ყურაშვილი ცირა - Kurashvili Cira

წოიო ჩიტი გაავდრებას იტყობინება
woio chiti gaavdrebas ityobineba

ბლის ყვავილებიდან მივაჩივლე:
საავდრო ღრუბელმა დაიპყრო იქ ქართლი
და იმერეთსაც დაფარავს თოვლი.
ველოდი, მეტყოდა - გაგიხმა ნისკარტი,
შე ფრთაგასახმობო, შე კერძო კატის!
ქალმა თქვა: "ამაღამ იქნება სიცივე,
ისეთი სიცივე, დაიწყებს ბუბუნს
მიწა და ყინვის დაიყრის მძივებს.
ნეტავი რას ფიქრობს ბატონი ბუ ფუ?"
იქ ზურმუხტქალაქგარეთ ვილაში
ნაცნობი პოეტი ბუ ფუ ლექსს წერდა:
"ეს გაზაფხული არის მირაჟი,
ორჯერ აყვავდა წელს ქორჩიოტა,
ნეტა ვიცოდე, ფანჯრის მინასთან
წოიო ჩიტი რაზე ჩიოდა?"
მე რას ვჩიოდი, ოღონდ მოჭორეს,
ხშირად ნატრულობს ეს კაცი ბევრ ფულს,
ხომ არ ვკითხავდი - სხვაფრივ მუჭო რექ,
მუზა თუ დაგფრენთ ბატონო ბუ ფუ?
ო, რა კარგია, ამ ქალის ბაღში
უქრთამოდ მერგო ვრცელი ბინები,
რაც მთავარია, ექნებათ ბარტყებს
თავზე საყრელად ვიტამინები.
მე კი მეყოფა კუნწულა ბალი
ან ერთი ცალი ალიბუხარი,
რა მოწყენილი შედის ის ქალი
ოთახში, სადაც დგას ელბუხარი.
ჩემს ნისკარტს დღესაც არ წვეთავს თაფლი
ამაღამ მოთოვს, მოყინავს და...
ფრრრ!..




ყუბანეიშვილი კოტე - Kubaneishvili Kote

წლები უაზრო წრიალში გარბის

წლები უაზრო წრიალში გარბის
ბედიც ზურგიდან მიზანში გესვრის
კარგის გაგებას ნატრულობ ამბის
და ყურში ცუდი ამბები გესმის
ამ ქვეყანაზე დარჩება ხსოვნა
ის ხე იხარებს რომელსაც დარგავ
სულ მუდამ გინდა რაღაცის პოვნა
და წამდაუწუმ ვიღაცას კარგავ.

ჩემი ლექსი გარითმული სტროფია

ჩემი ლექსი გარითმული სტროფია
შაშვს მაგონებს შიშისაგან ანაფრენს
არ დევს შიგნით რთული ფილოსოფია
და საერთოდ არ ამტკიცებს არაფერს
არ გეგონოთ მისტიკა და მაგია
და რადგანაც დრო სულ გარბის არ იცდის
ჩემი ლექსი ჩემი ამხანაგია
ჩემს ტკივილს რომ ჩემთან ერთად განიცდის.

საარჩევნო

საარჩევნო
სან-ფრანცისკოში ზანგები
და ევროპაში ფრანგები
ვისაც უვარგა ჰანგები
არიან ჩემი გამგები
შემომაშველეთ ჩანგები
ხმლისაც არა ვარ ჩამგები
ლექსთა სასახლის ამგები
ხელოვნებასთან დავდგები
არსად არ დავიკარგები
საქმეა სულის სარგები
სიბრძნის მიხმობენ დარგები
ყველას მოგიტყანთ კარგები.

მე წარმოვადგენ სამყაროს ნაწილს

მე წარმოვადგენ სამყაროს ნაწილს
დავცურავ დროში ნამუსის აფრით
ვერ შევედრები ფრენაში არწივს
და ვერც ლომივით ვიკვეხნი ფაფრით
არ მინდა ბაღში ძეგლად რომ დამდგან
დასაფარავად ცარიელ სიბრტყის
ერთი სულელი კაცი ვარ რადგან
ჩვეულებრივი ოსტატი სიტყვის.

ლექსებია ჩემი სულის ცხონება

ლექსებია ჩემი სულის ცხონება
ჩემს ცხოვრებას კვალი რომ დაამჩნია
ლექსებია მთელი ჩემი ქონება
ქვეყანაზე ნაღდი რაც გამაჩნია
ლექსებია ჩემი გულის ტკივილი
თანაც მინდა მათმა წერამ მარჩინოს
ლექსებია ჩემი სულის კივილი
რამაც სიკვდილს უნდა გადამარჩინოს
კარგი ლექსი თითქოს გულ-ღვიძლს ამომთხრის
სიტყვად მოდის გულში ჩუმად ნამალი
ლექსებია გასაღები სამოთხის
ლექსებია უკვდავების წამალი.

ლექსად მინდა აგიღწერო ეს ყოფა

ლექსად მინდა აგიღწერო ეს ყოფა
სურათი რომ დაიხატოს ნათელი
და თუ ნიჭი პოეზიის მეყოფა
ვცადო დავახასიათო ქართველი
თანაც რადგან მჯერა არ ვარ უვიცი
თუკი ვიტყვი გაბედულად სიმართლეს
მითუმეტეს რა ფორმით ვთქვა თუ ვიცი
ბევრ საკითხებს მჯერა მოვფენ სინათლეს
საქართველო არის გამონაკლისი
ძველი როგორც ვაზის წნული გოდორი
არაბების ბუდე გახდა პანკისი
იბომბება ჰაერიდან კოდორი
სახელმწიფო სათავესთან მიმჯდრები
ქვეყნის იღბალს განაგებენ მდიდრები
და საცოდავ არაფრის მქონ ღარიბებს
უწესებენ საარსებო ტარიფებს
ვინც პატრონობს უზარმაზარ ქარხანას
თუმც ამდენ ფულს არც კი იცის რა უყოს
ის არა სცნობს მეგობარს და ამხანაგს
და არ უნდა ვინმეს ლუკმა გაუყოს
გასაჭირის დრო დაუდგათ დღეს მასებს
სახლში სტუმარს ვეღარ ეპატიჟები
საგიჟეთშიც ვერ უხდიან ხელფასებს
და ქუჩაში გამოყარეს გიჟები
მინისტრებიც ვეღარაფრით გამოძღნენ
და ქვეყანა ასეთ ლაფში ჩაძირეს
იმდენს ხედავ ნაირ-ნაირ ნაძირლებს
ვერც მიხვდები რა სოროდან გამოძვრნენ
მეცნიერი აქ ჭამს უნდა ნახო რას
ხელოვანიც ჭირში ცხოვრობს მაგარში
ირგვლივ რამდენს დაინახავ მათხოვარს
ურცხვად როგორ იქექება ნაგავში
თან ისეთი ღმერთმა მოგვცა მთა-ბარი
რომ ჩვენ შრომით მოყვანილი ნაყოფი
იმდენია ირგვლივ სათოხნ-საბარი
იქნებოდა ყველასათვის სამყოფი
ჩვენ კი ჭირი შეგვეყარა რაღაცა
ანუ წოლა მხართეძოზე გვახარებს
და ცხოვრებამ ისე გაგვაზარმაცა
ველოდებით ან დავეძებთ დამხმარებს
ვერიდებით ვიშრომოთ და ვიწვალოთ
სახლში აბა მუქთად ვინ რას მოგვიტანს
ოცნებაში მხოლოდ ფული ვითვალოთ
კიდევ კარგი ღმერთი ამდენს რომ გვიტანს
და არ დასვა ჩვენზე უკვე წერტილი
ორ ზღვას შუა ვყევართ გამოკეტილი.

ვეღარაფრით ვუმკურნალე ნაწლავებს

ვეღარაფრით ვუმკურნალე ნაწლავებს
პროსტატისაც ვერ დავირტყი ნემსები
ბედი ალბათ მე იმიტომ მაწვალებს
სიმწრისგან რომ მაწერინოს ლექსები
ლექსის წერას თითქოს მთვარე მაძალებს
ფიქრის ვაგონს მიჰყავს რითმის რელსები
და მეც რადგან ვეღარ ვიტევ ამ ძალებს
სტრიქონებით ღამეს ვეალერსები.

დავრწმუნდი რომ ღვთის განგება დიდია

დავრწმუნდი რომ ღვთის განგება დიდია
ნერვებს უკვე ვერაფერი ამიშლის
უშუქობაც ვატყობ ფეხზე მკიდია
რადგან ლექსის წერაში ხელს არ მიშლის
ენა ჩემი სამოთხისკენ ხიდია
აზრიც მუდამ რითმის დევნას არ იშლის
და ერთ სტროფად სული გაუყიდია
აბამს მკითხველს ისე როგორც ქალიშვილს
მგონი დროა ტორმუზს ფეხი ვაჭირო
ან რამდენი ლექსი უნდა დავწერო
ლექსის წერა ჩემთვის არის საჭირო
საკუთარი ცხოვრება რომ აღვწერო
და პირადი რომ გადმოვცე განცდები
ამიტომაც წარმატების გარანტი
რადგან მუდამ რითმას ვეძებ არ ვცდები
არის ჩემი პოეზიის ტალანტი
სანამ გახსნი კარგად უნდა დახუფო
თავის გარდა არც ეძებო სხვა მტრები
ადამიანს როცა გინდა დაღუპო
ყველა უნდა შეუსრულო ნატვრები
სანამ შეკრავ კარგად უნდა გაშალო
რაღა რჩება ქვეყნად გასაკვირველი
და თუ არ გსურს მარად დარჩე საშვალო
ნუ ეცდები ყველგან იყო პირველი.

დაგვიფარე საქართველოს ცაო

დაგვიფარე საქართველოს ცაო
მზეო თვალი გაახილე ცხრაო
ასე შევიწროვებულებს რუქით
სულში ღამე გაგვინათე შუქით
აგვარიდე ჭექასა და ქუხილს
და სიკვდილზე უსარგებლო წუხილს
გადმოგვხედე საქართველოს ცაო
შენ მკვიდრ შვილებს გვამცნე რაღაცაო
რას დაგვცინი დაღებული ხახით
ნუთუ უკმაყოფილო ხარ ხალხით
შველას რომ გთხოვთ დაფჩენილი პირით
ხომ ხედავ რომ სიმწრისაგან ვტირით
გაგვიღიმე საქართველოს ცაო
რატომ გიყვარს ხასიათის ცვლაო
მეტი აღარ დაიფარო ნისლით
ხომ უყურებ დავიღვარეთ სისხლით
ნუთუ ვერ გრძნობ დავიჩეხეთ სეტყვით
სიკვდილის წინ ისევ ამას გეტყვით
რას გვიპირებ საქართველოს ცაო
შევიცვლებით ცოტა დაგვაცაო
თუ ამინდმა დაგვეხმარა კარგმა
დროის მუქთად აღარა ღირს კარგვა
უკეთეს ხალხს სად იპოვი შენ სხვას
ოცნებისთვის ფრთის ცდილობდეს შესხმას
მოგვეფერე საქართველოს ცაო
შენს მიწაზე გვინდა გარდაცვლაო.


შამუგია პაატა - Shamugia Paata

მეთერთმეტე მცნება

მოკალი, ვინც გინდა, ჩაქოლე პირწმინდად,
მაგრამ არა ღმერთ კლა.
მოკალი ხურო და მამიდის კურო და
მოკალი პოეტურად, მოკალი ესთეტურად,
მაგრამ არა ღმერთ კლა.
ააფეთქე პენტაგონი, მოკალი ბუში,
მოკალი დღეს და მოკალი გუშინ,
მაგრამ არა ღმერთ კლა.
მოკალი სივრცე, მოკალი ინსტალაცია,
მოკალი პოლიტიკა, მოკალი იზოლაცია,
მოკალი აბსტრაქცია, მოკალი კონვენცია,
მოკალი რეცეფცია, მოკალი კონდიცია.
მოკალი სიყვარული, შენში რო მოლეკილა,
მოკალი ატომი და მოკალი მოლეკულა,
მოკალი მომავალი,
მაგრამ არა ღმერთ კლა.
ყველაფერი, რაც შენია, ამავდროულად შენიცაა და
არა ღმერთ კლა.
ეს ცა შენია და შენი ცაა და შენიცაა და
არა ღმერთ კლა.
მოკალი ამბიცია, შენში რომ მოლეკილა,
მოკალი ატომი და მოკალი მოლეკულა,
მოკალი ტროტუარზე, მოკალი სანაგვეზე,
მოკალი კაფეებში ლექსები დანაკვესი,

მოკალი მომავალი, იცხოვრე ორ დროში და
მოკალი ქუჩაში და მოკალი მეტროში და
მოკალი ლიდერი და მეფე და მედროშე და

არა ღმერთ კლა!

მეძებე სხვაგან

მე აქ ვარ მაგრამ მეძებე სხვაგან.
.............
დილით და ღამით
და უფრო ღამით
მეძებე სხვაგან.
გადაშალე წიგნი და
მეძებე შიგნიდან.
მეძებე სხვაგან და
მეძებე შიგნიდან
და უფრო შიგნიდან.
გააღვიძე ყველა მკვდარი,
პოსტმოდერნისტულ სიზმრებს რომ ხედავს,
გააღვიძე მამა, პოსტმოდერნისტულ სიზმრებს რომ ხედავს,
და გაგვაღვიძე ჩვენ, პოსტმოდერნისტულ სიზმრებს რომ ვხედავთ.
ნუ მეძებ, როცა ქვეცნობიერი
საკუთარ თავს აცნობიერებს
და ჩვენი სუნთქვები გალობენ
არგარდაცვლილ გმირებზე არდაწერილ მითებს
სადაც სხეული დაგვეღალა და კალთაში გვიდევს
და ასე ვასვენებთ.
სადაც ვცოცხლდებით
და თბილ სიზმრებს შემოგვიკეცავს
დედა და დედა დაგვეძებს სადღაც,
ოღონდ არა აქ.
ნუ მეძებ იქ, სადაც იქცევა იქსადაც
სუყველა იგრეკი.
მეძებე სხვაგან!
ნუ მეძებ იქ, სადაც სხვაა და ზღვაა და
ნუ მეძებ იქ, სადაც მეთევზეს ტალღიდან
ამოაქვს მკვდარი თევზი
და მარტოობის ათასი წელი
და კიდევ უფრო ათასი წელი
და კიდევ უფრო ათასი წელი
და მარკესის ჭაღარა თავი
და დაბერებულ ადამის ნეკნი
და ჰამბურგერის ნამცეცები
ნუ მეძებ იქ, სადაც ზღვის ტალღებს გამოაქვთ
მკვდარი მეთევზე და
შეყვარებულ ქრისტეს ცრემლები,
სადაც ღამეა და მეძავი ხდება წმინდანი,
ან წმინდანი ხდება პირიქით.
სადაც ჩამოდის უფალი და
საკუთარ თავს მშვიდად გვირიგებს.
მეძებე სხვაგან.

როლების გაცვლა

მოდი, როლები გავცვალოთ, ღმერთო!
შენ იყავი პაატა შამუგია,
მე ვიქნები ღმერთი!
სულაც არაა ისე ძნელი, შორიდან რომ ჩანს,
უბრალოდ, ცოტა უნდა გახდე, ღმერთო,
თმები დაიგრძელო,
კედები ამოიცვა და სამი კოლოფი სიგარეტი
ჩაკლა ერთ ღამეში.
ცოტა მოსაწყენია, ღმერთო, მაგრამ
თავი ყოველთვის
ჭკვიანად უნდა მოაჩვენო გარშემო მყოფებს
(ამდენი ხნის ნალოლიავებ იმიჯს წყალში ნუ ჩამიყრი)!

შენ ყოველ დილით სტუდქალაქში გაიღვიძებ,
და დროებითი მამაშენის (ყოფილი მამაჩემის)
ზარს უპასუხებ დროგამოშვებით,
არა უშავს, თუ
უსამსახურობის გამო მეათასედ გისაყვედურებს.
მალე მიეჩვევი.

მე ანგელოზებთან ვინებივრებ,
ავითვისებ ღმერთულ მანერებს
და ოზონის ჭუჭრუტანიდან
ჩავხედავ ხოლმე დედამიწას,
ისე, ყოველი შემთხვევისათვის,
ვითომც რამის შეცვლა მინდოდეს,
ვითომც შემეძლოს რამის შეცვლა.
ბოლოსდაბოლოს,
ვითომც ვარსებობდე.

სანიშნე

როცა კორპუსები ფანჯრებს მოხუჭავენ
და მთვარეები აყვავდებიან გუბეებში
და მდინარეები ტალღებს დაიკაპიწებენ
და ჩვენი გულები, როგორც ძაღლები,
ჯაჭვებს აიწყვეტენ
და ყველა შეყვარებულის გულებად დანაწილდებიან,
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა სინათლეები ჩაქრებიან
და სიბნელეები აენთებიან
და სიზმრები გამალდებიან და გამაღლდებიან და განაღდდებიან
და ხეები ჩიტებს მოისხამენ
და კალათებს მწიფე ბეღურებით გავავსებთ
და ვიტყვით: “გვშია”
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა ქარის ურიცხვი მოძრაობა
შეიძენს ურიცხვ მნიშვნელობას
და ჩემი სიხარული
დაემთხვევა ქარებს და ქარებს...
და ქართაგან ერთ-ერთს, როგორც დასაკლავ ცხვარს,
ქამარზე გამოვიბამ
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა ქვების აცდენას ვისწავლი
და ჩემკენ ნასროლი “ლოდებისგან ტაძარს ავაგებ”
სადაც შემოვლენ ღმერთები და
ჩუმად მთხოვენ ბედს და იმედებს,
რომლებიც ჩემთვის ერთხელაც არ გამოიმეტეს
და ვიქნები შესაძლებელი, როგორც დროშა
მთვარის ზედაპირზე დარჭობილი
და მოსალოდნელი,
როგორც ცვალებადი მოღუბლულობა
და ცვალებადი,
როგორც მოსალოდნელი სიყვარული
მაშინ მინდა იყო აქ.

საყოველთაო პატიება

მაპატიე, რომ წვიმს,
მაპატიე, რომ სიმს
ვეღარ გიტოკებ გულის
მაპატიე, რომ მტკივა,
შენ რომ ცრემლები გდის
მაპატიე, რომ წვიმს.

საყოველთაო პატიება 2

მაპატიე, რომ გათენდა და მთვარეჩახდილი ზეცა გამოჩნდა,
მაპატიე, რომ ისევ იწვიმა და ნაწვიმარი ქუჩის გამოც და
სახლის გამოც და ყველაფრის გამო
მაპატიე, რომ საზღვარს გამოცდა
ჩემი ლექსი და ჩემი ლექსიდან ამოფრენილი ზანტი განცდები
მაპატიე და დღიდან ამისა მხოლოდ საკუთარ სხეულს გავცდები.
მაპატიე, რომ ზეცა შავია, მაპატიე, რომ ყოფა ავია,
მაპატიე, რომ ყველა უფალი ყველა მეძავთან დამნაშავეა.
მაპატიე, რომ სუნთქვა კარგია, ყოფნა კარგია, მაგრამ ბარგია,
მაპატიე, რომ ყველამ დაკარგა, რაც საბოლოოდ დასაკარგია.
მაპატიე, რომ გუშინ ქუჩაში უბრალოდ მოკლეს პატარა ბიჭი,
მაპატიე, რომ, როგორც ყოველთვის, ახლაც ისევე უზომოდ გიჭირს.
მაპატიე, რომ ეს ტკივილებიც ხანდახან მაინც რაღაცით მშველის,
რომ სიყვარული არ არსებობს და უნდა გიყვარდეს მოყვასი შენი
და უფრო მეტიც, მტერიც გვიყვარდეს, უნდა გვიყვარდეს, თანაც არათუ
უნდა გვიყვარდეს, არამედ აღარ უნდა ჩამორჩეს ყოფის მარათონს.
მაპატიე, რომ შენი მეზობლის ბავშვმა უაზროდ მოიკლა თავი,
რომ ბავშვობაში ზღაპრის კითხვისას შეგძულდა ყველა ქაჯი და დევი,
და რომ ბავშვობა სადღაც ქუჩაში გაიხადე და სიბნელეს შერჩი,
ახლა წევხარ და
არავინ გახსოვს,
არვის ახსოვხარ,
არავინ გერჩის.

სუმბრუ

(სუბლიმაცია)
შენ შეგიძლია ყოველ დილით წამოდგე არა
სიზმარშემხმარი საწოლიდან, არამედ მხოლოდ
შენი თავიდან, სხეულიდან, რომელსაც ფარავს
გაუხედნავი უძილობის უწყვეტი სოლო.

შენ შეგიძლია უახლოეს გაჩერებაზე
რომ მიატოვო შენი თავი და შორს წახვიდე?
შემოისხურო შენი სიტყვა, როგორც ემბაზი
და გამოხვიდე სხეულიდან, როგორც სახლიდან.

შენ შეგიძლია? ალბათ, არა! მე... შემიძლია!

ტრაექტორია

მე ჩემი მეგობარი ვარ
ვცხოვრობ ჩემგან ასიოდე ფიქრის მოშორებით
ასიოდე ცრემლის მოშორებით
ასიოდე ოცნების მოშორებით
მე ჩემი ძმა ვარ და
მე და ჩემს შორის ავტობუსები ჩაივლიან და
მე ჩემი მამა ვარ და
დატოვებენ გამონაბოლქვს და სევდას და სევდას
და ღამით ისე ცივა, დაგეზარება ფიქრი მაღალ მატერიებზე
მე კი ჩემი მეგობარი ვარ,
რომელსაც ცივა და ეზარება და ეშინია და
მე ჩემი მეგობარი ვარ
და თუ ოდესმე გარდავიცვლები,
(არ გამოვრიცხავ, რომ ეს ფაქტი ოდესმე მოხდეს)
ჩემს კუბოსთან პრეზიდენტები არ მოვლენ და
არ იტყვიან ისტორიულ სისულელეებს
არც მავანი მერლინ მენსონი მიმღერებს პოსტსატანურ ალილუიას,
არც მოქალაქე ზურაბ წერეთელი დამიდგამს
ოქროს ბიუსტს თავისუფლების მოედანზე
სამაგიეროდ, მე ჩემი მეგობარი ვარ
და ვცხოვრობ ჩემგან ასიოდე ფიქრის მოშორებით
და ვცხოვრობ ჩემგან ასიოდე ცრემლის მოშორებით
და ვცხოვრობ ჩემგან ასიოდე ოცნების მოშორებით.

დიდი ხნის მერე

დიდი ხნის მერე, ჩემს ადგილას გაჩნდება ფიქრი,
დიდი ხნის მერე დამივიწყებენ
და სიმარტოვის ხალხმრავალ ადგილს შევეხიზნები.
და წავალ ზღვაზე და ჩემ თავს რომ მივეფიცხები
და სასიკვდილოდ გავირუჯები,
დიდი ხნის მერე ჩემს ადგილას გაჩნდება ღმერთი,
და ის შეისმენს ყველა ობლის ხვეწნა-მუდარას.
ყველა მკვლელის ხვეწნა-მუდარას,
ყველა ქალწულის ხვეწნა-მუდარას,
დედაჩემის ხვეწნა-მუდარას,
დიდი ხნის მერე ჩემს ადგილას გაჩნდება სიტყვა,
და ბავშვები ისე მიტყვიან,
ვერც მიხვდებიან, სულ ახლახანს მე რომ მთქვეს და
დიდი ხნის მერე
დიდი ხნის მერე ჩემს ადგილას გაჩნდება მიწა,
და როცა წვიმის სარეკლამო პაუზა გაივლის ჩემს დაშლილ ქანებში, ცნობიერებიდან სათითაოდ ამომიძვრება ყველა მკვდარი,
რომლისთვისაც მე დამითმია რაღაც ნაწილი.
დიდი ხნის მერე დიდი ხნის მერე ჩემს ადგილას გაჩნდება ცრემლი
და ყველა უიღბლოს თვალებიდან გადმოვუხტები.

დიდი ხნის მერე, კიდევ უფრო დიდი ხნის მერე,
ჩემს ადგილას მევე გავჩნდები.
და არ გამოტოვო!

ხეებზე მაღლა

ხეებზე მაღლა, ცაზე მაღლა და ქარზე მაღლა
ყველაზე მაღლა მიმომფრინავ ჩიტებზე მაღლა
შეუძლებელ და შესაძლებელ სიბრძნეზე მაღლა,
სადაც ჩიტები ფრთებს ვერ აწვდენენ
და არცერთი ბგერა უკან არ ბრუნდება,
სადაც ყოველი ძუძუსთავი
მომართულია ჩვენი ტუჩისკენ
და ყოველი კრავი ჩვენი მგლისაკენ.
სადაც სიყვარული ისეთივე სახიფათოა, როგორც კონტრაბანდა
და ღიმილი პირდაპირი, როგორც ვარდნა.

ბუკი

ნებისმიერი ღიმილი უსასრულო თვითგადარჩენაა
როცა არაფერი დაგრჩენია გარდა იმისა, რომ გადარჩე და
ნებისმიერი თვითგადარჩენა
უსასრულო მოძრაობაა საკუთარი თავის გარშემო,
როცა ხვდები, რომ ერთ დღეს ყველაფერი დაიმსხვრევა:
ცა, გაურეცხავი ჭურჭელი,
და ფარდა
და გეომეტრიული ფიგურები
და მიზიდულობის თეორია...
ნებისმიერი სიზმარი უსასრულო თვითგადარჩენაა,
როცა ხვდები, რომ ყველაფერი შეიძლება მოხდეს:
შენ მოკვდე ან არ მოკვდე,
ან ღმერთს ღრუბელზე მოუცურდეს ფეხი და
შენ წინ ჩამოვარდნილმა უხერხული ღიმილით გკითხოს:
ხვდები?! ხვდები?! ხვდები?!
და შენ უპასუხო:
ვხვდები... ვხვდები... ვხვდები..


შენგელიძე სალომე - Shengelidze Salome

ჩემი ფიზიკური გეოგრაფია
chemi fizikuri geografia
ჩემს მიუდგომელ რელიეფს
უწყვეტი წყალგამყოფი ქედი გასდევს,
რომლის გაღმითაც და გამოღმითაც
აგერ უკვე ერთი წელია
დგახარ შენ და თევზაობ
ლურჯი კაპილარებიდან გადმოხეთქილ
წითელ მდინარეებში,
სათევზაო ადგილებს ინტუიციით აგნებ,
რადგან სისხლი და ხორცი ჩემი, წითელი,
დედის მუცელშივე ყვითელმიწა ნიადაგმა
გადაფარა.
გულითაც რომ გინდოდეს,
ვერასოდეს გაივაკებ
ხელის თხელ მტევნებს შუქი კი გასდის,
მაგრამ ხელისგულები ნამდვილად
ჩემი მთაგორიანობის ნიშანია.

როგორ გაგიჭირდა აკლიმატიზაცია!
შენი ნოტიო სუბტრიპიკულით
მშრალი კონტინენტური ჰავა
ვერაფრით დამირბილე და
ელი ეროზიას,როგორც ხსნას,
რომელიც ჯერ ზღვის დონემდე
ჩამომავაკებს და
მერე იქნებ უმოკლესი მანძილიც
მაპოვნინოს შენამდე,
რომელიც კუჭზე კი არა,
ჩვენი თვალების ჩაშაქრებულ თეთრონებზე
გადის.

მაგრამ ჩემი მთაგორიანი ბუნების გამო
ყველაზე დიდი მეწყერიც ვერ მახედებს ქვევით,
ვულკანური წარმოშობის გულით ვგრძნობ დაბლობს
და თმებით,რომლის სიგრძეც,
ზრდის რთული ტრაექტორიის გათვალისწინებით,
ათი ათასობით კმ-ს აღწევს.

ხანდახან ზეცის სიმძიმე მაინც
მახედებს ქვევით,
ქვევით,
სადაც გხედავ შენ,
ალპინიზმით შეპყრობოლს
და იდეით,
რომ სიმაღლე ჩემი
არის შეცდომა დედიკო-ნიადაგის,
მე კი,
ისევ ჩემი მთაგორიანი ბუნების წყალობით,
გპატიობ ყველაზე დიდ შეცდომას და
ჩემი დაპყრობის რწმენას გინერგავ.

ჩემს მიუდგომელ რელიეფს
უწყვეტი წყალგამყოფი ქედი გასდევს,
რომლის გაღმითაც და გამოღმითაც
დგახარ შენ...

მაინც რა უცებ დამემშა ნიადაგი!..
ჩემი სახლის საძირკველი ფეხქვეშ მეცლება,
აივნებიდან მივიწყებული მეზობლები
ტალახსა და ფუნას მესვრიან
("სიბინძურეში ამაღლების საშუალება
უფრო არსებობს"...),
ყველაზე მართალ ლექსებს მაყვედრიან,
ჭორ-მართალს ბურთივით ესვრიან ერთმანეთს.
მე კი თვალებიდან ნება-ნება ვიძრობ დირეებს,
არად,ისე მტკივა საკუთარი თავი,
გული კეფამდე ამივიდა და
მზისფერი თომა გამიფრინდა...

დროებითი ვარ,
მოდი,ჩემს ხასხასა დროშას
ყველა ხმოვნისაგან შემდგარი ჰიმნი დაუმატე
და ერთი კვირით მაინც გამახანგრძლივე,
თორემ ხომ ხედავ,
ჭია-ღუები გამითავხედდნენ
და მკერდში ტკივილის ლითონს მიღვრიან,
აღარც სიმაღლეებს მიტოვებენ:
ჩემი მყინვარწვერიც კი გამომაცალეს ზურგიდან.

ისეთი სისწრაფით მივექანები დაღმართზე,
კისრის ნაზი და მაცოცხლებელი ხრტილი
თუ გადამემტვრა,
ჩემი უსისხლო სიკვდილი
მზის კანონიერი ჩასვლა ვერ იქნება,
შენ თვალები დახუჭე,თო,
ან შენი თათოები მიამბე,
შენი თმის ნარინჯები მომალანდე,
ისეთი პატარა ხარ,
შენი ჩრდილიც კი არ გრძელდება შუადღის მზეზე,
არადა,შეგეძლო ჩემი შეჩერება.

დაღმართია ჩემი ბავშვობის ქალაქი,
დაღმართია ჩემი ბავშვობის ქუჩა,
დაღმართი ვარ მეც.
გამათანაბრე,თო.



შემოქმედელი დავითი - Shemoqmedeli Daviti

წრე

ვზივართ მე და ჩემი ბიჭი
მდინარიდან დაბრუნებულნი
გადაჭრილ მორზე,
სოფლის სასაფლაოს გვერდით,
მყუდროებას მხოლოდ
კუტკალიების ხმა არღვევს.
ვზივართ ასე ერთმანეთის
პირისპირ...
მარადისობაში წამით დასიზმრებულები,
ერთი საწყისის
ორი საპირისპირო პოლუსი.
მე სიკვდილისაკენ ვიხრები,
ის სიცოცხლისკენ.
აქედან ასიოდე მეტრში
მამაჩემის საფლავია.
წუხელ მესიზმრა
ჩემი ბიჭის ღიმილი ჰქონდა...

შენ

არ დაადგა საშველი
შენს შეცნობას.
ღალატს რომ დააპირებდი
სიყვარულის ნოსტალგია შეგიპყრობდა,
და პირიქით.
ორი „მე“ ორი თუჯის სფეროა,
ერთი ერთ ჰემისფეროში რომ ურტყამს,
მეორე–მეორეში.
სახლიდან – სამსახურამდე და
სამსახურიდან ოჯახამდე,
მოვალეობის გრძელი თოკი
რამდენჯერაც ჩაგიბამს
იმდენჯერ ჩაგწყვეტია.
ერთ ხელს პირჯვრისსაწერად
რომ მომართავდი,
მეორე შენზე მომტერებულ
ახვრისთვის გინდოდა გელეწა.
დედის მუცლიდან მოყოლებული
ერთნი ხართ და,
ისე სხვადასხვა ენაზე ლაპარაკობთ,
როგორც სოლოლაკელი მეზობლის ბიჭი და
სოფელში ჩარჩენილი შენი
გურული მამიდა
კაცები მაშინ გეწვეოდნენ,
როცა ნაბახუსევზე სახაშეს
ნივრის გემო
აუღიტინდებოდათ კუჭში.
ხოლო ქალები,
სექსით შენთან
უსიყვარულობას, სიმარტოვესა და
ნევროტონულ სიმპტომებს მკურნალობდნენ.
ყველა, ვისთანაც სიყვარულის
ისტორია არ შედგა,
დაქალი გახდა.
გენდერული წონასწორება
დაირღვა და
ძალიან ხომ არ მოგიმრავლდნენ
მეგობარი ქალები?
რომელი უფრო შენ ხარ?
მეძავის სახლის კარს მთვრალი
ბარბაცით რომ შეაღებ, თუ
იოანე ნათლისმცემლის ხატის წინ
ცრემლებით მონანიე.
ცხოვრება კი, ერთი გრძელი მარათონია,
დაწყებული სამშობიაროდან დამთავრებული
სასაფლაომდე.
რაღა მაინცდამაინც
ბოლო წამს უნდა იგრძნო, რომ
სოკრატემ შეუძლებელი მოითხოვა..

პოეტი

ბწკარები ცრემლის მძივებად თოვდა,
რითმების მღვრიე ღარში დამფლავი,
ლექსი ზოგისთვის ძეგლი იყო და
ზოგისთვის საძმო მცირე საფლავი.

მე კი რა სნება ამიტყდა შარზე,
სიტყვებით ბლანდვას რომ ვერ ვეხსნები,
დიდბატონების ცრუ კარნავალზე
დავდივარ ჩემი დარდი ლექსებით.

სტრიქონის შუბი მეპყრა საომრად,
ფარას რომ ფარად იფარებს მწყემსი,
წყევლა იყო თუ უფლის დალოცვა,
სულში რომ ჩადნა პირველი ლექსი.

ჩამოისამხრეს ნისლებმა ახლო,
როცა ცას პირველ სტრიქონს ვპარავდი
და ლეგაქულა ლექსსამოსახლო
მეტაფორების მედგა კარავი.

ბავშვმაც ვიცოდი სისხლს რა ნდომია,
პარნასის კართან ფრთით ასატანი,
რომ პოეზიაც თურმე ომია,
დიდგორის დარად გადასატანი...

მეუღლისადმი

ვერ გიერთგულე, ვიყავ ჯალათი,
ვერ ვიგრძენ შენი ერთადერთობა,
მხრებზე მოსხმული ცოდვის ხალათით,
კართან ვდგავარ და ვითხოვ შენდობას.

ჯიუტ სიტყვასთან მერგო წაწლობა,
ნისლებთან ახლო ვისურვე ბინა,
ცასთან მუდმივი მქონდა ნათლობა,
უფლის დუმილი რომ მომესმინა.

მაგრამ მიწაზეც მედგა ხელადა,
ევას მწყურვალე ვნებით ნამული,
ფლირტ ქალებისგან შემრჩა სევდა და
გედებგაფრენილ ტბის სინანული.

ავგულ დღეებით ასე დაღდასმულს,
ქარებს კაბის ფულს რომ ესესხები,
ბარბაროს წლებით სხეულდაქანცულს,
სულს თუ გითბობენ ჩემი ლექსები.

ეს ოცი წელი, ოცი ბორკილი,
თუ ზეცის თაღზე ბუდე ოცნების,
სტრიქონში ჯვარცმა გქონდა მოსჯილი
და მოჩურულე ქარში ლოცვები.

ახლა რა დარჩა გზა საჯილდაო,
და პარნასისკენ დაძრული ლოდი,
ჩვენი თამუნა და ჩვენი დათო,
ჩვენი გვირილა და მუხის ტოტი...

ლისაბონის ამბავი
/ვიმ ვენდერსს/

დაგიბრუნდი,
ყველა დრო რომ მიილია
უდროობაში...
სიზმრის ფოთლებს დავიხურავ
და ვიცხოვრებ
სიზმრებს მიღმა თუ
სიზმრის გარეშე.
ზურგზე კამერა,
როგორც მესამე თვალი
საგულდაგულოდ მიიმაგრე,
იარე, სიმართლედაკარგულ ობიექტივს
სინათლე შეაჩვიე.
მარტო ნუ ივლი,
ჟაკ დერიდა და ერიხ ფრომიც თან იახლე
და ისიც, შენი ძმა - ფერნანდო პესოა.
იყველგანყოფე და იარაფრე,
კვარკი არა ხარ?!
ნუ დაყოვნდები,
საგნებიდან რომ
გაქცევა შესძლო.
ხეს რომ ხე ერქვას,
არა მაგიდა, აკვანი ან გილიოტინა.
წყალს კიდევ წყალი,
ცრემლი- არა,
მით უფრო- შარდი.
მთვარის შუქზე ლისაბონის
ლიმნისფერ ცას,
თუ შესძლებ დააგემოვნო,
ცოტა მომჟავო
გემოცა აქვს.

ჰო,ისიც... ნაცნობი უცნობი მინდვრები,
ეს შენ რომ დაწყევლე, სწორედ ის ეზოა,
ვაგონის ბორბლები,გზის პირას ტიტები,
ღამეში მთვარე და ფერნანდო პესოა..

დისადმი

ეზოს აკლია ჩვენი ბავშვობა,
განგების ნებით გადაკარგული...
ფიშტოდაცლილი ქორწილ-მაყრობა
და კრიმანჭული სხვენზე გაკრული .

თხმელებს ეხვევა დოლბანდი ბინდი
კანდელ- წანდილით ჩათავდა მარხვა,
და ჭლექიანი ნესტი ამინდი
სახსარში დაგხრავს, ვით ბოსტნის მახრა.

სამოსად შაშვის შავ მარმაშები
კედლის- კალენდრის დუმილ დარდები,
შემოსეული ყიზილბაშები,
ღობეს ახრჩობენ ეკალ ბარდები.

საფლავი…ბალახამოშლილობა,
გათვალულია ბედი ართვალით…
საკურთხ-ნაკურთხი დედა შვილობა
და დაკემსილი ღამე სათვალით.

სამი ნაბზარი, სამი ჭრილობა,
ეს გულიც სამი ცივსაფლავია,
ამ ვარამცრემლთAა შემოჭრილობას,
ამ სულთაგლეჯას, დაო, რა ჰქვია?!

სწუხან თელები დათალხულ ჩალმით,
ანწლებთან მწარედ ხარ მოწყენილი,
და წამიწერე თეთრ ნისლებს წალმით
მოსაკითხავი ჩემთვის წერილი.

ქარები შარა-სალახანები,
ბჟუჟის ჭალა რომ ჭილით მოფინეს,
ყელამდე იყო იმ წელს ყანები
მთელი ზამთარი რომ ვიმყოფინეთ.

ბაღში შავფერა შინდის სურნელი,
შვენობს უშურო შენი მადლია,
რატომ იცინის ნუში სულელი,
რამ წამოჩიტა ასე ადრიან.

დავბრუნდი დაო მე ბუმერანგი,
ამ ლექსს არ ვაცლი ჭრაქზე გაშრობას,
რომ ხსოვნის ნისლად თეთრი პერანგი
შემოვამშრალო შიშველ ბავშვობას.

დეკემბერი
ნუგზარ ბერაძეს

მტკივა და მტკივა ეს დეკემბერი,
ყულფივით მახრჩობს ჯვარცმული სივრცე,
და ისე მსახრავს უსახო ფერი,
ლამის გათელილ გალავნად ვიქცე.

თითქოს ვიღაცა მიძენს და მყიდის
ზამთარი უხმოდ მიიცვალება,
მე რომ მიყვარდა, ის ქალიც მიდის,
შვლისფეხება და ნუკრისთვალება.

დამტოვეთ გრძნეულ მითებთან მარტო,
ანგელოსების ფასკუნჯ თვალებთან,
რატომ მათრია ცხოვრებამ რატომ?
ჭოგრიტით რისთვის მითვალთვალებდა?

ვეცლები მიწას ოქროს ფონივით
სამოთხე ფერად ტოგას იზომებს,
უფლის ნაჩუქარ კენტ სტრიქონივით
არსობის პური გამოვიზოგე.

თითქოს ზედ შუბლთან ტყვია იწივლებს,
ქალივით მოთქვამს სიონთან ზარი,
და ფოთლებს, როგორც დამფრთხალ წიწილებს,
უგულოდ ფანტავს დეკემბრის ქარი.

ახლოა ზეცა, სველდება სახე,
ჯერ ნუ წამიყვანთ, ღრუბლებო ცაში,
ღამე კი კართან ისე ცახცახებს,
როგორც დაჭრილი ბეღურა ქარში…

დედი, გზირის მზერასავით

დედი, გზირის მზერასავით
გდევდა მუდამ ავი ბედი,
სოფლის ბოლოს, ალაგესთან
რა უმწეოდ დამიბერდი.
დედი, ჩვენი სახლის ზემო
ხაკისფერი ღრუბლებია,
შორს მიდიან სამუდამოდ
თუ ჩვენს ეზოს ბრუნდებიან.
მამაშენი სახსრის ტკივილს
ვერ უძლებსო, რა ხანია,
მწერდი, სულს რომ ვერ გაატან,
ისე შავი ზამთარია.
არაფერი აღარ შეგრჩა,
ჯავრი მხოლოდ ჯვარცმულ დღეში
და უძღები შვილის წერილს
ფსალმუნივით იღებ ხელში.

დღეები, როგორც მახრჩობელები

დღეები, როგორც მახრჩობელები,
როგორც გველები, სისინით დიან,
გამარჯვებული მიმზერს იუდა,
მე წაგებული ქართველი მქვია.

გულში სევდაა ბოღმად გაჩრილი,
ყველა ჭრილობა შემომრჩა ღია,
წარსულს შლიან და აწყმოს დაღავენ,
მე უსამშობლო ქართველი მქვია.

ქვეყანა შერჩათ საძიძგნად ძერებს,
ძმები ძმების სისხლს სიცილით ღვრიან,
ცხუმიც მომჭრეს და ხელიც მომკვეთეს,
მე გაყიდული ქართველი მქვია.

ჩაღამებული თბილისის ქუჩებს
ვუმზერ, ჩემ თვალწინ აწივლდა ტყვია,
ჩემს ცას ხვრეტენ და ჩემს მზეს მპარავენ,
მე განწირული ქართველი მქვია.

ცოდვის კალოა ახლა ქვეყანა,
ბოღმის და შურის, ტანჯვის და სევდის,
და მენანება ისე სამშობლო,
თითქოსდა საფლავს დავყურებ დედის...

ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო

ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო,
ეს გზა, არ ვიცი, საით მიმიყვანს,
ზის ჭორიკანა მარტივი ქალი,
თავის დიეტურ ლექსებს მიკითხავს.
და გამურული ყავის ფინჯნიდან
ცდილობს შეიცნოს დღე ხვალინდელი,
და გაბზარული გოდებს ფირფიტა
“და ლპება თოვლი შარშანწინდელი”.
არ უჩანს ბოლო ან დასაწყისი
ამ დაჩვარულ და ფუყე მოლოდინს,
და მეძავები ჰყიდიან ვნებებს
ქალაქის მღვრიე ქუჩის ბოლოში.
მანეკენებით ბუტაფორებით
და რობოტებით სავსე ქალაქში,
არა აქვს ფასი გვირილებს, ტიტებს,
ან უფლისწულებს ფერად ზღაპარში.
ვიღაც მანიშნებს – შენც დაიცალე
ხელზე გაყიდულ სკივრის განძივით
და, დღე ისე, ვით ძველი მევალე
ფეხდაფეხ დამდევს მშიერ ძაღლივით.


შეროზია გურამ - Sherozia Guram

ჩუმად ვიპარები


საათის წიკწიკი და ნიავი სარკმლებიდან,
შენი სუნთქვის რიტმებს გასდევს მსუბუქ ფონად,
ახლა მარტოობაც უხმოდ გამერიდა,
მასაც მოვაბეზრე თავი უთუოდ და...

ჩვენი სამოსელიც ითხოვს დანაპირებს,
ბოროტად გვიცქერის,
ყავისფერ სკამებიდან,
შენს თავს ბალიშიდან ფრთხილად გადავიღებ,
მკლავზე მოვითავსებ,
ქრება სანთლებიც და...

ახლა ძველებურად, ისევ გავუცხოვდით,
ახლა ფილტვებს ისევ ვავსებ ნიკოტინით...
ზეწარს შევატოვეთ წუთი ალუბლობის,
ახლა გამხმარ ფოთლებს ჩუმად მიმოვისვრით,

ანუ შემოდგომა გრძნობებს მოეძალათ,
სანამ დაზამთრებაც წყალს სვამს ჩაილურის,
გტოვებ ბრძოლის ველზე, მოპოვებულ ნადავლს,
წვეთიც აღარ რჩება ჩემში რაინდული.

უკვე ტრადიციად იქცა შუბლზე კოცნა,
ვეღარ აჟღერებენ სიმებს გიტარები...
უკვე მერამდენედ ვიცვამ უგულოდ და
ასე სამარცხვინოდ,
ჩუმად ვიპარები...

დღეს გაორების სადავეებს

დღეს გაორების სადავეებს ჩემკენ მოვზიდავ,
ხვალ ტკივილამდე მომბეზრდება თქვენი ატანა,
ზეგ შეიშლება ჩემში უტყვი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას!

როცა დრო მოვა, მომავალთან გაუნდობელი,
მე უკუვაგდებ გატაცებებს ცეცხლთან თამაშზე,
შენ - წვიმასავით სასტიკი და დაუნდობელი
მოხვალ ჩემთან და თვითმკვლელობას შემომთავაზებ...

ჩამჭიდებ ხელს და გადმოვხედავთ ცხოვრებას მტრულად,
მერე გავიძრობთ ხელთათმანებს, სახეში ვესვრით,
ცივსისხლიანი გადასერავს საფეთქლებს ლულა,
მოწამლავს კისრის არტერიებს ტყვიების გესლი...


შენ მოხვედი და თვითმკვლელობა შემომთავაზე,
უკუნეთამდე დაამძიმებს ღამეს ცოდვები,
სასწრაფოდ სულის ყველა ღია კარი ჩარაზე,
გვირაბის ბოლოს ნათელს ნუღარ დაველოდებით...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
და მაინც მჯერა სადავეებს ჩვენკენ მოვზიდავთ,
და რომ სიცოცხლის უსასრულოდ შევძლებთ ატანას,
რომ შეიშლება ჩვენში მშვიდი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას...

(თვით)მკვლელი ანგელოზი

დღეს გაორების სადავეებს ჩემკენ მოვზიდავ,
ხვალ ტკივილამდე მომბეზრდება თქვენი ატანა,
ზეგ შეიშლება ჩემში უტყვი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას!

როცა დრო მოვა, მომავალთან გაუნდობელი,
მე უკუვაგდებ გატაცებებს ცეცხლთან თამაშზე,
შენ - წვიმასავით სასტიკი და დაუნდობელი
მოხვალ ჩემთან და თვითმკვლელობას შემომთავაზებ...

ჩამჭიდებ ხელს და გადმოვხედავთ ცხოვრებას მტრულად,
მერე გავიძრობთ ხელთათმანებს, სახეში ვესვრით,
ცივსისხლიანი გადასერავს საფეთქლებს ლულა,
მოწამლავს კისრის არტერიებს ტყვიების გესლი...

შენ მოხვედი და თვითმკვლელობა შემომთავაზე,
უკუნეთამდე დაამძიმებს ღამეს ცოდვები,
სასწრაფოდ სულის ყველა ღია კარი ჩარაზე,
გვირაბის ბოლოს ნათელს ნუღარ დაველოდებით...
და მაინც მჯერა სადავეებს ჩვენკენ მოვზიდავთ,
და რომ სიცოცხლის უსასრულოდ შევძლებთ ატანას,
რომ შეიშლება ჩვენში მშვიდი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას...

ADIOS!

სუნთქვის ხმაც უკვე, საკუთარი, მიფრთხობს ოცნებებს
ვიღებ ყურსასმენს, ბოლო ხმაზე ვუწევ რადიოს.
სენტიმენტალურს თუმც ვერ ვიტან დამშვიდობებებს,
გულამომჯდარი ჩაგჩურჩულებ ყურში:
ADIOS!

მერე გავქრები, რომ არ მნახო ასეთი სუსტი,
მერე - მოვკვდები, ან უბრალოდ აღვდგები მკვდრეთით,
მერე...
მომხვდება ცხოვრებისგან შავთეთრი მუშტი,
ვიგრძნობ, რომ უკვე ახლოვდება კედლები თეთრი,

ანუ ვგიჟდები, ან უბრალოდ ვებრძვი გონებას,
ეს ნაირფერი ნოსტალგიაც გამიზნულია...
აღმოსავლური სუნი ასდის ყველა გოდებას
და მონატრებაც სიგიჟემდე აზიურია!

თვითმფრინავი კი – ჩვენით გამთბარ მიწას მოწყდება,
გადაიშლება თვალწინ ზეცის თვალსაწიერი,
ყველა აზიურ მოგონებას ცრემლით მორეცხავს
თქვენით უზომოდ მოხიბლული
კავკასიელი.

ვეღარ შეგიგრძენი, ღმერთო!

წლებმა დააჩოქა, ბნელეთს მიანება,
სევდამ გადარეცხა
ყველა იდილია,
უკვე გვიანია სულის ზიარება,
ყველა გაღიმებაც
ახლა ტკივილია.

ყველა მოლოდინი დროის მონობაა,
ფეხებით ნულისკენ მიათრევს ნაბიჯებს,
სათვალეს ვიხსნი და
ვტოვებ “ომობანას”,
შიშველი ცხოვრების ვერევი საგიჟეთს...

მინდა რეალიზმი ფეხით გადავსერო,
გზა შემომელია,
სავალი შენამდე...
შენ ჩვენს სისუსტეში, რწმენაში არსებობ,
მე კი – პრეტენზია
მაქვს ძლიერებაზე!..

ნათელ სხივებს მიღმა ბნელი უკუნეთი,
მიღმა ყველა რწმენის -
უმეცრება მეფობს,
შენ ხარ უიღბლოთა, მე კი ჩემი ღმერთი,
ვეღარ შეგიგრძენი,
მაპატიე, ღმერთო!..

მშვიდობით!

მიდიხარ,
ძველ კედლებს უტოვებ ბავშვობის ოცნებებს,
ყველა სასცენო კოსტიუმს ჩუქნი ძველ „მე“-ს და
უკვალოდ ირეცხავ უნიჭოდ წათხიპნილ მაკიაჟს.
ტოვებ სულს უმანკოს,
აწმყოსაც, წარსულსაც....
მხოლოდ მომავალი გაცვია...

მიდიხარ,
ერთი პატარა ჩემოდნით, -
რომელიც სავსეა ლამაზი,
მაგრამ აბეზარი მოგონებებით,
წარსული დალუქე, აწმყო კი თავისით იხსნება -
შემოდით!
იცვლება ყოველი, ამ დრომდე მარადი, უცვლელი,
ტკბები სიახლის მძაფრი და ნეტარი სურნელით.

გრძნობ, იბადები სულ ახლიდან,
ბნელი მუცლის უცხო ბინადარს
მზის შუქი გხიბლავს,
ვეღარ ითმენ,
სველი თითებით გაბედულად გადასწყვეტ ჭიპლარს!...
და არ გინდა დაბრუნება ისევ ბნელეთში,
რაკი უკვე ნახე სინათლე!
გული გერევა დედის რძეზე,
წრუპავ ტეკილას,
და უფილტრო სიგარეტსაც
მშვიდად აბოლებ....

შენ უკვე სხვა ხარ,
თითქოს დადნი, ჩამოგასხეს ახალ ყალიბში.
გაფრენილ ჩიტს მისტირის ბუდე...
აღარ გინდა დაბრუნება,
ჭიპლარი გაწყდა!
შენ კი დიდი ხარ იმისთვის, რომ
ბნელ მუცელში აღმოჩნდე ისევ,
და მეტისმეტად ჭკვიანი ხარ,
იმისთვის, რომ
უმეცრებას დაუწვე გვერდით!

სიახლის ნეტარ ნაკადებად მიექანება
თავისუფლება კაპილარებში,
სისხლში იცლება,
უცნობ მიწაზე დაეშვი...
ნეტა, რა იქნება?!
ფიქრობ და იწვი...
და მიმოცვლის
ყრუ რეაქციით
გრძნობ გულის ფეთქვას
ამოუცნობ, ახალი სიცოცხლის.

და მატარებლის დაორთქლილ მინაზე
გაკრული ხელით წერ:
მ შ ვ ი დ ო ბ ი თ....

ფატალურად!..

ბავშვობის ოცნებების ნანგრევებს მიმოვედე,
იმედიც ღრუბელივით ზეცაში გაფანტულა,
ველური დაჟინებით ხელს ვიღებ სიცოცხლეზე
დაწყებულს მოკრძალებით, ვასრულებ ფატალურად!

სიკვდილის და სიცოცხლის სევდიან გასაყარზე,
ხელს ვუქნევ განვლილ დღეებს, დასასრულს ვაღიარებ,
დამთბარი სტრიქონები უგულოდ გადავხაზე,
და თქვენი სიყვარულით, უზომოდ დავიღალე.

სიჩქარე მატულობს და მუხრუჭმაც დამივიწყა,
ზემფირას ისტერიკაც სარკეებს აზანზარებს,
სულ უფრო მონდომებით, გამირბის დედამიწა,
გაფრენილს სიკვდილისკენ, სიცოცხლის გასაყარზე...

და ისევ ხელაღებით მოვისვრი ჰოპოთეზებს,
წარსულიც კედლებს მიღმა, ღამეში გაფანტულა
ჰო, ასე დაჟინებით, ხელს ვიღებ სიცოცხლეზე,
იმედით დაწყებული, ვსრულდები ფატალურად...

შემოვიჭრები

შემოვიჭრები...
შიშველ ხელებით შემოვამტვრევ სულის კარიბჭეს,
ყველა ტანჯულ “მე”-ს სისხლით მოვნიშნავ,
მერე – გულგრილად გადავაბიჯებ.

შემოვიჭრები,
გადაჯაჭვული შეშლილ “მე”-სთან ჟინით სიახლის...
და ყველა სუსტ “მე”-ს სასიკვდილო, კუთვნილ განაჩენს,
პირში მივახლი!..

შემოვიჭრები,
დავლაშქრავ გულს და ყველა გრძნობას
ჩავრეცხავ არყით,
ხელს ჩამოვართმევ გამარჯვებულ სიამაყეს და
ცრემლებად ქცეულ ყველა სისუსტეს მის ფერხთით დავყრი

გადაახვიეთ,
უკვე გულს მირევს ეს უბადრუკი, თბილი ტიტრები,
ამბიციების ურიცხვი ჯარით,
ბედნიერების გადასარჩენად
შემოვიჭრები!...

ჩემი სამყარო

სიცოცხლე ყვითლად და მზე ლურჯად ანათებს,
სიგიჟემ სულ ყველა ნერვი ჩაითრია,
ყველა ემოცია დღეს გავასამართლე
და ეს დედამიწაც თქვენთვის დამითმია!

თქვენთვის უცნაური, ჩემთვის საყვარელი,
დღეს ჩემი სამყაროს კედლებს ვაფერადებ,
ხელებს ამოვავლებ ფერად აკვარელში,
წამის მეასედებს ვითვლი გაფრენამდე...

ჩემ კუთვნილ სამყაროს ვერვინ მოწვდება და
დროის ნაბიჯებიც გვერდით ჩაგვივლიან,
მასში სამეფოა ლამაზ ოცნებათა,
აქ ბედნიერებაც უფრო ადვილია...

ჰალუცინაცია მიწვდის ხელებს, მარჯვეს
და მეც გავმეფდები მათზე სანამ დროა,
სევდასთან ნერვულ ფსიქოზს გავამარჯვებ.
ჰო, ეს საგიჟეთი ჩემი სამყაროა...

ილოცე ჩემთვის!

ჩემი დაბნელდა, უკანასკნელად შევნატრი სხვის მზეს,
სულის სიღრმეში, ყველა ატომში - სისხლისფრად ბნელა...
სიზმარი? არა, ტკივილი ხომ არ ახლავს სიზმრებს!..
და სიმარტივით დასრულდება განვლილი ძნელად
სიცოცხლე...
გპატიობთ ყველას!...
დღეს დავღამდები, მერე - წარსულს დავათენდები,
თქვენთან დავტოვებ სხეულს, რწმენას – გამთბარს თითებით.
სამოთხისაკენ გადაიდო თურმე ფრენები,
გზას ამოუცნობს მივეთითები.
სასაცილოა,
ყოველთვის მძულდა “ჰეფი ენდები”.

შენ ჩემში რჩები, ახლა უფრო მძაფრი და მკვეთრი,
მეომრის გულიც შენთვის ფეთქავს ჭუჭყიანი ნაჭრების მიღმა...
თითქოს ზეციდან ჩამოუშვეს ბილიკი თეთრი,
დედამიწას კი სისხლისფერი სისველე ტკივა...
და პლიუს ერთი.
ლოცვა არ ვიცი ღმერთო,
გთხოვ,
ილოცე ჩემთვის!..


შველიძე ერეკლე - Shvelidze Erekle

ამბავი ერთ გოგოზე ორ ნაწილად


I ნაწილი
ის გოგო ბევრს სვამდა,
სანამ ერთხელაც, მთვრალმა,
აივნის მოაჯირზე შეხტომა არ გადაწყვიტა
სიგარეტის მოსაწევად
და მეორე სართულიდან ზღართანი არ გაადინა.
მას გაუკეთეს ტრეპანაცია
და ეხლა ის თავისი ოთახის სიმყუდროვეს ეთვისება
და ჯანმრთელი ცხოვრების წესით ტკბება.

II ნაწილი
გოგო, რომელმაც გადაიტანა ტრეპანაცია
და როგორც ამბობენ ხოლმე,
იოლად დაუძვრა სიკვდილს ხელთაგან,
სწუხს იმაზე, რომ თავის გადაპარსვა მოუხდა.

ცხოვრება მშვენიერია

ცხოვრება მშვენიერია,
მე კარგად ყოფნის ნიღაბს ვატარებ
და თვალს რომ მომკრავ,
შეამჩნიე ჩემი მონდომებული ოსტატობა სახის სილაღის.
ამ დროისთვის სარკის წინ უკვე ჩაბარებული მაქვს გამოცდა
საგანში: პირზე მოთამაშე ღიმილი.
ეს მე ვეცადე,
შენც რომ გადმოგდო ჩემი გაწაფულობა ტონუსში ყოფნის;
თუმცა მაქვს ხოლმე მეც ჩავარდნები
და ზოგჯერ ჩემი გამომეტყველება ვერ უძლებს ხოლმე
ხარვეზთა მოვანებას მოჩვენებითად რთული ყოფადობის აღმნუსხველ ეკრანზე,
ჩემს დაღვრემილ სახეზე
რომ მაწერია: თითქოს აქვეა სამყაროს აღსასრული,
თითქოს თვალწინ ატომურ ბომბს მიფეთქებენ
და აი მაშინ ვსაჭიროებ შენს დახმარებას,
მაშინ მჭირდება შენი ტყუილი
მოჩვენებითად ოპტიმისტური ტალღების გადმოცემის,
ჩემმა ანტენამ რომ დაიჭიროს ეგ გულითადი თვალთმაქცობა,
უნდა გამაბრიყვო და დაცემისგან მიხსნა
მძიმე წუთებში,
რომ დამიბრუნდეს ჩემი მონდომებული ოსტატობა
სახის სილაღის.

ჩემს ერთ მეგობარს

ჩემს ერთ მეგობარს,
მთიანი ალბიონისკენ რომ გაუწია გულმა
და თოვლიანი კურორტისკენ გახარებულმა გაუტია,
სადაც მავანნი, თხილამურებზე დგომით წუხილს იქარვებენ
და სიცოცხლის ხალისი ემატებათ,
გაუკვირდა,
ერთი კვირის შემდეგ დაბრუნებლს
და მზისგან ოდნავ სევდანარევად გარუჯულს
რომ ვუთხარით:
სახე გაქვს ნაინფარქტალის,
თუმცა შემდეგ სიცილმა შეიპყრო და მოგვიყვა
თუ დღეში ერთხელ, ამ სიმწრის ფულით ნაქირავები სახლიდან
როგორ გამოიძურწებოდნენ ხოლმე უჩუმრად,
თითქოს ეშინოდათ ზვავი არ ჩამოწვესო,
არყის საყიდლად
და ერთ კვირაში ოც ბოთლ არაყს
როგორ მოუღეს ბოლო.

სულ სხვანაირი თვალთახედვა აქვს ცხოვრებაზე

სულ სხვანაირი თვალთახედვა აქვს ცხოვრებაზე
ერთ ჩემს მეზობელ ლოთბაზარას.
ის განთიადს ასწრებს მონდომებაში
და დილის სუსხის დროს,
თუ გავედი შემთხვევით გარეთ, სარბენად,
რაც წელიწადში ერთხელ ან ორჯერ თუ ხდება,
ის მე არკასთან, უკვე გამტყვრალი,
ოპტიმისტური შეძახილებით მივსებს სულის სიცალიერეს
და არყის სუნით ისე მაბრუებს,
რომ ჯანმრთელი ცოხვრების დაწყებაზე
უმალვე ხელს ავიღებ ხოლმე.

მე დავაკვირდი

მე დავაკვირდი,
დღეს მეგობარმა ჩემმა,
რადგანაც "პახმელიამ" წალეკა,
დასაკლავი კრავის ხმით მომმართა,
ჩამეტარებინა ორი ისტორიის გაკვეთილი სკოლაში,
რომელშიც თვითონ განმწესდა მასწავლებლად
და რომელიც ორივემ ერთად დავამთავრეთ,
რომ აუცილებლად თითოეულ კლასში
აღმოჩნდება, უმეტესწილად სათვალეებით შემკული
და უცილობლად წინა მერხზე მჯდომი ბავშვი,
და უმეტესწილად კი გოგო,
ზეაღმტაცი გამომეტყველებით
და სახეზე მოფარფატე ღიმილით
მარჯვენა ხელს გამუდმებით ჭერს რომ ურახუნებს
და რომელმაც უთუოდ ყველაფერი იცის ზეპირად.

დაგვიანებულ კარიკატურას

დაგვიანებულ კარიკატურას,
ომნიბუსით მოარულ გულაღრძნილობას,
ადამიანთა ურთიერთგათქვეფის ლოგიკურ გარდასახვაში
უამინდობის ცისკიდეზე ზეაღმართულ შენს ეგზალტაციას
და ღამის ნათებას,
დედამიწის წელზე შემორტყმულ პროსპექტებს,
რომლებზეც ჭიანჭველებივით დავდივართ
და მოდუნებულ მზერას მიაპყრობ
დაგვიანებულ კარიკატურას შენი გათვითცნობიერებული კრიტიკით
საკუთარი თავისადმი,
როგორც ომნიბუსებში საერთო გულაღრძნილობის პიკს,
ადამიანთა ურთიერთდადაღვის ხელმისაწვდომობის გარდუვალობას
და ცად ატყორცნა გინდა
შენი სხეულის ვარსკვლავთა ურთიერთმიზიდულობასთან
საზიარებლად,
რომ გადააბიჯო საკუთარ ნერვებს,
რომლებიც დიდ პროსპექტებზე, როგორც ძაღლები,
ისე დარბიან
და მოულოდნელი დაღამებით გატანჯულები,
ელიან სულიერ სიმშვიდეს,
ურთიერთაღრევის გადამდები ვირუსისგან შელახულები
გაყმუიან, ცის კიდემდე და ელოდებიან ეგზალტაციას,
დაგვიანებულ კარიკატურას რომ გაექცნენ,
თვითგვემის.

ამ ჭიქიდან ამოიღე კოვზი

ამ ჭიქიდან ამოიღე კოვზი,
შეუმჩნევლად აიტკიცე კეფა,
ცხელი ჩაი გაიტანე ლოჯში,
და გარედან მოისმინე ყეფა.

ჩამოაძრე, ძუძუ დაუკოცნე,
შეუთვალე მის ფიქრს შენი ნდომა,
უცაბედად მერე დაიმორცხვე,
დაელოდე, თვითონ როდის მოვა;

ივარჯიშე, დილით ქენი ზნექი,
გაიტანე გაჭედილი დარდი,
სიამოვნებს მას ხმაური ჭექის,
მიუტანე თეთრი, სველი ვარდი,

დაუფინე, თეთრ ზეწრებზე დასვი,
ჩამოაძრე ტანსაცმელი ყველა,
ცოტა ხანი მისი ცქერით დატკბი,
მერე მიდი, ოღონდ ფრთხილად, ნელა

და რომ კოცნას მოამთავრებ პირველს,
უთრთოლდება მკრთალ კისერზე ხალი,
წამოჯდომას მასთან გვერდით გირჩევს,
ადექი და მერე ჩქარა წადი;

გადმოიღე კარადიდან ქუდი,
გადაიცვი საწვიმარი მანტო,
ღამე ნახე, შავი, ჯმუხი, მუქი,
უთხარი, რომ ისეირნებ მარტო.

ათოვდა ღამით ქალაქს

ათოვდა ღამით ქალაქს,
უყვარდათ ცქერა თოვლის,
და მეოცნებე დალაქს
გასთეთრებოდა კოპი;

თოვლით დაფარულ სახლებს
უნდოდათ ფეხის დაკვრა,
და გათეთრებულ დახლებს
ცაში აფრენა მაღლა;

გოგო კი იჯდა სკამზე,
ეპარებოდა თვალი,
და უყურებდა ფანჯრებს
თოვლივით თეთრი ქალი.

ნ.რ-ს

ნ.რ-ს
ჩემს ფანჯარასთან ღამეს რომ ათევს,
ეს არის ფიქრი შენზე და შენი,
რომელიც ღამით მე მინთებს სანთლებს
და მათ ბჟუტვაში უკვალოდ ვქრები.

მე როცა ვქრები, აქ რჩება რამე
და აღებს კარებს ცხოვრება თვითონ,
ბნელი ედებათ ჩარღვეულ ხრამებს
და ქალაქს ტოვებს ჩვეული სითბო

და წეწავს ქარი არეულ ნაღველს,
გულში ჩაღვრილს და შიგ დაბუდებულს,
როდესაც ღამე თავის თეთრ მკლავებს
ნიავს გაატანს სადღაც უნებურს

და ამ ჩემს სანთლებს, როგორც შენს თვალებს,
ძალა ერთმევა თითქოს ნათების,
მე მათი შუქი გარშემო მავლებს
ზოლს, სავსე როა შენზე განცდებით;

როცა ვერ გაწვდენ ხმას და ვიღლები,
სუსტად ბჟუტავენ ისევ სანთლები,
ღამეს შეხსნილი აქვს ის ღილები,
მე ჩემს სინანულს რითაც ვაცმევდი.

როგორ მიყვარდა

როგორ მიყვარდა, როცა ვიწექი
ფიცრულ ლოგინზე, სადღაც სოფელში,
შემოპარული ქარი ჩირგვებში
და დაბზარული, სველი დოქები.

იქ, მაგიდაზე შავი მურაბა,
დაფეთებული ძაღლები გარეთ,
კატა კუთხეში თვალებს ხუჭავდა
და გორდებოდა ოთახში მთვარე.

მე თავი მედო ძველ მაცივართან,
მატარებლების ვუსმენდი ხმაურს
და შორს წასული მატარებლები,
გრძნობებს ტოვებდნენ ხოლმე უცნაურს.

როცა მე და შენ ოთახში ვრჩებით

როცა მე და შენ ოთახში ვრჩებით
და ამ ოთახში სიჩუმე სუფევს,
ჩვენ ვიცით, მაგრამ ვერაფრით ვხვდებით,
როგორ მიჰყვება შრიალი ქუჩებს;

ან კიდევ, როგორ მოხდა, რომ ასე
შევრჩით ერთმანეთს, სულ მარტოები,
მივდივართ და სხვას ვერავის ვამჩნევთ,
საკუთარ ჩრდილებს რომ ვუტოლდებით.

იქნებ ამ ყოფნას ჩვენსას აქვს აზრი,
რასაც ვერასდროს ჩვენ ვერ მივხვდებით,
ჩიტის ჩრდილივით, თავზე რომ გვაზის,
არ ვიცით, მაგრამ მაინც მივყვებით.

როცა მე და შენ ვრჩებით და დუმილს
აღარ გაურბის არც ერთი წუთი,
და დუმს ოთახი, როგორც ფარდული
უკაცრიელი და გაჭვარტლული;

როცა მე და შენ ვტოვებთ ამ ოთახს
და ორივენი სადღაც გავდივართ,
და ერთმანეთის დუმილი გვთოკავს,
გამოსარკვევად ამ სიმართლიდან,

ვხვდებით, რომ არის ჩვენ შორის რაღაც
მნიშვნელოვანი, ვიდრე სიტყვები,
რასაც ჩვენ მერე გავიგებთ სადღაც,
როცა ამქვეყნად აღარ ვიქნებით.

როცა ცხოვრება ასე გეცლება

როცა ცხოვრება ასე გეცლება
შენ ხელებიდან, როგორც ნიავი,
როცა დარჩენილს გულში სინანულს
უყვარს ჰაერში ფრთხილი შრიალი;

ხედავ, გრძელდება ასე წყვეტილად
ფიქრი და ფანტავს სულ უნებურად,
რაც გიხაროდა, ან რაც გეწყინა
და გული ფეთქავს, როგორც ბეღურა;

როცა შენც ლღვები და ითენთები,
ნელა მიჰყვები საკუთარ ფიქრებს,
როცა ირღვევა ყველა კედელი
და შენ ვერ ასწრებ, ცხოვრება გისწრებს;

და რომ ყველაფერს ჯანღი ედება
და ყველაფერი ჯანღში მიცურავს,
როცა ხელიდან ასე გეცლება
დრო და დაგტოვებს ხოლმე ბითურად;
როცა არ იცი, როცა არ გჯერა,
თავისით მოდის მაინც სიკვდილი,
რომ ვერ მიხვდები, როგორ გაჯერდა
ცა შენი ოხვრით, შენი სიცილით;

როგორ გაცოცხლდა ეს გაზაფხულიც,
როგორ აფრინდნენ ცაში გვრიტები,
შენ კი თვალებზე ლიბრგადაკრული
სულ უნებურად სხვაგან იქნები.

ქარში გაწეწე ბევრი იმედი

ქარში გაწეწე ბევრი იმედი,
წუთი შემდეგი არის წარსული,
რა უნიათოდ აცემინებდა
დღე ასე მშვიდი და ხანდაზმული.

წუთი, რომელიც კარგავს სამიზნეს,
სხვა სამყაროში უნდა გასხლტომა,
აქ შუქი წვება ღია კარისკენ,
შენ არაფერი გრჩება სახსოვრად.

დღე ითენთება და მკვეთრი სხივით
გზა იხაზება და ისერება,
შემდეგ სიჩუმე დგება ხანგრძლივი,
რომ დაიფინონ ცივმა სერებმა;

და ასე ჩქამიც ბალახში იხმობს
უკვე მომხდარს და ჯერაც მოსახდენს,
საღამოვდება და კარგავს სითბოს
ეს დღეც წარმავალ ფიქრში მცონარე.

ღამემ გადამატარა

ღამემ გადამატარა, დამსვა მავთულხლართებზე,
აღარ ვიცი სადა ვარ, არ ვიცი რას დავეძებ.
ახლა ისე ბნელა და ისე ჩუმი ღამეა,
ამ სიჩუმით, ვგრძნობ, გული ისევ დაინამება.
არც სიზმრები მოდიან, ძილიც არ გეკარება,
აღარც თვლემა გერევა, აღარ გიპყრობს მთქნარება.
ქალაქში კი დაძრწიან მანქანები ხმაურით,
სულშიც ბნელი ღამეა და ყრუ აურზაური.
ლამპიონებს მოედე ამ უხეში ფიქრებით,
ახლა ისე მარტო ხარ, არსად არ გაიშვები;
ან ქუჩაში რა გინდა, უნდა სახლს მიაშურო,
ოცნებებს და იმედებს სისხლი კარგად გაუშრო.
ახლა ისევ ღამეა, უცნაური ხმაური,
უცნაური სიჩუმე, ჩუმი აურზაური.

შეიშმუშნა და თავი ჩახარა

შეიშმუშნა და თავი ჩახარა,
თითქოს სიმძიმე დააწვა თავზე,
ამბობდა: იცი? როგორ დამღალა
და საშინელი ნაღველი მავსებს.

რატომღაც მარტო შენ გეუბნები,
შენ შეგიძლია მხოლოდ შენახვა,
ეს უსიცოცხლო გარეუბნები
დაღლილ სხეულზე თითქოს შემახმა.

მეუბნებოდა და ქვითინებდა
და თან თვალებში ზღვა ედგა ცრემლის,
მე კი მტკიოდა და შიგ ხრტილებთან
რაღაც სიმწარის მედო ნამქერი.

რა უნდა მეთქვა, რა უნდა მექნა,
ვიდექი, როგორც გრძელი კორპუსი,
რაღაცა ჩამწყდა სხეულში ერთხმად
და უცაბედად გავხმი, მოვხუცი.

შენ ისევ ხედავ შენი ფანჯრიდან

შენ ისევ ხედავ შენი ფანჯრიდან
პატარა კვირტებს და ვაზის ფოთლებს,
თუ სიხარულით როგორ ჩაბჟირდა
ჩიტი, რომელიც ჩამოჯდა ტოტზე.

შენ ისევ ხედავ ჩამოხრილ მტევანს
და ჩამოწოლილ ჩრდილს აივანზე,
როცა ოთახში, საწოლზე წევხარ,
ამ ცარიელი ფიქრებით სავსე.

და შენში გადის, როგორც მდინარე,
დრო ასე მშვიდად და ასე ზანტად,
თითქოს თვალებზე ხელებს იფარებ,
რომ აირეკლონ ხელებმა განცდა.

რომ გამთლიანდეს შენი ტკივილი
და მსუბუქ სუნთქვად და შვებად იქცეს
და ჩამომჯდარი ტოტზე ჩიტივით
სულ უნებურად გაფრინდეს ცისკენ,
რომ დარჩეს მიწა და მიწის მტვერი
და შენი სახლი, ფანჯარა, ვაზი
გამოჩნდეს ციდან, როგორც ეს მწერი,
ვაზის ამ მწვანე ფოთოლს რომ აზის.

შენ ისევ ხედავ ამ დახრილ ტოტებს,
ამ გულდათუთქულ ფოთლებს და მტევნებს,
შემოდგომობით სულ ასე ცოცხლებს
და უცაბედად გამქრალებს შემდეგ.

შენს თვალებიდან ვხედავდი ქალაქს.

შენს თვალებიდან ვხედავდი ქალაქს
და შენი ცრემლით ვტიროდი ხოლმე,
ვხედავდი როგორ ეფინა ზამთარს
მოწყენილობა გაცრეცილ თოვლზე.

მიმოდიოდნენ და ჩვენც გვხედავდნენ
და ჩვენს მიმართაც რაღაცას გრძნობდნენ
და სიყვარულით სავსე ყელამდე
გრძელი ქუჩები ჩვენთან მორბოდნენ.

მე კი ვიდექი და შენ გხედავდი,
მე დავინახე შენს თვალებიდან
და ამიტომაც ასე ვღელავდი
დაძინებამდე და ჩამეძინა.

ჩრდილი წვებოდა

ჩრდილი წვებოდა ქალაქზე ნელა,
ეფინებოდა ქუჩებს და სახლებს,
თითქოს პატარა უთვალავ თვლებად
დაშრიალებდნენ ფოთლები ცაზე.

გვიან დგებოდა ყოველთვის იგი,
ასეთ ამინდში ხედავდა სითბოს
და პროსპექტები, ხეების რიგი,
მასთან საუბარს ითხოვდნენ თითქოს.

ძველ ჩაიდანზე დარჩენილ ლაქას

ძველ ჩაიდანზე დარჩენილ ლაქას
ჩრდილი ეხება უჩინარ თითით
და ჩვენც წავიდეთ იქაც და აქაც,
წელში იხრება ხეების მწკრივი.

ყინულის ლოლოს წვეთები ცვივა,
ირხევა ველი, მზის გულზე მწოლი,
ჩვენც გამოვიდეთ უცნაურ წრიდან,
გაზაფხულობით გადნება თოვლი.

ოთახში ჩრდილი მიჰყვება კედელს,
იატაკზე წევს დაღლილი მტვერი,
ჩვენც დაველოდოთ უცნაურ შედეგს,
ოთახის ჰაერს ისუნთქავს ჭერი.

მარი

ახლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ, მარი,
ღამე არის წყნარი, უჩუმარი,
არც ნიავი არ ირწევა ნელი,
არც ოცნების არ არიან ფრთები.
ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, ვხვდები,
რომ ვერაფრით დამავიწყდი, მარი,
არეული ჩემში ბნელი გზები
და საღამო, უჩუმარი, მკრთალი.
ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, არი
ღამის სამი, სიგარეტი, ჩაი,
ოდნავ ღიად დარჩენილი კარი
და ფანჯრებზე სისველე და ცვარი.
ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, ვიცი
ტყუილია, სიცრუეა მტკნარი,
სიყვარული, გამდინარე წყალი,
მარტო ღამე არ ქრის ქარი, მარი.


ბაგრატ შინკუბა – Bagrat Shinkuba

ბაგრატ შინკუბა – Баграҭ Уасыл-иҧа Шьынқәба – Bagrat Shinkuba (1917 – 2004)


შიოლაშვილი ირმა - Shiolashvili Irma

ვინ შემიბრალებს

ვინ შემიბრალებს უცხო მიწაზე
ბეღურასავით მცივანს და ამტანს,
მე გულს ავყევი და ახლა სიტყვებს
შენს მშრალ კალთაზე ხმაურით ვფანტავ
და თრთის კედლები, რომელშიც ასე
მოჩვენებითი სიმშვიდით ვცხოვრობ
და მხოლოდ შენი სიცილი მავსებს
ამ გადაღლილი საღამოს ბოლოს.

იმ სურვილებით უნდა გავქვავდე

იმ სურვილებით უნდა გავქვავდე
ხეს რომ დაადნა წვიმის წვეთებად,
ყველას წვიმების მადლი გფარავდეთ
მე... ჩემი მადლიც მეიმედება.

და გდარდობთ. თუმცა შეშლილი მარტი
როცა ტკივილებს აცლის მზეტიალს,
მე გამოვდივარ სახლიდან მარტო
და დაღლილ ცრემლში ვიწყებ ხეტიალს.

1994 წ.

ის ამბობს...

ის ამბობს: უცნაურია, სად ისწავლე
უნიღბო სახეებზე ამგვარი მსჯელობა.
ეს ევროპის შუაგულია,
სიყალბით დაღვარჭლული
და ადამიანებს გონება
ფერების შერჩევისკენ აქვთ მომართული,
რომ აკრულ ნიღბებზე
მომცინარი მზეები აიხატონ,
ან ფერადი ვარსკვლავების ყალბი ნათება.
შენ კი რამდენად გულუბრყვილოდ
ჩდილობ ხოლმე
ამტკიცო რაღაც სიკვდილიდან წამოყოლილი.

მე, რა თქმა უნდა

მე, რა თქმა უნდა, მთავარს ვმალავდი...
და, თუმცა, ნაბიჯს დგამდი გაბედულს,
სიყვარულს როგორ მოიპარავდი
ჩემს სულში შვიდი ბეჭდით დაბეჭდულს.
ღამეს ართობდა მთვარის ბალადა,
თუ... ნაგროვები ტკივილი პეშვით;
ან ღამეს როგორ მოიპარავდი
ჩემი სიზმრებით ბოლომდე შეშლილს.
ტკივილი იყო... და, რა თქმა უნდა,
მე ტკივილს მთელი გულით ვმალავდი,
შენ კი... შენ მიწის მტვრიდან მოხვედი
და ტკივილს როგორ მოიპარავდი.

1996 წ.

ზამთრის სიმღერა

ჩემს შვილს-ძალიან ლამაზს და ნათელს
უყვარს ფანჯრებზე ცხვირის მიდება,
ზამთარი-ღამეს თეთრად რომ ათევს,
ბედნიერებას სადად მპირდება,
ჩემი პატარის თვალის გუგებში
მოჩანს სინათლის ფართო თვალები
და, ყოფის მტვერი რომ შემაწუხებს,
ვიცი, ამ თვალებს შევეფარები.

კითხვა

საიდან, საიდან დაიწყო რაღაცა...
მე ახლა მარტო ვარ და თრთოლვით ვივსები,
მიწის მდუმარება უსახოდ ბარბაცებს
და ყველა, და ყველა ბრმად მეთავისებით.
ბრმად... ჩემი მიწიდან იწყება ბავშვობა,
ჩემია, ვიბნევი და მაინც ვმთლიანობ,
იცდიან, დარდობენ და ცრემლებს აშრობენ
რომ თქვენი სინედლე შეიგრძნონ, იანო,
რომ თქვენი ცრემლიდან დაიწყონ ბარბაცი
ხეებმა, რომელნიც სიმაღლით ძალობენ...
როგორ შევიშალეთ, როდესაც გაგვძარცვეს
სინათლედ მოსული მზის ნიაღვარებით,
როდესაც გაგვძარცვეს და ყველა წერტილში
ჩაგვტოვეს დუმილად და მარადისობად,
მე ქვების სურნელიც რაღაცად მენიშნა
და ქვა შევიყვარე შიშველი ღირსებით
და ყველა იმედი საფლავთან დამებნა...
რა მერე, თუ გული ლოდინით ხმიანობს,
მე ალბათ იმიტომ მოვედი ამქვეყნად
რომ თქვენი სინედლე შემეგრძნო, იანო.

ნოსტალგია

დღეს ნახევრად ვარ შენი ნაწილი.
ჩემი ქართული სისხლი და
ლექსით გათანგული პოეტის ბაგე
ჯიუტად გარბის შენი ღამიდან
და კოშკებს თავის მიწაზე აგებს.
თუ მიუხვდები იდუმალ სევდას
ძვირფასი ცოლის ბაგეს და თითებს
და მზერას ღამის ფსკერზე რომ ხედავ
და ამ მზერაში ჩამსხვრეულ მითებს
თუ იგრძნობს შენი ამაყი სისხლი
სხვა მითებით და ზღაპრებით სავსე...
დაფარულია ეს ღამე ნისლით
და წვიმა დასდის ლოდებს და ხავსებს.

მე მღვრიე მზერით გავრბივარ შენგან
და ხელი მთვარის სხივად გაწვდილი
სხეულში წარსულ ტკივილებს ნერგავს...
დღეს ნახევრად ვარ შენი ნაწილი.

ორი სიტყვა ცრემლზე და პოეტზე

მე ვარ ცრემლი, რომელიც
მეგობრებმა მიატოვეს
იმიტომ, რომ ბავშვობა ვერ დატოვა.
ვიცი, მზარდია ინტერესი,
როცა ცხოვრებაზე მსჯელობენ პოეტები;
მე მიყვარს პოეტები,
რომელნიც ბავშვობას ვერ ტოვებენ
და რჩებიან ცხოვრებაში
აუხსნელ განტოლებად.
მე მიყვარს ყვავილებიც,
რომლებიც პოეტებს ეჭირათ ოდესღაც,
მერე კი ქუჩაში ვიღაცას აჩუქეს,
რადგან არ შეეძლოთ,
აღტაცება არ გაებნიათ და
არ შეეკრთოთ მიწიერები
და ხელები... პოეტის ხელები
მთვარეაკრული და გაცრეცილი,
მარჯვენა შუათითი აქერცლილი
(მთვარის სიზმრებისგან)
მიყვარს, დამიჯერეთ!
სიზმარი დილამ გამიჩერა,
როდესაც ჩემი დაჭორფლილი მარტოობიდან
ამოშალეს მზის აღტაცება
და განმეორდა რაღაც მარადი...
ბავშვობას მუდამ სიზმრებს ვპარავდი
რომ არ გავეძევებინე თავის სამფლობელოდან,
ყელზე ბავშვობის სიზმრებმოხვეული,
თმებზე ვარსკვლავებით,
ხელში საკრავით, რომელიც
იასამნის ჩურჩულს გამოსცემდა
ვდარაჯობდი გულუბრყვილობას
და ცხოვრებაში ვბრუნდებოდი
ჭრელი პირობით
რომ არასოდეს შევმტვერავდი
შემოქმედის დიდ მარტოობას,
არ უარვყოფდი მარადიულ შინაგან გვემას...
და დღეს, გაზრდილმა მეგობრებმა
უხმოდ დამტოვეს
მარადიული ბავშვობის და სინათლის გამო.

ფრაგმენტი პოემიდან

...არ შეიძლება ლექსებს წერდე ძველი ინტიმით,
ძველი ცოდვებით მიდიოდე ტაძრის კარებთან
და სიკვდილივით გაშინებდეს რაღაც მარტივი
ბრმად მოდებული სიყვარული გულისგარეთა.
არ შეიძლება მოწესრიგდე, როცა სახელად
გქვია პოეტი და ფოთლებში ეძებ სინაზეს,
აჰა, საღამომ ძველი ბოღმა ამოახველა
და დასჯილივით მიგაჯაჭვა ფანჯრის მინაზე.
რა მარტივია ყველაფერი, როცა ხმაურობ
და ყველა ხდება მოყვარული და შენიანი
და ტკივილამდე აჯადოვებს შენი აურა
ადამიანებს...მომლოდინე ადამიანებს
და რა რთულია ყველაფერი, როცა იღლები,
როცა მთიები მკერდზე აკრულ დაღებს იჩენენ,
როცა შენიდან, როგორც ჭიდან, ამოიღებენ
წყალს, რომ გვალვისგან მშრალი გვამი გადაირჩინონ.
რა უცნაურად იტვირთები...თუმცა ფარულად
რაღაც მარადი ჩაუქრობი ცეცხლივით გათბობს...
და სიმარტოვე ერთადერთი თავშესაფარი
ისე მიგელის, როგორც მზისგან დასიცხულ სატრფოს.

1995 წ.

ვერ გამოვდივარ იმ წარსულიდან

ვერ გამოვდივარ იმ წარსულიდან!
სასაცილოა, მაგრამ ახლა ჩემი წარსული
ჰგავს აფეთქებულ იასამნის მოტეხილ რტოებს
და წვიმას ბრძენს და ცაში საწყლად გამოკიდებულს.
სასაცილოა, მაგრამ ახლა წვიმაც მაღელვებს,
რომელიც, თუმცა ბრძენი არის, მაგრამ საწყალი.
ვარ დაფოთლილი აუხსნელი კითხვის ნიშნებით
და მდაღავს შენი ძველისძველი ხმის მცხუნვარება
და წრეში, სადაც წლების უკან რიალებდნენ
ჩვენი ჩრდილები,
მეშინია, საწყალ წვიმას არ ჩაეძინოს.
სასაცილოა, მაგრამ ვიცი, ჩემი წარსული
ნისლში ბოგინობს და ბავშვობას ეხვევა ყელზე
და, მეშინია, სიყვარული არ მაპოვნინოს
ნისლმა, რომელსაც სახელიც კი ვერ შევურჩიე.
მე აუხსნელი სიყვარული მაპურებს დღესაც,
რომელიც ჩემზე დიდია და ჩემზე ნათელი.
შემომაბრუნებთ? ვიმარტოვებ სიყვარულისთვის
რომ ცხოვრებაში ყოფის მტვერმა არ გამითელოს
ამოხეთქილი ენძელების სადა ზმანება
(ჩემი ბალღური აღტაცების დიდი ნიშანი),
ხვალ, ალბათ, ხმაში მონატრება შემეპარება
და გამიზნულად დავარიგებ ფერად ნიჟარებს
(რომელთაც ერთხელ გამიმჟღავნეს საიდუმლონი),
მე კი, რა მშვიდად მეგონა რომ სურვილს ვტოვებდი...
სასაცილოა, შეიყვარო ქალი-პოეტი,
სასაცილოა და რისკია უმისამართო.
ვიცი, გავგიჟდი, ახლა ძველი როკვა გამართობს
და წარსულიდან გამოვიხმობ ფერად კლავიშებს,
გესმის? შეშლილი წვიმა მართავს ღამის მარათონს,
საწყალი წვიმა... საპატიო სტუმრად მპატიჟებს.
სისულელეა, მაგრამ მართლა მპატიჟებს წვიმა.
ჩემი წარსული, როგორც თეთრი იასამანი
ჰგავს სიცოცხლიდან გამოპარულ მარადისობას.

1996 წ.


შიუკაშვილი ხატია - Shiukashvili Xatia

ჩემი სახარება!

თუ კი არსებობს
ქრისტეს პერანგი.
მაშინ სად არის იუდას თოკი?!
– ქრისტეს აღიარების სიმბოლო
უ პ ი რ ვ ე ლ ე ს ი...
აკოცა იუდამ ქრისტეს, და შედგა უფალი ჯვარზე!!..
მიზანი ამართლებს საშუალებას!
იუდა პირველი ქრისტიანია ქრისტიანთა შორის...
მან არ უარყო ქრისტე,
ვითარცა პეტრემ!
უ ყ ო ყ მ ან ო დ!
სამჯერ, ზედიზედ, მამლის ყივილზე
უარყო ქრისტე, ქრისტე უარყო!..
ისევე, როგორც დანარჩენმა მოციქულებმა!
მათ არ სჯეროდათ ქრისტე ღმერთის,
მისი „ა ღ დ გ ო მ ი ს“!..

იუდამ ირწმუნა,
და გ ა ს ც ა ი ე ს ო უფლად რწმენისათვის, ადამიანებისთვის, სამყაროსთვის!!!
რასაცა გ ა ს ც ე მ შენია, რაც არა
დ ა კ ა რ გ უ ლ ი ა....
სხვის ომში ყველა გენერალია...
ეადვილებათ ფარისევლებს
იუდას ჯ ვ ა რ ც მ ა ც!...

თბილისი
2009


ჩარკვიანი ირაკლი - Charkviani Irakli

თბილისი


ივლისი ხვნეშოდა ორთქლისფრად ურცხვად,
ქარვის ალებში დნებოდა თბილისი,
დაღლილს ალერსით, ქალს მაგონებდა
ჩემი ქალაქი ძილის წინ.

დღე

დილით არა გვაქვს პური...
გინდა რომ მზე ამოვიდეს...
გაყინული ხელებით კიდიხარ
ტროლებუსის ყურებს
და მიგორავ...
საცურაო აუზთან ისევ ბენზინს
ყიდიან.
ცირკთან ლილიპუტები
თათბირობენ.
ჩელუსკინელების ხიდზე
ხალხმრავლობაა
თეატრის კარი დაკეტილია და
კონცერტი გადაიდო.
გზაში ნაცნობი შეხვდება და მოგესალმება,
შენ კი სახლში კატა გელოდება,
რომელსაც შია.

დაე, იცოცხლონ . . .

გემუდარები,
ნუ ხოცავ ტარაკნებს, დედა,
დაე, იცოცხლონ.
ხომ იცი, როგორ უყვართ გათბობის მილები,
იქნებ ერთმანეთიც უყვართ?
მათ გაზურაზე უწევთ ცხოვრება,
ჩვენ დედამიწაზე,
მერე რა?
ერთიმეორისგან ვერ გაარჩევ,
სახელებიც არ ჰქვიათ,
როგორ ახარებთ სითბო და ტკბილი ჯემი,
რა მათი ბრალია, რომ არ იციან თავიანთი არსებობის შესახებ,
პლანეტებმაც ხომ არ იციან შერქმეული სახელები,
მაგრამ ბრუნავენ უმიზნოდ,
სივრცეში.
გემუდარები,
ნუ ხოცავ ტარაკნებს, დედა,
დაე, იცოცხლონ.

დრო

რეაქტიული მარტოობა,
დაძაბული,
გამოუთქმელი შიში შეხების,
საგნებთან,
საყვარელთან,
გაქრა.
რომანტიული ბილიკის,
რითმის ბოლოა,
შელამაზების,
ვაზისყურა ქალიშვილების
ირმისთვალური სევდა გაქრა.
სოც-რომანტიზმის
ცისფერთვალება ლმობიერება გაქრა.
ვარდს გაეფურჩქნა
ატომური სოკო,
რკინაბეტონის ჯუნგლებში
დაკაცდა მაუგლი,
პარაბელუმით ხელში.
დადგა დრო,
გამოთხოვებისა ტყესთან,
დრო უბრალო, მართალ ფერთა ხელჩაკიდების,
დრო წითლად ხატვის,
წითელ ქაღალდზე,
მაშინებელი, დაუნდობელი,
როგორც ყოველი მართალი, დრო.

ჰგავდე სხვას

პოლიტიკურად მშვიდი, სექსუალურად მხნე,
ვუმღერი ყველა გოიმს, ეი მომისმინე მე…
არც სიყვარული მართობს, არც სიძულვილი მკლავს,
ხედავ თეთრად ათოვს, ჩემ გადახოტრილ თავს,
მე ვეღარ მხედავს სარკე, მე ვერ ვუყურებ სისხლს,
მე არ ვაგროვებ მარკებს და აღარ მჯერა სხვის,
მოუთოკავი გრძნობის და სიგარეტის მწამს,
ფურცელი ვარ ცნობის , აღარ ვკარგავ წამს,
მე რეაქცვიას ვიწვევ და რეაქცია მშობს,
მე ახალ ტალღას ვიწვევ რომ გაგიტანო შორს,
ნუ გადაირბენ ქუჩას მე დაგანახებ გზას,
თუ არ მომიშვერ ტუჩებს არ დაგირტყამ ზასს,
დაგალევინებ კოლა-ს დაგალევინებ კვასს,
მე არ აგიწევ კაბას არ დაგიგდებ კლასს,
რაც შეეხება ყველას ის შეეხება ფულს,
ხალხი ისევ ღელავს და ანარქია სურს,
მე ისევ მარტო დავრჩი და ვეღარაფერს ვთმობ,
რადგან ეს გმირი მე ვარ და დადგა ჩემი დრო,
მე ოპტიმიზმით სავეს ვარ და არ მოვიკლავ თავს,
მე სულ ყოველთვის ასე ვარ და მეგობრებიც მყავს,
მიყურე როგორ დავდივარ ხან იქ ვარ და ხან აქ,
მე ვცხოვრობ შენზე მარტივად და მეტი ფული მაქვს
რაკეტა უნდა გიყიდო, გადაგაფრინო ზღვას,
გამოდი შენი ციხიდან, რომ აღარ ჰგავდე სხვას, ჰგავდე სხვას

მოლოდინი

ნაცრისფერ ქუჩას,
მტვრიან მანქანებს,ბოლო არ უჩანს,
მზე არ ანათებს.
ბრაზიან მძგოლებს,
გრძნობათა ბრძოლებს,
დახატულ მთვარეს,
უაზრო თვალებს
დაღლილ ბაგეებს
მე გავუღიმე.
ნისლისფერ იასთან,
ცისფერ მდელოზე
ეკლესიასთან,
გუშინ გელოდე.
შენ არ მოხვედი,
მე არ მწყენია,
ყველა თავისთვის,
ალბათ ბრძენია.
ნუთუ ავისთვის
ვხარჯო გენია,
და შენ არმოსვლას
მე გავუღიმე.

***

მე უფრო მეტი ყვავილი მოგიწყვიტე,
ათასი სიტყვით,სახით დაგამძიმე,
ხომ ვერ მოვპარავ საკუთარ თავს იმას, რაც ვარ.
შენ დაგავიწყდა,რომ შტორმს,შტილი მოყვება.
და შენი ნავი მალე მშვიდად იცურებს,სულ სხვაში.
საშიში ის არის,ვინც იმდენ ყვავილს ვერ მოწყვიტავს,
რამდენიც უნდა,
ვინც საკუთარი შიშის ტუსაღია
და სხვის თვალებში,როგორც სარკეში იჭყიტება,
ივარცხნის თმას.
შეშინებულმა, შენი ქოხი სხვაგან გადადგი,
იქ მხოლოდ სურნელიღაა დაღლილი შტორმის,
გეგონა დაანგრევდა შენს სახლს მოლხენა,და სიყვარული
შტორმს ხომ გითხარი,შტილი მოყვება
და ჩემი გემი დაცურავს ახლა სულ სხვაში,
მე უფრო მეტი ყვავილი მოგიწყვიტე,ვიდრე გეგონა.


ჩარკვიანი ჯანსუღ - Charkviani Jansug

მშიერი და მაძღარი

არა გქონია გულში არც დარდი,
დარდი თუ იყო, აღარც იცოდი,
ოქრო და ვერცხლი თავზე გადაგდის,
ქრისტე არა გწამს,
დახვალ ბზის ტოტით.

რომ დაგიჩოქო, სამ გროშს ვერ მომცემ,
მე კი გაწვდილი ხელი გამიხმა,
დგახარ წარმართთა სამლოცველოში,
ისე კი ვითომ ქრისტიანი ხარ.

დადიხარ მარად სიამოვნებით
საკუთარ თავის შესაწირველით,
მე კი ხელთა მაქვს სია გონების,
რომელ სიაშიც შენ ხარ პირველი.

საკუთარ სისხლის არ ხარ დამღვრელი,
მოძმისთვის გული არ გედაღება,
გასკდა გული და გასკდა ნაღველი,
იძახე ახლა
რა მენაღვლება!