ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

გომბორის მთაზე
ს. შანშიაშვილს და გ. ლეონიძეს


დაიფშვნა, მაგრამ მაინც აქამდე
თავის ნანგრევებს უძლებს უჯარმა,
გასტანოს, ძმებო, ჩვენ სიკვდილამდე
ამ სიყვარულის ლექსის გუჯარმა.

ასეთი იყო ის ღამე მაშინ,
ვახტანგს რომ ციდან მოესმა რეკა.
დღესაც ქვითინით სტირიან ცაში
ვაჟა-ფშაველას ღვია და დეკა.

და სართიჭალის მეთარე საქო,
ჩვენთვის აკაკის მღერის ”სულიკოს“.
ჩვენც ხომ იმისთვის გვყოლია სატრფო,
რომ ისიც ასე დაკარგულიყო.

აშუღმა თავის სთქვა აშუღური,
სხვა სათქმელი აქვს ამ ჩვენ სამებას,
მაგრამ გაგვიხდა სიტყვა უძლური
და სათითაოდ ენა დაგვება.

მელიტა, ნინო, რძალი ზენარი
მშვენიერებით შეემოსა კალთები კახეთს,
დაქალებული ვეფხვიც ეგ არი,
ბეწვის ხიდიდან სამოთხე ვნახეთ.

დედის რძესავით ტკბილია ღამე,
იორი ჩქეფით ოცნებას არწევს.
გამოვა წამით გომბორზე მთვარე
და გორგასლანი ხმალით გადაწევს.

იანვარი. 1928 წ.









ტიციან ტაბიძე

tician tabidze

ნოემბერი

გაყვითლებულა, შეხმობია ფოთოლი ჭადარს,
მეღამურები ევლებიან თავზე ძველ საყდარს.
მიმფრინავ წეროთ სევდის მღერა ატირებს მდელოს
და შემოდგომა თეთრ ზამთრისას სვამს სადღეგრძელოს.
გაღმა ქარიშხალს თავისთავი არ ეცოდება,
ველურ სიმღერის ველურ ცეცხლში იწვის, ცოფდება.
მწუხრის ჟამისას შეეპარა სულს კაეშანი,
მწუხრის საღამოს ეფარება ნისლის საბანი.
გამოილოცა უკვე მამამ, - შაბათი არი
და თეთრ წვერებზე თითქო მოჩანს ლოცვა დამდნარი.
დაბნელდა, თვალი გარეშემო ვერაფერს ხედავს,
კუდიანივით ქარიშხალი მიდამოს სწეწავს.
ქარვის ტალახში ეფლობიან მძიმედ ფეხები,
ყვითელ ფოთლებში მე ვიხრჩვები და ვიმარხები.

10 იანვარი,
1916 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

შორეული

(shoreuli)


ნუ მოხვალ ახლო, იყავი შორი,
სიშორის ორმოს ავავსებთ სევდით,
მთელ ქვეყანაზე მარტო ვართ ორი,
ქვეყნის დასასრულს ორი შევხვდებით...
სად შემიყვარდა, რად შემიყვარდა?
მე არ ვკითხულობ, არც მსურს გაგება.
შენ გაუშლელი ტანჯვის ხარ ვარდი
და ჩემი სული ეკლად დაგება...
შენი სიშორის მიმაფრენს ქარი,
შენ სურნელების წვიმა მაწვიმებს.
ანგელოსი ხარ თუ ჯადოქარი,
წაიღე სული, არ დაგამძიმებს.
დამწვარ ოცნებას, დაფერფლილ ფიქრებს,
ჩახლეჩილი ხმის ქებას დახეულს
და აწითლებულს ველურ ქიმერებს
კუბოდ დაგიწნავ ძვირფასს, შორეულს...

1915 წ.











ტაბატაძე დურმიშხან - Tabatadze Durmishkhan

სად არიან მამები

(ორიგინალი)


სად არიან მამები, მამები სად არიან,
გავალ, გავიხედები, არ არიან, ქარია.
სად არიან მამები, მე რომ მოგაბარეა,
გავალ, ავეძრახები, არ არიან, ქარია.
საქართველო აქროლდა, ვით ფოთლებში ქარია,
სად არიან მამები, ქარია, არ არიან.
სად არიან ვეფხვები, ლერწმიანში არიან,
ლერწმიანში ქარია, ვეფხვები არ არიან.
ჩემი მკვდარი კი არა, შენი პატიმარია,
მიველ, ციხე გავტეხე, არ არიან, ქარია,
შვილო, მამა გიყვარდა, თქმა ვერ მოასწარია,
გზაზე გამოეკიდე, არ არიან, ქარია.
ეშმაკს ერქვას სახელად, ვინც მე ხელი დამრია,
სად არიან მამები, მამები სად არიან.
იმათ სახელობაზე ხე ვერ გავახარეა,
რაც იპოვეს, სულ დასწვეს, ვერვის მოსახმარია,
საქართველო, მითხარი, ნუთუ მხოლოდ ქარია,
სად არიან მამები, მამები სად არიან,
გავალ გავიხედები, არ არიან, ქარია,
საყელოზე ვის მივწვდე, მამები სად არიან.
არ არიან მამები, საქართველო ქარია.
ობლად დავეყარენით, მამები არ არიან,
ცოცხლები არ არიან, მკვდარი ისეც მკვდარია.
დღე არი, არ არიან, ღამეა, არ არიან,
ქარია, არ არიან, არ არიან, ქარია.


ფიქრი

დაფიქრებული ვიდექ ჩემთვინა
და გავცქეროდი მე ლამაზ მინდვრებს,
ბაღში გალობდნენ ჩიტები ნაზად,
და ჩემი გულიც ხტოდა მათკენა.

ჰოი, რამდენჯერ მისეირნია
ასეთ მინდვრებზე ლაღად და კარგად,
მაგრამ არ ვიყავ მაშინ მარტოკა,
ჩემივე სატრფო მყვანდა გვერდითა.

ის დრო წავიდა უკვე ჩქარ-ჩქარა
და თან წაიღო მოგონებებიც,
ხოლო მე დავრჩი ამ ჩემს ფიქრებთან
და ქარს ვმეგობრობ მე ხანდახანა.

ასეთი არის ცხოვრება, ძმაო,
ამ ჩიტებივით ის გაფრინდება,
შენ კი დარჩები დავიწყებული
მეფე ლირივით ამ ბაღებშია.

მაგრამ თუ გინდა, ბედმა არ გჩაგროს,
უნდა შეგეძლოს შენ ღვინით თრობა
და ღრუბლებივით გადაგეყრება
დარდი, რომელიც გულში გრჩენია.

და მაშინ იტყვი: ვიშ, რა კარგია
ჭიქა ღვინო და გასეირნება,
თვალიერება გვირილებისა,
თავის ქნევითა რომ გესალმება.

ვიშ, რა კარგია ფოთლისა ცვენა
ამ ცხოვრებაში ფიფქებივითა,
როცა მეგობრობ შენ გაზაფხულთან
და ჩანჩქერიდან გიყვარს წყლის ლევა.

ნაბახუსევზე გაგახსენდება
ბიძა და ბებო, დედა და მამა,
ნეტავი ერთი სად არიანო,
იფიქრებ უცებ შეშფოთებითა.

გაეშურები მყისვე ველიდან
მათ სანახავად შენ სახლისკენა,
ზურგზე ჩიტები მოგჭიკჭიკებენ
და გილოცავენ გზას შინისკენა.

გულისფანცქალით შეხვალ სახლშია
და შეიხედავ შენ ზალაშია
და თვალები რომ დაინახავენ
ყველას ერთადა, გულს უხარია.

და შენ მიხვდები მაშინ ჩუმადა,
რა ლამაზია, ისინი ერთად
მაგიდასთან რომ ზიან ტკბილადა
და წვნიან რამეს შეექცევიან.

და როცა საჭმელს შეგთავაზებენ,
შენ გაუღიმებ ყველას გულითა
და ეტყვი იმათ მსუბუქ ზვირთებით,
რაც სამუდამოდ გიოცნებია:

დამალევინეთ მე ჭიქა ღვინო,
რომ დაგილოცოთ თქვენ ჯანმრთელობა,
და ვიდრე ისევ მომენატრებით,
ვიხეტიალო ჩემ ბაღებშია.

და ბაგენი რომ წითელ ღვინოსა
დაეწაფება მონატრებითა,
კარს გააღებ და გამოვარდები
შენ ბაღ-ველებში სასეირნოდა.

და ჰა, შენ დგახარ დაფიქრებული
და გასცქერიხარ ლამაზ მინდვრებსა,
ბაღში გალობენ ნაზად ჩიტები
და შენი სულიც მიხტის მათკენა.

არჩევანიშენა
(მედიტაციური პოეზია)


უსმინე, ჩემო ძმობილო,
დურმიშხანისა მცნებასა,
ყურნი დაუგდე სწავლასა,
ნაწრთობსა ბევრი ფრენითა.
აწ არჩევანი შენზეა,
გაქვს უთვალავი ფერითა,
ძირი მწარეა, კენწერო
გაგიტკბილდება ლხენითა.

ეპოიდების მიღების
შედეგად გამოწვეული
ქცევითი აშლილობანი,
პოსტკომოტური სინდრომი.
შიზოფრენიისმაგვარი
ბოდვითი დაავადება
ან თუნდაც რეტის სინდრომი,
შენა გსურს აწ რომელია?

ემოციურად ლაბილუ-
რი ორგანული დარღვევა,
მსუბუქი აშლილობანი,
კატატონური დარღვევა.
დელირიუმი, რომელიც
თან ერთვის დემენციას და
ისიც, რაც ყველას დაგვერთვის,
შენა გსურს აწ რომელია?

სედატური და საძილე
საშუალებების მიღების
შედეგად გამოწვეული
ქცევითი აშლილობანი.
ბიპოლარული აფექტუ-
რი აშლილობა, პარანო-
იდული შიზოფრენია,
შენა გსურს აწ რომელია?

ჰებეფრენული და იქვე
კატატონური და იქვე
პრეფსიქოზური და იქვე
ციკლური შიზოფრენია,
გვიანი პარაფრენია,
პროდრომალური და თუნდაც
მოსაზღვრე შიზოფრენია,
შენა გსურს აწ რომელია?

კატატონური სტუპორი,
ანანკასტური ნევროზი,
სულაც პრედომინანტურად
კომპულსიური ქცევები.
მწვავე და გარდამავალი,
ბოდვითი აშლილობანი,
მარტივი შიზოფრენია,
შენა გსურს აწ რომელია?

სენტიზიური ბოდვა და
ფსიქოგენური ფსიქოზი,
ან სულაც პარანოიის
ყვერულანტური ფორმა და
სინდრომი ასპერგესისა,
იქვე დისმორფოფობია,
ტიკები, ჰიპერშფოთვები,
შენა გსურს აწ რომელია?

ინდუცირებულ-ბოდვითი
ან მწვავე პოლიმორფული,
ხანმოკლე შიზოფრენულიც
ბევრი სხვა აშლილობანი,
კონვერსიული და მწვავე
სტრესული აშლილობანიც,
დეპრესიული სტუპორი,
შენა გსურს აწ რომელია?

ქცევის და ემოციების
შერეულ აშლილობათა
დიდი სიუხვე, ატიპურ-
ნერვული ანორექსია,
უბრალოდ ანორექსიაც,
უბრალოდ სომნამბულიზმიც,
უბრალოდ პარანოიაც,
შენა გსურს აწ რომელია?

შიზოფრენული ფსიქოზი,
ჰიპომანია, აგორა-
ფობია, ციკლოთიმია
და ტრიქოტილომანია
და სიბსის კონკურენციის
აშლილობა და პათოლო-
გიური პირომანია,
შენა გსურს აწ რომელია?

ჰიპოქონდრია, ნერვული
ანორექსია და კვების
პოლიფაგია, კლეპტო და
სხვაც ბევრი ცუდი მანია.
გთავაზობ ვუაიერიზმს
და ფეტიშისტურ ტრანსვესტიზმს,
თუნდაც ტრანსვესტულ ფეტიშიზმს,
შენა გსურს აწ რომელია?

აპრაქსიასაც გთავაზობ,
ნევროზულ ბულიმიასაც,
არაორგანულ ენკოპრეზს,
სატირიაზსაც, მუტიზმსაც.
ჰა, მთლად შენია ქვეყანა,
შეიცან შენი მხსნელია,
დროულად ამოირჩიე,
შენა გსურს აწ რომელია?

დედაბუნება
(ნატურალისტური პოეზია)


ბანანისფერი ვაშლები
და ვაშლისფერი ატმები,
ატმისთვალება კომბოსტო,
კომბოსტოსფერი ხახვები.

ხახვივით მწარე პრასები,
პრასივით მწვანე გარგრები,
გარგრისებური ალუჩა,
ალუჩისფერი მამული.

მამულისფერი ქოქოსი,
ქოქოსისფერი ტყემალი,
ტყემლისფერება ყურძენი,
ყურძნისკურკება ხურმები.

ხურმებზე მძიმე ჭერმები,
ჭერმებზე მჟავე ლიმნები,
ლიმნისტუჩება ნივრები,
ნივრებზე თეთრი გოგრები.

გოგრებზე მძიმე ნესვები,
ნესვებზე მრგვალი საზამთრო,
საზამთროსფერი წიწაკა,
წიწაკისფერი კიტრები.

კიტრებზე გრძელი ყაბაყი,
ყაბაყზე მსხვილი ჭარხალი,
ჭარხალზე მკვრივი ბოლოკი,
ბოლოკზე მრგვალი თხილები.

თხილებზე დიდი ლეღვები
და ლეღვისფერი მაყვლები
და მაყვლისფერი ქლიავი,
ქლიავისფერი მამული.

მამულისფერი ბლები და
ბლისფერი პომიდორები,
პომიდვრისფერი სტაფილო,
სტაფილოსფერი ლობიო.

ლობიოსფერი მაჟალო,
მაჟალოსფერი მწვანილი,
მწვანილისფერი მამული,
მამულისფერი მამული.

დურმიშხანულნი
(ფილოსოფიურ-აფორიზმული პოეზია)


1. თუ შენ კაცი ხარ და ქუდი გხურავს,
ქვეყნად ვერავინ ვერ მოგერევა.
2. არ გინდა, ძმაო, ბოროტებები,
გული გაუღე სიკეთეს ბევრსა.
3. წყალი უმცროსის კუთვნილებაა,
უფროსებმა კი დავლიოთ ღვინო.
4. სადაც ქალია, კაციც იქ არის,
სადაც კაცია, იქვეა ქალიც.
5. თუ გაგიფუჭდეს უცებ მანქანა,
გადმოდი, ძმაო, და ფეხით წადი.
6. თუ შენ ჩიტები დაგიხტის გულში,
ათასი წელი არ დაბერდები.
7. წერე ლექსები, თუ გინდა იყო
შენ ოლიმპოზე დაფასებული.
8. თუ შენ ლექსებს წერ, იცოდე, ქალავ,
უკვე პოეტის გქვია სახელი.
9. დაე, ხაშლამა შემოგთავაზონ,
მამულს თუ უჭირს, მაინც წამოხტი.

თბილისის სიყვარული

ოჰ, მიხარია ეს დედამიწა,
ფერად-ფერადი ჭრელ ფერებშია,
ფრანგი, გარმონით ხელჩაბღუჯული,
ჩინელი თავის კარგ კედებშია;

მონღოლი, ცხენზე შემოჯდომილი,
ხოლო ქართველი მწვადით პირშია,
გერმანელებსა შვენით წიგნები
და ამერიკელს გულში ფულია.

მე კი სამშობლოს ვენაცვალები,
სადაც ისრები გამისროლია,
ვის არ მოხიბლავს მისი ბუნება,
ია-ვარდი და ზამბახებია.

მე აფხაზეთში ჩამქოლონ დაე,
გამაპანღურონ სამაჩაბლოდან,
დაედოს მტვერი სამცხე-ჯავახეთს,
დააკვდეს აზრი საინგილოსა;

ჩემი თბილისი ხომ ჩემთან არის,
ჩემი ბადახში და უფრო მეტი,
მთავარი მაინც თბილისი არის,
განსაცვიფრებლად არის მთავარი.

ჩემი ქალაქის დედაქალაქო,
რამდენ ტურისტი მოგიხიბლია,
ძველი თბილისის ახალო კინტოვ,
შენ ერთს ვერ დაგთმობ სამარის პირთან.

ვერც შენ ვერ დაგთმობ, ვარაზისხევო,
მერე რაა, რომ ჭუჭყიანი ხარ,
ჩვენი ამაყი ქალებ-ვაჟები
შენს აღმართებზე ადი-ჩადიან.

გავექანები მეტეხის ხიდზე
და მე ვიყვირებ: თბილისი ჩემი!
სისხლს დავღვრი მისთვის, ჰეი, უწინამც!
მტერო ვერაგო, ჩქარა მოისპე!

ნარიყალადან ჩავქვეითდები
აბანოთუბნის რესტორნებშია,
იქაც დავჭექებ: ჰეი, უწინამც!
და მიხარია თბილისელობა.

მაგრამ მე მიყვარს სხვა ნაციებიც,
თათარი ჩემი პირველი ძმაა,
თურქეთი ჩემი მოძმე ერია,
რუსეთშიც ბევრჯერ გამიხარია!

მიწა ერთ დიდი რესტორანია,
სუყველა ერი სუფრაზე ზიან,
მაგრამ ქართველი მაინც სხვა არის,
ის უნდა იყოს მუდამ თამადა.

დოლ-გარმონებში ვინ გამეჯიბროს!
ტაშ-ფანდურებში ვინ მყავს ტოლები!
მე ფესვიანი თბილისელი ვარ,
თბილისელობა ჩემი ბედია!

და შევარცხვინე მე ის ქართველი,
ვინც ისე წავა მამულეთიდან,
რომ არ იხსენონ ის მოძმეებმა
კაცად, რომელიც თბილისს დააკლდა.

ძირს ის ქართველი, თბილისის ბუნკრებს
ვინც ანაცვალოს სხვისი სამოთხე,
ვინც თავის ქვეყნის ვირობის ნაცვლად
არჩიოს სხვაგან მშვიდად ცხოვრება.

აქ და მხოლოდ აქ, მუშავ, შენ მიწყივ
მუშაკობდე და სახედარობდე,
მეომარო კი იგულოვნე და
დაეც თავზარი თბილისის უბნებს!

მიჯნურო, იყავ მარად მიჯნური,
ფულის კაცო კი აკეთე ფული;
ბოზო, იბოზე; ქურდო, იქურდე;
ჩემო სამშობლოვ, შენ გაიხარე!

კაცი ედგარი
(მისტიკური პოეზია)


როგორც ლეგენდის ატორტმანება,
მე თბილისისკენ მივტორტმანებდი,
ხელში მეჭირა ჩემი ფანდური
და ვუმღეროდი მას ბალადებსა.

იქვე შემომხვდა კაცი ალალი,
იდგა, თავისთვის იპურჭყებოდა,
მივედ, დავდექი და გავიცანი
და ჩვენ გავაბით წყნარად ბაასი.

გულზე მეკიდა დადუმებული
ჩემი ფანდური აღელვებითა,
ვიპურჭყებოდით ჩვენ უკვე ორნი
და მოვუთხრობდით ერთურთს ამბებსა.

ის ჰგავდა თბილისს, ნაჩვევს, სუნიანს,
მშობლების მიერ ჩვენთვის მოძღვნილსა,
მოგვიახლოვდა, ჩადგა ჩვენს შორის
და უკვე სამნი ვიყავით ჩვენა.

მაგრამ სხვა იყო მისი პურჭყება,
რაღაც დიადი და იდუმალი,
ამიტომ ვკითხეთ ორივემ ერთად:
“ვინ ხარ, ძმობილო, სად გაწაფულხარ?”

ხოლო მან თვალი გვტყორცნა მზარავი
და ვაჟკაცურად უმალ ჩაცუცქდა,
კბილებში გასცრა: “მე ვარ ედგარი”,
და ერთხელ კიდევ გადმოაპურჭყა.

მერე კი თავი მძიმედ დახარა
და ნამწვი რამე მიმოიძია,
დასწვდა, აიღო და გადააგდო
და თავი აღარ აუწევია.

და ჩვენ შევშფოთდით ფეხზე დგომითა
და მის კვალდაკვალ ჩავიცუცქენით,
მაგრამ, ო, ღმერთო, ჩვენ ვეღარ მივხვდით,
ჩვენს შორის იყო თუ მოგველანდა.

მაშინ გავხედეთ ქუჩის იმ კუთხეს,
ის საიდანაც გამოტორტმანდა
და ვთქვით ერთბაშად: “ის აღარ მოვა,
მარადისობას ის შეერია”.

ლოთიანი – დარდიანი

ინდე, მთა-გორებს მოხვდა მზის სხივი,
საწყალმა კაცმაც შეწყვიტა გორვა,
გამოიღვიძა ბუნებამ სწრაფად
და ფრინველებმაც გააბეს სტვენა.

მეც უმალ ფიცხელ შევხტუნდი მყისვე,
ბორკილნი შვებით შემოვიმსხვრიე
და გავუღიმე მზეს ყველა კბილით,
რომლებიც დღემდე შემომრჩენია.

გარეთ გამოველ სადარბაზოდან
და გავიზმორე ერთი კაცურად,
თითებში ვვარცხნე ჩემი ჭაღარა
და ვთქვი, რა ვარგო მე ჩემს ქვეყანას.

ასე გავიდა წუთნი ფიქრისა
და როცა კვების დამიდგა ჟამი,
გულმა სიამით შემატყობინა,
წამო, ვუმტვრიოთ სახაშეს კარნი.

მაგრამ რაღაცა უცბათ აღუდგა
ვერაგ განზრახვას ჩემი გულისა
და უთხრა, განვედ ჩემგან მაცდურო,
სულ სხვა კაცი ვარ მე ამ დილიდან.

რა გეხაშება, რა გეხინკლება,
როცა სიცოცხლე ასე ზეიმობს,
რამე კარგ საქმეს მოემსახურე,
მაგალითები მიეც მოძმეთა.

მე აღარ მინდა მივყარ-მოვყარო,
თუნდაც დავჭყლიტო და მივანგრიო,
დავდგე გორაზე ყანყრატოების
და ვიღრიალო დევივით როგორც.

დავეტაკო და მივეტაკო და
მივაგლიჯო და მივათხლიშო და
დავფშვნა და ჩავხოც-ჩავატიალო
ვინც უნდა იყოს ეგ სულერთია.

ძირს პანღურები, კისრების გრეხვა,
რქებით მიწოლა და ასე შემდეგ,
მე ღმერთი ვიყავ და კაცად ვიქეც,
მე კაცი ვიყავ და ვიქეც ღმერთად.

ამოვუნგრიო? ყბა ჩამოვუღო?
კბილნი ვულეწო? ნამწვები ვაწვა?
აღარასოდეს, ჩემო მამულო,
ვისო მამულო ეგ სულერთია.

დაე, დამტანჯოს უსაქმურობამ,
დაე, დამადგან გულღვიძლზე ფეხი,
მე აღარ ვავნებ ჩემს სამშობლოსა
და არც ის მავნებს არასდროს მეცა.

მაგრამ თუ ვინმემ გამიბედა და
მე ამ საქმეში წინ გადამიდგა,
ისეთ საბრძოლო ყიჟინას დავცემ,
მიცვალებულსაც გაეცინება.

სამშობლოვ, შენი ყოველი მტერი
მე მომიშვირე, ნუ გეშინია,
დავცხებ და დავცხებ, მივჩეხ და მოვჩეხ,
გავკრავ, გამოვკრავ, დავკრავ და მოვკლავ.

სახეზე ბოთლებს, ჭიქებს და კოვზებს,
ჩანგლებს და თეფშებს მარჯვედ მივაფშვნი,
ო, ნევენმორა, ო, ნევენმორა,
ქვაბს დავახურავ თავზე ტიალსა.

სულ სხვა კაცი ვარ მე ამ დილიდან,
ყურებს დავაჭრი, ძუძუს ავახევ,
სიფათს მივუნგრევ, ზურგს გადავუმტვრევ,
ვის გადავუმტვრევ ეგ სულერთია.

ეგ სულერთია რატომ და რისთვის,
შენ მარტო მითხარ, ჩემო სამშობლოვ,
თითი დაადე და ვისაც გინდა
ზურგს გადავუმტვრევ, სიფათს მივუნგრევ.

ჩავხოცავ, როგორც მარაბდის ველზე
და ანდა როგორც ბოროდინოსთან,
მე არ მოვმკვდარვარ, მე მხოლოდ მძინავს
და ძილში ხანჯლებს და თოფებს ვხედავ.
საქართველო აქროლდა, ვით ფოთლებში ქარია...


ტეფნაძე ნინო - Tefnadze Nino

გეომეტრია დამწყებთათვის

გაკვეთილი პირველი ტეხილი.
ხანდახან მეჩვენება,რომ ვმოძრაობ ტეხილზე
ტეხილი არის კუთხე დინამიკაში
ყოველი ხაზი ქმნის კუთხეს
კუთხე კი საშიშია
სწორედ იქ იციან ჩასაფრება წვეტიანმა აზრებმა
მე მინდა ვიმოძრავო წრეზე.

გაკვეთილი მეორე

კვადრატი
აიღე სიშავე,
დახატე კვადრატი. (გვერდები უცქერენ ერთმანეთს, უსაშველოდ ერთნაირები)
დანარჩენი გააფერადე თეთრად
მალევიჩი.
კვადრატი უნდა იყოს მხოლოდ შავი

გაკვეთილი მესამე

წრფე
იქნებ ჩვენ მხოლოდ პარალელური წრფეები ვართ
ყოველთვის ვგრძნობთ ერთმანეთის არსებობას
და ვერასდროს ვკვეთთ ერთმანეთს.

გაკვეთილი ბოლო:

(სხვა აღარაფერია სასწავლი)
წრე
თუ ღმერთი მოხუცი და თეთრწვერა არაა, ის წრეა
წრე არის სიმშვიდე, არსაით წასვლის სიმშვიდე
წრე არის ცოდნა იმისი, რომ ყოველთვის ბრუნდები იქ, საიდანაც იწყებ.
წრე არის კერა.
სითბო ვრცელდება წრეში.
წრე არის სიცოცხლე

წამო, ღმერთი მივახატოთ ზეცას

წამო, ღმერთი მივახატოთ ზეცას
ჰორიზონტი სადაც ხვდება ღრუბლებს
ადრე ქუჩებს ნაცრისფერი ეცვათ
ზეცა, როგორც ჭუჭყიანი გუბე.
სახლი მხოლოდ კედელია ოთხი,
სიმყუდროვით შევაწებე გუშინ
გადაგიდებ მდინარეზე ოთხ ხიდს
ამ ხიდებზე გავაშენებთ ნუშებს.
ვარსკვლავები უკვე ბევრჯერ ვთვალე,
ჭერად მინდა ნამიანი მდელო,
კალმად მცხრალი მირჩევნია მთვარე
რომ დილამდე ჩემებურად ვწერო.
მე არ ვიცი, რა უშველით იხვებს
როცა თევზიც იყინება ტბაში.
ხიდებს წელზე კალაპოტი იხვევს
გუშინ მთვარე ჩამივარდა ჭაში.


ტლაშაძე იესე - Tlashadze Iese

ბაქარიანი

არის წიგნი ესე
კ ა თ ა ლ ი კ ო ზ-ბ ა ქ ა რ ი ა ნ ი
მრავალმცა არიან წელნი და ჟამნი ცხოვრებისა მათისანი
თ ქ მ უ ლ ი ტ ლ ა შ ა ძ ი ს მ ღ ვ დ ლ ი ს ი ე ს ე ს ი
დაიწერა ქალაქსა შინა სამეუფოსა კონსტანტინეპოლის
ქრისტეს აქეთ ჩღკზ, ქორონიკონსა უიე

აამე მსმენთა, კარგ ღვინის მსმელთა, აწე შენ წიგმო ბაქარიანო,
კარგა შეექცნენ, არსად გაგექცნენ, ვინც სუფრაზე ზის, აქ არიანო.
რიტორ რუსთველო, კარგ გამომთქმელო, ენა ტკბილო და შაქარიანო,
და ავმა მთქმელმა, ქურდმა მელებმა, ლექსი მრავალი მოგპარიანო.


უცნობი პოეტი - Ucnobi poeti

უსათაურო

ყოველთვის, როცა მე ვყვირი შენს სახელს,
შენ სულ სხვა მხარეს იხედები.
შენ იხედები ყოველ მხარეს რომელიც გახსოვს.
შენ იხედები სამუდამო ტკივილის მხარეს ანგელოზო,
როცა მე ვყვირი.

ღამით შენ გავხარ,
ლამპიონებით განათებულ ავტომაგისტრალს,
მისთვის ჩვეული ხმაურით გულში..
ისევე როგორც უკანასკნელი შენი კოცნა
ადგილობრივ ანესთეზიას,
ჩემი გამქრალი ცხოვრებისთვის.
მე ყველაფერი ამტკივდა რაც კანს შიგნით მაქვს.

მთელი კოსმოსი გასარეცხი ბალიშის პირია,
ჩემი და შენი თმების სუნით,
რომელსაც უკვე აღარავინ აღარ დაყნოსავს
ჩვენსავით ხარბად.

შენ იხედები სამუდამო ტკივილის მხარეს ანგელოზო
როცა მე ვყვირი.
ჩვენი სიტყვები გადაიქცა
ქრონიკულ და მტანჯველ სიჩუმედ
და ყველაფერი ამტკივდა რაც კანს შიგნით მაქვს.


ფასური ლეა - Pasuri Lea

გეომეტრია

ერთხელაც გაგიძახებენ დაფასთან
და მოგთხოვენ თეორემის დამტკიცებას
როგორ დააღწევ თავს
სიაში მერამდენე ხარ?
არადა 5-იანი სამოთხე იქნებოდა შენთვის...
როგორ, მიპასუხე,
როცა ყველა შენი აქსიომა ტყუილია
ტყუილია ყველაფერი!
არავინ დაგიჯერებს:
რომ მახვილი კუთხეები ცაზე ფრენენ
რომ მრუდი, ცისარტყელაა და სკეიტბორდის ოვალით დასრიალდი ზედ
რომ ელვა, ტეხილი წრფეა და ძარღვებად გამოიყენე
რომ შუბლი გეომეტრიულ პროგრესს იტევს
რომ შენი ტოლფერდა სამკუთხედი ,უკრავს
არავინ დაგიჯერებს:
თითქოს კონუსში გაიჭყიტე და მზე დაინახე
რომ მთვარე წრეწირია მხოლოდ
რომ ალფა დაფარფატებს, სულერთია დღისა თუ ღამის და ერთ დღეში კვდება
რომ პლუსი ყელზე გკიდია
რომ მინუსი გაქვს ღიმილად
რომ მართკუთხედში საჭმელი გიდევს
რომ დადებითი პარაბოლა შენი ფანტაზიაა
ჩაზნექილი და უარყოფითი-ხასიათი
რომ სიბრტყე სიჩუმეა
რომ მანძილი ცამდე გაზომილია
რომ სიმეტრია არ არსებობს
რომ ჰორიზონტის 180 გრადუსს გაემართები
რომ მარადიული მართი კუთხე სავარძელში ინვალიდებია
რომ შენ და "ის" - პარალელური წრფეები
იკვეთებით იკვეთებით იკვეთებით!
ტყუილია და ფუჭი ეგ...!
რომ მესამეს გადაკვეთისას
შიდა ჯვარედინი კუთხეები სიმართლეა
გარე ჯვარედინი-ტყუილი
რომ სიყვარული ეს უბრალოდ უსასრულობის ნიშანია და მეტი არაფერი!
რომ უსასრულობის ნიშანი უსუსურად გაწოლილი რვიანია და მეტი არაფერი!
მეტი არაფერი!
-არ ამოიღი არშემდგარი ნახაზივით ხმა,
არ თქვა
რომ ჭეშმარიტების მიგნება უმოკლესი გზით არ არსებობს,
გაგიძახებენ,
გაგიძახებენ და მოგთხოვენ თეორემის დამტკიცებას
აჰა.
ორიანი!-ჯოჯოხეთი შენთვის!

გზა

არ მოგასვენებს მახრჩობელა აზრი:იარო
როცა უშველებელი გველი გაწვა ქალაქზე
როგორმე თავზე უნდა დაადგა ფეხი
გასრისო,სული დაალევინო!
უშველები გველი გაწვა ქალაქზე!
ხმაურიანი, მოძრავი ლაქებით
და შემზარავი სამი მნათი თვალის ჰიპნოზით:
წითელი,
ყვითელი,
მწვანე,

და მერამდენედ უნდა შეიცვალოს კანი
მერამდენედ უნდა ადგეს
ქუდის ლაქებით და მტვერის შრიალით
ქუჩებში გასრიალდეს,ლეწოს ფანჯრები
ფოთლებთან დაბზრიალდეს,
არ მოგასვენოს მახრჩობელამ,აზრით:იარო
და ვერ შეიცვალო კანი
როდემდე უნდა
იკლაკნებოდნენ ცივსისიხლიანი მდინარეები და
ვენები ტანზე
(მუსიკის ხმაზე ხალხის თვალწინ ამოდიოდნენ)
ჩხრიალა ფესვები მრავლდებოდნენ მიწისქვეშ და
ფეზსაცმელზე თასმები გეტორღიალებოდნენ
სახლებზე ხვიარები ცოცდებოდნენ
სლიპინა ლენტები თმებში იბლანდებოდნენ
შხამიანი გქონდეს ენის წვერი,
მახრჩობელა შარფები კისერზე გეხვეოდნენ
არ გასვენებდნენ მახრჩობელა აზრით:იარო
და ვერასოდეს შეიცვალო კანი

რადგანაც კუდში მოკიდე ხელი და
ქალაქზე გაწოლილმა პითონმაც
შემოგანათა სამივე თვალი:
წითელი
ყვითელი
მწვანე
და ქარიშხლებით დაგისისინა
რომ სული უნდა დაალევინო!

დრო

"მადროვე"-რა უბრალოდ ითქმის, მესაათევ
ან რა უდროოდ შეგეჩეხე,
ანდა როგორი მედროვე ვარ!
როცა ჩემი კვარცის სტიგმატიდან
მარჯვენა მაჯაზე
წამები გათეთრებამდე იღვრებოდა,
ო, რა ქანქარასავით ვეხეთქებოდი აქეთ-იქით
ან რა სისწრაფით დაწიკწიკებდა ძარღვებში სისხლი!
ხან თAვდაყირა ვაბრუნებდი ჩემში ქვიშებს და
რა გავმულად ქროდა წამზომი
და საფეთქლებზე მიგორებდა მტვრის ნაწილაკებს..
როცა ჩასუნთქვით მზეს ვიძახებდი,
ამოსუნთქვით მთვარეს,
როცა თორმეტი მშვილდოსანი ცეკვავდა ირგვლივ,
მახვილი ისრით,
გაჭიმული თორმეტის თვალებით მე დროს ვკლავდი,
შენ წელავდი,
მისახსოვრებდი მკვდარი საათების უზუსტეს წყებას!

სრული სინქრონით, ორი-ორად მოძრაობდა მთელი ქალაქი,
ჩემი ქუჩიდან ქუჩაში,ხუთწუთიანი ინტერვალებით
ციფრიდან ციფრზე ხტუნვა
ხის გუგულების უეცარი გამოფრენებით
სათამაშო საათების საპასუხო ჭყლოპინით
და ცრემლი,
რომლითაც შენი ხრახნები იზეთება,
ეკლესიის გონგზე ვარდება
ქალქში,
სადაც ყველა კაცი მესაათეა
ყველა ქალი-მედროვე,
ყველა მანქანა სასწრაფოა, დროზე ნაწყენი,
ყველა წამი-ფუჭად ჩავლილი.
თითოში კი ახალი მსოფლიო ჩაშენდებოდა
და ეს აზრები საათის მიმართულებით მეხვევიან
მაგრამ მესაათე,
რომელმაც გაკვრით იცის, რომ დრო ფულია
და ხანდახან მკურნალიც,
მოვა მერამდენედ და მეტყვის "მადროვე"
მე კი ათი ათასი მაღვიძარის ელდით მივხვდები
რომ მან არასდროს იცოდა ჩემი ლოდინის ფასი!

მუსიკა

მე ისე მინდა ვიყო რაღაც, მუსიკის მსგავსი!
რომ მერე მომისმინო და ატირდე
ან რომ ჰარმონია დაგაჯერო,
მერე ფუგასავით გამოიქცე ჩემთან ფორტისსიმოს სათხოვნელად
მომისმინო,
და ჩემი ცრემლთა ვარდნის დასარტყამებზე იცეკვო ცოტა ხნით მაინც...
მე ისე მინდა ვიყო რაღაც მუსიკის მსგავსი!

რეპრიზების რუხი ცხოვრებიდან,
"დოს" ორშაბათიდან, კვირა "სი"-მდე,
ვიოლინოს გასაღების დაღივით მადევს აზრი,
თითქოს მთელი ჩემი პარტიტურა-კალენდრები
მხოლოდ პრელუდია იყო შენთან შეხვედრამდე

მამას, ჩემს კომპოზიტორს კი ეგონა ჭიები მყავდა,
როცა თავისუფალ რიტმებს ვთხზავდი კბილების კრაჭუნით
ან ასთმა მქონდა,
როცა სასულე მილი ვერა და ვერ გადავაქციე ფლეიტად...
იმპროვიზაციასავით დაუმორჩილებელი,
შეუჩერებელი ზრდით გამიგანიერდა თეძოები,
გინდა არ გინდა გიტარას უნდა შეადარო,
ახლაც მინდა სიმებივით მქონდეს თმები
დაკვრას მაშინ გთხოვ, როცა აკოლადის აღარ შემეშინდება
რომ ჩვენი სცენის მიღმა, შეძახილები ბისზე ისმოდეს
არადა სხვისი აზრი ბეკარით უნდა გააბათილო
თუკი შენში არის რაიმე მელოდია მაინც

მე კი ისე მინდა ვიყო რაღაც მუსიკის მსგავსი
რომ ქარის დაშლა ვიწყე ბემოლებად,
უსაზღვრო ჰორიზონტები გადავჭიმე სანოტო ხაზებად
და ახლა ველოდები შენს დახვეწილ ტაქტის ხაზებს
დასაწყისისთვის, ისიც კმარა წვიმა მომიტანო სტოკატოებად
მერე ხელს ურბილესი ლიგით ჭაგჭიდებ და გეტყვი პიანოთი:
-მე ისე მინდა ვიყო რაღაც მუსიკის მსგავსი
რომ მომისმინო...

სახლი

ნეტა ხვდები რაიმეს სახლში შემოდი მეთქი რომ გეუბნები?
მისამართი არ შეგეშალოს
შენს ქალაქში არეულია უბნები და...

პირველად ”კეთილი იყოს ჩემი ფეხიო” რომ თქვი, არ დაგიჯერე
კეთლმოწყობას ხომ კეთილი სტუმრები ჭირდება.
მეგონა ერთ ჭიქა სიმყუდროვეზე შემოიარე...
შენ მოგეწონა დეკორაცია,
ის, შინაგანი
ადამიანებს რომ სხვადასხვა დიზაინით აქვთ მოწყობილი.
მე თვალები ავანთე, რომ უკეთ დაგენახა
მაშინ შუქი მქონდა...
და ვერ წარმომედგინა რომ
კეთილმოწყობას კეთილი სტუმრები ჭირდება.

ნეტა ხვდები რაიმეს სახლში შემოდი მეთქი რომ გეუბნები?
მეორედ უკვე კარგად მოკალათდი,
ჩაიც მეტი გასვი და მერე სუფთად,
ჩუმჩუმად იწყე ადრინდელი სტუმრების ნაკვალევის მოშლა:
აალაგე სიგარეტის ნამწვავები,
მორჩენილი ნაგავი.
ხელებით იწყე გაპრიალება კარადების,
მაგიდების,
იატაკის.
ხშირად მეფერებოდი ასე...
მეც კანზე მთლიანად გამიქრა იარები
და სისხლჩაქცევები-ტალახიანი ფეხების ნაფეხურები.
აბა მე რა უნდა მექნა,
შენ ხომ მხოლოდ ჭიქა ჩაიზე შემოირბინე.
მეც ავდექი და ფარდები შემოვიხიე
ნეტა ყველაფერს ხვდები სახლში შემოდი მეთქი რომ გეუბნები?

ერთ ღამეს სხვაში აგერიე.
შენს ქალაქში ხომ არეულია უბნები და...

მესამედ უღმერთო გიწოდე
ახლაც ვიცი შენს გასაღიზიანებლად
მკერდზე- საძინებლის კედელზე ჯვარი უნდა დავკიდო.
ერთი სული მაქვს მაინც, სარკე შემოგამჭახო და
ბატონ -პატრონი გიწოდო
მაგრამ არ მავიწყდება, რომ
კეთილმოწყობისთის კეთილი სტუმრებია საჭირო.

შენ კი ძილში ბორგავ იმიტომ რომ,
გაახელ თუ არა თვალებს ღმერთს ხედავ, ჩემი რძით დაკვებილს
და შენც ვეღარ მიყურებ, იმიტომ რომ
სარკეს ხედავ და თავს, ოსტატურად გაწკეპილს
შენ რომ სტუმრად მობრძანდი ჭიქა ჩაიზე.

მე კი მოუვლელობისაგან დამედო მტვერი, წიგნიერ ნაკვთებზე
ფანჯრებში სხვისი გაზაფხულები მოჩანს, შუშები მემტვრევა
მერე შენ ჯავრობ როცა სველი წერტილები ფუჭდება და
მეზობლებს აწუხებს გამოჟონილი წყალი ჩემს ლოყებზე.
გული კი აღარც კი წიკწიკებს,
იმდენჯერ გადავიყვანე მაღვიძარა შენი წასვლის დროზე
მე ხომ ყოველთვის მეგონა რომ ჭიქა ჩაიზე შემოიარე.
წყალგაყვანილობის ვენებში ტკივილის ნაცრისფერი მღრნელები დაფუთფუთებენ.
ყოველი დიდი ავტობუსის გავლაზე კი ისე ვზანზარებ
ოცნებანაზელი ბათქაში სულ თავზე მეპნევა.
ჭერი არ ჩამოგექცეს,
გაასწრო ეგება გასვლა.
”რემონტზე” ნუ იფიქრებ.
განსაკუთრებით მაშინ, როცა სხვა უამრავი სახლის კარი ღიაა შენთვის
... და რამდენ მათგანს დაავიწყდება რომ
კეთილმოწყობისთვის, კეთილი სტუმრებია საჭირო.

ნეტა ხვდები რაიმეს გადი ამ სახლიდან მეთქი რომ გეუბნები?
ფრთხილად იარე,
ამ ქალაქსი არეულია უბნები და
ერთხელ შემოიარე ჭიქა ჩაიზე...

წყალი

მე სარკეები გამითხევადნენ
ფარდა ლივლივით ჩამოიღვარა
ჭაღი ცრის
დაგრძელდა ყველა ქსოვილი
და კედლები გამჭვირვალეა
გაფუჭებული ტელევიზორი შიშინებს როგორც ოკეანე
არ მოხვიდე აქ, დაიხრჩობი!
ფეხს რომ დაადგამ იატაკზე, ჩაიძირები
ლოგინში უნდა ჩაყურყუმელავდე
კედლებიდან სურათები თევზის თვალებით შემოგხედავენ
სიგარეტიც საწრუპია და ფილტვები წყლით გევსება
არ მოხვიდე აქ, დაიხრჩობი!
ჩურჩული სინამდვილეში ჩხრიალია
წყალია ყველაფერი, წყალია!
ჩრდილის ტბებიც
თვალის გუბეებიც
ზიზღიც აუზიც
დუმილის რუც და
ოცნების ჭაც
ფიქრის მდინარეც
ენის ნაკადულიც
ოხვრების ზღვაც და
ვნების ჩანჩქერი!
არ მოხვიდე აქ, დაიხრჩობი!
მე თმები თავისით მეშლება;
მტრისას-ნიაგარა წაგიმტვრევს კისერს!
მე იქნება წყალი ვარ ...
ვხვდები ხელებში მიდნება თავი და
წვეთები ერთი
წვეთები ორი
წვეთები სამი
და არცერთი წვეთიდან არ გამოვა ცისარტყელა,
მაპატიე წვეთი-წვეთ
ჩაგიქრობ ცეცხლს და
დაგილპობ კანს და
არ მოხვიდე აქ, დაიხრჩობი!
სახლი დატბორილია
ნურც სხვაგან მოუშვებ ონკანს ღამით;
ცუდი სიზმრების თრევა მეზარება
მე დავიღალე
მე დავიღვარე
მე იქნება წყალი ვარ
წვეთები ერთი
წვეთები ორი
წვეთები სამი...
შენ ალბათ ამ წამს...გწყურია?


ფირცხალავა დავით - Pirckhalava Davit

ქალაქი, სადაც შენ ცხოვრობ

სულ მალე,
როცა ბეღურები გზას ისწავლიან
და მიაგნებენ სხვა ცას:
უფრო თბილს და უსაფრთხოს;
როცა ქარხნებს და მაგისტრალებს
დაფარავს მტვრისფერი ბალახი-
გაადვილდება დამალვა,
მაგრამ არავინ იქნება, რომ მოგვისაკლისოს.
სულ მალე,
ბავშვობისას, ნიშნისმოგებით,
ოდნავ ხმამაღლა ნათქვამი საიდუმლო-
შეგვეძლება ვიყვიროთ ცრემლდენამდე,
მაგრამ არავინ იქნება,
რომ დაინტერესდეს.
სულ მალე,
მიყრუებულ კვარტლებში,
ერთმანეთისგან კილომეტრებით დაშორებულნი
რომლებიც დარჩებიან და შეეგუებიან:
რომ სანგარი არ არის თბილი კერა,
რომ ყველა ტელეფონის ჯიხური ლოკალურია,
ყველა მარშრუტი - წრიული,
და ყველა მორგი - სადღეღამისო-
ამოგხედავენ,
დაგიყვირებენ:
"დიდება შენდა უფალო ,
დიდება შენდა"
და შენ მიხვდები
რომ გ ა დ ა შ ე ნ დ ა:
ყველა ეთნიკური წარმომავლობის-
მმართველი და ხელქვეითი,
პატიოსანი და გარეწარი,
ბოზი და მონაზონი,
მშიშარა და მამაცი,
მოხუცი და ჩვილი,
მართლმადიდებელი და იეღოველი,
მუსულმანი და ბუდისტი,
ჰეტერო და ჰომოსექსუალი,
პროვოკატორი და ფანატიკოსი
ქალაქიდან, სადაც
წვეთოვნებზე აერთებენ უსახლო ბავშვებს
და რწყავენ ყვავილებს-მშვიდობის ბუტაფორიას.
ქალაქიდან სადაც
სიმბოლო გიქციეს სამკაპა ჯოხად
და ნანადირევი სისხლით განბანეს
შვილებს ფეხები.

ამ ქალაქში ამბობენ
რომ ასეთია ნებაი შენი.
და თუ ხმამაღლა ლოცვა-სტატუსია,
და თუ ჯვარი-საბრძოლო ნივთია,
და თუ ასეთია ნებაი შენი...

დაე იყოს
ნებაი შენი.
მე ვყრი იარაღს.


ფოლკლორი - Polklori

ქალმა თქვა: "ვნახე სიზმარი”

ქალმა თქვა; "ვნახე სიზმარი დამდეგს ენკენის თვისასა,
ცა წითლად, ყვითლად ელავდა, სეტყვას ისროდა ქვისასა;
ბაღში მიმტვრევდა ხეხილსა, დარგულსა ალვის ხისასა;
ხელში მიქრობდა სანთელსა, ჩამოქნილს კელაპტრისასა;
თავზე მაქცევდა ჩარდახსა, დახურულს ყავარისასა,
ვნახე და კიდეც შევესწარ სიკვდილსა თავის ქმრისასა!”


ფოლადაშვილი თამარი - Poladashvili Tamari

ლოცვა

დიდი ხანია არ უწვიმია
ცისარტყელაც დაიკარგა და ქალაქი დამტვერილ ეკლესიას დაემსგავსა სადაც
ლოცულობენ არა ღმერთებზე
წვიმაზე.

ღმერთო დაიფარე ღმერთი
ღმერთო დაიფარე დედაჩემი ორი ფერის ფანჯარა რომ აქვს
ცისფერი და მწვანე.
ღმერთო დაიფარე მამაჩემი ჩუმი მოლოდინი რომ ჰყავს
და ვერ აქრობს
ღმერთო დაიფარე ნამსხვრევები
ფეხებს რომ მიჭრის და არ არსებობს უფრო მჭრელი ნამსხვრევები
ხელებს რომ დამიჭრის და მომკლავს.
ღმერთო დაიფარე სარკეები
ღმერთებს რომ გვამგვანებენ და სინამდვილეში უნამდვილო ნაგავსაყრელები რომ ვართ
ღმერთო დაიფარე მეზღაპრეები
სანთლები რომ დააქვთ წყლის მეორე ნაპირას და
სმენის მაგიერ მხოლოდ ყიდულობენ
ღმერთო დაიფარე განიერი მხრების წერილები
რუსულად რომ წერენ წერილებს და
ღმერთო დაიფარე თითები რომ ანონიმურად შეგილოცონ
ჩემთან ლაპარაკისას
ღმერთო დაიფარე ცალმხარე სახლები
მეორე მხარეს რომ ბუნებაში გადიან
ღმერთო დაიფარე მარტოობები და უმარტოვო
ქუჩის ძაღლებბი
ღმერთო დაიფარე სარდაფებში დამწყვდეული შეყვარებული
პეპლები დაღვრილი რძე და გაქცევები
ღმერთო დაიფარე შავ-თეთრი სიგამხდრე
და მიმსგავსებული შვილები
კიბეებიდან რომ ხტუნაობენ.
ღმერთო დაიფარე ბოროტება
ცას რომ სახურავი წაართვა და საქანელაზე ყრის ფიქრებს,
ღმერთო დაიფარე სინათლის
დასასრული მე რომ ვერ გიცნო და
ღმერთო დამიფარე გამომწყვდეული
ატირებულიც დამიფარე..
ღმერთო დაიფარე ცარიელი ბოთლები
ჯერ რომ ვერ აივსო წყლით და წყლის სიზმრებიც დაიფარე..
ღმერთო დაიფარე წვიმა რომ ფანჯრები
მივხუროთ
ღმერთო დაიფარე ღმერთები

ლოცვა 2

ხალხი, რომელიც უხალისოდ დგას მოძრავ
გზაზე და ჩუმად პასუხობს პირად ტელეფონს,
ცდილობს როგორმე
ჩუმად გაექცეს სათარგმნ ცხოვრებას და
თავის ენაზე ჩუმად ილოცოს.

ღმერთო დაიფარე ჭიანჭველები
ისინი მკბენენ და
წითელი ლაქები მრჩება სამახსოვროდ.
ღმერთო დაიფარე თეთრი ქანდაკებები
რომლებიც ჩემსავით შიგნით პატარაზე გრძნობენ
რომ გაქვავდნენ და ყოველ ღამე
..
ღმერთო დაიფარე ყოველი ღამე
რომ შეძლონ და გაცოცხლდნენ, ადამიანების ნაცვლად,
ღმერთო დაიფარე ,ისინი, ადამიანებსი ნაცვლად
რომ გვაკარნახობენ და ჩვენც
ვყვავილობთ
ღმერთო დაიფარე ჩემი სმენა
ქალქში რომ ზღვასავით მესმის
და ზღვასავით მიყვარს სველი ასფალტის ორთქლი..
ღმერთო დამიფარე გაქვავებისგან.. ფერმკრთალობისგან, ზღაპრის აივნისგან..
ღმერთო, დამიფარე ჩემი ფიქრებისგან
მათი მეშინია…

ხალხი, რომელიც წიგნებს ყდების მიხედვით ჩუმად ალაგებს
და შინაარსით გადასაწყობ თაროებს ჩუმად აბრალებს
რომ ფურცლები ყველაზე მძიმეა,
რომ ჰაერი თეთრია და მათი ზეწრებიც ჰაერმა ჩამოხსნა
აივანზე გაბმული საუბრიდან..
ღმერთო.. დაიფარე ჰაერი!

ლოცვა 3

ჩემი სახლია, სიტყვებით დავფარე
და ყოველი კედლის უკან, ხან შენ,
ხან კი-ლამაზი სათამაშო დროებით დავსვი
და ჩავისუნთქე.
გაჩნდნენ ფანჯრებიც.
ცრემლები ფარდებად ჩამოვაფარე...
ვუყურებ, როგორ კვდებიან ჩიტები თეთრ ხეებზე.

ღმერთო, დაიფარე ოთახი, სადაც მე და შენ
ერთად გვძინავს და თაღები.
ღმერთო, დაიფარე ყველა სართული, სიყვარულს
რომ ვანაწილებთ და მერე ჩვენვე შევექცევით უეტიკეტოთ.
ღმერთო დაიფარე მეზღვაური. როცა ყველა ტალღა ერთმანეთს ეხლართება, ის კი განიცდის.
ღმერთო, დაიფარე ქუჩის თავში ის გაჩერება, სადაც
ლოდინს იკლავენ იმ ტრანსპორტებით, რომლებიც
არასდროს მოვიდა შენამდე.
ღმერთო დაიფარე ანგელოზები ცაში.
ისინი საზღვრებზე თამაშობენ რეზინობანას
და ყოველთვის გახსოვს, რომ მათ წვივებს
ფარავს სითეთრე.
ღმერთო, დაიფარე ყველა წყარო, რომელიც
ივსება ჩემი დებით და ძმებით
და ურნები, სადაც მარხავენ
ფერებში გახვეულ ჩვილებს და
უკვე აღარ ,,შვილებს.”
ღმერთო, დაიფარე სიმძიმე, მათ გარეშე რომ
გრძელი თმა, უჩვეულოა.
ღმერთო, დაიფარე ფურცლები, როგორც ფიქრები...

ჩემი მელოდიით გავსებ.
ჩვენი ოთახი, რომლის უკან
ვდგავართ და გვიყვარს.

სამი ამბავი

ბიჭის ამბავი

გავიგე, დილით გამოაღვიძა ხმაურმა დედა.
ეზოს დაემჩნა ლაქა, თუ
როგორ ისწავლე
ვარდნის კანონი
ზემოდან-ქვემოთ.
სწორედ ამიტომ, სამუდამოდ, ჯერ მკრთალი ხაზით
დაგივიწყენებ სკოლის ჟურნალში.

გოგოს ამბავი

რა თქმა უნდა, მოკვდა გოგო.
ქალაქის ყველა კაცმა იმ ღამესვე იცოდა, რომ
ზაფხულში უნდა დაეგოთ სათევზაოდ
გამძლე ბადე მდინარის პირას.
და ნაპირები ამოევსოთ შიშით ან ლოდინით,
მაგრამ ამჯერად,
დაჭერილ თევზებს სათითაოდ გამოარჩევდნენ
და გაუშვებდნენ.
ჩვენი
ქალაქის ყველა კაცმა, მაშინ გაიგო,
როგორ ემღერათ იმ ღამეს ჩუმად, რომ
როგორც სხვების, ისე თავისი ხმების
შიშიც ესწავლათ.

ჩემი ამბავი

მითხრეს, შორია აქედან და
ვერც მოკლე გზით ივლი.
ნუ ცდილობ, ყოველ გაზაფხულს მოაჭრევინო
ფანჯრის წინ ხეები და
მომდევნო ზამთარს უყურო მხოლოდ გემს,
ოცი წლის რომ ჩამოდგა და
ყველა მეზღვაურს ყოველ საღამოს
აჭრიან თითებს, რომ
ყველა შენს ნივთთან ერთად დამარხონ ხის ქვეშ.
მითხრეს, რომ სხვები,
ისევ ეძებენ და პოულობენ
ჩაის ძველ ჭიქებს, გამოფენისთვის
რომ ამოთხარე და ისევ დამარხე,
რადგან შენს ირგვლივ სასაფლაო
ცოტა შორს იყო და მძიმე ბარგსაც
ვერ მიათრევდი, როგორც ეს გსურდა.
მითხრეს, რომ ისინი, ვისაც
მარხავენ, ჩივიან ხშირად, სულმოუთქმელად,
თითქოს,
ერთიანად, უფრო ადვილად კვდებიან
და რომ ხელებით არ შეიძლება
მათი დამარხვა.
მითხრეს, თუ მიწას იმდენჯერ შეეხები,
რამდენისაც ხარ,
გქონია წყევლა და სხვა გზა არ გაქვს,
უნდა უყურო, როგორ კვდებიან ბავშვები
ღამით, რომ
ბოლო ბავშვი, უფრო ადვილად მოკლა და მოკვდე.

***
მე ვიწყებ შენით.
მოგიყვებოდი, რომ
არსად იყო
ბილიკი ან
ქარი-
მიმართულებით
რომ გაგვეცურა და
შორს თუ არა,
აქვე, ტყეებთან მოვმკვდარიყავით.
ის
კიდობანიც
სახლს ბოლო კედლად
რომ ავუშენე,
არსად წასულა..

რადგან არაა გზა
არც წინ,
არც უკან.

არ
გაგვიცურავს
არც წყალში
და
რაც მოვყევი,
როგორც დაიწყო,
ისე
დასრულდა .

მე ვიწყებ შენით,
რადგან შენს ხელებს,
როგორც ჩემსას,
არაფერი სჭირთ.
არ აქვთ თითები
და ზედ
ფრჩხილებიც,
რომ
ხის მოჭრისას
მტვრით გამოევსოთ
და
როცა არ ჭამ,
არ სვამ,
შენი წყვილი ყბა
ერთად ისვენებს.

მოგიყვებოდი, რა ადვილია
გადაურჩე ჯერ შენ თავს,
როგორც განაჩენს
და შემდეგ
ხეებს.
რადგან გცნობენ და
მათ იციან,
ვისი შვილიც ხარ,
როგორ დავჩეხე
მამაშენმა ტყის ის ნაწილი,
სადაც მიწიდან ამოსულ
წყალთან ერთად შენი წყევლაც
გადამეყლაპა
და
ჩვენს დასანახად,
არც ზღვით,
არც იმ გზით,
საიდანაც ვიღაც მოვიდა,
არსად წავსულვართ.

ხომ მოგიყევი,
როცა დამუნჯდი,
ათივე თითიც ჩაატანე მოგზაურობას.


ფოცხიშვილი მორის - Pockhishvili Moris

ბავშვივითა ვარ ხანდახან

(bavshvivita var xandaxan)

ბავშვივითა ვარ ხანდახან, -
გაორთქლილ მინაზე
ჩემს სახელს ვწერ...
შორს, თეთრი ეზოს გადაღმა
თეთრი ზამთარი
ლურჯად იღებავს წვერს.
თოვლი ფიქრების დღიურს შლის,
ქარი ქუჩებში მიიკვლევს გზებს,
ცაში, ვით აქვარიუმში,
ოქროს თევზივით
დაცურავს მზე...
ბავშვივითა ვარ ხანდახან, -
გაორთქლილ მინაზე
ჩემს სახელს ვწერ...