით წინა ვარ!
სავათნავა

ჭიანურო! მაღლად, ტკბილად დაუკარ!
ვინცა გაქოს, თავი მდაბლად დაუკარ,
შენსა მტერსა კბილის კრიჭა აუკარ!
ხინიკო, ხინკიკო!


ორბელიანი ალექსანდრე - Orbeliani Aleqsandre

ბაიათი (baiati)

თვალნო ველსა ვინახე?
იგი სიდგან ვინახე!
რომ რაღაც სულსა მოსცა
უკვდავებად ვინახე,

თავსა დავგმობ რიდედა,
მას მშვენს ქალს რათ რიდედა?
სიცოცხლეს მიართმევდი,
გულს საფენად რიდედა.

მას შეემკო ედემად,
ბუნება ის ედემად,
სიყვერულს მოიწვევდი,
ცრემლით სთხოვდი ედემად.

ნუგეშად მაქვს საამო,
ვიტყვი სად ხარ საამო?
ცხოვრების მაპკურებელი,
სასურველი საამო.

საგნად თვალთ რა ისურვა?
რომ წამსვე მცა ის ურვა,
სურვილი ძალას მატანს,
გავს, ჩემთვის ეს ისურვა.

1821 წ.
მაისის დამდეგს.



პაპავა აკაკი - Papava Akaki

ამეღამ მინდა ვიხილო მცხეთა

ამეღამ მინდა ვიხილო მცხეთა
ბიჭვინთა,ხონი, გორი, ალვანი,
ვნახო თელეთი და მოწამეთა
და არტანუჯი- შენი აკვანი…

ჩემო მერანო, ნუ დამეღლები,
უნდა გავსცუროთ – არაგვი, მტკვარი,
და გულს ჩავიკრათ მათი ტალღები,
ბარათაშვილის ცრემლების ღვარი…


პაპანავა ცეზარ - Papanava Cezar

მხოლოდ ერთხელ

მხოლოდ ერთხელ
ჩადენილი
წამის ფრქვევა
დაერქმევა
ატომური ბირთვის ხლეჩას
და სამყაროს გაქექილი კვლავ გაჩენა
დაიქცევა
ამაქვეყანად
ხელმეორედ გატრუნული კაცთა მოდგმის
დაბადებად.


პეტრიაშვილი გურამ - Petriashvili Guram

სულხან-საბა ორბელ
მოხდა მკვლელობა ჩვეულებრივი


მოხდა მკვლელობა ჩვეულებრივი.
წაუყვანიათ ყვავილი მინდვრის
და ცივ ქალაქში
სიცილ-სიცილით
დაღამებამდე უტარებიათ.
იანი - ბიოგრაფია


ჟორდანია ხათუნა - Jordania Khatuna

ნუ მთხოვ...

აწ ვეღარ ვიტან წვიმების კანკანს,
ვერც გარდენიებს ფანჯრის რაფაზე,
ახლა ფიქრი ვარ ნამზე კამკამა,
ქარო, ღრუბლები შემომაფარე.
შიშველ ვარ... შიშველ... უსამოსელო,
უსამოთხეო სიტყვად მთესავენ,
ნუ მთხოვ სიყვარულს, რას გარგებს სული,
უცხო ვარსკვლავთან მონათესავე?!
როგორც თოლიამ, მალე ძალიან
უნდა დავტოვო საწუთროს სკორე,
გეჰენიიდან ქვე მიმძახიან
და გულის სევდაც ვერ ამოვქოლე.
ყოფიდან ისევ ვიქცევი სიტყვად,
სიტყვის ფსკერიდან ანკარა ღვინოდ,
დე, მზის ამოსვლას აღმოვხდე უტყვად,
მთვარის სისავსით შემოგღიღინო.
აღარ ვარ ქალი! ტკბილი და მწარე
მიმხევლებული ბედის სართულებს,
ვნავარდობ სული, მიმოვნარნარებ,
ღვთიურ არაკებს ვესაიდუმლე...
შიშველ ვარ... შიშველ... უსამოსელო
ფიქრნი სურვილად აღარ გესავენ,
ნუ მთხოვ სიყვარულს! ჩვენ ვართ სულები
მიწის ეთერთან მონათესავე...

***
ღამე კვლავ ლექსად გადავათეთრე,
ვიორლესულე ბგერა მახვილი,
ეს რა მესიჯებს ვუგზავნი ღმერთებს,
ასე უმწეო და თავდახრილი...

ცა ისევ დუმს და ვარსკვლავიც ბჟუტავს,
კენტ ეტიკეტად ჰკიდია მთვარე,
ცქვრილა ოცნებაც კი გამებუტა,
ღრუბლებმა თავი რომ მოიმთვრალეს.

* * *
შუშის პირამიდა
(სუვენირი საწერ მაგიდაზე)


დავეძებ რითმას
ერთ წერტილში ვპირამიდდები,
მუზის ონკანი უსტრიქონოდ
ხახამშრალია,
რამპა პარპარებს, ვეღარ
მშველის პირამიდონი,
ახლა წინწყარო გადამარჩენს
ან მაფშალია.
მიწის სხეული ვერ მამძიმებს
და მივლაჟვარდებ,
ქარმა ფოთლებთან შერიგება
ნებით ინება,
თუ ამაცეკვებს, ამოკენწლავს
კენჭიან დარდებს,
ქალის სამხილიც უთიბათვოდ ამეზვინება.
დღემდე წარსულში ნეფერტიტად
ვაწვიმ ფარაონს,
მივათრევ აწმყოს, უსაწვავო
საბედო ბიდონს,
უპრიანია, აპრილები ავიმარაო,
სანამ ტკივილებს ჩავაყლაპებ
ამ პირამიდონს.

* * *
ღამე კვლავ ლექსად გადავათეთრე,
ვიორლესულე ბგერა მახვილი,
ეს რა მესიჯებს ვუგზავნი ღმერთებს,
ასე უმწეო და თავდახრილი...

ცა ისევ დუმს და ვარსკვლავიც ბჟუტავს,
კენტ ეტიკეტად ჰკიდია მთვარე,
ცქვრილა ოცნებაც კი გამებუტა,
ღრუბლებმა თავი რომ მოიმთვრალეს.

სევდის ტაძრამდე

სულს ვერ აწონი...
სული სულია!
ვერ ეგუება დროს და სამანებს,
ან იქნებ სული ღვთის სანთელია,
ჩვენში რომ ნათლობს ზეცის სავანედ.

ხვალ ჩვეულ ტკივილს დაველოდებით,
რა გადასწონის ტანჯვას პინაზე?!
შემოვიმსხვრიეთ სიმწრის ლოდები,
გაგვეღიმება უცნობ ფინალზეც.

ნუ ბედუინობ!
სველ უდაბნოში ამოვიშენე ქვიშის კელია,
მოდი, მოვძებნოთ ოაზისები
ცხადის სიზმრებში თუ არ გველიან.

იმ სევდის ტაძარს ვერ მივემხევლე,
ღვინის წარღვნიდან ვივსებ ამფორებს,
გაინავარდებს სული ფერია,
ყოფას არყოფნად გადააფორმებს.

ჟამს უჟამობა აემდურება...
ზეცის დარბაზსაც ნებით დავტოვებთ,
კვლავ დავბრუნდებით წუთის მდგმურებად,
სევდის ტაძრამდეც მოვალ... მადროვე.

ვით ცის მანანა

გზა ისევ ცისფერ სამყაროს ეძებს,
იქნებ სიზმრებმა მაცნობოს სად ხარ...
ოდესმე მზემდე ზეაღსვლას შევძლებ,
ახლა ჟამს ვუხდი მიწიერ სახადს.

კვლავ ვერვის ვანდობ როდეო ვნებებს,
ამ ქართა დოღში პასკვილებს ვნასკვავ,
ვერ ვეგრანელე სუროგატ სნებებს,
სულის სივრციდან არეკლილ ვარსკვლავს.

ამ პოეტური პალიტრის ფონი
ფარული ფიქრის ნეგატივს სახავს,
ცას უნდა შევწვდე მშვიდ სიმფონიით
და ვიმანანო სხვა გარდასახვად.

თებერვლის დილა

დღემ ლაინერი სიზმრის დახია,
ზეწრად გაშალა ღრუბლის ეტრატი,
თუკი გაწვიმდა, მასზე ახია,
თავს რას დამაცხრა ქარ-ტერტერათი?
არა კმაროდა? ის ფინფლი სევდა,
კბილდაკრეჭილი ბედის კარედი?!
ვიცოდი განა? თუ მომისევდა
კვარტეტ კირთებებს მეფის კარეტით?
მეც შევიფერე, ტანზე მოვირგე,
პლისე ნისლების სიასამური,
მისტერიიდან მომტირის კირკე
და მინადირებს ტრფობის ამური.
ვარ სანაპირო... წინ ზღვად მზე ღელავს,
მედუზა გემებს მომავლის ველი,
კვლავ აღმოხდება ღამეს სახელად
დილა და ყოფის გზა გასავლელი.

ცხელი ზამთარი

ძვირფასო, ცხელი ზამთარი მიდის
შოთი გრძნობებიც ნუთუ გაცივდა?!
ჩამოუფქვია განგებას ბინდი
აწმყომ იმედიც ჩაკბიჩა ციდა.
მოგონებები ცრიდა და... ცრიდა...
უავგაროზო ხმილვას შევეხე,
შევხავსებივარ წადიერს რიდედ,
ტრფობის ჭექანიც თავთ დავიმეხე.
ვაითუ გაწყდეს ის წვიმის თოკი,
მარტთან ტრელობა თუნდაც დამბრალდეს,
მწედ დაფიონებს მოვითივთიკებ
და გაზაფხულის ვიაფრებ მამბრედ.

სიზმრად ორაკულთან

დავესიზმრები მთვარის ორაკულს,
ღრუბლის სინესტეს შეიწოვს ტელფი,
ზეციურ ჰანგებს ვეკარაოკე,
მზის ზარნაშისკენ წამიცდა ტერფი.
დავცქერი მიწას, დაცვარულ ოფლით,
გაღვარცლილია ქერი და პური,
თვალი ანათებს საწუთისოფლოს,
უჯვრო მსჯავრით დუმს ზღურბლის ებგური.
ვეიალკალე ორაკულს სიზმრად,
ბილიკს ვასწორებ იმლიკი ხვედრით,
მირინოს ჟამმა ამომისირმა,
აწ აწმყოს სამწყსოდ არარას ვვედრი.

ლაქარდანა

მოწურწურებს წყარო ცქნაფა,
ლაშე ენა აუქაფავს,
ბუტაფორულ იასაო,
ჩამოვუწერ სიასაო.
არ მისტუმრებს სავლებსაო,
სამრეცხაო ვალებსაო.
შხეფი ვერ ამისვრიაო,
შუბლი დაიისვრიმაო.
მოკურკურე ნიავმაო
კაბა გაუნიავაო.
ხათუნასაც რა რჯიდაო,
უქმად რისთვის გარჯილაო,
ლექსის ჯღაბნით გართულა და
ზეცა დაინათლულაო.
გამაკვირვა წყაროკინამ,
სანამ ვყარო ცეცხლში რკინა?!
შევაჩეჩებ კალამსაო,
ავწევ ზავის ალამსაო,
ან გამოვწერ წამალსაო,
აღარ მივცემ სალამსაო.

დედას

ცხადიერ ტაძრებს ვემშვიდობები,
ავედაფნები ეთერულ იფანს...
ქარი დაჰყმუის ყოფას გოდებით,
პილატე პეშვებს მერწყულთან იბანს.
თითქოს გაზაფხულს მობეზრდა მარში,
მორცხვ, მოცარტ იებს ცის იავნანა.
ხან უდაბნოა, ხან სამარია...
ვინ მითანაგრძნოს ეს სულთათანა.
დღეს, მონატრების მდუმარე ბაქანს
განდეგილ დედის წამოცდა ლანდი,
მკრთალ მოგონების შორეულ მაქმანს
მისივე ხსოვნის ვუალით ვრთავდი.
რადგან სიზმარი ჰქვია ღვთაების,
დადუმდნენ მისი სუნთქვის ქნარები,
დამოკლე კვეთდა ყოფის ტაეპებს
სამყაროს თითო ამომთქნარებით.
ხმილვიან ხილვას კვლავ მივენდობი,
მზე მიდიაზებს სივრცის მკრთალ მაკმანს,
თავს დამნუგეშებს ზეცა შენდობის,
ვდედისეულობ სიცოცხლის აკვანს.

* * *
მებრალება თებერვალი,
ხან წყალია, ხანაც თიხა,
თავზე ზამთრის ცოდვა-ბრალი
აგურებად დაიტეხა.
მოარტისტობს შლეგი მარტი,
რიტორიკულ რეტრო ნოტად,
მოიკითხავს კარავს ნატვრის,
კვლავ ისესხებს დროს, იოტას.
აფეთქებამ კვირტი გათქვა,
ძუ სურვილებს აღარ სძინავთ,
ღრუბლის მაქვით, სირმის ძაფად,
მოდის ქოროდ, სევდის წვიმად...
უცებ ქუფრი ფიქრიც გაქრა,
ბაღი ღობის აზღუდს იკრავს,
დღემ იმატა მთელი აკრით,
მამცნო ჩიტმა, ცის შიკრიკმა.

ზეციურ გაზაფხულამდე

ციურ გაზაფხულს ვუფერავ ფარჩას,
გუმანი გემოდ აღარ მღალატობს,
გაღმა უმდილი მანდილი დამრჩა,
მეც ამა ქვეყნის ვგავარ კალატოზს.
ცაცია ბედმა მომანდო ქაფჩა,
მიწა საფლავად არ მებორცვება,
სადღაც ნაოში იმედი დამრჩა
და ვატან ქარებს ჩემს ბზე ოცნებას.
ხუთი კუთხიდან სურვილის გარდა
ერთი წერტილი ამოვიზმანე,
დრო მომატმასნის დაუმრკვნელ ფარდას,
კვლავ დაფეიქრობს ფიქრი მიზნამდე.
ყოფის საცერზე ნაცარი მჩარჩავს,
მაინც უიფქლოდ მატულობს ფეტვი,
გვირაბის ბოლოს ნათელი არ ჩანს,
ისევ უმუმლო მომავალს ვეტრფი.

ანტრაქტის შემდეგ

ზაფხულია და მაინც მაციებს,
ვერ ვთმობ პოეტურ ვარიაციებს,
უფრო თამამად მოგართმევთ ფორას,
წლებს არ ჩავაცმევ შავ ანაფორას.
ავუქარიბდი დროის მაქციებს,
წარსულიც აწმყოდ გადავაქციე,
სიზიფობს წუთი წამით დევნილი,
მეც ვმოდერნიზობ ძველ ვოდევილით.
თუ ვერ მარულობს ხვალის არილი,
მოვიხსნი ნიღაბს ფერუმარილის,
გედის არიას ვიმღერებ მაშინ -
გთხოვთ გამაცილოთ მქუხარე ტაშით.

უცხო ნაპირი

უკვე იმედსაც ჩაუცვამს ძაძა,
სიკვდილთან ერთად ხელკავით მიდის,
საწუთროს ზარი დაღლილი ფრაზა
მიეთ-მოეთით, სათუო მითით.
დრო მაიძულებს, რომ მივიხურო
უდარიბაბო ყოფის დარაბა,
ბედს უჩუგლუგოდ ვეკირითხურე,
ვერც ღმერთად ვიქეც, და არც ბარაბად.
ახლა ახლოა სხვა სანაპირო,
წუთისოფელში დავყავი სტუმრად,
სხვა ზეცას უნდა ავესაფირო,
მიწას ვუტოვებ ხსოვნას სასთუმლად.

ახსნილი ტაბუ

ერთ საიდუმლოს ამოვბეჭდავ ვარსკვლავთა ნებით,
გაცხადდებიან ზიარებით ზამთრის ბაღები,
ცად ელვასავით რაპირულად გამკრთალი ნიმბი
შეაკრთობს ღამეს გუმბათოვან მიმოთაღებით.

ეს უნდა მეთქვა წვიმის ხმით ან გრუხუნით მეხის,
ნელ ხმათა ნატიფ ჟღერადობას ციურ ჰანგებით,
მიზიდავს მიწაც... ცივ სამარედ, ყოფით უკმეხი,
და საპირმოთნე მოჯამბაზე გრძნეულ განგების.

მხოლოდ შენშია მოყვავილე ზეცის ბაღნარი,
თვით სამოთხეც კი, მიმქრალი თუ ხორცივით ცხადი,
ადიონისებ სურვილს ვნების ბუკ-და ნაღარით
ისამანებს კი შენს სიმაღლეს ნაფიცი ვერცხლით?

სალი კლდესავით ბედის წარღვნით ვარ გალუმპული,
ო, სიყვარულო, ბევრიც მტანჯე, თუმც მანეტარე,
მივაყურადე იდილიურ ქარაგმულ მანტრებს,
ოცნების ფასკუნჯს დავუვარცხნე გზნების ბუმბული.

ნუ მიმიხურავ დარიბაბებს გულის აივნის,
ვეღარ მზაფრავენ ნოსტალგიით ზამთრის ქარები,
ყველა ტკივილი, ყველა ტანჯვა, ვიცი, გაივლის
და ფარვანასებრ ისევ შენსკენ მოვექანები.

უკვე თენდება, ღრუბლის კერტებს ჩაუდგამთ ხსენი,
რძედაუშრეტელ ალიონებს მზით შობა ელით,
სულის თილისმებს ტაბუ აწმყოს მადლით ავხსენი,
კვლავ წუთისოფლის გზათა მიხმობს კორიანტელი.

ტოტიდან ტოტზე

შეუძლებელს მხდის...
უნდა გავექცე...
ან გავარიდო თავი ამ გნიასს.
ვტოვებ გრძნობებით დაჭმუჭვნილ ვექსილს
და ბაგედამსკდარ თეთრ მაგნოლიას.

მიწიდან უცებ ზეცად შევსახლდი,
ტოტიდან ტოტზე გავცვალე ბინა,
განწყობა აღარ შემრჩა მისხალი,
სარკისებური დღეც დაიბინდა.

ამ მარტოობის გაბმული გამა
უშენო ხარისხს უმატებს გრადუსს,
ვერ გამოსახავს არსს ამალგამა
და შერჩა დაფას ერთი სვლით გარდე...

უნდა განთიადს ავესისხამო,
წინკარიც ეგებ გაიხსნას უცებ,
ისე ახლოა გულის ციცაბო,
კაცს, შესაძლოა, ფეხიც დაუცდეს.

შეუძლებელს მხდი...
უნდა გაგექცე...
უკვე სიკვდილიც არ არის გვიან,
ვტოვებ გრძნობების გაფლანგულ ვექსილს
და ბაგეგახსნილ თეთრ მაგნოლიას.

სხვა არაფერი სინათლის გარდა..

უცებ შენი ხმა ვერ გავიგონე,
ტყუპი ტემპები ერთმანეთს ჰგვანან,
დრო სულ სკუპსკუპით ავისტრიქონე,
ვერ შევაჩერე დღის განდაგანა.
რემად ფერებმაც იხუვლეს ერთხმად,
უპანტომიმო პლასტიკა მიკვირს,
როგორ შევრჩები ხეს ფოთლად ერთხანს
ღამის მეჯლისზე მივყავარ სიკვდილს.
ამ უსალოსო სამოსელს ვიცვლი,
მინდა დავუშვა საწუთროს ფარდა,
აღარაფერი მრჩება სახსოვრად,
სხვა არაფერი სინათლის გარდა...

სატრფიალო ეპისტოლე

მე შენ მიყვარხარ! ისე ვით ლილიტს,
იმ სუნთქვით, რამაც შეძრა ყოველი,
და ეთერული საუნჯით, თლილით,
გაცოცხლებულა დღის სამყოფელი.
სხვა აღდგომისთვის ვქსოვ ახალ სხეულს,
ცას შევაგრაგნე გველის პერანგი,
ცეცხლში ალივით ვიყავ ცხებული
ცოდვის დამღით და ყოფის სვირინგით.
ძვირფასო, განა არ მეღვიძლები?!
განა ვერა გგრძნობ ერთ-ხორც და ერთ-სულ?!
მაგრამ ევაც ვარ გამოღვიძების,
რაც გვაშორებდა ჟამიჟამ ერთურთს.
მაინც ხომ შედგა დიდი შეხვედრა
ცისა და მიწის გარდაკვეთაზე,
ჰიმნად ქცეული ტრფობის ვედრება
ავაცისკროვნეთ სულისკვეთამდე.
მე შენ მიყვარხარ, ვიდრე სხეულად,
ვიდრე ადამად დაბედებამდე,
სამყარო რამაც ააცხაურა
აღსაზევებელ დაბადებამდე.
მე შენ მიყვარხარ უწინ და მანამ,
ვიდრე სამოთხის ანათემამდე
ცვარს გვიპკურებდა პურად მანანა
დაღამებიდან გათენებამდე...
მსურს, კვლავ შეგიგრძნო, როგორც სისავსე,
ვით სიმრავლიდან სულთქმნა ერთამდე,
რომ სასოებით ამაოსანო
ზე-საქორწინო გაღმერთებამდე!..

გეზის გარეშე

ისევ ასწია სულმა აკორდი,
მზერით შეაღო სიტყვათა ტალა,
უაფროდ, ყოფის დავტოვე პორტი,
ღმერთი შორსაა, ახლოს სატანა.
დე, ამ მგზავრობას ეწოდოს ფრენა,
უშუქურო და გეზის გარეშე,
დავტოვებ ღრუბლის იდუმალ რეფრენს,
ქარად ვიქცევი მიმოთარეშედ.
და თუ იმედი იმიმინოებს,
თუ მიქორწინებს ნათელი ტალღად,
დავუფენ მიწას ცის მანინოებს,
გავცემ დაგროვილ საუნჯეს ღალად.

სხივთა სავანე

ცით შეპყრობილი ზეცამდე მივალ,
ვერ დავამიწე განცდა ეული,
და სულის კანი ისევე მტკივა,
როგორც სხეული სამოთხეული.
ვეღარც სიცხადე აღმიქვამს ცხადად,
შევენაკადე ხსოვნის მდინარეს,
სხივმა იონად გარდაქმნა სცადა,
გზად, ერთ აკორდად გავემდიდარე.
ავემდინარე... და სიტყვის კონებს
მეწამულ სხივებს ვუწნავ კოცნებად
თავისუფლების უფლებას ვმონებ,
ცეცხლით ნაპკურებ უკვდავ ოცნებას!..

სისხლის ხელწერა

ღამეა... მაგრამ მაინც ვთენდები!
სულის სიბნელის საკრალში ვიშვი,
კანდელს ეცემა ცვილის ღვენთები,
სტალაქტიდური იერის ნიშნით.
და მირამორად შეფანტულ მძივებს,
სასულიეროს ვარსკვლავთა თაღის,
ვუტოვებ სიტყვას დაუხსნელ მძევლად
უგრავიურო სახების დაღით.
ჩემი ვარსკვლავიც შევტყორცნე ზეცას,
გულის ლავაში ამოვლებული,
გზადაგზა ხვედრი გრაგნილებს კეცავს,
მთვარის ქორალში მივანებული.
ფიქრის ბაღნარში ეს აზრიც ჰყვავის,
გარდენიული სურნელით თქმული,
საოქტავებო ვუალად ვყავი
მუზა, ჰეტერულ ვნებით აღქმული.
სივრცის კალკიდან იმედებს ვიწერ,
მიწის მოსავალს ამოვმკი აწვე,
ყოფამ ხელწერით ვერ დამივიწყოს,
საწუთროს ტრფობაც მზის მზემდე ამწვდეს!..

ორქიდეული იდუმალებით

ვაარქაულებ არქიპელაგებს,
გუნდრუკებს ვუკმევ საწყისის აკვნებს,
სარკმელს ვუქოლავ სიზმრის პელაზგებს
და გეცხადები ცხადიერ აკმედ.
მადლიერება მოჰგავს რძის ჩანჩქერს
და ტალღოვნებას სულის პოემის,
ხინჯი ყოფისა ხიწვად არ ჩამრჩეს,
ან სატფურება ამო ბოჰემის.
მსურს, ისევ შეგხვდე,
თუნდაც მიწიერ
ან ზემიწიერ გარდაკვეთაზე,
გელოდებოდე მწვერვალის მწირი,
ჟამიჟამ ვეღარც დრო ვერ მკვეთავდეს.
ქარივით ვშლიდე ღრუბლის სარეცელს
ძუძუ ბორცვების ნედლ თუბალების...
გახსოვს, ოდესღაც როგორ გაგეცნე
ორქიდეული იდუმალებით?!.

თოლია ლივინგსტონს

ჯონათან!
თითქოს ტალღებს ვნებდები,
თითქოს ფრთებს ვერ ვწევ,
ამ ზღვარს რომ გავცდე,
მეცეკვებიან მრუში ვნებები,
ბოლო წვეთები სისხლის რომ გავცე.

ისევ მრე მითრევს ბედის მორევი,
ვით მაგნიტური იონის ველი,
რა დამრჩენია აქ, ორევუარ,
თუკი გზა მზისკენ მაქვს გასავლელი?

ხანდახან, როცა დაღლილ ფრთებს ავწევ,
ყოფის ნაჭდევი ჭრილობა მტკივა,
და ძალისხმევის ცათამბჯენ ამწეს
გადავცემ გზნებით ნაბოძებ მტკაველს...

ბრძოლიდან ვიწყებ ხელახალ ბრძოლას,
ფენიქსი სულში ისევ რომ აღდგეს,
მძინარე თვალი იღვიძებს, ბრძნული,
საწუთროს ტრფობა ვერ აღმიგავეს.

აჰა, მივფრინავ...
კვლავ ვკვეთავ სივრცეს,
ნათელს მივყვები სიცოცხლის მიღმა,
სადავე სულის სამანებს მივეც
თავისუფლების და ფრენის მირქმად.

სამოთხის სასახლე

ზეცა ჰგავს ყინვის სასახლეს ზამთრის,
გათოშილია ბაღი სამოთხის,
ვერ ვეგუები განგების კაპრიზს
და ვგავარ ყვავილს ფესვით მოთხრილს.

მაგრამ... მიწაც კი არსია ყოფის,
მეც მერგო სივრცის სიმყარის ადლი,
აქ, გულში, ტრფობის ბაღნარიც ჰყვავის,
ვით ღმერთებისთვის მიძღვნილი მადლი.

არყოფნის საზმარი

თითქოს დავტოვე სხეული,
პეპლისებრ გადავფარფატდი,
ზღვარი ჩნდა გადამსხვრეული,
ღრუბელთ ფიტულებს ვფანტავდი.

ყოფა სიზმარი ყოფილა,
შორი ქაშმირის სადარი,
სოფელმა იოფელია,
დაფერა ხილვის საფარი.

უდაბნოს ცხელი კენჭივით
ქარმა წამიღო ხავხავით,
დრომ დამიკიდა კანჭებზე?
მიწაც შემირჩენს ხახვივით?!

დღემ პირი ამოიკემსა,
თვალნი დაევსო ქარგვაში,
მზერა ვერ მოიკესანა,
ჩაეგო ღამის ქარქაშში.

აპრილებს მიველამპარე,
აღმართად მექცა დაღმართი,
არყოფნას გამოვეპარე,
ჩემს წილ სამყაროს დავნათი...

ერთ საიდუმლოდ

ჩემო ძვირფასო...
ნუ მწერ შორიდან!
ჩვენ გალაქტიკის ზღაპრებშიც ავცდით,
იქნებ მიწისთვის არც კი ვშობილვარ
და ვარდისფერი სხივი ვარ კვარცის.

ჩემო ნუგეშო! ერთმანეთს ვეძებთ
საუკუნეთა სხვადასხვა ჭრილში,
შენ სიკვდილის ნებით სტაცებდი ძაძებს,
საწუთისოფლოს ტანჯვათა ჭირში.

კვლავ მპოულობდი ხელისცეცებით
მაშინ, ნიავს თუ მანინოს ღრუბლის,
და ჩაგესახე ცრემლის ცვილებით,
დავტოვე ზეცის გუგათა ზღურბლი.

დავაგვიანე...
დაწერილს ჩემთვის
სისხლით ნაპკურებ კრებულთა უსტარს,
ვკითხულობ...
ვტირი...
და მეც, ვით ლემი,
ვერ ვთმობ ჩარაზულ საბედო ურტანს.

იდუმალ სატრფოს

მევიოლინე სიოს სოლოა...
ფოთოლთა ფრენით, აფარფატებით,
სევდის ვალსები უსიმბოლოა,
ცით დაფენილი ნისლის ფატებით.

ურექვიემოდ მიგვასვენებენ
და სიკვდილშიაც ვრჩებით ცოცხლები,
ლეშიან ძვლებით ვანაყრებთ სვავებს,
სულს გარდავსახავთ მზედ აცეცხლების.

მოცარტოვნების ისმის ფუგები,
ტანჯვა მასათა კერპი გენების,
უფსალმუნებო ფთე ქარბუქების,
ყოფის დაფდაფით, გეჰენეებით.

საბედისწერო აბოდლერებით,
გიშრის ტბებით და შავი ტიტებით,
ავხორცი ვნებით, თრობით ბოდვების,
ნატიფი ტრფობის აფირფიტებით...

ყოფნა არყოფნას ველილიტები,
ჯორჯ გორდონ!
შენში სუნთქვა ვთქვი ქარის,
ამიფრთოსანე ცა ლილისფერი,
უსაზღვროების შემიღე კარი!

ჭიდილი

ქარებო... ქარებო...
სადა ხართ? მომყევით!
სიცოცხლის მაგემეთ ლეწვა და ზანზარი,
ჩაბერეთ საზურნედ უღრუბლო ლოყები,
ქშინავდეს უცეცხლო გზნებათა ხანძარი.

გრიგალთა თარეში, სულების ყივილით,
რუხ ტაძრებს აცლიან იდუმალ საბურველს,
დილა მზეს შენატრის უმწეო ჩვილივით,
თვალთმაქცობს საწუთრო წუთთან მოსაუბრე.

ქვესკნელით განიღო აღდგომის კარიბჭე,
სხეული ამიწებს მიწიერ სარკოფაგს,
ახალი სამოთხის მებაღე ყარიბი
წმინდა ნეკნს ულერწავს მთვლემარე არყოფნას.

თუმც... ჯერაც ღამეა, მრუმე და უძღები,
ბგერათა ატომი მეტყველი დენთია,
დასაბამს სასრული ქარაგმად წინ უძღვის,
ღვთიური მარცვალის ნაყოფიც ღმერთია!

წუთნაქმარევი

წყალს ისევ წყალი იზიდავს,
სხივს სხივი ამომზევების,
ჟამს შეემზითვა იზიდა,
მითებმაც დაბზნეს ბზეები.

ამოეხეტნენ ხევიდან
მოტაშფანდურე ქარები,
ხვედრს ავედევნე მხევლად და
დროც მტოვებს, წუთნაქმარევი.

რომელი კაჟის ქვა მე ვარ
ან გასასხლეტი ჟაკანი,
მომყმუის ბედი მწევარი,
მატყვევებს მიწის საკანი.

არსთა მანანა თუ ვილმე,
სიცხადეს შევეკალმები,
საწუთრო ავიდილილმე,
დავტოვე ნისლის კარვები.

რადგან... წყალი წყალს იზიდავს,
თვალი თვალს, ქვესკნელს ზესკნელი,
დრომ გაამზითვა იზიდა,
წუთია წუთზე მკვნესელი.


ჟურულიშვილი შალვა - Jurulishvili Shalva

ღამე მთვარეულთან

დედამიწამ იმშობიარა;
ჰორიზონტთან ახლოს მთვარე ჭიპლარით ჰკიდია ცაზე.
ბალიშში დამალული კოშმარები
განთიადისკენ არ მიშვებენ...
ცა დამნაშავესავით გალურსულა
და მარტობაას მაფერთხავს თავზე...
ფოთოლშემოძარცვულ ლეღვებს
ვაშლები უფარავენ სიშიშვლეს;
ღმერთებმა ამიხსნეს სიყვარული უკანასკნელად
და მიმატოვეს.
ალბათ, მათთვის ყველაფერი სულ ერთია...
HELP!
HELP!
HELP!
ფ. ნიცშეს N13
გასაღები წამოიყოლეთ!!!


რატიანი ზვიად -Ratiani Zviad

რაც წავიდა

ბოლოს ლექსებიც გაეცალნენ ადამიანებს.
შეარჩიეს ძნელი ღამე, ავდრიანი, როცა გარეთ არავინ გადის,
როცა ფანჯრებს არავინ აღებს,
და საიდუმლოდ აიყარა მათი ბანაკი; და გზადაგზა ივსებოდა
მგლოვიარე შენაკადებით.

მგლოვიარენი - რომ ყველაფერი ბოლოს ასე ცუდად დამთავრდა,
გაბნეულებიც - რომ არც ისე ბევრნი გამოდგნენ, მათ რომ ეგონათ,
როგორც ნაშთი ლეგიონის, წაგებული ბრძოლის შემდეგ,
უწესრიგოდ ბრუნდება სახლში,
მძიმედ დაუყვნენ ავდრიანი ღამის ველებს შორეული ქვეყნისაკენ,
დროის თვალისგან საიმედოდ მიმალული ქვეყნისაკენ,
საიდანაც სხვადასხვა დროს გამოიტყუეს.

ვერავინ შენიშნა მათი წასვლა, რადგან ღამე იყო.
ვერც მათი არყოფნა შენიშნა ვინმემ,
რადგან დღე იყო.

სხვა ნაპირი. ფრაგმენტი

მზე ჩადიოდა სადღაც განზე, ზღვაში არა,
და ზღვაც იყო სხვანაირი, ჩრდილოური,
ზედაპირის უჩვეულოდ გლუვი ქსოვილით
და თითქმის მოუხელთებელი, სიფრიფანა ჰორიზონტით,
რომლის ზოლი გაცილებით ახლოს ჩანდა,
ვიდრე იმ მეორე, ერთადერთ ზღვაში,
რომელიც მენახა. და მე, ცხრამეტი წლის
და ცოტათი გაკვირვეულიც, რომ თურმე ზღვებიც კი არ გვანან ერთმანეთს,
სიხარულით შევყურებდი ულამაზეს რუს გოგონას,
რომელიც წყლიდან ნაპირისკენ გამოდიოდა
ნელა, ბორძიკით – რადგან ქვიანი იყო ფსკერი. მზე ჩადიოდა
და აბრწყინებდა ზღვის მლაშე წყლით მოსარკულ სხეულს,
მე კი ვიყავი ცხრამეტი წლის, უწარსულო, და ვერ ვხვდებოდი,
რომ სულ ესაა სილამაზე: რამდენიმე თბილი ფერის
იღბლიანი შეხამება, სხვა არაფერი...

ჩემი სიყვარული

ეს ძაღლი,
რაც თავი მახსოვს,
ყოვლღამე ყეფდა ჩემს სახლთან.

რამდენჯერ დაიკარგა – მაგრამ უშედეგოდ,
რამდენჯერ მოკვდა – ისევ უშედეგოდ,
ყოველღამე ყეფდა ჩემს სახლთან.

რამდენი სახლი მოვიცვალე,
ყოველღამე ყეფდა ჩემს სახლთან.

ერთხელაც იყო, თვითონ მოვკვდი.
მხიარული დავდიოდი ბნელ გვირაბებში.
ვეძებდი და ვპოულობდი ჩემზე ადრე გარდაცვლილ ჩემებს.
მიკვირდა, თუკი მიხსენებდნენ.
სადღაც ცხოვრება გრძელდებოდა.
იყვნენ ისეთებიც, რომლებიც მტიროდნენ.
ყოველღამე სულ სხვა ძაღლი
ყეფდა ჩემს სახლთან.

ცხოვრება ქვებში

გასაგებია ყველაფერი.
მეც სწორედ მსგავსი სიბრძნეებით ვისულელებდი
ჩემს გულს, მაგრამ გაიწელა –

ეს ჟამი ქვების შეგროვების – სწორად ვამბობ? – ჰოდა ეს ჟამი
უსაშველოდ, სამარცხვინოდ გაიწელა:
შეგროვილია ყველა ლოდი და ყველა კენჭი,
უზარმაზარი გალავანი ამოშენდა
ჩემს გარშემო,
და იმსიმაღლე –
გინდაც მოვიდეს ჟამი სროლის,
ალბათ ყველაზე მსუბუქ კენჭსაც ვერ გადავაცდენ,
ვერ გადავაგდებ გალავნის მიღმა.

განძრევისაც კი მეშინია – შეიძლება ჩამოიშალონ
ეს ჩემი წლობით ნაგროვები მეტყველი ქვები
და მომსრისონ. ვზივარ უძრავად

და ყველა ქვას სათითაოდ ვათვალიერებ;
ზოგიერთი მიყვარდება,
მაგრამ ვერ ვუმხელ.

ჯიბის ჰაერი

რა უცნაური სევდა იცის იქ, დარბაზებში,
სადაც დასრიალებენ საამაყო ოჯახისშვილები
და კვეთენ ჰაერს სუფთად გაპარსული, თეთრი ნიკაპებით.
ერთ თარგზეა ჩამოჭრილი მათი ყოველი ნაბიჯის სიგრძე,
ზუსტ სასწორზეა აწონილი მათი სიტყვები. ისინი
ასახელებენ აწმყოს. ისინი,
ამაყად ამხედრებულები თავ-თავიანთ გრძნეულ ჩრდილებზე,
ისე მსუბუქად დასრიალებენ, თითქოს შიგანი, თითქოს მთელი კანისქვეშეთი
დილის ცვრიანი ბალახებით ქონდეთ სავსე. და დაე, დაე
მათ ასახელონ თავიანთი ოჯახები, სამშობლო და კონტინენტი, პლანეტა და გალაქტიკა
და კიდევ, თუ ჰყავთ, თავისი მკვდრებიც. შენ კი,
მათი ტრაექტორიებით აბურდულ ჰაერში, როგორც თევზი - ბადეში, გახვეული,
იყავი მოწყნილი, იყავი გაღიზიანებული, იყავი
ლუკმა პურისა და ყლუპი ლექსის მაძებარი
და გრცხვენოდეს, გრცხვენოდეს
ვერგამოკვებილი ცოლშვილის, ვერდაწერილი ლექსების, ვერგაპარსული პირის
და იმისიც,
რომ გსურს გაექცე მათ დარბაზებს და ვერ გარბიხარ,
და ისე მძიმდები, თითქოს ერთადერთი, რაც შენშია, რაც კანქვეშაა,
არის შუშის ნამსხვრევები. და დაე, დაე
მათ სულში ჩიტების ჭიკჭიკი სუფევდეს, ხოლო შენში
ღამის კატები გაბმულად კიოდნენ, მატარებლები გრუხუნებდნენ,
გარდაცვლილი ახლობლები ახველებდნენ. და დაე, დაე
მათ ისრიალონ დარბაზებში, შენ კი ამრთელე
მათი ბასრი ნიკაპებით დაფლეთილი გულგრილი ჰაერი,
ამოკერე, ამობლანდე შენი ლექსებით -
რომ ყელში არ გაგეჩხიროს, რომ არ დაგახრჩოს,
და მოთმინებით უცადე დღეს,
როცა ისინი, საამაყო ოჯახისშვილები, საგვარეულო პროპელერებს დააგრუხუნებენ
ან საჰაერო ბურთებივით გაბერავენ ნაირფერ გულებს
და ყველას თვალწინ, ყველას გასაკვირად, აფარფატდებიან ზემოთ, ღრუბლებისკენ
და როგორც ზედმეტ სიმძიმეებს, გადმოყრიან თავ-თავიანთ ჯიბის ოჯახებს,
ჯიბის სამშობლოებს, კონტინენტებს, პლანეტებს,
რომლებიც უკვე ასახელეს,
და განიბნევიან უსახელო გალაქტიკებში -
სასახელო საქმეებისთვის... შენ კი,
გვიანობამდე ბნელ ქუჩებში ნახეტიალებს,
სახლში დაბრუნებულს,
საწერ მაგიდასთან მოკალათებულს,
დაგეწერება უჩვეულოდ ამაღლებული, სათუთი ლექსები,
რომლებშიც გამოაწყობ ცოლსა და შვილებს,
მოხუც მშობლებს, უცხოეთიდან სამუდამოდ დაბრუნებულ პატარა და-ძმებს,
ბერად აღკვეცილ მეგობრებს და ჟურნალებიდან ამოჭრილ კოლეგებს,
და იამაყებენ ისინიც შენით,
და არცერთი არ გაგრძნობინებს,
რომ შეუნიშნავთ, როგორ მიდიხარ ფანჯარასთან დროდადრო შიშით
და თვალს აპარებ ვარსკვლავებით ნაჭედი ცისკენ,
რათა დარწმუნდე, რომ იქ ყველაფერი თავის ადგილზეა.

ზამთრის სიმღერა

როდესაც მცივა, მე ვიზრდები, ვხდები უსასრულო
და თვლა აღარა აქვს ჩემს ხელებს, ჩემს მუხლებს, ჩემს თვალებს
და ვასრულებ მოძრაობებს, რომლებიც არც კი დასიზმრებია სხეულს.
როდესაც მცია, ბრმავდება სამყარო
და შემიძლია უტიფრად მივაჩერდე დავსებულ თვალებში,
ჩემი ხელები კი იზრდებიან,
სცივათ და იზრდებიან,
იტოტებიან, როგორც ქუჩები,
ედებიან მთელ ქალაქს, მთელ სამშობლოს, მთელ დედამიწას
და თოვს.

როდესაც მცივა, მე შევრბივარ პირველივე სასადილოში,
სადაც შენ მიცდიდი მუდამ, როცა მე მციოდა,
და მუდამ იყავი ისეთი, როგორიც უნდა იყოს ქალი, როცა მე მცივა,
და მერე ვსვამდით ჩაის, ვთბებოდით,
დაორთქლილი მინებიდან მოჩანდა ქუჩა, რომელსაც სციოდა
და ტანზე ეყარა ავტო-ბუსუსები.
შენ ზოგჯერ გრძნობდი, რომ მე ვიტანჯები,
რომ ჩემი ხელები იზრდებიან, იტოტებიან, ედებიან მთელ დედამიწას,
რომ თვლა აღარა აქვს ჩემს თვალებს, ჩემს მუხლებს,
და მეუბნებოდი: ნუ ღელავ, დაწყნარდი,
ჩვენ შეგვიძლია გაბედულად ვილაპარაკოთ,
თამამად დავდოთ პირობები, ბოდიშები ადვილად ვიხადოთ,
რადგან, სულერთია, უხერხული პაუზები თქმისთანავე ააშრობენ თვითეულ სიტყვას,
კვალსაც არ დატოვებენ ჩვენი ნათქვამიდან
და შეგვიძლია გაბედულად ვილაპარაკოთ.

კარგად ვარ - გეუბნებოდი მე, და ჩემი მოცახცახე მუხლები
აზანზარებდნენ კლდეებს, ნაგებობებს.
მესმის - მპასუხობდი, და ჩემს ათრთოლებულ ხელებზე
თავს ვეღარ იმაგრებდნენ მანქანები, მოქალაქენი.
იშმუშნებოდნენ თბილ საბნებში გახვეული ქალიშვილები.
გარდაცვლილები ხელს იღებდნენ ცხოვრებაში დაბრუნების ფუჭ ოცნებაზე.

ჩვენ ახლაც აქ ვართ,
სასადილოს გრილ კუთხეში მიყუჟულები,
ერთი ჭიქიდან ვწრუპავთ ჩაის, თანდათან ვთბებით,
უხერხული პაუზები იწელებიან,
კიდევ ცოტაც და: ვეღარ გაწვდება იმათ სიგრძეს ჩვენი პირის ჭრილის ზომები -
რომ ღიმილები გადავაფაროთ.

როდესაც მცივა, მე ბევრად მეტს ვლაპარაკობ, ვიდრე შენ გესმის.
მე მინდა, ვცდილობ, მეტი სიტყვა შემოგაწიო,
რათა შენ, როგორც ბავშვობაში, იატაკზე დაჯდე,
სხვა ყველაფერი დაივიწყო
და ჩემი სიტყვებით სახლი ააშენო,
რომელსაც, თუ მოგინდა, თვითონვე დაანგრევ;
რათა შენ, როგორც დიდობაში, ჩემი სიტყვები თაროებზე ჩამოალაგო,
სერვანდების ვიტრინებში გამოფინო,
კედლებზე დაკიდო;
რათა შენ, როგორც სიბერეში, ჩემი სიტყვები ექიმთან წაიღო
და დამშვიდდე, როცა ანალიზის პასუხი გამცნობს,
რომ ამ სიტყვებზე, მართალია, ერთი-ორგან აღინიშნა ნაკბილარები,
მაგრამ ისინი კიდევ დიდხანს გაცოცხლებენო;
რათა შენ, როგორც სიკვდილში, მთელ სამყაროს მიაწერო ჩემი სიტყვები.

როდესაც მცივა, მრავლდებიან ჩემი გულები,
ჩემი სიზმრებით იბერება ყველა ბალიში,
ყველა პოეტი ჩემს ლექსებს დასდევს -
ვინ - პეპლის საჭერით, ვინ - შურდულით, ვინ კიდევ - თოფით,
და ეს არავის უნნაურად არ ეჩვენება,
რადგან არ სმენიათ არცერთი მკვდრისაგან,
სხვის საფლავში ჩამასვენესო.

როდესაც მცივა, ზამთარია.
ან გვიანი შემოდგომა.
ან სიყვარული.
როგორც ტოტები ფოთლებისაგან, ჩემი სიტყვები გრძნობებისგან იძარცვებიან
და ჩვენ ერთმანეთს უხერხული პაუზებით ვესაუბრებით,
და შენც ყოველთვის ისეთი ხარ, როგორც ყოველთვის:
ჩემი მომლოდინე
გრილ სასადილოში,
სადაც მე და შენ აღარ დავდივართ,
სადაც ძვირფასმა რესტორანმა დაიდო ბინა,
სადაც აღარ სვამენ ჩაის.

როდესაც მცივა, მე შენ მყავხარ; და ასე იქნება მუდამ,
ვიდრე ზამთრობით ბეღურები თბილ ქვეყნებში გადაფრენას დაისწავლიან.

მიმღერე შენი უკუღმართი იავნანა, შვების სიმღერა

მიმღერე შენი უკუღმართი იავნანა, შვების სიმღერა,
მათთვის, ვინც მხოლოდ დილისპირზე ბრუნდება სახლში
და ვიდრე ღამე მზის სხივებით არ აიმღვრევა -
ვერ შელევია მის წმინდა და სევდიან ნახშირს.
ვინც უკეთესი ვერაფერი ვერ შეძლო, ვიდრე
ღამის ხიდიდან ჯოჯოხეთში ვარდნაა; და ვინც
მზის პირველ სხივებს, როგორც ფილმის მოსაწყენ ტიტრებს,
ისე აჰყურებს. ვისაც სძულს და ვერა თმობს მაინც
თუნდაც ერთ წარსულს, უმაჯინჯესს. ჰოდა მიმღერე
შენი ხმამწარე იავნანა - მათთვის, ვინც ღმერთზე
მხოლოდ ის იცის, რომ ახლოა, და ვერ იყენებს
მისკენ მიმავალ ვერცერთ რწმენას, არადა ეძებს.
მიმღერე შენი იავნანა, მიმღერე შენი
კანონგარეშე იავნანა მათთვის, ვინც ახლა
ღამენათევი და ნათრევი მიიწევს ქშენით
ცივი სახლისაკენ; იმისაკენ, რასაც ჯერ სახლად
ნათლავს და სჯერა, რომ იქ მაინც დახვდება სითბო,
რომელიც თუნდაც მხოლოდ სხეულს ჭირდება ჯერაც;
სჯერა, რომ სიკვდილს და სიყვარულს რაც უფრო ითმენ,
მით უფრო მშვიდად დაიძინებ. რატომღაც სჯერა.
(იმღერე მისთვის, ვინც თავისი ნახა საფლავი
და თითქმის გული აუჩუყა წარწერამ ნიშში.
სახლებს ანგრევენ, ზღვებს აშრობენ, ტყეებს კაფავენ,
მან კი ვერაფრით მოიკვეთა სიკვდილის შიში.)
მიმღერე შენი იავნანა, შვების სიმღერა
მისთვის, ვინც ლიფტის წითელ ღილაკს დილითღა აჭერს
და მერე სამჯერ წარმოიდგენს, როგორ იღება
ლიფტის კარი დ ვიღაც როგორ დაახლის სამჯერ
სახეში ტყვიას. ვინც საკუთარ გასისხლულ სახეს
და აყმუვლებულ ჭირისუფალ ძაღლებსღა ფიქრობს,
როცა კანკალით დილისპირზე სახლის კარს აღებს
და გაუხდელად მიეგდება; და რათა იკლოს
ძილგამძლე ფიქრმა, ყვავილს ხატავს ბალიშზე თითით
ან წარმოიდგენს, რომ დალია აბი საძილე,
ან თავზე საბანს წაიფარებს, ან კიდევ ითვლის,
ან ცდილობს, თავი მოუყაროს ლექსის ნაწილებს
და გრძნობს, რომ სისხლი თვალებიდან აღარ იღვრება.
აღარც ცრემლები. მხოლოდ შიში, დაღლა და შიში.
მიმღერე შენი უკუღმართი იავნანა, შვების სიმღერა
მათთვის, ვინც მხოლოდ დილისპირზე ეფლობა ძილში.

მცირე ელეგია მამისათვის

აი, ეს ხეა მამაჩემი.
გაგიკვირდა?
მუხას ელოდი?
არა, ეს ხეა მამაჩემი,
ეს ტანწვრილი
და არც ისე ხანდაზმული,
რომელსაც ფხიზლად ძინავს ზამთარში
და გაზაფხულზე პირველივე სითბო აღვიძებს.
ის არ ჩრდილავს ნახევარ ეზოს,
არ აბნელებს დანარჩენ ხეებს,
მისი ჩრდილი მსუბუქია და თვინიერი –
მას შემოდგომის სუსტი მზეც კი
სულ ადვილად ატრიალებს ღერძის გარშემო,
ხოლო ზაფხულში, როცა ჩვენკენ უზომოდ ცხელა,
მისი ჩრდილი, მეტს თუ არა, ხუთ-ექვს ჩვენგანს ნამდვილად იტევს
და ჩვენ ეს გვყოფნის. მეტი არც ვართ.
მეტი არც გვინდა.

თოვლი, თოვლი. ცხოვრება მშვენიერია

ცხოვრება მშვენიერია. გამეღვიძა შვიდის წუთებზე
და გავანათე ნაძვისხე, კარგია
მისი ფერადი ნათურების ციმციმი. ცხოვრება
მშვენიერია. ბავშვებს ძინავთ. დიდებსაც. თოვლი,
ამ სეზონზე, როგორც მახსოვს, პირველი, მოდის.
მოდის თოვლი და თენდება. ოცდათოთხმეტი -
ვამბობ ჯერ გულში და არ მომწონს. ოცდათოთხმეტი -
ვიმეორებ ხმამაღლა და ისევ არ მომწონს.
რაღაც არ მომწონს მე ამ რიცხვში, მე დღეს სწორედ ამდენის
გავხდი. მინიმუმ საათნახევარი
ჩემს ხელშია, შემიძლია ვიჯდე და ვწერო.
არ შემიძლია. გარეთ ძაღლი ისე აყეფდა,
ვიფიქრე, ბევრი ქონდა საყეფი,
მაგრამ მალევე მიჩუმდა. ცხოვრება
მშვენიერია. სწრაფად თენდება
და წინასწარ მეზარება ეს კონკრეტული
დღე. ცხოვრება მშვენიერია. მე ცხოვრება
არ მეზარება. მეზარება
მხოლოდ ეს დღე,
ეს თოვლჭყაპში სიარული,
მოლოცვები, არმოლოცვები, უთვალავჯერ სათქმელი მადლონ
და საამსაქმოდ შესაფერი მიმიკები. სწრაფად თენდება
და დღის შუქზე აღარ არის ისეთი კარგი
ჩვენი ნაძვისხის ნათურების ციმციმი. ცხოვრება
მშვენიერია. ჩემი გოგონა მირბის ფანჯარასთან
და ძახილით „თოვლი, თოვლი" აყრუებს მთელ სახლს,
ჩემი ბიჭი კი პატარაა, არაფერი ჯერ არ ესმის, მაგრამ მასაც უხარია
და ხტუნავს საწოლზე. მე შემეძლო მევარაუდა
დღის ასეთი დასაწყისი,
რადგან ავდექი შვიდის წუთებზე
და პირველმა გავიხედე ფანჯრიდან. შვილო,
ეს არ არის კარგი თოვლი -
ერთ საათში ჩამუქდება, ატალახდება,
ისეთივე უღიმღამოა, როგორც რიცხვი ოცდათოთხმეტი,
როგორც ნაძვისხის ნათურები დღის სინათლეზე,
როგორც მამაშენი საწერ მაგიდასთან.
მაგრამ ეს სიტყვები, ჩემო შვილო, ცუდი სიტყვებია,
ხოლო თოვლი, ეს თოვლი, კარგია.
და მამაშენიც, სხვათაშორის! ვიდრე იგი სახლიდან გავა,
ვიდრე თეთრ გზას მანქანები ააჭყაპებენ,
ერთხელ უთხარი, ჩასჩურჩულე - „ოცდათოთხმეტი",
ისე კი არა, სიხარულით, როგორც დიდხანს გაიძახდი „თოვლი-თოვლიო"
და ძმას, თუმცა არაფერი არ ესმოდა, მაინც უხაროდა,
არა, უბრალოდ ჩასჩურჩულე - „ოცდათოთხმეტი"
და მამაშენი გალამაზდება,
და მსუბუქად გატოპავს თოვლჭყაპს,
მიიღეებს მოლოცვებს, მოიხდის მადლობებს
და ერთხანს იქნებ არც გაახსენდეს,
როგორ გართულდა ცხოვრება,
როგორ გამარტივდნენ ოცნებები. ცხოვრება
მშვენიერია.

ზამთრის სიმღერა

როდესაც მცივა, მე ვიზრდები, ვხდები უსასრულო
და თვლა აღარა აქვს ჩემს ხელებს, ჩემს მუხლებს, ჩემს თვალებს
და ვასრულებ მოძრაობებს,
რომლებიც არც კი დასიზმრებია სხეულს.
როდესაც მცია, ბრმავდება სამყარო
და შემიძლია უტიფრად მივაჩერდე დავსებულ თვალებში,
ჩემი ხელები კი იზრდებიან,
სცივათ და იზრდებიან,
იტოტებიან, როგორც ქუჩები,
ედებიან მთელ ქალაქს, მთელ სამშობლოს, მთელ დედამიწას
და თოვს.

როდესაც მცივა, მე შევრბივარ პირველივე სასადილოში,
სადაც შენ მიცდიდი მუდამ, როცა მე მციოდა,
და მუდამ იყავი ისეთი, როგორიც უნდა იყოს ქალი,
როცა მე მცივა,
და მერე ვსვამდით ჩაის, ვთბებოდით,
დაორთქლილი მინებიდან მოჩანდა ქუჩა,
რომელსაც სციოდა
და ტანზე ეყარა ავტო-ბუსუსები.
შენ ზოგჯერ გრძნობდი, რომ მე ვიტანჯები,
რომ ჩემი ხელები იზრდებიან, იტოტებიან,
ედებიან მთელ დედამიწას,
რომ თვლა აღარა აქვს ჩემს თვალებს, ჩემს მუხლებს,
და მეუბნებოდი: ნუ ღელავ, დაწყნარდი,
ჩვენ შეგვიძლია გაბედულად ვილაპარაკოთ,
თამამად დავდოთ პირობები, ბოდიშები ადვილად ვიხადოთ,
რადგან, სულერთია, უხერხული პაუზები
თქმისთანავე ააშრობენ თვითეულ სიტყვას,
კვალსაც არ დატოვებენ ჩვენი ნათქვამიდან
და შეგვიძლია გაბედულად ვილაპარაკოთ.

კარგად ვარ - გეუბნებოდი მე, და ჩემი მოცახცახე მუხლები
აზანზარებდნენ კლდეებს, ნაგებობებს.
მესმის - მპასუხობდი, და ჩემს ათრთოლებულ ხელებზე
თავს ვეღარ იმაგრებდნენ მანქანები, მოქალაქენი.
იშმუშნებოდნენ თბილ საბნებში გახვეული ქალიშვილები.
გარდაცვლილები ხელს იღებდნენ
ცხოვრებაში დაბრუნების ფუჭ ოცნებაზე.

ჩვენ ახლაც აქ ვართ,
სასადილოს გრილ კუთხეში მიყუჟულები,
ერთი ჭიქიდან ვწრუპავთ ჩაის, თანდათან ვთბებით,
უხერხული პაუზები იწელებიან,
კიდევ ცოტაც და: ვეღარ გაწვდება
იმათ სიგრძეს ჩვენი პირის ჭრილის ზომები -
რომ ღიმილები გადავაფაროთ.

როდესაც მცივა, მე ბევრად მეტს ვლაპარაკობ, ვიდრე შენ გესმის.
მე მინდა, ვცდილობ, მეტი სიტყვა შემოგაწიო,
რათა შენ, როგორც ბავშვობაში, იატაკზე დაჯდე,
სხვა ყველაფერი დაივიწყო
და ჩემი სიტყვებით სახლი ააშენო,
რომელსაც, თუ მოგინდა, თვითონვე დაანგრევ;
რათა შენ, როგორც დიდობაში,
ჩემი სიტყვები თაროებზე ჩამოალაგო,
სერვანდების ვიტრინებში გამოფინო,
კედლებზე დაკიდო;
რათა შენ, როგორც სიბერეში, ჩემი სიტყვები ექიმთან წაიღო
და დამშვიდდე, როცა ანალიზის პასუხი გამცნობს,
რომ ამ სიტყვებზე, მართალია, ერთი-ორგან აღინიშნა ნაკბილარები,
მაგრამ ისინი კიდევ დიდხანს გაცოცხლებენო;
რათა შენ, როგორც სიკვდილში,
მთელ სამყაროს მიაწერო ჩემი სიტყვები.

როდესაც მცივა, მრავლდებიან ჩემი გულები,
ჩემი სიზმრებით იბერება ყველა ბალიში,
ყველა პოეტი ჩემს ლექსებს დასდევს -
ვინ - პეპლის საჭერით, ვინ - შურდულით, ვინ კიდევ - თოფით,
და ეს არავის უცნაურად არ ეჩვენება,
რადგან არ სმენიათ არცერთი მკვდრისაგან,
სხვის საფლავში ჩამასვენესო.

როდესაც მცივა, ზამთარია.
ან გვიანი შემოდგომა.
ან სიყვარული.
როგორც ტოტები ფოთლებისაგან,
ჩემი სიტყვები გრძნობებისგან იძარცვებიან
და ჩვენ ერთმანეთს უხერხული პაუზებით ვესაუბრებით,
და შენც ყოველთვის ისეთი ხარ, როგორც ყოველთვის:
ჩემი მომლოდინე
გრილ სასადილოში,
სადაც მე და შენ აღარ დავდივართ,
სადაც ძვირფასმა რესტორანმა დაიდო ბინა,
სადაც აღარ სვამენ ჩაის.

როდესაც მცივა, მე შენ მყავხარ; და ასე იქნება მუდამ,
ვიდრე ზამთრობით ბეღურები
თბილ ქვეყნებში გადაფრენას დაისწავლიან.

ზამთრისპირულად...


რაზიკაშვილი ნიკო - Razikashvili Niko

სიმღერა

ვეალერსები, შევხარი,
დილას ამოსვლას მზისასა;
ნეტა, ვერ შევესწრობია
დამარცხებასა მტრისასა?

გაჰღვიძებოდეს ქართველსა,
ვადას ჰფერავდეს ხმლისასა,
ნათელი გადაჰდიოდეს
ლაჟვარდს ივერის ცისასა.

1882 წ.

სიმღერა

ვეალერსები, შევხარი,
დილას ამოსვლას მზისასა;
ნეტა, ვერ შევესწრობია
დამარცხებასა მტრისასა?

გაჰღვიძებოდეს ქართველსა,
ვადას ჰფერავდეს ხმლისასა,
ნათელი გადაჰდიოდეს
ლაჟვარდს ივერის ცისასა.

1882 წ.

მუხა

მუხავ, მიყვარხარ, ტიალო,
გამარტოვებით მდგომარე,
ერთი შენ გპოვე გულისა,
ქვეყანა შემოვიარე.

დაღონებული, მტირალი
მიწყივ შენკე ვარ მოარე,
მე მიყვარს შენი სიბერე,
მუდმივი დაღრეჯილობა,

დახავსებული ტოტები,
სიმტკიცე, ფოთოლთ შლილობა.
შენ არ გაშინებს, ვაჟკაცო,
ბუნების ფერის ცვლილობა.

რაც უნდა ქარი შხუოდეს
და ელვა იკლაკნებოდეს;
მთა-ბარი ირეგვნებოდეს,
ხილხული იხოშებოდეს;

ლერწამი მიწას ეკვროდეს,
მშველი ტყეს ინაბებოდეს;
ზარდაცემული ბწკალზედა
ვეფხვი კლდის ეხში ჰღმუოდეს, -

ამაყად ელი ავდარსა,
ქარს არ უყადრებ თავსაო,
ელვა და ჭექა-ქუხილი
ვერ შეგიხრიან წარბსაო.

არ ივლებ ბაიბუადა
ხალხის უღმერთოდ ჭრასაო,
საფლავიმც აუყვავდება,
ვინაც გვაუწყა მცნებაო:

“კაცი იშობვის ერთს დღესა
და ისევ ერთს დღეს კვდებაო”,
კარგი ჭაბუკი სიკვდილსა
არროს არ შეუდრკებაო.

1884 წ.

ვინა ჰთქვა საქართველოზე

ვინა ჰთქვა საქართველოზე:
“ეგ არის ლომი კვდებაო,
ჩაუხდა ბედის ვარსკვლავი,
მალე მზეც გაუქრებაო,

თავს დაჰტრიალებს ყორანი
დაჰჩხავის ზედიზედაო!?”
თვალთამც დაჰბზარვენ ყორანნი,
გამაგრდი, ქართვლის დედაო!

ბევრმა გვიქადა გლოვაცა,
ბევრმა იუბნა ესაო,
ბევრმა გვიკრიჭა კბილები,
ჩუმად ფრანგული ჰლესაო.

ცუდად წაუხდათ ქადილი,
ვერრას გამოჰრჩენ ვეფხვსაო,
ლეკვები წამოეზარდნენ,
მტრებზედ ილესენ ბწკლებსაო.

გამოდით, ქართვლის შვილებო,
ერთად შევნივთდეთ ძალები,
წავიდეთ მტერზედ რისხვითა:
ბევრი გვიმართებს ვალები,

დაე, სულ გავწყდეთ, რა ვუყვათ,
დაე, დამიწდეს მკლავები:
დედანი დაგვიტირებენ,
ცრემლებს დაჰღვრიან ქალები,

საფლავს არ შეძრწუნდებიან
ჩვენთა წინაპართ ძვალები.

1885 წ.

დილა მთაში

მზე ჯერ მთათ იქითვე იყო,
წინ ალიონი ჟიკჟიკი,
ხელში წითელი დროშითა,
გამოეგზავნა შიკრიკი.

შორს წყარო-წყლებში ჰღუოდა,
აცაცა ჩანაჭყიდები,
ყვავილ, ბალახზე ნამები,
ბჭყვრიალა მარგალიტები.

ტოროლამ ლექსი შეჰძახა
პირველსავ თენებაზედა,
წამოიშალნენ მწყემსები,
ღამე ნაწოლნი კარზედა,

კოლოტ-კოლოტად ცხვარ-ძროხა,
გამოიფინა მთაზედა.
რატომ არა ჰჩანს ყორანი,
ან სვავნი რას ჰჩადიანა?

დამსხდარან საბუდრებთანა,
მზის მოსვლას მოელიანა,
მხოლოდ არწივი ჰნადირობს
შავარდნის მეჯობიასა,

და ვეფხვიც გამოჰყოლია
ალესილს სპეროზიასა.
აგერ ამ კლდისას ერთ ფრთასა
ამირანისა ჰქვიანა,

თეთრის ბელადით იმაზედ
ჯიხვნი თუ გადივლიანა,
მისნი მაღალნი მწვერვალნი
თითქო ზეცასა ჰკრიანა.

ჩაჰხედო ქვევით, სადაცა
ალაზნის წყალნი ჰდიანა,
თვალს ვერ ჩაუწვდენ და ცივნი
ნიავნი ამოდიანა!

თურმე ამ გორში ხალხის ძმა,
ამირანია დაბმული,
მისსა და ქართვლის გულს შორის
მავთული არის გაბმული.

აქ ერთი ჯოგი ჯიხვისა
ამისთვის არის აღთქმული,
ჰკვნესის და ჰჩივის დღე და ღამ,
სამარადისოდ ტანჯული.

ეს ხმა მსოფლიო სევდაა,
ქართველი ერის სულ-გული,
და მისი წარმოდგენითა
ამირნად გამოსახული!

კაი ხანია ჯიხვებმა
ჰბერტყეს ჭიუხის ცვრებია,
და გადალიხულ ბალახსა
აღმე შეაჩნდა კვლებია.

აგერ ქუჩი და კესანე,
პაწაწინტელა, თეთრაო,
უძლებსა ჰძლებენ უძლებთა,
გულში ჩაჰკვრიან მთებსაო.

მიყვარს მაგათი სტუმრობა,
დაუვალ სიხარულითა,
სხვა რა აყრიათ კეთილი,
ჰცხოვრობენ სიყვარულითა.

1888 წ.

დაბარებული

მშვიდობით წადი, ბულბულო,
მშვიდობით შენი მგზავრობა!
იერუსალიმს გაუვლი,
ჩაჰძახე ჩვენი წახდომა,
ჩვენი მუდმივი დუხჭირი,
ჩვენი მუდმივი შეცდომა.
ზღვა-ზღვა მივცურავთ უაზროდ,
ნიჩბების მოუსმელადა,
არც-რასა ვნაღლობთ, უშტარი,
ბედი გვყავს წინამძღოლადა,
გავალთ თუ დავიღუპებით,
არა ვიცით-რა სწორადა.
აღარც გული გვაქვს, აღარც ჭკვა,
აღარც თაკილი სადმეა,
არა გვგონია სმა-ჭამის
გარდა საგანი რამეა.
რომ ჰბრუნდებოდე, ბულბულო,
ეგებ რამ დაგაბაროსა,
ყველაფრის წამალ ის არის,
ეგებ რამ მოგვაგვაროსა,
თუ არა - რისათვის ვიყო? -
ბარე მეც მიმიბაროსა...
უთხარი ჩვენსა შოთასა,
იქა ჰმარხია, მგონია,
ჩვენ მიერ დავიწყებულსა,
უცხოეთს განუსვენია.
სანამდე მიწა იქნება,
ან ივერიის ძენია,
ისაც იქნება ცოცხალი,
ნურაზედ მოუწყენია.
იქნება იმის ცხედარსა,
შთომილსა უცხო მხარეში,
ენატრებოდეს აქ წოლა,
ამ თავის საქართველოში.
იქნება ბევრიც ინატრა,
თავის სიკვდილის წამებში,
კიდევ ენახა თამარი,
დაჰცქერებოდა თვალებში.

1887 წ.

გაზაფხული

იელვა ცამა, იჭექა,
ბურჯღუმ - წინწელი ჰყარაო,
მოჰყვა ქვითინს და ტირილსა,
ცრემლები ჩამოღვარაო.

მიწამ საკინძი გაიხსნა...
გულ-მკერდი მოიბანაო,
მოჰყვა რთვასა და კაზმვასა,
კეკლუცს ქალს დაეგვანაო.

მთამ გაიღვიძა და ერთი
გმირულად გაიზმარაო.
გადიყრევინა თოვლ-ჭირხლი,
ხევ-ხუვებს მიაბარაო,

ზედაც იმაზე ქუჩქუჩად
ლუსუმამ გამოჰყარაო,
და დაიძახა: “გაიგეთ,
ზამთარი გაიპარაო!”

ჭალები ფრინვლით ივსება,
ცხვარ-ძროხის ძუძუ რძითაო,
ტყე და მინდორი - მწვანითა
ბექ-ბუქი ბალახითაო!

1891 წ.


რთველიაშვილი ზურა - Rtveliashvili Zura

Status quo ante bellum

უწინდელ სტატუსს დაჰკარგავენ პლანეტები...
როგორც გაცვეთილი ქაღალდის ვალუტა,
როგორც მონეტა ჩამოსხმული სპილენძისგან-
დე იყოს მჩატე სახება და სახელი მათი...

სტატუსქვოს ჰკარგავენ მარადიული ქალაქები,
როგორც პარტიული მეგობარი-ამხანაგები
ეთხოვებიან კეთოლშობილ რეპუტაციას,
დე იყოს რწფელი სახება და სახელი მათი...

პირვანდელ იერს დაჰკარგავენ ჩვენი სახლები,
როცა ავახელთ სისხამ დილით თვალს განახლებულს,
წაგვიკითხავენ უსასრულოდ ლოცვას ქარხნები,
დე იყოს წმინდა და ნეტარი გუ გუ ნი მათი...

ზომას და მანძილს განკარგავენ მტვრიანი გზები,
როგორც თევზები ქალწულობას დასთმობენ ზღვაში
დიდების ზღვარზე ჩამოშლიან ტალღები ჯებირს
დე იყოს ლაღი და მძვინვარე გალობა მათი...

ამაღამ, თბილისიდან ჯა-ლა-ლა-ბადამდე!
ამაღამ, ბაღ-და-დი-დან თბილისამდე!
ჯორჯ დაბლუ ბუშის გამზირის გავლით
კარგავენ სტატუსს განწირული ჯარისკაცები,
დე იყოს მშვიდი და ნეტარი სახელი მათი...

მათი ნებაა...

მათ უფლება აქვთ დაიბადონ სიკვდილზე ადრე,
რომ ფეხაკრეფით სიმღერაზე გავარდნენ ქარში.
მათ უფლება აქვთ დაბალ ხმაზე იცეკვონ ღამე,
"იცეკვონ ფრთხილად” მთელი დილა, მათი ნებაა...

მათი საქმეა, როგორ მოკლან უფასოდ გრძნობა,
თუ არ იძლევა უსაფუძვლოდ ალერსის ნებას.
მათ უფლება აქვთ გაამრავლონ ახალი მოდგმა,
ცვითონ ტერფები გატაცებით, მათი ნებაა...

მათი საქმეა ააშენონ მაღალი სახლი,
ვიწრო კარები ჩამოკიდონ მძიმე კედელზე
მათი ნებაა ჩუმად ერქვათ რჩეული ხალხი,
გაჭრან არხები გადაკეტონ ყველა საზღვარი.

მათი სურვილი ნათელია იარონ სწრაფად,
ათრიონ ბარგი, ვიდრე გზები არ დამთავრდება.
მათ უფლება აქვთ ყველაფერი აკეთონ კარგად,
და მშვიდად მოკვდნენ მომავლისთვის, მათი ნებაა..

ოდდა მის უდიდებულესობას სამოქალაქო საზოგადოებას

მაქე და მერიდე!
მოამზადე ჩემთვის კუთვნილი
ბრინჯი და ხორბალი,
ველიდან ველამდე ველიდან ველამდე
სადაც ცელები ცეცხლს აქრობენ
ოქროს თავთავში
მაქედან მერიდე!
როცა ქარები მივარცხნიან
თმას მღელვარებით,
მაქედან მერიდე!
ალესე ცელი და იმეორე
ათი სტრიქონო ჩემი ლექსიდან,
მაქედან მერიდე!
წმინდა ხმაურში, წრფელ ხმაურში, უხმო ხმაურში,
ბევრი ხელი მაქვს ვინც მოითხოვს
სიტყვის უფლებას!
ველიდან ველამდე ველიდან ველამდე
როცა ცელები ცეცხლს აქრობენ
ოქროს თავთავში
მაქე და მერიდე!
მაქე და მერიდე!
მაქე და მერიდე!

წმინდა მგლების ლოცვა

წმინდა მგელი ვარ,
ვერცხლისფერი დავფარე ველი –
ულუფას ველი შენი ხელით
უფალო წმინდა!
მე ვარ მძევალი საკუთარი ნიჭის
და მცველი
(ა) უუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუ
შენდამი ჩემი ლოცვა
მიიღე წმინდად!
თაკარა მზეა ჩემი მოწმე,
მიელავს თვალში
უნეტარესი და სასტიკი
ნადირის მზერა,
ბევრ ხიფათს ავცდი,
როცა ცხელ მსხვერპლს
ვედექი კვალში,
ასეთი არის წმინდა მგლების
მრწამსი და რწმენა!..
არა მწამს ფიცის,
მაგრამ ვიცი,
სავსეა თასი
მე ამ თასს ვიცავ,
როგორც წმინდა გრაალის მცველი
მგელი ვარ!
მინდა გამოვცადო სიფხიზლის ფასი
ან
ვეცე ყელში თუ მომეცა
ამისი ნება...
ამ ბგერებს ცისკენ,
როგორც ღრუბლებს
ყმუილით ვდევნი!
ჩემი ძელია გზები გრძელი
უფალო წმინდა!
მე ვარ მძევალი საკუთარი ნიჭის
და მცველი
(ა)უუუუუუუუუუუუუ
შენდამი წრფელი ლოცვა
მიიღე წმინდად...


გრიგოლ რობაქიძე

ქართველ ხელოსანს
qartvel xelosans
სალამი სონეტი
შენს წინ იშლება საქართველოს ჭალათა თასი:
შიგ აკვეთილი ბედისწერის მძიმე კვალები,
და იღვიძებენ შენში ძველთა შმაგი ხელები,
მაგრამ განელებს სილამაზით სიტყვა შოთასი…

შენ გესხურება ხელოვნების ტალღა ათასი,
გარს გეხვევიან ზურმუხტოვან ტყეთა ალბი
ენთები ტრფობით ალესილი, თან იალები.
და მხრებს გიმშვენებს მოსასხამად ცეცხლის ატლასი.

ფიქრმორეული ამართულხარ კლდის ნაპირებზე,
ლოდინით ჰკვეთავ, ავარვარებ ყოველ ალიონს.
და როს ნილლებში აიჭრება ტურფა პირიმზე,

ჟინით დამწვარი გადასძახებ მუქარას რიონს;
ხედავ, იქ შორით მოელვარებს თეთრი მხედარი,
ის დაჭრილია. მაგარმ მაგრამ გმირი მაინც მხნედ არის.

1917