ჯორჯანელი ნიკა - Jorjaneli Nika

სტანსები

I
როგორ არა ხარ ჩემთან
და რა ძნელია იყო,
უშენობასთან შერთვამ
რა სიცუდენი მიყო,
ჰყვება გარემო ჭოტის
ბნელში მკივანი ხმით, და
სისხლში ოცნების ხროტინს
ვგრძნობ, და ქვის ვიყო მინდა.

II
არ დამიკარგავს ცნობა.
თუმც დაეკარგა ფასი.
რადგან შენდამი გრძნობა
განკაცდა. ჰოდა, ასე,
უნდა ყოველი დღე იმ
გრძნობის მახვილით მკვეთდეს,
მე კიდევ ვწერო, ე. ი.
ცერცვი ვაყარო კედელს.

III
რაც უფრო შორს ხარ, გეში
მე მით უფრო მაქვს (რუკით
უშენობისა ჩემში
გარკვეული ვარ უკეთ).
რომ ვთხზა და ვხლართო, შემცბარს,
მით მეტ პირობას მიქმნი.
ნუთუ შორს ყოფნას შენსას
რჯის პოეზიის ფიქრი?

IV
როგორც ქურუმი, წლობით
გამოცხადების გაშლილ
მხურვალ ექსტაზში მყოფი
და სამსხვერპლოსთან კვამლში
ჩემი გზა-კვალის მჭვრეტი,
მხედავ, მატყდები, მგუდავ.
ქვისასაც გამხეთქ, წვეთი,
ერთგან მცემელი მუდამ.

V
ვმღერ სველ ასანთის კოლოფს,
გდებულს ქელეხში მერხთან.
ბედნიერება ბოლოს
მთავრდება ხოლმე ფერმკრთალ
ღაწვზე სულ ცოტა ერთი
დაგორებული კურცხლით,
და ეს მე და შენ ჩვენთვის
გადასარევად ვუწყით.

VI

რა გაეწყობა, ის ვარ,
ქონა არ გინდა რისიც,
სადამდეც არ გსურს მისვლა.
თუმცა ერთად ჩვენ ისეც
სულ არ ვუხდებით, და თუ
ვუხდებით – მხოლოდ მკვდრებად,
იმას, რაც ამ ჩვენს ქართულ
სინამდვილეში ხდება.

VII
არც ერთი ჟამი არ ჰგავს
მეორეს. მაგრამ ჩვენი
ყველა სხვას არ ჰგავს, რაღაც
სხვა გულგრილობის მჩენი.
სულ სხვა ხმაური ისმის.
ხვევნაც სხვაა და კოცნა.
ალბათ, ამურმაც ისრის
ნაცვლად ყუმბარა მტყორცნა.

VIII
გულში სხეული შენი
ნაფერები მყავს ისე,
რომ, შემხებთათვის დენის
უნებლივ დამრტყმელს მყისვე,
მოსაფერებელ ადგილს
ვერ მოგინახავს სხვა და
თავგამეტებით გატკენს,
გაკვნესოს მაინც რათა.

IX
რა მომავალი უნდა
ჰქონდეთ კიდურებს, კუნთებს,
თუ უშენობის ტუნდრა
სივრცეს საფუძვლად უდევს,
და თუ თავს ვიქცევ თოვით,
და ქარს აეკრა თუკი
შენ გვერდით წოლის ნდომით
დაბუჟებული ზურგი.

X
მინდა ჰაერი ავქნა.
არყოფნას ჩვენსას ერთად
ვერ წარმოვიდგენ, რა ვქნა,
ვით შავ კლავიშებს თეთრად
ან ანგელოზთა ხორხოცს.
ზიხარ, ტრიალებ, ბარდნი
თვალთახედვაში, როგორც
ოცდამეხუთე კადრი.

XI
გადაფარებულს მძიმედ
პირზე ქსოვილით სქელით,
ბედნიერებას, იმედს
აღარც მაჯაზე ხელით,
აღარც კისერზე ბაგით
არ ესინჯება პულსი.
და შალაშინად აქეთ-
იქით დადიხარ გულზე.

XII
ყრუ სიბნელეა ირგვლივ.
ხედებს, ჯმუხსა და მომსპობს,
კრინტგაუღებლად ვიკვლევ,
ვით კოსმონავტი კოსმოსს;
იმ სხვაობითღა ბედთა,
რომ, გადაყოლილს მითსა
და სინამდვილეს ერთად,
აღარ მიმელის მიწა.

საყვარელი

ბაღში ბრწყინავდა ყოველი ტოტი
და შადრევნების ცელქი შხეფები
მხრებს ესხმებოდნენ, წუწავდნენ მკლავებს.
ჭაღს, მანათობელს დარბაზში, მთელი
ქვეყნიერების სპეკალი რთავდა.
შუქი სხეულთა იყო მეურვე.
ქერას, შავგვრემანს, ყრმასა და მხცოვანს _
ყველას უყვარდა ერთიმეორე.

მათი ჟივილი ისმოდა ტყეშიც.
იქ ხრამში პირქვე იწვა ურჩხული,
ეროსის ისრით დაჭრილი ყელში,
უთვისო, მკვდარი. მთლად დაკრუნჩხული.

მხარე
აქ ლურჯი ცის ქვეშ წყალი მოჩქეფს. კამკამა წყალი.
აქ შხამასოკოს დღენიადაგ ცოხნის ირემი.
ისეთი წყალი მოჩქეფს აქ, რომ იმის თქმას ვბედავთ,
რომ წყალს არ ვსვამდით თითქოს უწინ. რომ წყალს ვნაყავდით.
აქ ტყის ნადირებს გამოხედვა არა აქვთ მწყრალი.
არ არის მსხვერპლი, დადევნება, ნანადირევი.
აქ ღვთის შვილებად კიდეც რომ არ გვეცხოვრა ერთად,
ღვთის ქმნილებებად ვიქნებოდით ერთად. ნახავდი.

აქ ჩვენს ვენახში შენ კრეფ ყურძენს, მე კი გიყურებ
და ვშლი ხსოვნიდან ბაკქელ ქალებს, მკერდგაღეღილებს.
რაღაც დიადი აქ ერთმანეთს ყველამ შეჰფიცა.
„მთვარისას“ მოსდევს აქ სონატა „პათეტიკური“.
აქ დაწოლის წინ სულში გიხსნი სიმორცხვის ღილებს
და დაღლილ ფეხებს გბან ცივი წყლით უკვდავებისა.

მგზავრობა ნისლში

კონსტანტინე ბრეგაძეს
ნაღვლიანი სივრცე ღია.
ბარდნის. დაზრნენ ეკალბარდნი.
ძველი დროის თეთრი დღეა.
ძველი დროის ციდან ბარდნის.
თვალი ნისლში ლამის გადნეს,
ვეღარაფრის მჭვრეტი. თვითონ
ნისლი ველზე ზანტად გადის.
ეშინიათ ღრუბლებს ციდან
უცნაური ჩამოვარდნის.

წინათ თეთრზე რბოდა შავი.
ახლა უკვე თეთრის რონინს
ვხედავ შავზე. გაიშალა
უსაგნობის მთქმელი ფონი.
წაიშალნენ მიდამონი.
გაქრნენ კვამლნი, საკვამურნი.
გათანაბრდა ყველა დონე.
ალალბედად გაკვალულმა
გზამ, რომელიც მართმევს ღონეს,

ვეღარასგზით მოარიდა
თავი ნისლს და გაქრა ისევ.
ყველაფერი მომხდარიდან
ერთი რაღაც რჩება _ ნისლი.
მაგრამ მაინც, მაინც ვისი
ანდა რისი ბოლო არის
ის? რა ცხადის დასაწყისი?
ვინ წერს ამ, ვთქვათ, მემუარებს?
ნება რისი ასახვისა

აღარაფრად აგდებს ფიქრს და
აიგივებს სივრცეს ამგვარ
ლანდთან, ჯვარს კი, ღმერთო, _ იქსთან?
უცებ „მე თუ მეძებ, აქ ვარ“
მესმის ხვალის. მესმის. მაგრამ
ის არ უნდა ყოფილიყო
აქ. ვჭვრეტ მასში ჭმუნვის საგანს:
გაცრეცილი პროფილიღა
დამრჩენია სახისაგან.

ნისლს შიგნით ვარ. ჩემ შიგნით კი
ნისლის მსგავსი არის რაღაც.
სინამდვილევ, შემირიგდი,
მინახულე ზოგჯერ აქაც.
შენს კედელზე ფერმკრთალ ლაქას
წარმოვადგენ ხვალის შუქზე.
ნუ იფიქრებ, რომ დრო გამყავს.
ნუ იფიქრებ, რადგან უკვე
ხვალ არაფერს ნამდვილს არ ჰგავს

დღე, რომელშიც ვსუნთქავ ჯერაც.
იმდენად ხარ სინამდვილე,
რამდენადაც ჩემი გჯერა.
ნახავ: ნისლში ვინადირებ
კურდღლის მსგავსად მხტომ და მცირე
გასასვლელზე გარეთ _ შენში.
მაგრამ ვიცი, ავაცილებ
ყველა ტყვიას და შენ შეგშლის
ჩემი სროლა სასაცილო,

ჩემი ხვალის სველი ცეცხლი.
...ხვალეში ვარ. ის კი თითქოს
ვერ გებულობს, რად ვიქეცი,
მოხვედრილი მასში. მიდგას,
ფიქრობს, სული, და აღმითქვამს
თავისსავე ბოლოს კეთილს.
მეათასედ მისვამს კითხვას,
თუ რა გარსი გავიკეთე.
მიღიმის და პასუხს ითხოვს...

გზები... გზები გამირბიან.
ერთადერთის გაყოლებით
ორივ მხარეს ხრამებია.
ნელა-ნელა, დაღონებით,
შეფერხებით, დაყოვნებით,
უხალისოდ, არა ნებით
მსრესენ ნისლის ვაგონები...
ვმადლობ ხვალეს, თუ იქნება
და ცოცხალი ვეგონები.

ის

ის ახლად ჩამქრალი სანთლებით აღსავსე
საყდარში სურნელობს, გრძნობს მნათე ღარიბი.
სთხოვე _ და სახეზე
გაქრება ღარები.

ის ზამთრის დღეებში გზებს თოვლით აპურებს.
ზაფხულში _ ჩეროს ქმნის. ის აფრთხობს უთვალავ
ღამურას; დროდადრო გიგზავნის ამურებს
და შენს გულს ამოწმებს, რამდენად ვუყვარვარ.

ელეგია

მგზავრობის შემდეგ სხვაგვარად უმზერ
შენს მატარებელს, დაღლილს, დაორთქლილს;
მან ხომ შენ ზღვაზე ჩამოგიყვანა,
სადაც თან მართლაც თითქოს პირველად
მოხვდი, თან თითქოს მუდამ იყავი.

შენს ნამგზავრ სულში რაღაც იცვლება,
ხორცდება თითქოს იმის წყალობით,
რომ ყურებისას ისევ იქითკენ,
იყურებოდი საითაც გუშინ,
დღეს, ამწეების ნაცვლად, ფიცრების
წილ, მაგნოლიებს და ლურჯ ზღვას ხედავ.

მაგრამ ზღვა რაა ბოლოს და ბოლოს!
და, ვაგონიდან ახალგადმოსულს,
თითქოს უკანვე აბრუნდე გინდა.
ან თითქოს უფრო ქვად იქცეოდი,
რომ სადმე აქვე დაგედო ბინა.
ლიანდაგების უსახურ ქვებში.
უხმოდ. უვადოდ. ერთ-ერთ ქვასავით.

განცდა ხავერდისაგან

არისტოკრატია: წვა _ არავითარი.
ყალბი მიმოხრანი და ყალბი ტონები.
იკრიბებიან კონცერტზე მდიდარი
ბატონები და ქალბატონები.
შოპენს დაუკრავს
ცნობილი ემიგრანტი,
კუშტად მომზირალი,
თავმომწონედ ზანტი.
სამშობლოს ქებისას
აღგზნებულ ენამჭევრს,
დაკვრის დროს კლავიში
მაინც შეეშლება,
მაგრამ გადარჩება,
მაგრამ ეშველება,
რადგანაც შეცდომას
ვერავინ შეამჩნევს...

როცა დამთავრდება უეცრად კონცერტი
და დაბრუნდებიან „იქიდან“ „აქეთ“,
პიანისტს ესვრიან ემოციების ხორცმეტებს
ხანგრძლივი მქუხარე ტაშისკვრის სახით.
შემდეგ უნაყოფო მოხდება გაცნობები _
შოპენით სულების ხანმოკლე ანთებით.
ერთმანეთს შეხვდებიან ძველი ნაცნობებიც:
„ერთად წავიდეთ. თქვენც იქით ხომ?
სხვა როგორ ბრძანდებით?
სხვა როგორ გიკითხოთ?“

...შხამით ივსება ბნელი, მოწყენილი,
ცარიელი დარბაზი: სივრცე ნატორია
უსწორო ბგერით. დამპალი კონსერვივით
იბერება, ღრჭიალებს კონსერვატორია.

გათენების აღწერა

მზე დაიღვარა მიწის სახეზე
ათას ვარდისფერ მდინარესავით.
მიწის რომ არის მზე ნათესავი,
ამის სათქმელად დილა გაქეზებს.
ვინც ჩუქნის ნათელს, იგი არ ითვლის
მისაცემ სხივებს, გასანათებელ
საგნამდე მანძილს, მტკავლებს, შავეთის
ძალებს. ო, ზუსტად ასე ბადებენ
ომის დროს ბავშვებს! ასე იწონებს
თავს სიყვარული და კვლავ გვენდობა
და კვლავაც გვავსებს, რათა თვითონაც
აივსოს ჩვენით. ასე თენდება.
ჩიბუხს უკიდებს მწყემსი უზმოზე,
და მისი მზერა ველებს ევლება...
კურთხეულ იყოს მიწის ფუსფუსი
და ცის კამარის შეურხევლობა!
შუქი, მცოცავი ფოთლებზე, მთებზე,
სამოთხის ნახვის იმედს იძლევა,
იღვიძებს წყალი და წყალში _ თევზი,
და ეს გაბმული გამოფხიზლება
თვლის საძინებლებს, როგორც ამინი.
ასე ეცემა წყვდიადს თავზარი.
ყოფიერების ნაკვთებს ხაზავენ
სხივები, წყალში მოკამკამენი.



ას ერთი სიტყვა ქალაქისადმი

ბავშვობის მეგობრებს, სიყვარულით

ქალაქი არც ისე დიდია. ქალაქი
დგას. მერე ინგრევა. ერთგვარად იწვიან:
ქალაქში _ ცხოვრება, ტაფაზე _ კარაქი.
ხმამ უთვისტომობა ქალაქში იწვნია.

ქალაქის მგზავრი ვარ და მუდამ, თავზევით,
ვგრძნობ მიცვალებულებს, ჩასული მეტროში.
ამ ქალაქს აიღებ უბრალო დაზვერვით.
აქ მხოლოდ ქარია დროშაც და მედროშეც.

მომრგვალო, ოთხკუთხა, სამკუთხა კეფიან
გამვლელთა შუბლებზე ბედი და ოფლია.
ქალაქის ფარგლებში თანდათან დგებიან
სოფელი, მეორე ქალაქი, მსოფლიო.

ქალაქს კვეთს მდინარე. ის ამბობს ანდაზებს.
მის გაღმა არვინ წუხს ქალაქის აქეთა
ნაწილში გაჩენილ სენსა თუ ხანძარზე...
ქალაქი ძვლებზე დგას ძველ მოქალაქეთა.

ქალაქის მგზავრი ვარ. ჩავუვლი მოედანს
და ვივლი ბოლომდე _ წაქცეულ მუხამდე.
მაგრამ, რომც არ იყოს ჩიხი, რას მოიტანს
კარგს წასვლა იქიდან, სადაც გსურს უყვარდე.

არაერთხელ გაგონილი

მე ვარ სიჩუმე, და მე ვისმენ საფლავთა ბღავილს,
შეყვარებულთა აჩრდილების სევდიან მღერას.
ჩემში ნაპირზე გამობმული ტივტივებს ნავი,
რომელიც, ალბათ, დაავიწყდა ამქვეყნად ყველას.
ჩემში გედები იღერებენ ყელს და თვალები
რჩებიან ხოლმე, დახუჭულნი, თავის ამარა.
ჩემში წერია სახელები, წლები, „არები“
მათი, ვინც იყო და ახლაა ჩემი ამალა.
ყველა გინება, ყველა ტყვია, რასაც ისვრიან
და რასაც ბედზე თუ გაექცა ესა თუ ისა,
ყველა გინება, ყველა ტყვია, რასაც ისვრიან,
ჩემში პოულობს შეუცნობელს თავისთვის მიზანს.
ნივთს და მტვერს შორის არც დრო არის, არც არჩევანი,
და ზენივთებად გადაქცევის წყურვილი მტვერთა _
მე ვარ მდუმარე ჩანასახის ავანჩავანი,
ბნელ სინესტეში რომ თავსდება ცხედართან ერთად.
ჩემში აზრია საბოლოო ყოვლის შესახებ,
რომელსაც სიტყვის გარსში ყოფნა სულ არ სჭირდება.
თუმცა გაქცევა უნდა ჩემგან ყველა შესაკრებს,
მაინც ჯამი ვარ მათი. თუმცა დამგმეს ჩიტებმა,
ადამიანებს სასწაული ჩემითვე უკვირთ.
თუმცა დარბაზმა მხოლოდ წუთით მცნო და დამიცვა,
ჩემში ხსოვნაა საუკუნო. თუმც მმტრობს მზის შუქი,
მტრად ვერ აღვიქვამ და ვპასუხობ შუქით მთვარისა.
სანამ მუსიკა გაჩნდებოდა, სახეს ვიძენდი,
და ახლა თუმცა შარშანდელი მიცავს ბუზიღა,
თვითონ მუსიკა სიჩუმეა, მაგრამ ისეთი,
რომელშიც აღარ შეიძლება ჟღერდეს მუსიკა.
რა შუაში ვარ? ანდა ჩემგან რა ხსნას ელიან?
როცა ყოველი აღებს პირს და ჩემში ინთქმება.
მხოლოდ ლოცვაა ერთადერთი ხმა, თუ წრფელია.
მაშინაც, როცა საგანგებოდ ჩემში ითქმება.
და, ბედნიერი, მე ვტიროდი, რად არ მეტირა,
როდესაც მივხვდი, ღმერთთან ერთად შენ მეც რომ მაქებ,
ჩემი და ლოცვის გადაკვეთის დიდო წერტილო
ჩემ შუაგულში მდგომი კაცის მლოცველო ბაგევ.
მხოლოდ ლოცვაა უტყუარი ხმა, ხმა საჩემო.
განგაშის ზარი ამაოა და არ ღირს რეკვად.
მე ვარ სიჩუმე. მე ვარ თქვენი ღამის სიჩუმე.
თქვენ ვინც გენებოთ ის იყავით. რაც გინდათ გერქვათ.

(ფარდების იქიდან მზე მოჩანს, ბრწყინვალე...)


ფარდების იქიდან მზე მოჩანს, ბრწყინვალე.
ქუჩაში ზურმუხტის წვიმაა, მსხვილი და
ძალიან ცივი და რა ვიცი. ცხვირიდან
სისხლი მდის: მხურვალე ფიქრების მყინვარზე
შუბლებით შევასკდით მე და მზე ერთმანეთს.
მზეა, და იგრძნობა სპლინი და სასპენსი
კილოში, აქამდე საამო სასმენში.
მზეა და ტკივილი, რომელიც ნეტარებს.
მზეა და თვალებში ნულები, იქსები,
და ვფიქრობ, ნახევრად გონებამიხდილი,
რომ, თუკი ხმელეთზე ბოლომდე მიგდიე,
ქალთევზად იქცევი, ქალთევზად იქცევი.

ნუ დაბრუნდები ქალაქში, თუ გაეცალე ერთხელ...)

ნუ დაბრუნდები ქალაქში, თუ გაეცალე ერთხელ.
თავისი სახით პირვანდლით წარმოგდგომია ხეტყე.
მისაფურთხია სახლების ხრო. კი, ძნელად: ერთ-ერთში გაჩნდი.
მაგრამ იარე მათ შორის შენ და ჰგავდი შენ შენსავ აჩრდილს.

ნუ დაბრუნდები ქალაქში. უბრალოდ ვითომ არ გახსოვს
გზა და, უვადოდ გზაკვალდაქსაქსულს,
სხვა არაფერი დაგრჩენია, გარდა ჯირკზე ჯდომისა წყვდიადში.
თვითონ გაგიშვა ქალაქმა. მუდამ ზედმეტად მიაჩნდი.

ნუ დაბრუნდები ქალაქში. ჰე, სხვა რამ ირგუნე ხვედრი!
თუ სითამამე არ გყოფნის, მწარეს ნურავის ჰყვედრი.
სჯობს მაყვლისფერთა ფუჭად ცქერას, რომ ჭამდე მინდორში მაყვალს.
ნუ დაბრუნდები ქალაქში. ნურც სოფლისაკენ წახვალ.

შეეხე ნაზად ბალახს, ხეებს, ფოთლებს. ფრთხილად, ნაზადვე
ცოტცოტაობით ბოლომდე გაზავდი
მწვანეში არემარისა, ილხინე, დატკბი თავბრუთი
კმაყოფილების განცდისგან, შვებისგან, რომ აღარ დაბრუნდი.

2006

ჩვენს მკვდარ სხეულებს – საბოლოოდ ამას განვიცდი..

ჩვენს მკვდარ სხეულებს – საბოლოოდ ამას განვიცდი –
მიწას სხვადასხვა მესაფლავის ბარი მიაყრის.
გადაგვიფრინა ბედმა ისე, როგორც თავისთვის
მიმფრენმა წერომ.
მწამს სასწაული, თუმც არც მე ვარ მოხდენის შემძლე
და არც შენა ხარ... შავი მიხაკის
დამჭკნარ ფურცლებად მიბრუნდება კოცნები, შენზე
დავტოვე მე რომ.

წამოგიქროლებს ზოგჯერ ქარი, და ის შენ განგბანს:
შენს სულს გარშემო კივილით ურბენს.
ამქვეყნად ჩემსას თუ ვინმესგან მოისმენ ამბავს,
მისგან მოისმენ.
მზე გამოვიდა ღრუბლებიდან, ისევ შევიდა.
და წმინდანივით ავცქერი ღრუბლებს,
რომლებს მიღმაღა თუ შევხვდებით ამიერიდან
კიდევ როდისმე.

დრო კი, რომელიც წასასვლელად იყო მოსული
და ციმციმებდა იისფერ ოქროდ,
ის დრო, რომელსაც შემოჰკვროდი და ჯადოსნური
სივრცით მოსავდი,
უკვე იმდენად განმეშორა, ვეჭვობ, ადევნოს
თვალყური მაინც, თანდათან როგორ
ენაცვლებიან: მტვერი – ჰაერს, ხავსი – შადრევანს,
შენს თავს – მოცარტი.

ბირთვული იარაღის იავნანა

ის განისვენებს სიბნელეში,
დანაღმული ველებითა და
მავთულის ღობურებით გარემოცული.
მას სძინავს და ძილში ჩურჩულით მღერის:

რა კარგია ძილი, რა კარგია უწყვეტი ძილი.
რა კარგია, როცა სულ გძინავს, მაგრამ არსებობ.
რა კარგია, არავინ რომ არ გიფრთხობს ძილს და
შენც, მოშვებული, არავის უტევ.

მსოფლიოვ, ნუთუ არ მოგწყინდა
შენი ფხიზლობის უთავბოლო ამბავი?
ნუთუ საერთოდ არ მოგბეზრდა აქამდე თავი
შენი ზედაპირული სწრაფვებითა
და გონებაჩლუნგის თავდაჯერებით?
შენი ევოლუციის თეორიებითა
და სასაფლაოს მცენარეულობით?
შენი გაუპატიურებული მორალითა
და ნაპატივები უსამართლობით?
შენი ადამიანის უფლებების დეკლარაციებით,
როცა ადამიანები ადამიანები აღარ არიან?
შენი ნარჩენებით, რომლებშიაც უფრო ვლინდები,
ვიდრე იმაში, რაც მათ ტოვებს?
შენი ვნებიანი მასობრივი არეულობებითა
და იძულებითი საზოგადოებრივი წესრიგებით?
შენი ხელიხეჩაკიდებული ომებითა და მშვიდობებით?
შენი ტერორიზმისა და მასთან ბრძოლის ტანდემით?
შენი არქეოლოგიური ძიებებით ჭეშმარიტების?
შენი იმდენივე ნაბიჯით უკან, რამდენითაც წინ?
შენი უსიცოცხლო ოფისებითა და მყრალი საროსკიპოებით?
შენი სათამაშო ბიზნესითა და ნარკოვაჭრობით?
შენი სისხლზე აშენებული სასახლეებით?
შენი უსახლკარო ბავშვებითა და უარყოფილი მოხუცებით?
შენი სიხარულით იქ, სადაც სიხარულის საფუძველი არაა?
შენი ცხვირმოუხოცავი ბელადებით?
შენი სამგლოვიარო მესებითა და საკლუბო მუსიკით?
შენი სულელური გამოხტომებით უსასრულობაში?
შენი ვენერული დაავადებებითა და ვახტიორის სინდრომით?
შენი არარაობის პატივმოყვარეობით?
შენი ვერცხლისმოყვარე სასულიერო პირებით?
შენი გენიოსსა და ბრბოს შორის გაუგებრობებით?
შენი რობინზონადებად ტრანსფორმირებული ოდისეებით?
შენი უქმი ლაბორატორიებითა და ლაბირინთებით?
შენი აბლაბუდებიანი საკუჭნაოებითა და სარდაფებით?
შენი წრეზე მატარებელი ხიდებითა და ავტოსტრადებით?
შენი არსადმიმყვანი გზებითა და გვირაბებით?
შენი დაბინძურებული წყლითა და ამტვერებული ხმელეთით?
შენი შხამიანი გველებითა და მათი მწვრთნელებით?
შენი მუზეუმებად გადაკეთებული სასაკლაოებით?
შენი ცვალებადი ტრანსპარანტებითა და სარეკლამო აბრებით?
შენი დაგეგმილი და სპონტანური მკვლელობებით?
შენი გათეთრებული და გაუთეთრებელი ფულით?
შენი სამარცხვინო შეჯიბრებებითა და ტაკიმასხარაობებით?
შენი უბადრუკი იერარქიებითა და სუბორდინაციებით?
შენი კურიოზული კლასიფიკაციებითა და დიფერენცირებებით?
შენი გახუნებული იარლიყებითა და ფუყე სიმბოლოებით?
შენი იმთავითვე კოტრი ბანკებითა და კომპანიებით?
შენი წარმავალი ბრენდებითა და ნოუ-ჰაუებით?
შენი მიზნით გამართლებული საშუალებებით?
შენი დამსხვრეული და დაუმსხვრეველი კერპებით?
შენი ხსოვნის დღეებითა და სკლეროზით?
შენი შავი კვადრატით დასრულებული პართენონით?
შენი კომიკური პროგნოზებითა და საექსპერტო შეფასებებით?
შენი უაზრო აღლუმებითა და საპროტესტო აქციებით?
შენი ხმაჩახლეჩილი მიკროფონებითა და მეგაფონებით?
შენი დაზვერვის სამსახურებითა და ჯაშუშობით?
შენი კონსპირაციულობითა და სულმოკლეობით?
შენი ტატუირებული ბარძაყებითა და კოჭებით?
შენი გახვრეტილი ძუძუსთავებითა და გენიტალიებით?
შენი პირში კევითა და ცხვირში ჟღვინტით?
შენი დროსტარებებითა და დროის ფასის ცოდნით?
შენი უმიზნო ლაშქრობებითა და კარვის დადგმებით?
შენი ყოველ ნაბიჯზე ალკოჰოლითა და თამბაქოთი?
შენი ანაშისა და ოპიუმის ტრიუმფით?
შენი შპრიცებიანი და ნარწყევებიანი სადარბაზოებით?
შენი სრიალა პოდიუმებითა და გადასაღები მოედნებით?
შენი ფოტოკამერებითა და დაყენებული გამოხედვებით?
შენი პრიალა ჟურნალებითა და საპნის ოპერებით?
შენი კარტოფილი ფრითა და პასტა კარბონარათი?
შენი კატლეტებითა და ბიფშტექსებით?
შენი ლოკოკინას წვნიანებითა და მამლებით ღვინოში?
შენი მოშუშული კალმარებითა და შემწვარი ლანგუსტებით?
შენი ბლანმანჟეთი და რაჰათ-ლუქუმით?
შენი კოქტეილებით `მარგარიტა~ და `სექსი პლაჟზე~?
შენი აბეზარი აგიტაციებითა და სტრიპტიზებით?
შენი ურთიერთგამომრიცხავი სიბრძნეებით?
შენი ფრთიანი გამონათქვამებით,
ღამურებივით რომ დაგფარფატებენ?..

აი, მე მძინავს და შენს ფხიზლობას ჩემი ძილი მირჩევნია.
არ გამაღვიძო, მსოფლიოვ, არ გატეხო ჩემი ნეტარი ძილი.
მეძინება, დაღლილი ვარ.
არსებობა დაღლაა, მაშინაც კი, როცა სულ გძინავს.
არ გამაღვიძო, ძალიან გთხოვ, არ გამაღვიძო.
მომიწექი. დაიძინე ჩემთან ერთად.
ჩამეხუტე და დაიძინე.

გამოთხოვება ადამთან

იმ ვაშლს მოგცემენ და, ბნელის მჯობნელს,
გეტყვიან ჩემზე: „რადგან აგვრია,
კვალიც არ დარჩა აქ მისი ყოფნის.
ეს ერთადერთი სახსოვარია~.

ნეტავი ვინმე ისეთი შეგრთონ,
რომ მგავდეს სახით და ნება დაგრთოს,
ერთხანს მიყურო, მიმავალს შენგან,
კრულს, თმაგაწეწილს, საშინლად მარტოს.

მე დავუყვები ციცაბო დაღმართს.
მე ღმერთი უკვე არც როდის შემქმნის.
აი სიმღერა იმ შენი ალბათ
ზედმეტი ნეკნის.

2004

კედლის ცეკვა

ავეჯი აბრკოლებს, გასაქანს არ აძლევს ბინაში სინესტეს.
აპრილი მთლიანად უკანვე წაიღეს მდუმარე მერცხლებმა.
უბერავს ორპირი დაბნეულ ნაყოფად ფანჯრების ინცესტის.
უკაცურ ოთახებს უსულო საგნების ქავილი ეწყებათ.

ობოლი სადგომი კუთხეში მიყუჟულ ქალსავით კანკალებს,
რომელიც, ვისაც კი არ დაზარებია, სუყველამ იხმარა.
არავინ მიჰყვება აქედან წასული ცხოვრების ნაკვალევს,
ცხოვრების, უკვე რომ არც კედლებს გამოღმა და არც მათ მიღმაა.

კარადის უჯრებში წრიალებს ძველმანთა დახშული ხავილი,
ისე, რომ აცქვეტდა პინჩერი ყურებს და კარადას დაჰყეფდა.
პატარა ვაზაში ნელ-ნელა ფესვს იდგამს დამჭკნარი ყვავილი.
ძალიან შორსაა, ძალიან შორსაა ცხოვრება აქედან.

არავინ აჰყურებს ამაო ფანჯრიდან ზეციურ კარჭაპებს.
კარს იქით ბაქანზე თითქოსდა ხორცს წვავენ დაღლილი კელტები.
ყირაზე დამდგარი, ბინაში სიჩუმე თავის თავს აჭარბებს.
ოთახთა ბინდბუნდში ჭაღარა წყვილებად ცეკვავენ კედლები.

საყვარლის გახდის გამო

შენ იხდი ტანთ, და საუკუნის გახდას ვესწრები.
მინავლებული ბედისწერის ღვივდება ღველფი.
აკვარიუმში ხტუნაობენ ოქროს თევზები.
კედლის რუკაზე შრიალებენ ცისფერი ზღვები.
სართულებს შორის, ცარიელი, მიმოდის ლიფტი.
და შენი ტანის ნატიფობას ესწრაფვის შრიფტი.

შენ იხდი ტანთ და ჩემს აქამდე მოწყენილ თვალებს
თითქოს ძეგლს უდგამ, თვითონაც რომ არ იცი, ისე.
რისთვის? ისინი ვერ ნახავენ, თუ როგორ გალევს
თავის გასავლელს ყოველივე ყალბი და მქისე.
და მხოლოდ ერთში თუ მიუძღვით მცირედი ღვაწლი:
მათში არასდროს აღბეჭდილა რისხვა და ღვარძლი.

შენ იხდი ტანთ, და არა დენი, არამედ სისხლი,
სისხლი მოძრაობს სადენებში კედლების მიღმა,
მოტკბო-მომლაშო, ალისფერი, ნამდვილი, მკვირცხლი.
ვისაც შეეძლო სამოსელთა ასეთი მიყრა
ლამის ემღერა კინოლენტზე, როგორც არია,
ის რეჟისორი, სამწუხაროდ, უკვე მკვდარია.

იხდი, და მაღლა თაროებზე წიგნები – ნაშთი
უწინდელ დროთა – იმ ამბებად ჩნდებიან, მათში,
აი, საკუთრივ ამ აწმყოსთვის რომ აისახა.
და ვინც მაგონებს ამა ქვეყნად მოსვლამდე ნანახ
მშვენიერებას (ვერ ვიგონებ მე თვითონ რახან)
და უკვდავებას ვინც მიქადის, სწორედ ისა ხარ.

იხდი, და რაღაც წვეთოვანი, ფაქიზი გზებით
ჩემში შემოდის, საკადრისად რაც ჯერ ვინ აქო,
რასაც საკადრისს ვერც აღუვლენ, განფენილს ზევით.
ვგრძნობ მე იმ მხარეს. წამი მინდა, რომ დავინახო
და იქ აღმოვჩნდე... არ მეძლევა. გარბის. ვერ მიცდის.
წამი მაკლდება, საყვარელო, უკვდავებისთვის.

იხდი, და თითქოს ტოვებენო ტაძარს თათრები.
გარეთ ხეებზე ფრინველების მძაფრი თათბირი
დუნდება, წყდება. არც კეთილი და არც მრისხანე
ხმა აღარ ისმის გარემოსი. აღარც მანქანებს
გააქვთ გუგუნი. სასწაული ტკბილად ახანებს.
მის მოლოდინში ფეხს იკიდებს სრული სიწყნარე.

დღე იჭვრიტება ფანჯარაში, როგორც მნათობი,
და, თბილ მინაზე შუბლმიდებულს, თანდათანობით
გამოეკვეთა პირისახე. ყველა შფოთვა კი
თოვლივით გადნა, ბურუსივით მიმოიფანტა.
შენ იხდი ტანზე და ირხევი, როგორც ინფანტა.
და თითქოს მთელი სამყაროა ერთი ოთახი.

აგერ მთლიანად გახდილი ხარ! და უკეთესად
ჩამდის ჰაერი. არაფერს გთხოვ, გარდა ერთისა –
აქ, აქ დავრჩები, რომ დღედაღამ ვიფხიზლო და ამ
ჭერქვეშ დამესვას მერე ბოლოს სიკვდილის დაღი.
სხვენი სამოთხედ გარდაქმნილა. სარდაფის ცდა კი,
ცდა ჯოჯოხეთად აგზნებისა, ამაო ცდაა.

2006

სიზმარი
ფითრდება არე. ნელდება წამი ჩქარი.
ბაქანზე თოვს, და გვირაბში დაქრის ქარი.

რელსებზე ვწევართ. რელსებზე ცივზე ვწევართ.
ბაქანზე მდგომებს ვუყურებთ ცოტა ცერად.

მეკვრები მკერდით, ბოქვენით. მე კი გკოცნი.
გონზე ვართ, მაგრამ... სხვებისთვის არ ვართ გონზე.

რელსებზე ვწევართ. ვაწევართ ერთად რელსებს.
ესაა ჩვენი `პლაცკარტიც~, ჩვენი `ესვე~-ც.

რელსებზე ვწევართ (ბაქანზე დგომით იწყენ).
ვაგონთა წყება მიგორავს აღმა – ცისკენ.

სიმღერები დაწყვეტილი სიმებისათვის

მთავრის თქმა თურმე ვერ შევძელი შენთვის, და ბედი
გაღიზიანდა, გადაფითრდა, გახდა მტარვალი...
ძვირფასო, შენთან მინდა-მეთქი... ამაზე მეტი,
მართლა არ ვიცი, რაღა მეთქვა, მაგრამ მთავარი

მაინც ვერ მითქვამს, როგორც ვხედავ, და ამჯერადაც
ვერ ვაბამ თავს და ვფრუსტრირდები, სრულ ჩიხს მიმხვდარი,
რადგან მეგონა, მოვახერხე, გულით მჯეროდა...
რა გამოვიდა, მთავარი თუ ვეღარ გითხარი.

დავცქერი სიტყვებს და ვმკითხაობ მათზე ყოველდღე,
როგორც შტერდება პატიმარი და შლის პასიანსს.
ნუთუ ყველაზე არსებითი ვერ ამოვღერღე
და ჩემს უწრფელეს `შენთან მინდა~-ს ჩალის ფასი აქვს.

ნეტავ ასეთი რა სიტყვები დამრჩა უთქმელი?
რომ ნათქვამისთვის ელვა-კრთომა, სმენის მპარავი,
ვერ მიმიცია მათ გარეშე. შევიკურთხებდი,
რადგან თავს ვიმტვრევ, თავს ზემოთ კი ძალა არ არი.

ალბათ, დროცაა დამნაშავე: ცრიცა ოცნება
და თავის საზომ ერთეულებს, როგორც კრაზანებს,
ჩანასახშივე ახშობინა, რისი მოსმენაც
თურმე ყოველგვარ ჭორს გერჩივნა ამ ქვეყანაზე.

მართალსაც. ჰოდა, ვიმედოვნებ, როცა მოვკვდები,
შენს ატმოსფეროს, სადაც ჩემმა ვეღარ შეასწრო,
მოღრუბლულობაც გაუხდება მოსალოდნელი
და ნალექების შეექნება მოსვლაც შესაძლო.

მაგრამ უფრთხიან მომდევნოებს წინა წუთები
და, სევდისაგან ის იმედი რაც გინდ მიცავდეს,
დროის უწყვეტელ მსვლელობასთან ერთად ვრწმუნდები,
რომ ვქმნი სიმღერებს დაწყვეტილი სიმებისათვის.

სონეტი

მე ეს მხვდა წილად – გავურბოდე თავსა და მილეთს
და ცხადად ვგრძნობდე, აფრასავით გაშლილი სიო
როგორ მიაფრენს ზღვის ტალღებში მანკიერ ხმელეთს.
მე ეს მხვდა წილად – თოლიების ვუსმინო წიოკს
და დავაკვირდე, არემარე, რომელიც მილეწ-
მოლეწა ქარმა, რანაირად წარმოთქვამს: „ვძრწი“-ო.

მე ეს მხვდა წილად – სიჩუმეში თამბაქო ვწიო
და შენ გიცქირო, თვით მიცქერი სანამ, და მერეც.

მე სინამდვილე არც მახარებს და არც მაღონებს.
გულს არ გიჩუყებ და არ მივდევ დაძრულ ვაგონებს,
თუმცაღა გრძნობა მეტისმეტად მაწვება ყელში.
ვაგზლის ცივ მერხზე მოვთავსდები და ზოგ უზაკველ
ფიქრს გავამჟღავნებ გვერდით მჯდომთან ვინმესთან, ელჩი
სულ სხვა ქვეყნისა, რომ არაა არც ერთ რუკაზე.

2005

ღამმები

ყველაფერი უცნობი
კარგად დავიწყებული ნაცნობია.
ყველაფერი ნაცნობი კი –
ცუდად დავიწყებული უცნობი.
მაინც ვერ ვამბობ,
აბსურდის რომელი ნაწილი მომწონს უფრო –
ჭკუასთან ახლოს მყოფი
თუ აბსურდის შემცველი.
წვიმს. სველდება ჩემი ფანჯარაში გაყოფილი ხელი.
სველდება წვიმისათვის მიშვერილი ჩემი სახე.

ვწვები. თვალს ვხუჭავ. ასამდე ვითვლი.
დახშულ თვალებზე სინამდვილე წკიპურტებს მირტყამს.
ასეთი ძილი თავის მოტყუებაა,
შიგნიდან ცქერა საკუთარი ქუთუთოების,
რომლებსაც ოდნავადაც არ დავუშვებდი,
ყოველნაირად დავიმაგრებდი,
რანაირადაც კი შესაძლებელი იქნებოდა,
ოღონდაც, შენში დაბუდებულს,
შენი ქუთუთოებისთვის მაცქერინა შიგნითა მხრიდან.

ახირებულ ოცნებასაც აქვს არსებობის უფლება.
უფლებასაც აქვს უფლება
არსებობის უფლება იყოს ახირებული ოცნებისთვის.
და ცნობიერება ისე ჯანჯღარებს,
როგორც ჩამოწერილი პიანინო
ძველი სატვირთო მანქანის ძარაზე.

ყველა ღამეს თავისი დღე მოჰყვება და პირიქით.
ამ წრებრუნვაში რანაირად გინდა იცხოვრო?
კარებია ერთადერთი გასასვლელი,
და შესასვლელიც იგივე კარებია.
ადამიანია შესაყვარებელი,
და გულიც ადამიანზეა ასაყრელი.
სიტყვებია, რაც უნდა ითქვას და დაიწეროს,
და ისევ სიტყვებია, რისი თქმაც და დაწერაც არ ღირს.

იმდენად არ მძინავს,
რომ თითქოს განა მხოლოდ ფხიზლად ვარ,
არამედ, თვალღია,
კვლავ და კვლავ ვახელ თვალებს,
მღვიძარი, ისევ და ისევ ვიღვიძებ.
ღამე უკანვე იღებს ჩემგან თავის სათვალეს
და გულდასმით ათვალიერებს,
როგორც შეშმუშნილი გამყიდველი,
რომელსაც წუნდებული საქონელი დაუბრუნეს.

სინამდვილე იმ დაფასავითაა,
რომელზედაც, ბაბთიანსა და წინსაფრიანს,
პირველ კლასში ასოები და ციფრები გამოგყავდა
და მერე შლიდი ხელით ცარცს და რჩებოდა ზოგან.

ღამის აკორდები ზღვისპირეთში

თვალი, რომელიც ვერ გპოულობს, ქვასავით ხდება
და ურჩევნია ზღვის ფსკერზე დება.
არასდროს? ნება

შენია. მაშინ წაირღვნება ცრემლის ღვარცოფით.
სუნთქვის როგორღაც მაინც განმგრძობი,
შენთან ნაღრძობი

ტვინით ვწერ ახლაც, და დროებამ შემბოჭა, ვიწრომ.
მე საუკუნეს ხიჭვივით ვიძრობ!
მე ვიცი ის, რომ,

ათასებისთვის ურგები და შეუმჩნეველი,
ერთს მაინც ვარგებ როგორც მრჩეველი,
როცა ჩივილი

იქნება ჭვალი სადღაც სხეულს გარეშე, მიღმა.
სხდომა მიზეზის ძიებას მიჰყვა...
იცისო ჩიყვმა,

დააბრახუნა კათედრიდან ბოლოს ვიღაცამ.
ბუნებისმეტყველს, რაც რომ იღვაწა,
რაც რომ ვირკაცა

გამოიყვანა, რაც აცივა ბუნებით ცხელი
და, გზის არმცოდნემ, იძახა `ჰერი~,
ეყოფა... ხელი,

რომელიც წელზე ვერ გეხვევა, ტანზე კიდია,
როგორც რომ ტვინზე – უქმი იდეა.
უფრო კიდეა

ყოფნისა მისი გააზრება, ვიდრე სათავე.
სადაა ყოფნა. დარჩეს სადავე.
მისი სადავე

ვის ხელშიცაა დასაბამით, მან იცის უკეთ,
თუ რა დროს გვექცეს ჯერ არა უკვედ.
ვზივარ და ვუკვეთ

შუა ივლისში ღამის ბარში რაღაცა ღვინოს,
რათა სიმწარემ ცოტათი ივნოს,
და მინდა ჯინოს

მუსიკის სმენა, სხვა არაფრის სმენა არ მინდა...
წვეთავს სიმწარე მთვარის ქარვიდან,
არ ჩანს არვინ, და

ტორტმანებს პონტო, მზით დამწვარი, ბორგავს, მკურნალობს,
აწყდება ნაპირს და ძველ ბუნგალოს
რისხავს, უგალობს.

ჰოდა, სამყარო ვარსკვლავია კაშკაშა თვითვე,
ბოლო იმათში, ღამ-ღამე თითით
ცაზე რომ ითვლი.

ბოლო! და თუმცა ბევრ მის უბანს ჯერ ისევ დიდხანს
დაფარავს ჩრდილით მრავალი კითხვა,
მე მინდა გითხრა,

რომ სიყვარული მისი ბაკმი, მისი ქიმია
და იმგვარადვე (გამიღიმია)
არის ქიმია,

როგორც ჩქაფუნობს და ისმება ფორმულა წყლისა;
უბრალოდ მაღლა არ გთვლიან ღირსად,
რომ მხოლოდ ის სვა.

ჩვენც, ჰე, ბოლომდე ღირსნი გავხდეთ, ღირსნი იმისა,
რის გამოც ღამემ ვერ მიგვითვისა!
მოდი, თილისმად

გული ვატაროთ საკუთარი, და განშორებას –
მინორს – მოუწევს ბოლოს სწორება:
გამაჟორება.

ბნელი ღამეა. მე სიბნელეს რითმებით ვცხრილავ.
დაე, დაიწვას ის, როგორც რცხილა!..
ძვირფასო ხილვავ,

ვერ წარმოიდგენ, დემონები როგორ ხვრინავენ.
სასტუმროს ჰოლში ყუჩობს დივანი.
ვერგამყინავი,

ყოველწამ გარე სამყაროზე ფიქრის ამარა,
თავის მინიან კარს წარამარა
აღებს არარა,

და – რა კარგია! – აბრაც არ ჭრის: „შესვლა უფასო“.
ვივატ, თუ გინდა, შენგან – დობასა,
ჩემგან – ძმობასო!

2004

ღაღადისი

ამაწერინე ცა. უსასრულობა სტვენს. მიწა ყარს.
ამაწერინე ცა, ამოეფარა რომელიც ქარს.
მატერიაა ის, სინამდვილეა: ვარსკვლავი, ყრმა...
აგანიერებს თვალს. ქვეყნიერება ძილია ღრმა.
ცარიელია დღე. ამაწერინე ცა. როგორ გთხოვ.
ნებისმიერი. ეს. ყველანაირი შენია ხომ.
იგალობება. ჭექს. საგიჟეთებზე კარვებად დგას.
დაპირებული რბილს, დაღალატებულს დატოვებს რქას.
ვგულმოდგინეობ, ვთხზავ საცქერინებლებს ზევითკენ. ვსვამ
უფრო წყალს შუალედებში, ვიდრემდე ღვინოებს: ამ
მიდამოებში ფშაც წყალნარევია, წანწკარებს ძლივს.
უკავშირდება კვლავ უნაყოფობის მდინარეს ცივს.
ამაწერინე ცა. უმნიშვნელოა, მოხდება სად.
უმნიშვნელოა დრო. გამუდმებულად ვიქნები მზად.
მატერიაა ის. უეჭველია. რადგანაც ჩანს.
დაუვიწყარზე ფიქრს შევადარებდი. უკვდავის კანს.
ყველაფერია იქ. ხოლო აქ – აბოლებული ძნა,
ნამოსახლართა სხლტე, სარეველათი სამოთხის წვნა,
მინერალების ხრო, გამოშიგნული გონების ღრუ,
მიუვალობის ჭდე, უსუსურობის შეგრძნება ყრუ.
ყველაფერია იქ. ბედნიერი ხარ იქ. მხოლოდ იქ.
სიღრმეებიდან ცის, საიქიოდან, წკრიალა „ჭიკ“
მომასმენინე, გთხოვ, ჩიტუნიასი, რომელსაც ხმა
გააკმენდინეს ქვით. ბედნიერება არ მინდა სხვა.
საითკენა აქვს აქ საყურებელი ტეხვრაში მჯდომ
თვალებდაჭყეტილ ბუს? გაშეშებულა ფოთოლი, შტო.
გაფითრებული კლდე ურდულწაგდებულ მღვიმეებს ხსნის.
სადღაც შორს, შორზე შორს მოსახვევია მგლისფერი გზის.
სადღაც შორს, შორზე შორს ყოფიერებას შესცვლია ზნე:
აღარც ხე, აღარც რკო, აღარც რუ, აღარც ქვა, აღარც მე.
გამოსული ვარ ხომ, აყოლილი რომ არ ვიყო ჭორს?
გაუგონარი მახლობლად, გარს, რამენაირად იყავი შორს.
ყველაფერი ხარ შენ. არაფერი ვარ მე. მხოლოდ შენ.
გამოსული ვარ. უცებ. და რა? უმადურობით ვქშენ.
უმადურობით ვყეფ, ვითხოვ მეტს. გამოსული ვარ. კი.
ერთადერთია: თავს უკვდავსაყოფად ვერაფრით ვმკი.
გამოგივედი მყის. წამოვეხურე წუთებს და წლებს.
ერთადერთია: ვგრძნობ, აქაურობა უჩემოდ ძლებს.
ერთადერთია: თაყვანი ცეცხლს მდუმარებამაც სცა.
ამაწერინე ცა.

2004


ჯანელიძე ნუნუ - Janelidze Nunu

ლექსების კრებულიდან
ვითომ ჩემი სიღარიბე
ისეთი რა სავიზიტო ბარათია
სასუფევლისთვის;
ან მდიდარი რითი არის ჩემზე
ცოდვილი,
თუ მის სიმდიდრეს, როგორც მელა
ყურძენს,
შევნატრი, მეც,
სიხარბისგან ნეწყვმორეული;
თანაც, სიმდიდრე – სიღარიბეს
გულით ზომავს თუკი
უფალი.

* * *
კრებულიდან

ღადარში რომ კვერს შეახვევენ
შორს წასულისთვის,
ისე როგორ გადამინახე, ცაო,
ცეცხლისთვის;
ხელს მიხსნი თითქოს და
ფიცისგან მათავისუფლებ,
მაგრამ უფრო ტყვედ და მძევლად
მტოვებ სოფელში.
ღადარში რომ კვერს შეახვევენ
შორს წასულისთვის...

* * *
ერთმა ჩრდილმა უთხრა მეორეს:
მე უფრო დიდი ლერწმის
ჩრდილი ვარ
და უფრო მეტი წილი მაქვს
ქვეყნად.
... თუმც ერთნაირად ორივენი
გაქრნენ საღამოს...

* * *
ვვარცხნი ჩემს ფიქრებს,
ვწნავ და კუდს ვუსკვნი,
და ჩემს ფიქრებს ვათვინიერებ,
რომ არ აჰყვნენ ეშმაკებს და
მათი იერი არ მიიღონ
და მათი არ დაედოთ ფერი.
ვმწყემსავ ჩემს ფიქრებს,
გავაშენე ფიქრის სოფელი,
სადაც ავი ვერ დაიბუდებს.

* * *
გავბოროტდი და თავი შევიძულე
და გველის ძუას გამოვაბი სიტყვები
და ლექსთა სართულებს დავუხშე სარკმლები;
გავბოროტდი და ვეარაკები ცას
მიწით სავსე პირით,
ვარ ენაგასხეპილი,
გავბოროტდი.

* * *

ბევრი ცოცხლად მომიკვდა გულში,
მაგრამ მთლად რომ ვერ გავიმეტე,
ლექსის ჯვრები დავუსვი ფრთხილად,
მოვუნიშნე ადგილი მცირე
ჩემი გულის სასაფლაოზე.

* * *

თუ რამედ მიღირს ჩემი ფიქრის
თავისუფლება,
უნდა გავსუსო სული, უნდა ღრმად
ჩავისუნთქო,
და არვის, არვის დავესესხო
ჭიქა ჰაერსაც.
... თუ რამედ მიღირს ჩემი ფიქრის თავისუფლება...

***
ქვა მან მესროლოს,
ვინაც ჩემზე მართალი იყოს
და მერე მზერა
უსწოროს სიტყვას
...მე კი, გულს მიყრილ ქვებს
განძივით გავუფრთხილდები...

* * *
ერთი დღისათვის ვცხოვრობთ ყველანი,
ერთი ლამაზი გახსენებისთვის:
სიტყვაა ჩვენი სახნავ-სათესი
და ცოდვიანი სულის დასახსნელ
მოსავალს მთელი სიცოცხლე ველით.
ერთი დღისათვის ვცხოვრობთ ყველანი...

* * *
რადგან,
ცოდვა-მადლის ქვითა და კირით,
ვით მამულის ციხე-სიმაგრეს,
საკუთარ თავს აშენებდი მთელი სიცოცხლე
და შიგნიდან აგურივით წვავდი სულს შენსას,
ბევრს ვერაფერს დაგაყვედრის დიდად ვერავინ
და ქედმაღლურად ხელს ვერ წამოგკრავს.

ვაგროვებ ჩემი ფიქრის თავთავებს,
რომ ძნებად შევკრა,
მერე სიფრთხილით გამოვარიდო
წვიმას და ეკალს
მოსავალი ჩემი სულისა
და გულთან ახლოს საიმედოდ
დავაბინავო...
მერე კი, ალბათ, უფრო კარგად შევძლებ
სინანულს...

* * *
.... და დავინანე ყველა სიტყვა,
რაც კი მითქვამს
დაუფიქრებლად,
უგულოდ და გრძნობის გარეშე
და რაც შემეშალა,
ყველაფერი
ვინანე მწარედ;
ვინანე და ჩავაქსოვე
სინანულის სიმღერა
პწკარებს...
...და დავინანე ყველა სიტყვა,
რაც კი მითქვამს
დაუფიქრებლად...

* * *
სიტყვებით ვქსოვდი ჩემს
აბჯარ-ბექთარს,
მინდოდა, რაღაც ახალი
მეთქვა,
მაგრამ გადავყევ ჭირვეულ
სტრიქონს,
ქსოვისას თვალი გამექცა
თითქოს;
...ახლაც გაქცეულ თვალს – სტრიქონს
ვეძებ,
ფანცქალებს გული ჩახლართულ
ბედზე:
რამდენად შევძლებ,
რამდენად შევძლებ...

* * *
ცოტა იმედით და მეტი სევდით
ვოცნებობ დღეზე,
ჩემს ირგვლივ რომ
შეცვლის რაღაცას
და რაღაცით აჯობებს
ამ დღეს;
ჩემი სულის სარკმელს, დაგმანულს.
ცახცახით ვაღებ
და სასოებით ვიყურები წინ,
წარმტაცი სანახებისკენ...
და, ცოტა იმედით და მეტი სევდით,
ვოცნებობ დღეზე,
ჩემს ირგვლივ რომ
შეცვლის რაღაცას...

* * *
მე შენზე სევდაც ახლობელი კაცივით
მიყვარს,
ავადმყოფი დედის ხელივით;
შენთვის თვალებით მაქვს გამხელილი
ამ სევდის სიღრმე
და უსაზღვრო მშვენიერება,
ეს სევდა სხვაა, ის სხვა სევდას
არ შეერევა...
მე შენზე სევდაც ახლობელი კაცივით
მიყვარს,
ავადმყოფი დედის ხელივით...

* * *
ისეთი აღარავინ მეგულება,
უკან რომ მოვიხედო, მოვიძიო
და უკანასკნელი სიტყვა დავაბარო,
ისეთი აღარავინ მეგულება.
ამიტომ ვარ საკუთარ ხელებში
თავჩარგული
და საგონებელს მიცემული
და გამალებით მიცემს გული,
რადგან, ისეთი აღარავინ მეგულება,
უკან რომ მოვიხედო, მოვიძიო და
უკანასკნელი სიტყვა დავაბარო...

* * *
კი, მსურდა შენთვის
სამაგიერო გადამეხადა,
მაგრამ ვერ შევძელ,
გვერდი ვერაფრით ვერ აგიარე,
ვერ დაგემტერე
და როგორც ვერძი,
ვერ დავეტაკე რქებით
შენს ღიმილს...
... და ახლა ჩემში
ფიქრი საშენო,
როგორც მარცვალი
გამთბარი, ჰღვივის...

* * *
ვგრძნობ, როგორ ახალგაზრდავდება
ჩემი გული წლებთან ერთად,
როგორ ფერავს მას სიყვარული
და ცხოვრების გამოცდილება
და აცილებს ჟანგს თანდაყოლილს;
... მამამ ყოვლის იზრუნა ჩემზე,
ჩამახედა საკუთარ სულში
და მაპოვნინა მშვენიერი
ბაღი სიბრძნისა
და მის წიაღში შემალული
ახალგაზრდობა.

* * *
ზეცის კალთებზე ვერა, მაგრამ
ღვიის ტოტებზე მაინც გავაფენ
საშობაო წვიმებივით
ჯერაც თბილ პწკარებს
და ზანზალაკთა შორეულ წკარუნს
მივაყურადებ.

* * *
არც კი იყო ჩემი საქმე
ბნელის მორევა;
ბნელის მომრევი
მოვა მალე
და ფიქრს შორეულს
მოგვიახლოვებს;
არც კი იყო ჩემი საქმე
ბნელის დამხობა,
მე მხოლოდ წვერი წავუხამე
სიტყვას სახოვანს
და ბნელს, კვალხვეულს,
ნაპერწკლები გავაყრევინე...


ჯაყელი კახაბერ - Jayeli Kaxaber

კახაბერ ჯაყელი
ემიგრანტო…!!!

ემიგრანტო მოსერინობ ბულვარზე?
აგიწყვია თითქოს ჰარი-ჰარალე,
ბრძოლის ველი შენ რომ დღეს მიატოვე,
სამშობლოა! ეს სასმისი დაცალე?
მე რქაწითელს უხვად გამოგიგზავნი,
კვლავ ვაზის და ჯვრის რაინდად დავრჩები,
ყურთ ჩამესმის მე ფარების ჟღრიალი,
ველზე გავალთ ჩვენ ქართველთა რაზმები,

და როდესაც გავიმარჯვებთ დიდგორზე,
ნუ იცინი, რად დაკარგე იმედი,
მაშინ იქნებ გაიხსენო სამშობლო,
დიასპორას მიაშურო გინებით…
ემიგრანტო ნაშიერო ქართველთა,
დაბნეულო პარიზით და ფრანკპურტით,
არსად მაქეთ, ერთი ხეც არ დაგირგავს,
მაგრამ პირი გაისველე ნაყოფით,
სამწუხაროდ ტყვეობაში დარჩები,
რადგან თავად დილეგი ხარ თავისა,
ვერ შეიგნე ემიგრანტო საბრალოვ,
მისტერია… ჯვარისა და ვაზისა!

2010 წ.

იელის უნივერსიტეტს

„მე ვასწავლიდი „ჯუნიორს“,
ბუშთა ოჯახის ნაჟურს,
ეხლა თეთრ სახლში დაფუძნდა,
და პროფესორი ახსოვს?“
ასე ამბობდა მოხუცი,
ბრმა პროფესორი დიდი,
როცა ვესტუმრე მე იელს,
მოწიწებით და რიდით!
იელის უნივერსიტეტს,
სრა-სასახლენი ამკობს,
ნევ ჰეივენს დავსახლდი,
მოჰიკანების ახლოს.
იელს ვეწვიე აგვისტოს,
დამწვა ზაფხულმა ცხელმა,
კონეტქტიკუტის მდინარემ,
მოჰიკანების ბედმა,
იელის სული – მისტიკა,
თავის ქალა და ძვლები,
მე ბედისწერამ შემყარა,
ყალყზე მიყენა თმები…

2007 წ.


ყაზბეგი ალექსანდრე - Alexander Kazbegi

ჩემს კალამს

მიყვარხარ, ჩემო კალამო,
არ მოიწყინე წერაო,
გულით მსურს მოგესალამო,
შენი სიწმინდე მჯერაო.
მათ გეტრფი, გრძნობის ალამო,
მტერმა ვერ შეგაჩერაო,
დაჭრილის გულის მალამო,
ჩემი ხარ, ბედისწერაო.
შენ გენაცვლები, კალამო,
სხვაფრივ ხარ მონათლულიო,
გულის წადილი პირდაპირს,
არა გაქვს დამალულიო.
ჰგრძნობ მკვნესავს, იცი მშრომელსა
თვალზედ არ მოსდის ლულიო,
და ხელი ძმურად მიეცი,
შეუსუბუქე წყლულიო.


ჯანაშია ნათია - Janashia Natia


საბავშვო ლექსი - კოკლოზინა


აღარ მინდა ამდენი
სტაფილო და ჭარხალი,
გავიზრდები ისედაც
ღონიერი, მაღალი.
ჩემი ძაღლი გინახავთ?-
ძლიერია, ჭკვიანი.
აბა, ჰკითხეთ თუ უყვარს
ბოსტნეულის წვნიანი?
წუწკი თაგვი რომ გვიმზერს
ცალი თვალით სოროდან,
აბა, ჰკითხეთ, ყოფილა
ერთხელ სტომატოლოგთან?
მე კი მეუბნებიან,
გაიფუჭებ კბილსაო,
თუ ყოველდღე დაკვნიტავ
კანფეტებს და თხილსაო.
ის მაჭამეთ, რაც მიყვარს,
რაც არადსროს მწყინდება,
რა ჯობია, ყელი რომ
ჩამიკოკლოზინდება.