ჯანელიძე ნუნუ - Janelidze Nunu

ლექსების კრებულიდან
ვითომ ჩემი სიღარიბე
ისეთი რა სავიზიტო ბარათია
სასუფევლისთვის;
ან მდიდარი რითი არის ჩემზე
ცოდვილი,
თუ მის სიმდიდრეს, როგორც მელა
ყურძენს,
შევნატრი, მეც,
სიხარბისგან ნეწყვმორეული;
თანაც, სიმდიდრე – სიღარიბეს
გულით ზომავს თუკი
უფალი.

* * *
კრებულიდან

ღადარში რომ კვერს შეახვევენ
შორს წასულისთვის,
ისე როგორ გადამინახე, ცაო,
ცეცხლისთვის;
ხელს მიხსნი თითქოს და
ფიცისგან მათავისუფლებ,
მაგრამ უფრო ტყვედ და მძევლად
მტოვებ სოფელში.
ღადარში რომ კვერს შეახვევენ
შორს წასულისთვის...

* * *
ერთმა ჩრდილმა უთხრა მეორეს:
მე უფრო დიდი ლერწმის
ჩრდილი ვარ
და უფრო მეტი წილი მაქვს
ქვეყნად.
... თუმც ერთნაირად ორივენი
გაქრნენ საღამოს...

* * *
ვვარცხნი ჩემს ფიქრებს,
ვწნავ და კუდს ვუსკვნი,
და ჩემს ფიქრებს ვათვინიერებ,
რომ არ აჰყვნენ ეშმაკებს და
მათი იერი არ მიიღონ
და მათი არ დაედოთ ფერი.
ვმწყემსავ ჩემს ფიქრებს,
გავაშენე ფიქრის სოფელი,
სადაც ავი ვერ დაიბუდებს.

* * *
გავბოროტდი და თავი შევიძულე
და გველის ძუას გამოვაბი სიტყვები
და ლექსთა სართულებს დავუხშე სარკმლები;
გავბოროტდი და ვეარაკები ცას
მიწით სავსე პირით,
ვარ ენაგასხეპილი,
გავბოროტდი.

* * *

ბევრი ცოცხლად მომიკვდა გულში,
მაგრამ მთლად რომ ვერ გავიმეტე,
ლექსის ჯვრები დავუსვი ფრთხილად,
მოვუნიშნე ადგილი მცირე
ჩემი გულის სასაფლაოზე.

* * *

თუ რამედ მიღირს ჩემი ფიქრის
თავისუფლება,
უნდა გავსუსო სული, უნდა ღრმად
ჩავისუნთქო,
და არვის, არვის დავესესხო
ჭიქა ჰაერსაც.
... თუ რამედ მიღირს ჩემი ფიქრის თავისუფლება...

***
ქვა მან მესროლოს,
ვინაც ჩემზე მართალი იყოს
და მერე მზერა
უსწოროს სიტყვას
...მე კი, გულს მიყრილ ქვებს
განძივით გავუფრთხილდები...

* * *
ერთი დღისათვის ვცხოვრობთ ყველანი,
ერთი ლამაზი გახსენებისთვის:
სიტყვაა ჩვენი სახნავ-სათესი
და ცოდვიანი სულის დასახსნელ
მოსავალს მთელი სიცოცხლე ველით.
ერთი დღისათვის ვცხოვრობთ ყველანი...

* * *
რადგან,
ცოდვა-მადლის ქვითა და კირით,
ვით მამულის ციხე-სიმაგრეს,
საკუთარ თავს აშენებდი მთელი სიცოცხლე
და შიგნიდან აგურივით წვავდი სულს შენსას,
ბევრს ვერაფერს დაგაყვედრის დიდად ვერავინ
და ქედმაღლურად ხელს ვერ წამოგკრავს.

ვაგროვებ ჩემი ფიქრის თავთავებს,
რომ ძნებად შევკრა,
მერე სიფრთხილით გამოვარიდო
წვიმას და ეკალს
მოსავალი ჩემი სულისა
და გულთან ახლოს საიმედოდ
დავაბინავო...
მერე კი, ალბათ, უფრო კარგად შევძლებ
სინანულს...

* * *
.... და დავინანე ყველა სიტყვა,
რაც კი მითქვამს
დაუფიქრებლად,
უგულოდ და გრძნობის გარეშე
და რაც შემეშალა,
ყველაფერი
ვინანე მწარედ;
ვინანე და ჩავაქსოვე
სინანულის სიმღერა
პწკარებს...
...და დავინანე ყველა სიტყვა,
რაც კი მითქვამს
დაუფიქრებლად...

* * *
სიტყვებით ვქსოვდი ჩემს
აბჯარ-ბექთარს,
მინდოდა, რაღაც ახალი
მეთქვა,
მაგრამ გადავყევ ჭირვეულ
სტრიქონს,
ქსოვისას თვალი გამექცა
თითქოს;
...ახლაც გაქცეულ თვალს – სტრიქონს
ვეძებ,
ფანცქალებს გული ჩახლართულ
ბედზე:
რამდენად შევძლებ,
რამდენად შევძლებ...

* * *
ცოტა იმედით და მეტი სევდით
ვოცნებობ დღეზე,
ჩემს ირგვლივ რომ
შეცვლის რაღაცას
და რაღაცით აჯობებს
ამ დღეს;
ჩემი სულის სარკმელს, დაგმანულს.
ცახცახით ვაღებ
და სასოებით ვიყურები წინ,
წარმტაცი სანახებისკენ...
და, ცოტა იმედით და მეტი სევდით,
ვოცნებობ დღეზე,
ჩემს ირგვლივ რომ
შეცვლის რაღაცას...

* * *
მე შენზე სევდაც ახლობელი კაცივით
მიყვარს,
ავადმყოფი დედის ხელივით;
შენთვის თვალებით მაქვს გამხელილი
ამ სევდის სიღრმე
და უსაზღვრო მშვენიერება,
ეს სევდა სხვაა, ის სხვა სევდას
არ შეერევა...
მე შენზე სევდაც ახლობელი კაცივით
მიყვარს,
ავადმყოფი დედის ხელივით...

* * *
ისეთი აღარავინ მეგულება,
უკან რომ მოვიხედო, მოვიძიო
და უკანასკნელი სიტყვა დავაბარო,
ისეთი აღარავინ მეგულება.
ამიტომ ვარ საკუთარ ხელებში
თავჩარგული
და საგონებელს მიცემული
და გამალებით მიცემს გული,
რადგან, ისეთი აღარავინ მეგულება,
უკან რომ მოვიხედო, მოვიძიო და
უკანასკნელი სიტყვა დავაბარო...

* * *
კი, მსურდა შენთვის
სამაგიერო გადამეხადა,
მაგრამ ვერ შევძელ,
გვერდი ვერაფრით ვერ აგიარე,
ვერ დაგემტერე
და როგორც ვერძი,
ვერ დავეტაკე რქებით
შენს ღიმილს...
... და ახლა ჩემში
ფიქრი საშენო,
როგორც მარცვალი
გამთბარი, ჰღვივის...

* * *
ვგრძნობ, როგორ ახალგაზრდავდება
ჩემი გული წლებთან ერთად,
როგორ ფერავს მას სიყვარული
და ცხოვრების გამოცდილება
და აცილებს ჟანგს თანდაყოლილს;
... მამამ ყოვლის იზრუნა ჩემზე,
ჩამახედა საკუთარ სულში
და მაპოვნინა მშვენიერი
ბაღი სიბრძნისა
და მის წიაღში შემალული
ახალგაზრდობა.

* * *
ზეცის კალთებზე ვერა, მაგრამ
ღვიის ტოტებზე მაინც გავაფენ
საშობაო წვიმებივით
ჯერაც თბილ პწკარებს
და ზანზალაკთა შორეულ წკარუნს
მივაყურადებ.

* * *
არც კი იყო ჩემი საქმე
ბნელის მორევა;
ბნელის მომრევი
მოვა მალე
და ფიქრს შორეულს
მოგვიახლოვებს;
არც კი იყო ჩემი საქმე
ბნელის დამხობა,
მე მხოლოდ წვერი წავუხამე
სიტყვას სახოვანს
და ბნელს, კვალხვეულს,
ნაპერწკლები გავაყრევინე...


ჯაყელი კახაბერ - Jayeli Kaxaber

კახაბერ ჯაყელი
ემიგრანტო…!!!

ემიგრანტო მოსერინობ ბულვარზე?
აგიწყვია თითქოს ჰარი-ჰარალე,
ბრძოლის ველი შენ რომ დღეს მიატოვე,
სამშობლოა! ეს სასმისი დაცალე?
მე რქაწითელს უხვად გამოგიგზავნი,
კვლავ ვაზის და ჯვრის რაინდად დავრჩები,
ყურთ ჩამესმის მე ფარების ჟღრიალი,
ველზე გავალთ ჩვენ ქართველთა რაზმები,

და როდესაც გავიმარჯვებთ დიდგორზე,
ნუ იცინი, რად დაკარგე იმედი,
მაშინ იქნებ გაიხსენო სამშობლო,
დიასპორას მიაშურო გინებით…
ემიგრანტო ნაშიერო ქართველთა,
დაბნეულო პარიზით და ფრანკპურტით,
არსად მაქეთ, ერთი ხეც არ დაგირგავს,
მაგრამ პირი გაისველე ნაყოფით,
სამწუხაროდ ტყვეობაში დარჩები,
რადგან თავად დილეგი ხარ თავისა,
ვერ შეიგნე ემიგრანტო საბრალოვ,
მისტერია… ჯვარისა და ვაზისა!

2010 წ.

იელის უნივერსიტეტს

„მე ვასწავლიდი „ჯუნიორს“,
ბუშთა ოჯახის ნაჟურს,
ეხლა თეთრ სახლში დაფუძნდა,
და პროფესორი ახსოვს?“
ასე ამბობდა მოხუცი,
ბრმა პროფესორი დიდი,
როცა ვესტუმრე მე იელს,
მოწიწებით და რიდით!
იელის უნივერსიტეტს,
სრა-სასახლენი ამკობს,
ნევ ჰეივენს დავსახლდი,
მოჰიკანების ახლოს.
იელს ვეწვიე აგვისტოს,
დამწვა ზაფხულმა ცხელმა,
კონეტქტიკუტის მდინარემ,
მოჰიკანების ბედმა,
იელის სული – მისტიკა,
თავის ქალა და ძვლები,
მე ბედისწერამ შემყარა,
ყალყზე მიყენა თმები…

2007 წ.


ყაზბეგი ალექსანდრე - Alexander Kazbegi

ჩემს კალამს

მიყვარხარ, ჩემო კალამო,
არ მოიწყინე წერაო,
გულით მსურს მოგესალამო,
შენი სიწმინდე მჯერაო.
მათ გეტრფი, გრძნობის ალამო,
მტერმა ვერ შეგაჩერაო,
დაჭრილის გულის მალამო,
ჩემი ხარ, ბედისწერაო.
შენ გენაცვლები, კალამო,
სხვაფრივ ხარ მონათლულიო,
გულის წადილი პირდაპირს,
არა გაქვს დამალულიო.
ჰგრძნობ მკვნესავს, იცი მშრომელსა
თვალზედ არ მოსდის ლულიო,
და ხელი ძმურად მიეცი,
შეუსუბუქე წყლულიო.


ჯანაშია ნათია - Janashia Natia


საბავშვო ლექსი - კოკლოზინა


აღარ მინდა ამდენი
სტაფილო და ჭარხალი,
გავიზრდები ისედაც
ღონიერი, მაღალი.
ჩემი ძაღლი გინახავთ?-
ძლიერია, ჭკვიანი.
აბა, ჰკითხეთ თუ უყვარს
ბოსტნეულის წვნიანი?
წუწკი თაგვი რომ გვიმზერს
ცალი თვალით სოროდან,
აბა, ჰკითხეთ, ყოფილა
ერთხელ სტომატოლოგთან?
მე კი მეუბნებიან,
გაიფუჭებ კბილსაო,
თუ ყოველდღე დაკვნიტავ
კანფეტებს და თხილსაო.
ის მაჭამეთ, რაც მიყვარს,
რაც არადსროს მწყინდება,
რა ჯობია, ყელი რომ
ჩამიკოკლოზინდება.