ჩარკვიანი ირაკლი - Charkviani Irakli

თბილისი


ივლისი ხვნეშოდა ორთქლისფრად ურცხვად,
ქარვის ალებში დნებოდა თბილისი,
დაღლილს ალერსით, ქალს მაგონებდა
ჩემი ქალაქი ძილის წინ.

დღე

დილით არა გვაქვს პური...
გინდა რომ მზე ამოვიდეს...
გაყინული ხელებით კიდიხარ
ტროლებუსის ყურებს
და მიგორავ...
საცურაო აუზთან ისევ ბენზინს
ყიდიან.
ცირკთან ლილიპუტები
თათბირობენ.
ჩელუსკინელების ხიდზე
ხალხმრავლობაა
თეატრის კარი დაკეტილია და
კონცერტი გადაიდო.
გზაში ნაცნობი შეხვდება და მოგესალმება,
შენ კი სახლში კატა გელოდება,
რომელსაც შია.

დაე, იცოცხლონ . . .

გემუდარები,
ნუ ხოცავ ტარაკნებს, დედა,
დაე, იცოცხლონ.
ხომ იცი, როგორ უყვართ გათბობის მილები,
იქნებ ერთმანეთიც უყვართ?
მათ გაზურაზე უწევთ ცხოვრება,
ჩვენ დედამიწაზე,
მერე რა?
ერთიმეორისგან ვერ გაარჩევ,
სახელებიც არ ჰქვიათ,
როგორ ახარებთ სითბო და ტკბილი ჯემი,
რა მათი ბრალია, რომ არ იციან თავიანთი არსებობის შესახებ,
პლანეტებმაც ხომ არ იციან შერქმეული სახელები,
მაგრამ ბრუნავენ უმიზნოდ,
სივრცეში.
გემუდარები,
ნუ ხოცავ ტარაკნებს, დედა,
დაე, იცოცხლონ.

დრო

რეაქტიული მარტოობა,
დაძაბული,
გამოუთქმელი შიში შეხების,
საგნებთან,
საყვარელთან,
გაქრა.
რომანტიული ბილიკის,
რითმის ბოლოა,
შელამაზების,
ვაზისყურა ქალიშვილების
ირმისთვალური სევდა გაქრა.
სოც-რომანტიზმის
ცისფერთვალება ლმობიერება გაქრა.
ვარდს გაეფურჩქნა
ატომური სოკო,
რკინაბეტონის ჯუნგლებში
დაკაცდა მაუგლი,
პარაბელუმით ხელში.
დადგა დრო,
გამოთხოვებისა ტყესთან,
დრო უბრალო, მართალ ფერთა ხელჩაკიდების,
დრო წითლად ხატვის,
წითელ ქაღალდზე,
მაშინებელი, დაუნდობელი,
როგორც ყოველი მართალი, დრო.

ჰგავდე სხვას

პოლიტიკურად მშვიდი, სექსუალურად მხნე,
ვუმღერი ყველა გოიმს, ეი მომისმინე მე…
არც სიყვარული მართობს, არც სიძულვილი მკლავს,
ხედავ თეთრად ათოვს, ჩემ გადახოტრილ თავს,
მე ვეღარ მხედავს სარკე, მე ვერ ვუყურებ სისხლს,
მე არ ვაგროვებ მარკებს და აღარ მჯერა სხვის,
მოუთოკავი გრძნობის და სიგარეტის მწამს,
ფურცელი ვარ ცნობის , აღარ ვკარგავ წამს,
მე რეაქცვიას ვიწვევ და რეაქცია მშობს,
მე ახალ ტალღას ვიწვევ რომ გაგიტანო შორს,
ნუ გადაირბენ ქუჩას მე დაგანახებ გზას,
თუ არ მომიშვერ ტუჩებს არ დაგირტყამ ზასს,
დაგალევინებ კოლა-ს დაგალევინებ კვასს,
მე არ აგიწევ კაბას არ დაგიგდებ კლასს,
რაც შეეხება ყველას ის შეეხება ფულს,
ხალხი ისევ ღელავს და ანარქია სურს,
მე ისევ მარტო დავრჩი და ვეღარაფერს ვთმობ,
რადგან ეს გმირი მე ვარ და დადგა ჩემი დრო,
მე ოპტიმიზმით სავეს ვარ და არ მოვიკლავ თავს,
მე სულ ყოველთვის ასე ვარ და მეგობრებიც მყავს,
მიყურე როგორ დავდივარ ხან იქ ვარ და ხან აქ,
მე ვცხოვრობ შენზე მარტივად და მეტი ფული მაქვს
რაკეტა უნდა გიყიდო, გადაგაფრინო ზღვას,
გამოდი შენი ციხიდან, რომ აღარ ჰგავდე სხვას, ჰგავდე სხვას

მოლოდინი

ნაცრისფერ ქუჩას,
მტვრიან მანქანებს,ბოლო არ უჩანს,
მზე არ ანათებს.
ბრაზიან მძგოლებს,
გრძნობათა ბრძოლებს,
დახატულ მთვარეს,
უაზრო თვალებს
დაღლილ ბაგეებს
მე გავუღიმე.
ნისლისფერ იასთან,
ცისფერ მდელოზე
ეკლესიასთან,
გუშინ გელოდე.
შენ არ მოხვედი,
მე არ მწყენია,
ყველა თავისთვის,
ალბათ ბრძენია.
ნუთუ ავისთვის
ვხარჯო გენია,
და შენ არმოსვლას
მე გავუღიმე.

***

მე უფრო მეტი ყვავილი მოგიწყვიტე,
ათასი სიტყვით,სახით დაგამძიმე,
ხომ ვერ მოვპარავ საკუთარ თავს იმას, რაც ვარ.
შენ დაგავიწყდა,რომ შტორმს,შტილი მოყვება.
და შენი ნავი მალე მშვიდად იცურებს,სულ სხვაში.
საშიში ის არის,ვინც იმდენ ყვავილს ვერ მოწყვიტავს,
რამდენიც უნდა,
ვინც საკუთარი შიშის ტუსაღია
და სხვის თვალებში,როგორც სარკეში იჭყიტება,
ივარცხნის თმას.
შეშინებულმა, შენი ქოხი სხვაგან გადადგი,
იქ მხოლოდ სურნელიღაა დაღლილი შტორმის,
გეგონა დაანგრევდა შენს სახლს მოლხენა,და სიყვარული
შტორმს ხომ გითხარი,შტილი მოყვება
და ჩემი გემი დაცურავს ახლა სულ სხვაში,
მე უფრო მეტი ყვავილი მოგიწყვიტე,ვიდრე გეგონა.


ჩარკვიანი ჯანსუღ - Charkviani Jansug

მშიერი და მაძღარი

არა გქონია გულში არც დარდი,
დარდი თუ იყო, აღარც იცოდი,
ოქრო და ვერცხლი თავზე გადაგდის,
ქრისტე არა გწამს,
დახვალ ბზის ტოტით.

რომ დაგიჩოქო, სამ გროშს ვერ მომცემ,
მე კი გაწვდილი ხელი გამიხმა,
დგახარ წარმართთა სამლოცველოში,
ისე კი ვითომ ქრისტიანი ხარ.

დადიხარ მარად სიამოვნებით
საკუთარ თავის შესაწირველით,
მე კი ხელთა მაქვს სია გონების,
რომელ სიაშიც შენ ხარ პირველი.

საკუთარ სისხლის არ ხარ დამღვრელი,
მოძმისთვის გული არ გედაღება,
გასკდა გული და გასკდა ნაღველი,
იძახე ახლა
რა მენაღვლება!


ჩაბრაძე ბაჩანა - Chabradze Bachana

ფსკერი

ზღვა იყო ფიქრთა უღრმესი და შავი მორევი,
შენ ნაპირისკენ გამოგრიყა ტალღამ ულაყმა,
ფსკერს დაუტოვე უნაზესი ნაამბორევი
და დაქანცული გაეკარი ქვიშას გულაღმა.
ო, არანაირ თეორიის შენ არ გჯეროდა,
არც საქმიანი სახეების და ჩახველების ...


ჩაჩავა ნიკოლოზი -Chachava Nikolozi

შელოცვა მთვარისეულებს

ალთა ბალთა.
ბარიბართუბართა.
ჯაჭვი ჯაჭვანდური
ქალდინადური.
დარი ნატყუბარი
ხრა ნაგუბარი.
სულადი უწმინდური
ხარდინადური.


ჩანტლაძე შოთა - Chantladze Shota

ჩამქრალი გულით დავდივარ

(chamqrali gulit davdivar)


ჩამქრალი გულით დავდივარ
და გრძნობაც ჩაქრა, გაცივდა,
ჩემი ოცნების ლანდი ვარ,
სევდა წვიმებად მაწვიმდა.
და ზღვას ვეახლე, მინდოდა,
გული ამენთო ისევ,
მე სიახლისეს დავეძებ,
რა შორს ხარ, სიახლისევ.









ჩალაბაშვილი თემური - Chalabashvili Temuri

სანთელი

შენ სანთელი ხარ უფლის ხმობილი,
ო, პაწაწინა თაფლის სანთელო.
გყოლია მრევლი ხელაპყრობილი -
შენ შეგინახავს ეს საქართველო
ჩამოგიროლებს სული ტაძართა
და ეგ სიწმინდე გასაკვირია.
ბევრჯერ მომხდურმა ცრემლი წაგართვა,
ბევრჯერ დაღვრილხარ და გიტირია.


ჩიხლაძე დავითი - Chiladze Davit

ნეგატივი (negativi)

ნინო დარბაისელს
წარმოიდგინე ქალაქი პირიქით:
მაღალი ამწეები ცათამბჯენების საძირკვლებთან,
სადაც ჯერ ეს სახლები არ ჩანს
და ხრიოკ მიწას ამშვენებს მხოლოდ
ღრუბლები, ოქროსფერ მაგრამ ცარიელ ცაზე.
წარმოიდგინე ცხოვრების ნეგატივი:
გინდა მიუძღვნა შენი ხსოვნა
იმ დავიწყებულ, ვერგამოცნობილ
ადამიანებს,
ვისთანაც ცხოვრობდი, ადრე თუ გვიან, ასი, ორასი ან
მეტი წლის წინათ, მოვიდა დრო და დაემშვიდობე,
აღარც გინახავს.
თუ გინდა უთხრა: მე შენ მახსოვხარ, ძველებურად,
როგორც მიყვარდი, თუმცა ვერ გხედავ, აბა
სად ხარ?
მიჩურჩულე,
ხელით მანიშნე,
დამიქნიე ხელი ქუჩაში,
მითხარი: მე ვარ,
ეს მე ვარ, მიცანი?
წარმოიდგინე ნეგატივი:
აღარასოდეს აღარ კარგავ საყვარელ ნივთებს,
ნაცნობ ხმებს და საკუთარ თავზე უფრო ძვირფას
ადამიანებს.
შეგიძლია წარმოიდგინო?


ჩიტიშვილი მანანა - Chitishvili Manana

ჯვრის უღელტეხილზე

(jvris ugeltexilze)

ძირს ნახატივით დავტოვეთ მლეთა,
მყინვარი — ხევში ჩამდნარი ვერცხლი.
წყაროსთან თავშლით შებუდნულ ქალებს,
მთიულის ქალებს უნთიათ ცეცხლი.
და თოვლი, როგორც თეთრი ქალწული,
წევს შორიახლოს უცხოდ და ურჩად
და მყინვარწვერი — ქათქათა ძუძუ
ნისლის უნაზეს პერანგში უჩანს.




ჩიქოვანი სიმონ - Chiqovani Simon

მეორე მიძღვნა

(meore midgvna)


თვრამეტი წელი და დასრულდა ბავშვის ასაკი:
ტანი ყვავილი, დახატული თითქოს გოგენის.
მე, როგორც ქისას, დავატარებ გრძნობას გასაკვირს
და არვინ იცის, რა ფიქრი და ეშხი მოგველის!

მსურს, მოვიდე და სიყვარულით მოგეალერსო,
ეგებ ამ გრძნობას სიჩუმეში შენაც მოელი.
მაგრამ რა გიყო, შენ მძიმე ხარ ჩემი ლექსივით
და ამავე დროს ტაიტივით მიუწვდომელი.






ჩიკვილაძე მარი -Chikviladze Mari

გადამარჩინე

გადამარჩინე, წამიყვანე შენთან,
სადმე შორს...
თორემ ამ ქუჩის მტვერი სულში მათოვს და მყინავს,
ეს დამტვერილი ოცნებებიც კარგავენ ძალას,
გადამარჩინე,
თორემ მტვერი ყველაფერს მპარავს...

გადამარჩინე...
წამიყვანე...
უფსკრულთან ვდგავარ,
მტვრიან ქარიშხალს ველოდები თვალის ცეცებით,
გადამარჩინე, თორემ ქარის მოტაცებული,
ამ მტვერში გზას ვერ გავიკვლევ და დავილეწები.

გადამარჩინე თუ გიყვარვარ,
თუ გინდა ჩემთან,
მიდი და სთხოვე უფალს, ქარის ჩადგომა ბრძანოს,
თორემ ამ მტვერმა სულ წამართვა ხედვაც თვალიდან,
და ჩვილი ბავშვივით ფეხის ადგმას ვიწყებ თავიდან...

გადამარჩინე...
მე ამ მტვერმა მონად მაქცია,
და როგორც მონას, მეც მტვრიანი კაბა მაცვია...


ჩეკურიშვილი ბელა - Chekurishvili Bela

ნატო ინგოროყვას
რა ქნას მოკვდავმა
(ბესიკ ხარანაული)


რა ქნას მოკვდავმა,
თანაც ქალმა,
თანაც პოეტმა,
თანაც ქალაქში,
სადაც ქვაც კი სიბერით სცოდავს,
სადაც ზღვებიდან გადმოსული საღამოები
ახშობენ დილით დაბადებულ იმედის ნოტებს;
რა ქნას მოკვდავმა,
თანაც ქალმა, როცა არსებობს,
მარტივ დღეებად გაფანტული
უცხო სიზმრებში,
როცა სინათლის წყაროა და
მისი მსგავსები,
არქმევენ სატრფოს,
ხან მეგობარს, ხანაც სისხამზე,
უძღვნიან ლექსებს
და მოლოდინს უვსებენ სიტყვით,
როცა ბგერებსაც უწონიან
მისხალ-მისხალზე
და ფეხაკრეფით გაურბიან
უხერხულ კითხვებს;
რა ქნას მოკვდავმა,
თანაც ქალმა,
როცა მარტოა,
როცა წევს მზესთან
და მკლავებით აღვივებს ქვიშას,
როცა სიცოცხლის სურვილებმა
უკვე დატოვეს
და წყლის სიმშვიდით ელოდება
რაიმე ნიშანს;
და რა ქნას ქალმა,
უპასუხომ,
როცა ელიან
მისგან სამოთხეს
და არქმევენ გზასა და ჭიშკარს
იმ სამყაროსკენ,
სადაც საგნებს სხვა სახელი აქვს,
სადაც სიყვარულს არ ატანენ
ქარსა და პირქარს;
და რა ქნას ქალმა
მოტივტივემ
ტალღებზე უხმოდ,
უძვლოდ, უხორცოდ დარჩენილმა
ქალაქში, სადაც
ამინდებია და განწყობა
თბილი და სულ სხვა
პასუხებია და სახლები სადაზე სადა.

სააღდგომო ეპისტოლე

ვერ გეთოვლე და ვერ გექარიშხლე,
ვერც მწვერვალები შემოგაგებე,
ვერ გამოვდექი ბედის სანიშნედ,
არც კოშკი ვიყავ კირით ნაგები,
სიზმრად არ გეყო ჩემი სიცილი,
ბნელ ღამეებშიც ვერ გაგინათე,
ვერ დაგეწერე გულზე ფიცივით,
ვერც სიმღერებში შემოგემატე,
ათასწლეულებს მოვდევ შენამდე
პირიმზისად და ქაჯთა დედოფლად,
ხან საკურთხევლის ფრესკად ვეხატე,
ხან სამსხვერპლოზე ასვლა მელოდა,
ხან მიტაცებდა ვინმე ყივჩაღი
და უნაგირზე დანით მფატრავდა,
ბოლოს ლექსებში შემოგისახლდი,
ეს სატანჯველი რომ არ დამთავრდა,
მაგრამ ვერ ვძლიე ჟამთა სიბრიყვეს,
ვერ აგაცილე ღალატის სასჯელს,
მალე მამალი ისევ იყივლებს
და ძვლებურად უარმყოფ სამჯერ.

სიზიფეს

ჯერ ქვა მოძებნე
და მტკიცე კვანძის შეკვრა ისწავლე,
თორემ იქ, ხელი ხავსისკენ გაგექცევა
და შერცხვები.
ეს ინსტიქტია,
ბოლო წუთებში ყველას უჭირს,
და ხანდახან ისეც ხდება, რომ
ხავსი მაშველ რგოლად იქცევა
და შენ, გალუმპულს,
ნახევარი ქალაქის თვალწინ
მადლობასაც გათქმევინებენ.

ჯერ ქვა მოძებნე
და ჩუქურთმის გათლა ისწავლე,
თორემ კედლებს ისე სწრაფად ამოიყვანენ,
ჯერ მუხლამდე,
მერე ყელამდე,
დაყვირებასაც ვერ მოასწრებ,
ბეტონის ყორეში აღმოჩნდები ჩაშენებული
და შენს ადგილას, ტაძრის ნაცვლად,
უსახური გალავანი იდგება ბოლოს.…

ჯერ ქვა მოძებნე
და ფერები გადაარჩიე,
ვიდრე ოსტატს ოქროს ბეჭედს შეუკვეთავდე,
იკითხე მათი წარმომავლობა და პოვნის ფაზები:
ზოგი ქვა სმენას ამახვილებს,
ზოგი აბრმავებს,
ზოგი გულს ამსხვრევს,
ზოგი ნაღველს შლის და
ზოგიც, სულაც, უმიზეზო ოცნებებს იწვევს...…

ჯერ ქვა მოძებნე,
და ზომები კარგად გათვალე,
ვიდრე შვილის გაჩენას გადაწყვეტდე,
თორემ ვინ იცის,
მამამ ახალშობილის გადაყლაპვა მოიგუნებოს.
თუ მზად გექნება შეფუთული, დაღებულ ხახას რომ შეაგებო,
იქნებ შეძლო და გადაარჩინო,
თორემ ღმერთები, ხომ იცი რომ
საკუთარსაც არ ინდობდნენ
და მუდამ ძლიერის მხარეზე იდგნენ.

ჯერ ქვა მოძებნე,
და ვიდრე სურვილს ჩაუთქვამდე,
კარგად დაფიქრდი,
კიდევ გინდა დაბრუნება ამ ქვეყნად,
სადაც
ქვებიც კი ამდენს მოსთქვამენ?

ღია ბარათი, ანუ მე ვხედავ დედას

მე ხომ მატყუარა ვიყავი და
სკოლის მაგივრად სკვერში ვიჯექი,
რომ თვალდახუჭულს მზისთვის მეცქირა,
იქ გაცნობილ პენსიონერებს კი ვეუბნებოდი,
რომ დედა საქმეზეა წასული აქვე
ძმა კი ოკეანეებს სერავდა გემით.
მატყუარა ვიყავი და
პატარა ბიძაშვილებს ვუყვებოდი
კარადიდან გადმოვარდნილ ჩონჩხებზე
და შავხელებიან მამაკაცებზე,
ისინი იზაფრებოდნენ და
სახლში დაბრუნებისას ტიროდნენ.
მატყუარა ვიყავი და
პირველ სექტემბერს
მეგონდოლე ბიჭების სიმღერებს ვმღეროდი,
ვყვებოდი წყალში ფესვგადგმულ სახლებზე
და ნისლში მოტივტივე ხიდებზე,
საიდანაც მითიური არსებების ხმები აღწევდა.
მატყუარა ვიყავი და
კბილს ვიტკიებდი,
როცა ჩემს მეგობარ ბიჭებზე მეკითხებოდი,
მერე კი მაჯას ნივრის კბილებით ვიხვევდი
და შეძლებისდაგვარად ვკვნესოდი კიდეც.
მატყუარა ვიყავი და
გპასუხობდი,
რომ ქოთნები აივნიდან რახანია შემოვიტანე
და ფანჯრის რაფებზეც ჩამოვალაგე,
არც გამათბობელს ვტოვებ ჩართულს
და თაფლის ჭამაც არ მავიწყდება.
მატყუარა ვიყავი და
ყოველთვის ვახერეხებდი,
ჩვენს შორის აღმართული კედლები
გამჭვირვალე ფერად გადამეღება,
ვახერხებდი, რომ
ჩემს თვალებში ჩამონგრეული მერცხლის ბუდეები კი არა,
ყვავილებით სავსე კალათები დაგენახა,
და თუ ხანდახან
ჩემი ხმიდან შეშინებული ბაჭიები გადმოხტებოდნენ,
უძილობას ვაბრალებდი და
ნაწნავების რხევით ვაქრობდი.
ჰოდა, ახლაც,
იმედია შევძლებ დაგარწმუნო,
რომ ხელებს საშველად კი არ ვიქნევ ჰაერში,
ცეკვაა ასეთი, უხეში და თანამედროვე...

შეყვარებულთა მიწა

(ეჟენ იონესკოს და სხვებს...)

შეყვარებულები არ ითმენენ,
რომ მიწას, სადაც ისინი დააბიჯებენ,
სხვადასხვა ქვეყანა ერქვას.
ჩვენ კი, ისიც გვანუგეშებს,
როცა ფეხქვეშ ვგრძნობთ, მიწას,
რომელიც არასოდეს გვაყვედრის
სქესს და ნაბიჯებს
სხვადასხვა ქვეყნად სახელდებული
ქალაქების ქვაფენილებზე
და თანახმაა, დაყონ, აზომონ,
გაყიდონ და გაასაჩუქრონ,
იფერებს სახელს,
საზღვრებს და დროშებს,
რაც შეყვარებულებს არ ადარდებთ,
მაგრამ ჩვენ, ამ საზღვრებში,
დროშისა და სახელის გასწვრივ,
ვპოვებთ სიმშვიდეს, სიმყარეს და თავდაჯერებას...
შეყვარებულები არ ითმენენ,
რომ პაემანზე ძველი კაბით გაისეირნონ,
დღეგამოშვებით იცვლიან თმის ფერს
და წვიმაში თავდავიწყებით ილუმპებიან.
ჩვენ კი მივყვებით სეზონების მონაცვლეობას
და ხანგამოშვებით აღვნიშნავთ, რომ
რაც დრო გადის,
თითქოს უფრო სწრაფად ტრიალებს მიწა,
რომელსაც ვგრძნობთ ფეხქვეშ და გვეშინია,
ხელიდან არ გამოგვეცალოს...

ჯამბაზი

შევკაზმე სიტყვებით
ფიქრების რაშები,
სიტყვები ავკიდე
დარდების აქლემებს,
ვისწავლე სიტყვების
ბუშტებად გაშვება,
ძველი და ახალი
შევკრიბე სათქმელი,
სიტყვებით ავიგე
კოშკი და მაჩუბი,
სიტყვებით ვაქეზებ
საფრენად შევარდნებს,
სიტყვები შევფუთე
წარსულის საჩუქრად,
მოხვალთ და სიტყვების
ფანტელებს შეგაფრქვევთ,
სიტყვებზე დავკიდე
რწმენა და იმედი,
ნატვრა და სურვილიც
სიტყვებად დავყავი,
სწორედ იმ სიტყვებით
თქვენ რომ გამიმეტეთ,
შევქმენი სიცრუის
პატარა სამყარო,
სიტყვებით შემოვქსოვ
ცდუნების ბადეებს,
სიტყვებით ვხიბლავ და
სიტყვებით დავგესლავ,
ლექსებად გროვდება
სიტყვების ნადავლი,
რა უნდა საბრალო
სიტყვების გალექსვას...
სიტყვებით ვარიდებ
თავს ბედის გამრიგეს
და მიგებს, რამეთუ
თვითონაც სიტყვაა,
სიტყვებით მკლავენ და
სიტყვებით ვნადირობ,
სიტყვებს მიფენენ და
სიტყვითვე მივყავარ,
სიტყვებით შევაღებ
ედემს და სამოთხეს,
სიტყვებით შევიტან
ცოდვას და სიძვასაც,
სიტყვით მადიდებენ,
სიტყვით უარმყოფენ,
სიტყვებად მწერენ და
მარქმევენ სიტყვასაც,
სიტყვებით ვაცინებ
ქუჩებს და დარბაზებს
სიტყვებად გაგონილს
ვაბრუნებ სიტყვადვე,
სიტყვებით გართობთ და
სიტყვებით გაბრაზებთ,
უსიტყვოდ ველი რომ
უსიტყვოდ გიყვარდეთ.

მე ვხედავ ნანას

ხომ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე,
თვალის გახელიდან დახუჭვამდე წამებს
სიყვარული ჰქვია,
ჩასუნთქვიდან ამოსუნქვამდე სიძულვილი,
შუაში ჩვენ ვართ,
ხელჩაკიდებული გოგო-ბიჭი,
გვერდით მშობლები,
უკან ნათესავ-მეგობრები,
ყველაფერი ერთად კი საქართველოა
წამებიც, თვალის დახუჭვიდან გახელამდე და
ჩასუთქვიდან ამოსუნქვამდეც,
და ჩვენც, ხელჩაკიდებულები,
მშობლებით, ნათესავ-მეგობრებით...

ხომ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე,
ზედიზედ რამდენიმე ნაბიჯს
თავისუფლება ჰქვია,
ხელების აქნევას ჯანყი და ამბოხი,
და თუ ამას ჩვენ გავაკეთებთ,
სიამაყით ისე ვივსებით,
უწონადობაში გადავდივართ
და ცისკენ მივისწრაფით,
მაგრამ როცა წამები თვალის დახუჭვიდან გახელამდე
და ჩასუნთქვიდან ამოსუნთქვამდეც
და ჩვენც ხელჩაკიდებულები,
მშობლებით, ნათესავ-მეგობრებით,
ზედიზედ გადადგმული ნაბიჯებით,
და ხელების აქნევით, საქართველოა,
როგორც არ უნდა გაიბერო,
მიწას გოჯითაც ვერ ასცდები.

ხიმ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე,
კოცნიდან კოცნამდე გზას პაემანი ჰქვია,
სექსიდან სექსამდე თვითდამკვიდრება,
გზის ბოლოს სამედიცინო ნაგავია,
და თავზარდაცემული გოგო-ბიჭი,
შუაში მშობლები,
უკან ნათესავ-მეგობრები,
რომლებსაც აშინებთ ჩაჭიდებული ხელები,
და მიწიდან გოჯის სიმაღლეზე აფრენასაც არ დაუშვებენ,
როცა წამები თვალის დახუჭვიდან გახელამდე
და ჩასუნთქვიდან ამოსუნთქვამდეც
და ჩვენც ხელჩაკიდებულები,
მშობლებით, ნათესავ-მეგობრებით,
ზედიზედ გადადგმული ნაბიჯებით,
და ხელების აქნევით,
გზებით კოცნიდან კოცნამდე
და სექსიდან სექსამდე,
სამედიცინო ნაგავით
და თავზარდაცემული გოგო-ბიჭით, საქართველოა.
ხომ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე...

მე გხედავ შენ

გოგონები იბადებიან ყვავილებად,
საკუთარი მშვენებით რომ თვითონვე დატკბნენ
და სხვაც დაატკბონ,
იბადებიან ნიჟარებად,
მხოლოდ საკუთარ სიმღერას რომ აყურადებენ
და არად ადარდებთ გარეშე წყლები,
იბადებიან გლუვ კენჭებად,
გულის წიაღში ჩაბრუნებული თვალებით
და ცხვირ-ბაგეებით,
არასდროს რომ არ ყვავილობენ, არ მღერიან,
მაგრამ სიგლუვეს მარადიულად ინარჩუნებენ,
მაგრამ არიან გოგონები,
ალყაშემორტყმულ ქალაქში რომ დაიბადნენ
სირცხვილის გრძნობით,
ხოლო როცა ალყაშემორტყმულ ქალაქში ცხოვრობ,
სირცხვილი ერთადერთი ემოციაა,
ძვალსა და ხორცში სითბოდ რომ წვეთავს,
ქალაქს კი, როგორც ცას კამარები,
ან ჯოჯოხეთს კარიბჭეები,
ზღუდედ აკრავს სიბრიყვე და დაუნდობლობა,
და გოგონები,
მოწამლულნი სირცხვილის გრძნობით,
იმტვრევენ ხელებს
და სახლების საძირკვლად დებენ,
ითხრიან თვალებს,
აივნების და ფანჯრების გასამშვენებლად,
იფატრავენ ქათქათა მუცლებს,
სისხლში ეჭვის ვირუსი რომ არ დაუგროვდეთ,
იწყევლებიან ვაგინიდან ამოფრქვეული ყველა იმპულსით,
გამრავლებისჟამს თავები რომ იმართლონ ხოლმე,
გოგონები
ყვავილები, ნიჟარები, გლუვი კენჭები,
ალყაშემორტყმულ ქალაქში რომ დაიბადნენ
და თავშესაფრად სირცხვილი ერგოთ,
გოგონები..
შენ არ გითქვამს, რომ ქალაქი ალყაშია,
მე ვამბობ.…

გზავნილი წარსულში

ბესოს, რომელმაც წასვლა მირჩია
და შორენას, რომელსაც უდაბნოს ნახვა უნდოდა
დაივიწყე და წამოდი-მეთქი.
ერთად დავთვალოთ უდაბნოს ქვიშა,
ერთად ვუთიოთ ქარავანს ღამე,
ერთად ავუგოთ ბავშვობას წესი,
უნდა მოვძებნოთ სემი და ქამი,
გამოვაღვიძოთ დაღლილი ნოე,
უცხო მიწაზე ვისწავლოთ თესვა,
აქ სხვა სურნელი ასდის ღვინოებს
და სულ სხვაგვარი ჩრდილი აქვს მზესაც,…
თმა შეიკარ და წამოდი-მეთქი.

ისე დაბერდნენ ძველი ღმერთები,
სიტყვის უთქმელად გარდაიცვალნენ.
როგორც თოვლისგან მიწა თეთრდება,
როგორც გაზაფხულს უხმობს მერცხალი,
ისე ცხადია ჩემი ეჭვები,
აღარ სჭირდება ნიშნებს შესწავლა,
ცის თაღს შევუდგეთ სუსტი ბეჭებით,
ქორონიკონიც უნდა შევცვალოთ,
გზას გახედე და წამოდი-მეთქი.

ცეცხლი გიზგიზებს მაყვლის ბუჩქებზე,
შეძახილისგან ლეღვის ხეც გახმა,
მომწყვდეულია სული მუჭებში
და მალე ვიღაც გამოჰკრავს ჩახმახს,
ცას შეასკდება პირველი ლოცვა
და სინანული ლოცვას რომ ახლავს.
პასუხი ყველა კითხვაზე მოგვცეს,
სასანთლეებში ზეთს უნდა ჩასხმა,
დრო აღნიშნე და წამოდი-მეთქი.


ჩოხელი გოდერძი - Chokheli Goderdzi

არაგვს

სად დაგიჩოქო, არაგვო,
რომელ ტალღაზე გემთხვიო,
თუ მუხლის ჩოქით ამოგყვე,
სათავეს გადავეხვიო.
შენი ნაპირის ლოდები
მინდა, ჩავიწყო გულშია,
თუ სათავემდე ვერ მოვე,
დაგხვდები ანანურშია,
ჭრელ ღილად დაგეკერები
მაგ მოლივლივე სულშია.