ფოლადაშვილი თამარი - Poladashvili Tamari

ლოცვა

დიდი ხანია არ უწვიმია
ცისარტყელაც დაიკარგა და ქალაქი დამტვერილ ეკლესიას დაემსგავსა სადაც
ლოცულობენ არა ღმერთებზე
წვიმაზე.

ღმერთო დაიფარე ღმერთი
ღმერთო დაიფარე დედაჩემი ორი ფერის ფანჯარა რომ აქვს
ცისფერი და მწვანე.
ღმერთო დაიფარე მამაჩემი ჩუმი მოლოდინი რომ ჰყავს
და ვერ აქრობს
ღმერთო დაიფარე ნამსხვრევები
ფეხებს რომ მიჭრის და არ არსებობს უფრო მჭრელი ნამსხვრევები
ხელებს რომ დამიჭრის და მომკლავს.
ღმერთო დაიფარე სარკეები
ღმერთებს რომ გვამგვანებენ და სინამდვილეში უნამდვილო ნაგავსაყრელები რომ ვართ
ღმერთო დაიფარე მეზღაპრეები
სანთლები რომ დააქვთ წყლის მეორე ნაპირას და
სმენის მაგიერ მხოლოდ ყიდულობენ
ღმერთო დაიფარე განიერი მხრების წერილები
რუსულად რომ წერენ წერილებს და
ღმერთო დაიფარე თითები რომ ანონიმურად შეგილოცონ
ჩემთან ლაპარაკისას
ღმერთო დაიფარე ცალმხარე სახლები
მეორე მხარეს რომ ბუნებაში გადიან
ღმერთო დაიფარე მარტოობები და უმარტოვო
ქუჩის ძაღლებბი
ღმერთო დაიფარე სარდაფებში დამწყვდეული შეყვარებული
პეპლები დაღვრილი რძე და გაქცევები
ღმერთო დაიფარე შავ-თეთრი სიგამხდრე
და მიმსგავსებული შვილები
კიბეებიდან რომ ხტუნაობენ.
ღმერთო დაიფარე ბოროტება
ცას რომ სახურავი წაართვა და საქანელაზე ყრის ფიქრებს,
ღმერთო დაიფარე სინათლის
დასასრული მე რომ ვერ გიცნო და
ღმერთო დამიფარე გამომწყვდეული
ატირებულიც დამიფარე..
ღმერთო დაიფარე ცარიელი ბოთლები
ჯერ რომ ვერ აივსო წყლით და წყლის სიზმრებიც დაიფარე..
ღმერთო დაიფარე წვიმა რომ ფანჯრები
მივხუროთ
ღმერთო დაიფარე ღმერთები

ლოცვა 2

ხალხი, რომელიც უხალისოდ დგას მოძრავ
გზაზე და ჩუმად პასუხობს პირად ტელეფონს,
ცდილობს როგორმე
ჩუმად გაექცეს სათარგმნ ცხოვრებას და
თავის ენაზე ჩუმად ილოცოს.

ღმერთო დაიფარე ჭიანჭველები
ისინი მკბენენ და
წითელი ლაქები მრჩება სამახსოვროდ.
ღმერთო დაიფარე თეთრი ქანდაკებები
რომლებიც ჩემსავით შიგნით პატარაზე გრძნობენ
რომ გაქვავდნენ და ყოველ ღამე
..
ღმერთო დაიფარე ყოველი ღამე
რომ შეძლონ და გაცოცხლდნენ, ადამიანების ნაცვლად,
ღმერთო დაიფარე ,ისინი, ადამიანებსი ნაცვლად
რომ გვაკარნახობენ და ჩვენც
ვყვავილობთ
ღმერთო დაიფარე ჩემი სმენა
ქალქში რომ ზღვასავით მესმის
და ზღვასავით მიყვარს სველი ასფალტის ორთქლი..
ღმერთო დამიფარე გაქვავებისგან.. ფერმკრთალობისგან, ზღაპრის აივნისგან..
ღმერთო, დამიფარე ჩემი ფიქრებისგან
მათი მეშინია…

ხალხი, რომელიც წიგნებს ყდების მიხედვით ჩუმად ალაგებს
და შინაარსით გადასაწყობ თაროებს ჩუმად აბრალებს
რომ ფურცლები ყველაზე მძიმეა,
რომ ჰაერი თეთრია და მათი ზეწრებიც ჰაერმა ჩამოხსნა
აივანზე გაბმული საუბრიდან..
ღმერთო.. დაიფარე ჰაერი!

ლოცვა 3

ჩემი სახლია, სიტყვებით დავფარე
და ყოველი კედლის უკან, ხან შენ,
ხან კი-ლამაზი სათამაშო დროებით დავსვი
და ჩავისუნთქე.
გაჩნდნენ ფანჯრებიც.
ცრემლები ფარდებად ჩამოვაფარე...
ვუყურებ, როგორ კვდებიან ჩიტები თეთრ ხეებზე.

ღმერთო, დაიფარე ოთახი, სადაც მე და შენ
ერთად გვძინავს და თაღები.
ღმერთო, დაიფარე ყველა სართული, სიყვარულს
რომ ვანაწილებთ და მერე ჩვენვე შევექცევით უეტიკეტოთ.
ღმერთო დაიფარე მეზღვაური. როცა ყველა ტალღა ერთმანეთს ეხლართება, ის კი განიცდის.
ღმერთო, დაიფარე ქუჩის თავში ის გაჩერება, სადაც
ლოდინს იკლავენ იმ ტრანსპორტებით, რომლებიც
არასდროს მოვიდა შენამდე.
ღმერთო დაიფარე ანგელოზები ცაში.
ისინი საზღვრებზე თამაშობენ რეზინობანას
და ყოველთვის გახსოვს, რომ მათ წვივებს
ფარავს სითეთრე.
ღმერთო, დაიფარე ყველა წყარო, რომელიც
ივსება ჩემი დებით და ძმებით
და ურნები, სადაც მარხავენ
ფერებში გახვეულ ჩვილებს და
უკვე აღარ ,,შვილებს.”
ღმერთო, დაიფარე სიმძიმე, მათ გარეშე რომ
გრძელი თმა, უჩვეულოა.
ღმერთო, დაიფარე ფურცლები, როგორც ფიქრები...

ჩემი მელოდიით გავსებ.
ჩვენი ოთახი, რომლის უკან
ვდგავართ და გვიყვარს.

სამი ამბავი

ბიჭის ამბავი

გავიგე, დილით გამოაღვიძა ხმაურმა დედა.
ეზოს დაემჩნა ლაქა, თუ
როგორ ისწავლე
ვარდნის კანონი
ზემოდან-ქვემოთ.
სწორედ ამიტომ, სამუდამოდ, ჯერ მკრთალი ხაზით
დაგივიწყენებ სკოლის ჟურნალში.

გოგოს ამბავი

რა თქმა უნდა, მოკვდა გოგო.
ქალაქის ყველა კაცმა იმ ღამესვე იცოდა, რომ
ზაფხულში უნდა დაეგოთ სათევზაოდ
გამძლე ბადე მდინარის პირას.
და ნაპირები ამოევსოთ შიშით ან ლოდინით,
მაგრამ ამჯერად,
დაჭერილ თევზებს სათითაოდ გამოარჩევდნენ
და გაუშვებდნენ.
ჩვენი
ქალაქის ყველა კაცმა, მაშინ გაიგო,
როგორ ემღერათ იმ ღამეს ჩუმად, რომ
როგორც სხვების, ისე თავისი ხმების
შიშიც ესწავლათ.

ჩემი ამბავი

მითხრეს, შორია აქედან და
ვერც მოკლე გზით ივლი.
ნუ ცდილობ, ყოველ გაზაფხულს მოაჭრევინო
ფანჯრის წინ ხეები და
მომდევნო ზამთარს უყურო მხოლოდ გემს,
ოცი წლის რომ ჩამოდგა და
ყველა მეზღვაურს ყოველ საღამოს
აჭრიან თითებს, რომ
ყველა შენს ნივთთან ერთად დამარხონ ხის ქვეშ.
მითხრეს, რომ სხვები,
ისევ ეძებენ და პოულობენ
ჩაის ძველ ჭიქებს, გამოფენისთვის
რომ ამოთხარე და ისევ დამარხე,
რადგან შენს ირგვლივ სასაფლაო
ცოტა შორს იყო და მძიმე ბარგსაც
ვერ მიათრევდი, როგორც ეს გსურდა.
მითხრეს, რომ ისინი, ვისაც
მარხავენ, ჩივიან ხშირად, სულმოუთქმელად,
თითქოს,
ერთიანად, უფრო ადვილად კვდებიან
და რომ ხელებით არ შეიძლება
მათი დამარხვა.
მითხრეს, თუ მიწას იმდენჯერ შეეხები,
რამდენისაც ხარ,
გქონია წყევლა და სხვა გზა არ გაქვს,
უნდა უყურო, როგორ კვდებიან ბავშვები
ღამით, რომ
ბოლო ბავშვი, უფრო ადვილად მოკლა და მოკვდე.

***
მე ვიწყებ შენით.
მოგიყვებოდი, რომ
არსად იყო
ბილიკი ან
ქარი-
მიმართულებით
რომ გაგვეცურა და
შორს თუ არა,
აქვე, ტყეებთან მოვმკვდარიყავით.
ის
კიდობანიც
სახლს ბოლო კედლად
რომ ავუშენე,
არსად წასულა..

რადგან არაა გზა
არც წინ,
არც უკან.

არ
გაგვიცურავს
არც წყალში
და
რაც მოვყევი,
როგორც დაიწყო,
ისე
დასრულდა .

მე ვიწყებ შენით,
რადგან შენს ხელებს,
როგორც ჩემსას,
არაფერი სჭირთ.
არ აქვთ თითები
და ზედ
ფრჩხილებიც,
რომ
ხის მოჭრისას
მტვრით გამოევსოთ
და
როცა არ ჭამ,
არ სვამ,
შენი წყვილი ყბა
ერთად ისვენებს.

მოგიყვებოდი, რა ადვილია
გადაურჩე ჯერ შენ თავს,
როგორც განაჩენს
და შემდეგ
ხეებს.
რადგან გცნობენ და
მათ იციან,
ვისი შვილიც ხარ,
როგორ დავჩეხე
მამაშენმა ტყის ის ნაწილი,
სადაც მიწიდან ამოსულ
წყალთან ერთად შენი წყევლაც
გადამეყლაპა
და
ჩვენს დასანახად,
არც ზღვით,
არც იმ გზით,
საიდანაც ვიღაც მოვიდა,
არსად წავსულვართ.

ხომ მოგიყევი,
როცა დამუნჯდი,
ათივე თითიც ჩაატანე მოგზაურობას.


ფოცხიშვილი მორის - Pockhishvili Moris

ბავშვივითა ვარ ხანდახან

(bavshvivita var xandaxan)

ბავშვივითა ვარ ხანდახან, -
გაორთქლილ მინაზე
ჩემს სახელს ვწერ...
შორს, თეთრი ეზოს გადაღმა
თეთრი ზამთარი
ლურჯად იღებავს წვერს.
თოვლი ფიქრების დღიურს შლის,
ქარი ქუჩებში მიიკვლევს გზებს,
ცაში, ვით აქვარიუმში,
ოქროს თევზივით
დაცურავს მზე...
ბავშვივითა ვარ ხანდახან, -
გაორთქლილ მინაზე
ჩემს სახელს ვწერ...




ფუტკარაძე სოფიო - Putkaradze Sopio

ზაფხული ზაფხულში

გასულელდა დილის მზე,
დააცხუნა მეგათი,
გადალურჯდა ბილიკზე
ჩემი აგლომერატი...

ზღვას მოჰქონდა ნაპირზე,
ლურჯ ტალღათა ქაფ-ქაფი ...


ფხოველი ჯარჯი - Pkhoveli Jarji

ვან ვეი


ჩინის მხატვარი დახატავს
ჯუჯა ხეს, წელში მოხრილს...

იმ ხის ქვეშ შენი სავანე:
შენი ბამბუკის ქოხი...

და შენი გული: ღიღინით
და ღვინით მონაოხი...

ცხოვრება განდეგილისა:
მდორედ მავალი, ლოხი...

დაემსგავსება პოეტი
ჯუჯა ხეს, წელში მოხრილს..


ქართველიშვილი რატი - Qartvelishvili Rati

ვ ე ნ ე ც ი ა

ო, ვენეცია, დიდო ქალაქო,
რომელიც ხარ და მალე გაქრები...
როგორც წარმართნი სხვა ეკლესიას
გაკვირდებიან უცხო თვალები.

გაკვირდებიან და კვირდებიან
შენი ავხორცი ტანის სიწმინდით,
თითქოს გაკვეთეს მოხუცის გვამი
და მის საშოში იპოვეს ბავშვი.

შენი სახლების ხავსიან კედლებს
ახლაც აჩნია ფრთხილი ჩრდილები
და ხიდების ქვეშ ღამით მოისმის
ექო გარდასულ უძველეს ვნების.

ისევ ირწევა შავი გონდოლი, -
როგორც აკვანი ღმერთით ობოლის,
და მღვრიე წყლები სარკეებივით
ინახავს მკვდარი შვილების სულებს.

შენი ბავშვობის სევდიან ქუჩებს
მე ჩემი სახის ნაკვთებად ვაქცევ,
შენი არხების მზის სიღარიბე
მუდამ გამითბობს გულის ცივ ღარებს.

შენ უკვდავი ხარ, ვით მოგონება
მამის სახეზე ნანახი ცრემლის,
როგორც ზამთარში ჩიტის გალობა
და დასიზმრება დედის ალერსის.

ვიდრე ამქვეყნად კაცი იცოცხლებს
შენ მისთვის პეშვი წყალი იქნები,
შენ მისი გულის ძგერა იქნები
და შეხსენება თავად სიცოცხლის.

* * *
თითქოს დაავიწყდათ
ბავშვი ბნელ ოთახში,
თითქოს მიატოვეს
ბედის ანაბარა...
დიდი არაფერი -
მხოლოდ, სიჩუმეში
ფანქრით დახატული
გული გაიბზარა.

* * *
ვიღებ კალმისტარს და მზეს ვისრუტავ,
მის გამჭოლ სხივებს გულში ვიტარებ,
მერე მივყვები სულის იმ სრუტეს,
სადაც ბავშვობის ცრემლით ვიტირებ.

ამას ვუმატებ ნაღველს, ოფლის წვეთს,
ქალის მკერდიდან გადმომსულ ტკბილ რძეს,
თითქოს-და მამლის დადებულ კვერცხებს
და აუხდენელ ჩემს ფერად სიზმრებს.

მერე ამ ლექსებს ვატან წეროებს,
რომ თქვენი სულიც აივსოს ლხენით
და როგორც მარტის ხეთა ღეროებს
ამოგეკვირტოთ თვალები რწმენით.

* * *
ღმერთი ზღვასა ჰგავს
სიზმრად რომ ვნახე
და გაღვიძებულს გადამავიწყდა
მერე კი ცრემლი წამომივიდა
და მისმა გემომ კვლავ გამახსენა
ბავშვობა ცირკი და ის კლოუნი
ჩემს გაცინებას რომ შეეცადა
მე კი შემრცხვა და ჩუმად ავტირდი

* * *
მზე ტუსაღია ბნელი ღამისა,
მაგრამ ჯურღმულებს თავს რომ დააღწევს,
მაშინ ჩრდილებში მასვე დაამწყვდევს.
კაცის ბუნებაც ჭუპრის საკანში
გამოკეტილი პეპლის სულია,
როგორც ჩამქრალი სხივი ლამპაში.

* * *
ეჰ, სოფია... სოფია...
მთელი ფილოსოფია
ამ ქვეყნად სულ ორია:
უნდა იყო ცოცხალი,
როგორც ზღვის მაგნოლია
და ისეთი ლამაზი,
როგორც ტყეში გნოლია.
დანარჩენი, ხაბაზის
აბაზებზე ფიქრია,
როგორც ღამის ბაზარი
სევდით უზარმაზარი.

* * *
მკითხე - როგორ ხარ, და გიპასუხებ
- ვით გაზაფხულზე ციცქნა ბეღურა.
მკითხე - სად არის შენი ოცნება,
და გიპასუხებ - თოვლმა დაფარა.

* * *
მიყვარს ზამთარი, რადგან არ ტყუის
და არც ჩემსავით გული არ უთრთის,
ბავშვის ყიჟინით სულს არ მიბრუებს,
ვიცი, რომ წარსულს არ დამიბრუნებს.

მე მიყვარს მისი ჩუმი ალმური,
ვით თებერვალი დღეებნაკლული
და კურდღლებივით მხდალი ფიქრები
ბნელ ღამეებში გადამალული.

მიყვარს ზამთარი, რადგან არ ტყუის,
ქარის კივილით ჩემს ხმას მავიწყებს
და გადაპენტილ ერთფეროვნებით
ძველისძველ ზღაპარს თავიდან იწყებს.

მამის ოთახი

ადამიანი,
რომელსაც შესწევს უნარი,
მოგონებებით გააცოცხლოს ყოველი წვრილმანი
განვლილი ცხოვრებიდან და, ხელმეორედ,
ძველებური სიმწვავით განიცადოს ყოველივე ის,
რაც უწინ ათრთოლებდა მის სულს.
ცამეტი წელი...
ოცი..
ოცდაათი...
ო, ეს არ არის სიშორე მისთვის…
მაგრამ, ეს გრძნობა ყველაზე დიდი მტერია მისი.
რატომ? - ასეთ ადამიანს ყოველთვის უფრო მეტად უყვარს საგანი
მას შემდეგ, რაც მას დაკარგავს.
გული ივსება მოგონებებით, გული კი ერთია...
ხოლო, ტალღებმა თუ მოგაშორეს
დღევანდელი დღის ნაპირს, -
ცხოვრება არარაა...
ადიხართ კიბეზე, აღებთ კარს, შედიხართ ოთახში...
თქვენს ოთახში სიჩუმე და სიცივეა...
და თქვენ თქვენი ბინა გეჩვენებათ
სააქაოსა და საიქიოს შუა სამყაროდ.
ჯდებით სარკესთან ჩამქრალი ბუხრის წინ,
იღებთ ჰამსუნის ”ვიქტორიას”
( სიყვარული... ო, ეს ანემონაა,
რომელიც კვდება ხელის შეხებით.
სიყვარული...მას შეუძლია დაღუპოს ადამიანი,
მას შეუძლია სიცოცხლის უკანასკნელ წუთამდე
შეპყრობილივით ეჭიროს შენი გული...
სიყვარული - ეს ღმერთის პირველი სიტყვაა...
ძვირფასო! მე გავჩნდი ამ ქვეყნად
მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ მყვარებოდი
და შემდეგ ისევ დავმშვიდობებოდი სიცოცხლეს.
მოვა გაზაფხული, რომელსაც მე უკვე
ვეღარ დავინახავ,
ხეები ბაღში კი დარჩებიან ჩემს შემდეგაც)... აღებთ ყუთს...
საიდუმლო წერილების კონა....
პირველი, რაც თქვენ გეცემათ, ეს -
სპეციფიუკრი სუნი საიდუმლოების და ვარდის გამხმარი ფურცლებისა.
ოთახი სავსეა წარსულის ლანდებით,
თვალები - სინანულით.
მიდიხართ სარკმელთან, იქიდან კი გიყურებთ
გვიანი შემოდგომის წვიმიანი დღე.
რა ხდება ამ დროს თქვენ გულში?..
ო, ნუ იტყვით, არა, ამას უკეთ მეტყვის
ნოემბრის ყვითელი ბაღები და
შემოდგომის დაქანცული გაზონი.
ის არ იყო ლოთი, არც ჭლექიანი...
ის დაღუპა მეტისმეტად მგრძნობიარე გულმა
და, შესაძლოა, შეგრძნებამ, რომ ის მარტოა...
შედიხართ ოთახში ...
პირველი, რაც თქვენ გეცემათ, ეს -
სპეციფიკური სუნი კვამლისა...

* * *

საქანელაზე, ზაფხულის ბაღში
ირწევი, როგორც ჭაღარა ბავშვი,
თითქოს ზურგს უკან ბებია გყავდეს
და დაღლილ ხელით განანავებდეს.

თვალები ცრემლით რატომ აგევსო?
ნუთუ გგონია, რომ აღარ არის...
არა, ის მუდამ შენს გვერდით იყო,
როგორც სამხრეთის ნოტიო სიო.

ის ხშირად ბაღში დაიარება
ხეების ჩრდილებს შენაფარები
და უეცარი ზურგის ქარივით
საქანელათი მიჰყავხარ სახლში.

(ფრანგი შანსონიეს, ლეო ფერრეს ხსოვნას)

მაისის ვარდებს მე ვიგონებ გულდაწყვეტილი,
თითქოს მაისი კვლავ არასდროს არ დაბრუნდება;
იქნება ნაზი შემოდგომა განუწყვეტელი
და ასე უცხო, ასე ჩუმი შებინდბუნდება.

მწარე ღიმილი ამიტომაც შემრჩა ბაგეზე,
უკანასკნელი ჩემი ლექსი ისევ შენია,
გულს, რომლის სევდას შეუქმნია ეს სიფაქიზე
მუსიკის გარდა არაფერი არ შერჩენია.


ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და ეს დღეები გამახსენდება
როგორც სიზმარი ჩემი ბავშვობის...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და შენი ნანა გამახსენდება
მხოლოდ ჰანგებით ჩიტის გალობის...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და ეს ხელები გამახსენდება
მხოლოდ ტალღების გრილი შეხებით...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და ეს თვალები გამახსენდება
მხოლოდ ცრემლივით მოსულ წვიმებით...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და შენი თმები გამახსენდება
მხოლოდ ფოთლების ბინდში შრიალით...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და შენი ფიქრი გამახსენდება
მხოლოდ დეკემბრის თეთრი ფიფქებით...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და შენი სახე გამახსენდება
მხოლოდ სარკეში ჩემი სიბერის....

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება...
დაბნელება

ნეტავ სად ქრება მზე, რომ ღამდება,
ან ვის ანათებს, როცა მე მბნელა…
ჩემი თვალიდან წასული სხივი,
ახლა ვის თვალებს ელაციცება...

ნუთუ ყველაფერს მიჯნავს დღე-ღამე
და არაფერი გადაურჩება,
- რაც სინათლეში წამებით ჩნდება -
გულგრილი ღამის ამ დაბნელებას...

დედას

მინდა ხელში აგიტაცო
და მზედ გაქციო,
რომ შენი სხივით განათდეს ზეცა...
რომ შენი ნათლით ამენთოს თვალი...
რომ ჩვენი ძველი ზაფხულის სახლი
ისევ აივსოს ჭრელი ფუტკრებით
და სურნელებით მაისის თაფლის...
რომ გაბზარული ფანჯრების მინებს
აზანზარებდეს მტრედის ღუღუნი,
როგორც ბუზღუნი დილით მოხუცის
- ძვირფასი ექო ჩვენი წარსულის...
მინდა, რომ ისევ შემოგვესმოდეს
ჩუმი ჭრიჭინი მარწყვივით ტკბილი ძველი ბაღისა,
- როგორც ჭრიალი ჩვენი ბოხვერა კაკლის კარადის,
და მისი სარკის ცისარტყელები
ზანზალაკივით აწკრიალებდეს
უცნობი ბავშვის სულის კივილებს...
მტვრიან ლამპასთან ვიღაც ფურცლავდეს
ნაცნობი წიგნის ძვირფას სიმღერებს,
შორი ტყიდან მონაბერი
სიო ფარდას კვლავ არხევდეს
და მის კალთის აწევისას
შენი კაბის ჩრდილს აჩენდეს...
მინდა ხელში აგიტაცო,
როგორც პატარა,
და მზის კოცონში, როგორც კოცნაში დაგწვა,
რომ შენი ფერფლის მსუბუქი ფიფქით
გადაიპენტოს მთელი სამყარო,
რომ შენი სული თეთრი კვამლივით
ამ ცოდვილ მიწას გადაეფაროს.

* * *

გარედ ქარია, სულშიც ქარია,
ნეტავ ეს ღამე რამ გადარია…
ჩემი დღეები ისე მიჰქრიან,
როგორც შავ ცაზე ციდა ნიბლია
და სიყვარული მხოლოდ ფიქრია
ბევრჯერ ნაკითხი, როგორც ბიბლია.

დედა აფრიკა (მირიამ მაკებას)

ისე მინდიხარ, ლამის გავთხარო ჩემი ეშვებით კილიმანჯარო,
ისე მომწყურდი, მძალმიძს შევხვრიპო
შენი სისხლივით ცხელი ლიმპოპო.

ისე მომშივდი, მინდა აგლოკო
როგორც ნადირმა ირმის თვალები,
ისე მახელებ - მსურს გავიჯეჯგვო
შენს შავ წიაღში, ვით ბაობაბი.

ო, საოცარო ქალო მაკება,
შენ თვით ჯუნგლებმა დაგამაკევა.
ისე მიყვარხარ, როგორც ბუნება
და დაკარგული ნაპოვნი დედა.

ნოსტალგია

მენატრები და არ ვიცი სად ხარ…
იქნებ, ჰაერი ხარ, რომელსაც ვსუნთქავ…
ან, იქნებ, მზე ხარ, - ასე შორიდან რომ მათბობ…
ან, ბეღურა ხარ, - ამ ცივ ზამთარში ჩემთან რომ დარჩი…
ან, ღიმილი ხარ უცნობი მგზავრის - ბნელში გამკრთალი …
ან, ტყის ბილიკზე დაფენილი მთვარის შუქი ხარ…
ან, ხმა ხარ ჩემში ჩემი ბავშვობის…
ან, იქნებ, არ ხარ და მოგიგონე…
მოგიგონე, რომ ვიყო თვითონ.

* * *
ზღვა იყო შავი და ბობოქარი,
ჰქროდა ობოლი კვიცივით ქარი…
უცებ მეგონა, რომ აღარა ხარ
და შემეშინდა ზღვისა და ქარის.

ძველი თეატრი

ზოგჯერ მგონია, რომ ძველ თეატრში
ტრაგი-კომიკურ როლებს ვასრულებ
და ჩაბნელებულ სცენის სიღრმეში
ტვინგადმონთხეულ ჩემ თავს დავყურებ.

მერე ვიღაცა გამოჰკრავს ჩამრთველს
და გაანათებს წამით შენს სახეს,
როგორც სარკეში ნაპოვნ ანარეკლს
შენი ღიმილი გამიკვეთს ბაგეს...

მაგრამ ყველაფერს აქრობს ფიდერი,
- ჩვენი გულგრილი დროის მრიცხველი -
მბჟუტავ ნათურას, როგორც სიცოცხლეს...
და რჩება ისევ მხოლოდ - სიჩუმე.

წვიმა ზამთარში

(მერაბ მამარდაშვილის ხსოვნას)
მოხვედი, როგორც წვიმა ზამთარში
და ვერ იპოვე შროშანი ბაღში.
ისე დაინთქი, როგორც ქვიშაში
ზღვების ტალღები ცრემლივით მლაშე.

საკვამურები თეთრად ბოლავდნენ
და ძილ-ბურანში ახვევდნენ სახლებს,
შენ კი ორსული თავის ქალათი
დაატარებდი კარდაკარ ბავშვებს.

საკვამურები მხოლოდ ბოლავდნენ
და ბებერ კედლებს ვეღარ ათბობდნენ,
ფანჯრის თვალები დაბინდულები
ვერა გხედავდნენ და ვერ გამჩნევდნენ.

შენ კი ღიმილებს შენი შვილების,
როგორც მზის სხივებს კართან სტოვებდი
და შორეული სამშობლოსაკენ
ქაღალდის ფრინველს სულს აბარებდი.

* * *

მუშები სხედან მეფეებივით
და კოჟრილ ტერფებს ალოკინებენ
ძველი დროების პარიკებივით
გადაგვარებულ ქუჩის ბალონკებს.

მუშები სხედან მეფეებივით
და უზარმაზარ ტანის ლაქებით
მზის ყველა ღრიჭოს ისე კეტავენ,
თითქოს ქალწულის საშოს კემსავენ.

მუშები სხედან მეფეებივით
და გული უცემთ, როგორც საათებს,
მონოტონური ერთფეროვნებით,
როცა დრო ნიშნავს უკვე არაფერს.

მუშები სხედან მეფეებივით
და აგონდებათ რაღაც წვალებით...
კედელზე, თითქოს ვიღაც ხატია
გახუნებული ლურჯი თვალებით.


ქევანიშვილი ეკა - Qevanishvili Eka

შენ-მოსართავი


ხელი არ ახლო მაგ ბაფთიან ყუთს,
დაგეწვება.
არ ახლო ხელი.
შიგნით ზის სხვა დიასახლისი.
მიმწვარ თითებს არაფერი არ ეშველება.
თხლად დაჭრილი კარტოფილის საფენები
ანდა ცივი წყლის ქვეშ შეშვერა სანამ დაცხრება,
არ უშველის. არც მალამო, არც გადახვევა,
არ უშველის. ხელი არ ახლო.
თუ ისე მოხდა,რომ გასროლილი ბურთი შემთხვევით შენთან მოგორდა,
თუ ისე, უკაცრიელ ქუჩაში ნახე სხვისი ფული,
უცებ მათკენ ნუ დაიხრები.
სხვის ცხოვრებაში გერგება მხოლოდ
კუთხის სკამი,
რამე გერგება,
მაგრამ მხოლოდ ”მეორე რამე”.
ეს მათი, მათი ცხოვრება. შენ - მოსართავი.
შენ ვარსკვლავი ხარ ნაძვის ხის წვერზე,
ვერცხლისფერი ფიფქი - ფანჯრებზე,
მომავალ წელს მოდა იცვლება.
შენ - როგორც ”შარშან”, როგორ რაღაც ”ერთხელ უკვე”,
იყავი.
გარდერობში ბეწვიანი ქუდის გვერდით,
მოვლილს, დავარცხნილს ჩამოგკიდებენ,
დახურულ კართან ფეხის ბრახუნი:
შენ გინდა იყო შეჩვეული ძველი ჯინსები, გაცვეთილი ძველი პლედი,
ოღონდ გიკითხონ, ”ჩემიათი” ხშირად გეძებონ.
სხვის ცხოვრებაში,
ის თუ მოგხიბლავს, რომ დროდადრო ახტებიან და დახტებიან
სულ ოდნავ რომ წაგეპოტინონ.
მაშინაც კი,
სხეულები როცა ერთდება,
შენ დგახარ უფრო მოშორებით,
და სიყვარულში თითქოს არც კი მონაწილეობ.
ხელი არ ახლო,
ლამაზია ეგ ბაფთიანი ყუთი, ვიცი.
მაგრამ თუ გახსნი
ქარიშხალი ამოვარდება.

ტყვია, უახლესი ისტორია.

რამ შეაყვარა ის ტყვია
საკუთარ ყელში გაჭედილი,
გერმანული წარმოების, დღემდე არ ვიცი.
წესით უნდა ამოეძრო და მოესროლა, როგორც ომი, როგორც წარსული.
ეს კი ისე ინახავდა, თითქოს პლატინა ჩაუსვეს ფეხში.

რატომ ეკიდა თავთან სურათი კაცისმკვლელის.
კუბოში რატომ ჩაიყოლა ორდენები.
კედელი რომ დარჩენოდა, მამის სისხლი რასაც ატყვია,
ან შორეულ აღმოსავლეთში ნომრით – შვიდას ოცდაცამეტი
გაყინულიყო დედამისი,
ნეტავ თუ მაინც დამიბარებდა მეყიდა ყველა წიგნი ბელადზე.

რატომ ერთხელ არ მოსულა მთვრალი,
ქელეხიდან, რომლის სუფრაც ამ ქუჩაზე დაიწყო და
იმ ქუჩაზეც აღარ დამთავრდა.
და რომლის თავშიც უცლელად იჯდა.
თვითონ რომ მოკვდა და როცა თქვეს, რომ ვიღაც კი არა,
კაცი მოკვდა,
გავიფიქრე, რას იტყოდა
სიკვდილის სუფრას, თანაც თავისას, სათავეში რომ ჩასდგომოდა.

ეს ყველაფერი გავიფიქრე
მიწისქვეშა გადასასვლელში
ათი წლის შემდეგ
დაფხავებული წიგნების დახლთან როცა შევჩერდი
და აგისრულე ბოლო სურვილი.

ამ ყველაფერს ვფიქრობ ახლა,
როცა ეს კაცი ჩემს სხეულში ისევე ჩაჯდა და შემიყვარდა
როგორც შენს ყელში შენახული შენი
მტრის ტყვია.

სიყვარული, ასოციაციები.

გამოჩენიდან ერთ თვეში ის ჰგავს გემს ზღვაში.
ბუზისტოლას.
იჩრდილავ, ფიქრობ,
ღირს თუ არა მისთვის ნაპირზე ცეცხლის დანთება.
თან, მის გემბანზე ერთხელ უკვე ნამყოფი ხარ.
და მერე ქარი, ქარიშხალი, მაშველი რგოლი. მოკლედ, გაგრიყა.

სადღაც ხუთ თვეში, თუ მაინც ისე მოხდა, მოცურდა,
ის ჰგავს იახტას, სადაც წევხარ და ირუჯები.
და შემდეგი რანდენიმე თვეც ასეთია:
ტანსაცმელი - ქათქათა და დაულაქავი.
მარწყვს გასდის წვენი,
ალუბლის წყვილებს საყურეებად,
ქარვისფერ ნესვებს ვირტუალურ მუცლად იყენებ.
მასაჟი - თაფლით,
თმა ცურავს რძეში,
იასამნის ტოტების შეკვრა - ცხელი საუნა და
ტკბილი ორთქლი, ტკბილი თვეები.

გადის წელი და ის სამგზავრო ხომალდს წააგავს.
შენ ხარ მისი მუდმივი და უფასო და მგზავრი.
ორი წლის შემდეგ გემი შენია.
თუ მოინდომებ, შეუცვლი სახელს.
შენია მისი კაპიტანიც, მისი ალამიც.

ბოლოს,
ხომალდი ხდება სამხედრო.
და ერთმანეთის პირისპირ დგება ორი ლულა.
ჩრდილოეთი მხარე ჩემია.
ჩრდილოეთიდან უკეთ გამომდის.

ჭორია

ჭორია ჩვენი ამბავი.
მეზობელმა მოაყოლა მოსაკითხად გადმოტანილ თონის ლობიანს
და დაგვიყარა ხმები ბუხართან.
მე სასწრაფოდ შევყარე ცეცხლში.
ჭორია,
აბა, ვინ დაგვინახა ღამის თორმეტზე
ან დილას, შვიდზე,
ვინ დაგვინახა,
როგორ მაწვდი ქრიზანთემებს
შუა ზამთარში?
ჭორია, იცი, თითქოს
მკოცნი ბოლო სურათზე,
თითქოს მიზრდი მუცელს ტყუპებად,
და თან დედობის უფლებას მართმევ.
ჭორია, თითქოს მიხეხდე ქუსლებს,
მბანდე ფეხებს,
რა ხანია, ის საპნიანი წყალი დამექცა.
ვერ ვიხსენებ,
თუ ოდესმე მიმიჭედე სახლში ლურსმანი,
ან ბაზრიდან დაბრუნებულს კიბეებზე შემომეშველე.
ყურით მოთრეული ამბავია,
ვითომ მატირე შუა ქუჩაში
და მოწყენილ გამყიდველებს უსახსოვრე სანახაობა.
ვერ ვიტანდი აქამდე ჭორებს –
შევიყვარებ,
ერთი მაინც თუ გამართლდება.

ჰითროუ. ივლისი. მიყვარხარ

ცა - აქ უფრო აბლაბუდაა,
ყოველ ორ წუთში- ბოინგს ბოინგზე
ხლართავს ღრუბლებში. თავბრუ.
მგონია - ზურგჩანთის ნაცვლად ვდგავარ ხურჯინით.
მის სიჭრელეს
უგრძელეს რიგში ჩამდგარ სახეებს ვუხამებ: ზანგი!
ყვითელი!
იაპონელი..
რითი გინდა გამოგარჩიონ?
კავკასია მადგას მხრებზე - თითქოს მთლიანად გამოვიყოლე
იალბუზი კი, ჩემთვის მწვერვალი,
აქ მხოლოდ მთაა. პაწაწინა გორაკი, ბორცვი.
მე კი ჯიუტად ვამაგრებ დროშას, მინდა ვჩანდე.

მაპატიეთ.. შემთხვევით ფეხი დაგადგით სარზე..
ესპანელი ხართ?
თავს ვაქნევ - არა.
ღირს თუ არა რუკა გავშალო - წერტილ სამშობლოს
საჩვენებლად თითი დავადო?

რიგი გრძელია - ჩემს ზურგს უკან ვიღაცას ლოცვის უდგება წამი.
ბუტბუტია - ვხედავ, შუბლით მიწას შეეხო.
მე კი პირჯვრამდე რიგს დავზვერავდი.

ჰითროუ. ცხელა.
ჩემთან შენი ხმა ზანზარებს ისევ:
„და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა“, რა არის დედა?
„არამედ გვიხსენ“?
გაფრენის წინ გიხსნი, როგორც მინდა გჯეროდეს:
ესაა ჩვენი სიყვარული, ჩაუძირავი სასწაული - კაცი წყალზე დგას.
ჩაცუცქულმა თითქოს ბრტყელი ქვა
გაასრიალე ზედაპირზე, ისეთი სრულყოფილია.
თითქმის ისეთი - როგორც ჩვენ ორნი, როცა ქუჩას ვჭრით,
მოძრაობა კი წამით ჩერდება.

ჰითროუ.
ლამის თითები დავიმტვრიო - კი თუ არა,
მოგწერო თუ გადავიფიქრო.
დავიწყებ ასე: გწერ ნისლიანი ალბიონიდან...
ბანალურია.
გლანძღავ: რა დროს ფარდის უკან სუნთქვის შეკვრაა,
თუ ჩემს ნასუნთქ ჰაერს აგროვებ დედაქალაქში.
თვეები რომ გამოიზოგო.

ციდან გრგვინვას თუ გაიგონებ -
ავარიული დაშვებაა ჰითროუში.
შენ, სამშობლო და შვილი ისეთი მძიმეები ხართ,
თვითმფრინავს ფრთები დავაწევინე.


წრეზე

წრეში,
რომელსაც ტომარასავით მოუკრა თავი ბოლო წელმა,
ვდგავართ მე და შენ.
ვდგავართ მე და შენ.
მომემუცლე,
მომემუხლე,
მომეშუბლე,
მეხელისგულე.
ცოტაა სივრცე:
ოთხად მოკეცილ გაზეთზე ტანგო
ისე უნდა ვიმეცადინოთ,
წრეს არ გადავცდეთ მილიმეტრებით.
მრავალწლიანი ელექტრო შოკი:
ენის წვერების დიალოგი
ახლა გვიშენებს დამცავ მავთულხლართს -
ზღაპარში ვინმე ფეთიანი არ გადმობობღდეს,
ალაყაფის ღრიჭოებმა ქარიშხალი არ შემოაპაროს.
დროგამოშვებით ვდგავართ ზურგებით,
ეს დაკვირვების რიტუალია,
მთის წვერზე ცეცხლი რომ ავანთეთ,
ისევ თუ ბოლავს.
დღეს – ეს წრე გვყოფნის
როცა მუცელი წამომეზრდება,
ცარცით ნელ-ნელა გავაფართოვებთ.

წასვლის ერთ-ერთი წესი

მე შემეძლო ხმამაღალი განცხადებების გაკვრით ხეებზე.
მე მომწონდა მოულოდნელი ზარების შემდეგ მიტოვება.
საფოსტო ყუთში წერილების გაჩრა და გავლა.
ყურადღების მიქცევით წასვლა.
როცა იცი, თვალს გაყოლებენ.
როცა იცი - დაასწარი.

იცი, როგორი ეფექტურია,
სამარისებულ სიჩუმეში ჭიქას თუ ამსხვრევ?
საღამოს ლოცვის იდუმალებას უმიზეზო ხარხარით ლეწავ.
როცა მუდმივად ვიტრინაში დგახარ და დგახარ,
სხვები ტკბებიან, შენ იბერები, შენ სუქდები ამპარტავნებით,
საკუთარი ხორცის ალერსით
და გგონია, შენს საყურებლად მუდმივად მოვლენ.

მაგრამ უეცრად ისე გბეზრდება და იქვე ტოვებ
საგანგებოდ მორგებულ კაბას და ჭრელაჭრულა
ტანსაცმლის გროვა რჩება შენგან სანახაობად.
იცი, როგორი ადვილია ნგრევით წასვლა.
გახედავ უკან - ჩამოშლილია მყარი კლდეები
გახედავ უკან - იწვის ხიდები.
და ზუსტად იცი, სხვის მფეთქავ გულებს - გაქცევამდე
ფეხი ზუსტად იმ დროს დაადგი,
როცა შენი ფანების ჯარმა თავი გვერდზე მიატრიალა.
ანუ განგებ.
ანუ გათვალე.

შემდეგი წასვლა იქნება მშვიდი.

ხელუხლებლად დატოვებ გაშლილ წიგნს მაგიდაზე,
დაუდევრად მიყრილ-მოყრილ ხელნაწერებს,
სარკის წინ გამოფენილ სუნამოს ბოთლებს,
უხმოდ ჩაუვლი.
და ისე, რომ კარის ჩხაკუნით არ გააღვიძო
და ისე, რომ ვერ შეამჩნიონ,
ფანჯარას აღებ.
აღებ ჯოჯოხეთს.

და თუ მოგინდა,
თუ მოასწარი - ჰაერს მიაწერ:
რა დამრჩენია სამოთხეში,
იქ მე მაინც არავის ვიცნობ.

ჩვენ ხეებად გადავაქცევთ

უთენია
გაიდე მხარზე ალესილი ცული და წადი.
არ დაგრჩეს თოფი.
ზამთარია,
ორი დღის წინ
სოფელთან ახლოს შენიშნეს მგლები.
არ დაგრჩეს პური და მარილი,
რომელიც დედამ
წუხელ საგზლად გადაგიხვია.
აქ,
თვალების გადარაზვაა ჩემთვის სამყოფი
და ყურების ოდნავ დახშობა,
რომ დავინახო,
როგორ მიტოვებს თოვლში
შენი ჩექმები ისრებს - მიმართულებას,
ნადირობას თუკი გადავწყვეტ.
აიღე ცული!
მთელ ტყეს გაბარებ.
აი, იმ მთიდან,
ოცი წლის წინ დათვის მოკვლა რომ გადავიფიქრეთ.
შენ კი შემპირდი, კვირაობით ტყიდან უკან დაბრუნებული,
სანადირო ქამარზე მხოლოდ
მკვდარ საათებს ჩამოკიდებდი.
დღეს ჩემი ნებით გავალებ კაფვას.
მე მჭირდება ტყე ამ ქალაქში!.
მთავარ ქუჩაზე,
მე მჭირდება ხალხი ხეებად გადავაქციო.
უმრავლესობა,
ისევ ჩემი სურვილის გამო, იქცევა ნაძვად.
მეგობრებში გამომერევა თითო არყის ხე,
რამდენიმე წაბლი და მუხაც.
და ერთი ფიჭვი,,,
წებოვანი, მძაფრსუნა ფიჭვი
(მეტი შეცდომის უფლება არ მაქვს)
ჩემს ჩრდილში უნდა გადმომირგო.
უფრთხილესად ამომირჩიე.
თუ ვინმე - ტყისმჭრელს
მოგთხოვს პასუხს ასე ჩეხვისთვის,
უთხარი, რომ შენს გოგონას
დიდ ქალაქში უჭირდა სუნთქვა.
უთხარი, რომ უგზავნი ჟანგბადს.

შერიგებისთვის

შვა შვზი მაცარა ადუნეი სიქუნაზ სთახუპ~ -
მე მხოლოდ თქვენთვის მინდა ცხოვრება.
ენას სასაზე თუ მიასრეს და იტყვი: იახია ამშ ბზიახოიტ,
გადაგტყორცნის გული
რუკაზე _ ზემოთ და მარცხნივ,
საიდანაც
გეწყება მიწა!
გეწყება მიწა!
რას დააკლებს ხანგრძლივ მგზავრობას ქარიშხალი,
წვიმის სეზონი.

ეზოები ლიმნის ხეებით და სუსტი ექო –
თანხმოვნების მჭახე მუსიკის – გახსოვს მკაფიოდ.
მში ბზია,
აბზიარაზო – მისალმება და დამშვიდობება.
შორს, აფეთქებულ ქალაქში გესმის.
უღელტეხილგადმოლახულ შენს მორდუს დასცდა,
როგორ ადიდდა ზღვა შუაღამეს,
სამუდამოდ დაბრუნებულმა მეზღვაურებმა სანაპიროზე
ქალაქები რომ ჩამოიბერტყეს.
და მომაკვდავი მარგალიტები
ჯერ კიდევ ცოცხლად დარჩენილებში უიაფესად
ჩამოარიგეს.

ნაკუწებად დაგრჩა ქუჩები,
უხერხულად ჭმუჭნი, აგროვებ,
რომელიმე ბაღი ან ჩიხი არ გადაგყვეს დავიწყებაში.
მეტი რაღაა ერთგულება, როცა მუჭში ინახავ ქალაქს,
და თერთმეტი წლის აფხაზი გოგოს ჩრდილი
დღემდე ცხოვრობს შენს სახლში.
იშვიათად, აბაზანაში
ტოვებს მისი განაკაწრი წითელ ნაკვალევს.
რაღაა მეტი ერთგულება, თუ:
სარა უარა ბზია უზბოიტ – მე თქვენ მიყვარხართ
შეგიძლია მძინარემაც გაიმეორო.

შვილის სიმღერა

ორი საათი ვირტუალურ სივრცეში ვეგდე.
რაღა მე - რა ქვა, მიკარგული მდინარის პირას ხავსმა გაყინა.
ამის ბრალია, ცხელს - გათოშილი ფეხისგულებით
რომ გეტენები.
დღეს ასეთი სიყვარულია შესაძლებელი.
დღეს დედამ ბევრი იმუშავა.
დედა იღლება.
მაპატიე, როცა სეანსი მორჩა, მოვედი,
შენ კი გეძინა.
ჩემსავით წევხარ - მუცლით და შუბლით აკრული საწოლს.
დედამიწა რომ ამოყირავდეს, ძილს არ დათმობ.
მარცხენა ხელი ცხვირთან, ბალიშზე,
ფეხი მოხრილი, ჰგავს ერთიანს
რომლის წერაც ახლა ისწავლე.
ვინ თქვა, მსგავსება ნაკვთებშია?
მძარცველივით გიახლოვდები.
მშვიდად სუნთქავ - ასეთ წუთებში მგონია, რომ
ყველა ომში ახლა ზავია.
ლოყაზე აგდის ვარდისფერი ოხშივარი - ჩემი საუნა,
ყელთან ვისრუტავ შენს კოკაინს.
შეგროვება რომ შემეძლოს, სურნელს
წვეთ-წვეთად დაბინდულ ბოთლში გამოვამწყვდევდი
და სიბერის ოკეანეში მოვისროდი.
ორმოცწლიანი დაძველებით, შენი ბავშვობა - შუშხუნა ღვინო,
იქ დამჭირდება.
იქ, სადაც პიტნის კარამელია მთელი სიმდიდრე.

ნადირობა, ზამთარი

იცით, როგორი ზამთარია,
ისე თოვს,
მეზობელმა რომ დამინახოს უნდა ავხტე.
იცით, რომელი ზამთარია, ექვსი წლის რომ ვარ.
ყინავს. ვდგავარ ცისკენ თავაღერილი
სახურავიდან თოვლი დგაფუნით წამოვა და რამდენიმე ლოლოს მოტეხავს.
მე სახლის უკან ვიმალები და ყინულს ვლოკავ.
ამ დილითაც გზა მამაჩემმა გაკვალა ნიჩბით.
...
კვირადღე თენდება.
ვიცი, დადის ჩვენი მთავარი კაცი სიბნელეში,
პირველ სართულზე.
მიდის ჩვენი ოჯახის კაცი
დროის მოსაკლავად
რიჟრაჟის გამოსაჭერად.
მიდის დასაღლელად.
მიდის ორლულიანი თოფით და სანადირო დანით.
მაღალი ჩექმით და ხაკისფერი ქურთუკით.
ნაბდის ქუდით და ტყვიების ასხმულით.
ისეთი ლამაზია მამაჩემი! მე კი ექვსი წლის.
და ისეთი ლამაზია მამაჩემი!
ისეთი ახალგაზრდაა მამაჩემი.
ისეთი ძლიერია მამაჩემი..
მე კი უდარდელი.
მე ვითომ მძინავს.
სინამდვილეში, ჩემი ლოდინი დაწყებულია.
...
ზეპირად ვიცი რა დევს ჩანთაში.
ზეპირად ვიცი, რას ჩურჩულებს დედაჩემი,
როგორ უმაღლებს ხმას დედაჩემი,
როგორც ვერ იგებს დედაჩემი,
როგორ წუწუნებს დედაჩემი,
როგორ ეჭვიანობ დედაჩემი,
ტყეზე, ძაღლებზე, თოფზე, გზაზე.

...
მერე მთელი დღე ვედებოდით ათას ერთ საქმეს,
მთელი დღე ვამტვრევდით და ვარჩევდით კაკალს,
დღეში ათჯერ ქრებოდა სინათლე,
მთელი საღამო ხრჩოლავდა ლამფა.
მერე მოდიოდა ღამე და ჩვენ,
როგორც ორი მოწყენილი ბუ,
გადიდებული თვალებით ვსხდებოდით სათვალთვალო ფანჯარასთან.
ცეცხლი ტკაცუნობდა.
ჩვენ კი ვიცდიდით.
აი როგორ აიარა მამაჩემის მანქანამ გაუვალ თოვლში.
აი როგორ გადმოდგა თოფით
აი როგორ იქუხა
აი როგორ გაწითლდა თოვლი
აი როგორ დაენანა შველი
აი როგორ გაექცა მელა.

დედაჩემი
სცემდა ბოლთას
მერე ეშლებოდა სახე
მერე მალავდა თვალებს
მერე უყურებდა ტელეფონს
მერე რეკავდა
პოლიციაში. რეკავდა საავადმყოფოში,
ფოსტაში,
ბოლოს ღმერთთან.
და ყველას კაცი იყო სახლში – ჩვენის გარდა.
გარეთ კი თოვდა.
...

საათში ერთხელ ან იქნებ ესეც მეჩვენებოდა.
შორს გაივლიდა სხვისი მანქანა.
ჩვენ კი გავრბოდით ჭიშკრისკენ ასეთ ყინვაში და ისევ უკან.
დედა ტიროდა.
მე კი ასამდე ვითვლიდი და
ვწყევლიდი ყველა ნადირობას ამქვეყანაზე
ასე ვიცდიდით.
სანამ თითქმის ძილში წასული უცებ ვიტყოდი.
ახლა მოვა.
და ხუთ წუთში
თოვლს ჩვენს აღმართში ფოსფორისფრად ანათებდა
მისი მანქანა.

როგორი ზამთრები იცოდა, რომ იცოდეთ.
როცა მამაჩემი კვირაობით სანადიროდ დადიოდა.

ობალა, პატარა ქალაქი

ობალა ებრაელია.
დაბალი, წითური ებრაელი.
ობალას ყველა იცნობს.
მისი მაღაზია ამ ქალაქის ცენტრშია.
ქალაქი კი ორი ქუჩაა და ერთი მოედანი.
მაღაზია არც დიდია და არც პატარა.
მარჯვნივ - ფერადი ქსოვილებია,
მარცხნივ ბრჭყვიალა სამკაულები და ვარდისწყალი.
უკან, სიღმეში საწყობია. იქ მარტო რჩეულები შედიან.
უფრო სწორედ, რჩეულები ჰგონიათ თავი.
ობალასათვის ყველა ერთია. ოღონდ ფული გადაუხადე.
გაივლი–გამოივლი, მის მაღაზიას გვერდს ვერ აუქცევ.
გინდა– არ გინდა შეიხედავ.
ობალ, რამე ხომ არ მიგიღია?
ობალასთან ხლამიც ბრწყინავს.
ობალასთან სულ რიგებია.
დაბადების დღეა – ობალაა. ქორწილია და მაინც ობალა.
თუ მაღაზია დაკეტილია, ის დღე მკვდარია.
იმ დღეს სახლში არ ვაგვიანებ.
თუ ღიაა, ხურდას ვაგროვებ.
რას იყიდი ამ ხურდით, არ ვიცი,
გამჭვირვალე ბურთულას თუ ერთ მეტრ ხავერდს – თოჯინების კაბებისათვის.
მთავარია, მაღაზიიდან რამე გამომყვეს.

დახლის მინა სქელია და მძიმე.
ერთ ადგილას ამოტეხილი.
როცა ჩვენი ებრაელი არ გვიყურებს, შიგნით თითებს ვყოფთ.
მერე მოდის და გარეთ გვყრის.
თვალიერება აკრძალულია.
ობალა გვიცნობს.
ვინ ვისი შვილია., ვის მამას რამდენი ფული აქვს.
ვისგან შეიძლება გამორჩენა. ვინ რაში გამოადგება.
მაგრამ არასოდეს არაფერს გვჩუქნის
კმაყოფილია მთელი კვირის ნაგროვებ ფულს თუ ჩავუჩხრიალებთ
და მოგვაქვს სახლში უსარგებლო ხარახურა,
ჭრელი ზარდახშა. ოდეკოლონის მძიმე კოლოფი.

ის ერთადერთი ნივთი, რომელიც მე შემიყვარდა,
ბრწყინავდა დახლქვეშ.
ოქროსფერი, მოელვარე თვლებიანი ყელსაბამი.
და ყოველდღე,
სკოლიდან თითქოს სასადილოში შევიარე, დავყურებდი,
როგორც კატლეტს მშიერი ბავშვი,
დავკანკალებდი
არ გაიყიდოს. არ გაიყიდოს.
ისიც ვიცოდი, არავინ მე მას არ მიყიდდა,
ის ძვირი იყო, მე კი პატარა.
ობალას კი ჩვენი სურვილები ფეხებზე ეკიდა.
ობალა არასოდეს დააკლებს ფასს.
არასოდეს გვაჩუქებდა და მე ეს ვიცოდი.

ვიტრინა კი ერთ ადგილას გატეხილია.
ჩვენი პატარა ხელები თავისუფლად შეეტევა და
ამ ყელსაბამს ამოაცურებს.
ობალას ამ დროს ქსოვილების სექციაში ევაჭრებიან.
აი, ის ჩემს ხელისგულზეა.
გველივით დახვეული ულამაზესი
გველივით მაცდური და მიმზიდველი.
ობალას არაფერი გაუგია.
რა ეგონა. კინწისკვრით რომ გაგვაგდო იმ დღეს.
ესეც ბავშვური შურისძიება.

ობალას მაღაზიის ადგილას ახლა ბაღია.
ებრაელებმა ჩვენი ქალაქი ერთბაშად და უცებ დატოვეს.
წლების შემდეგ გავიგე, რომ ობალა მოკვდა.
უჟმურობა ვაპატიე.
მე კი მარჯვენა ხელი ამეწვა.

პრაღა. დღიურები

ჩემო მუსულმანო თინა,
დღეს მძიმე დღე მაქვს.
გამიყავი შენი ხილი.
ამ სასტუმროს ამ ნომერ ოთხში სანამ ვაშლის ხე გამიჩენია.
მე, ჩემო თინა,
არაჩემო,
ერთი ხის ტყვე ვარ.
ტყვეები კი ჩუმად არიან.
მომიყევი შენს არქიტექტორ ბოიფრენდზე,
რა კარგიაზე,
როცა ზოგადად, კაცს აქვს
ფული,
იუმორი,
საწოლში იწვის და საწოლს გარეთ
დახვეწილი ინტელიგენტი,
ღვინის დასხმისას ბოთლის ყელს ისე ატრიალებს
წვეთები ისევ შიგნით იღვრება.
უფრო ახლოს ხარ, შენს სიყვარულზე როცა მიყვები
როცა მიყვები,
რომ სიყვარული ღმერთს აუჯანყდა.

...
ჩვენს შორის რამდენი მიწაა.
რამდენი კილომეტრი ცაში.
მესიზმრა თუ დროშიც აგცდი – ყვავილები კი წარწერით
„მისთვის“
ისე შემოაქვთ,
თითქოს შეკვეთილი პიცა მომართვეს
სამსახურის მოპირდაპირე პიცერიიდან.
შენი გზავნილის ასოები ფრენენ და ხტიან,
შენი სუნი ჩამომიტანეს.
თაიგული მაგიდაზე დგას.
ერთად გვძინავს.
ერთად ვიღვიძებთ.
ვთქვი – ხელები დაგრძელდება თუკი გიყვარვარ.
ვთქვი – დავინახე ჩემი გული შენს ფეხებთან რომ აფართხალდა
თვითმფრინავი როცა აიჭრა.

...
საბაჰუუნ,
მეგობარო, ავღანელო,
ეგ ფოტოები, რაც აჩხაკუნე, ნალის ჭედვის და კვამლის ფონზე,
ამ ქალაქის ძველ მოედანზე,
გადაყარე.
სინამდვილეში ის ვარ რაც დავრჩი, ობიექტივი რომ მომაშორე.
შენ ამბობ, რა უნდათ თქვენს ჯარისკაცებს ჩემს ქვეყანაში,
სინანულით.
გებოდიშები შვიდასივეს ნაცვლად,
ათასივეს ნაცვლად.
საბაჰუნ,
შენ კეთილი და გოიმი ხარ,
მაგრამ ისე გიყვარს ქაბული.
ეს სიყვარული გადამდებია.
...

აქამდე ხმებს ვჭრიდი, ვკერავდი.
ქათმის ნაღველივით ფრთხილად ვაცლიდი ხრინწს,
ახლა ყურები დამჭკნარი ფოთლებია.
ახლა თვალები მოხსნილი მაქვს.
ჯიბეში მიყრია წყვილი წაბლისფერი,
ეს ჩემი სასწავლი შავ–თეთრი გრამატიკაა,
ახალ ფილმში – ბრმაც გეყვარები.
...
იცი როგორ მგავს
ამ მოედანზე,
გამურულ ქვაბში დანთებული ცეცხლი.
მე ეს ცეცხლი
შენს გულში დავდე, როგორც ლელო და ზედ დავაკვდი.
მე ეს ცეცხლი ხელისგულზე მენთო თვეობით,
როგორც ციცინათელების გროვა.
შიგნიდან გამოგწვი.
ახლა ისეთი სასიამოვნოა შენი ხმა,
თითს როდესაც მოგიკაკუნებ.
მე შენში ვმღერი.
...
გვერდით ძმას სძინავს.
ძმა დიდია.
ცეცხლოვანი ცეკვებისკენ მექაჩება.
ერთად ვათენებთ.
ძმა პატარაა სინამდვილეში,
თუ გინახავს, როგორ ტიროდა ის
სამი თვის, მუცლის ტკივილით.
თუ გინახავს, გახეთქილი წარბით მოსული,
„დედამ არ ნახოს სისხლიანი თეთრი ჯინსები.
შენ გარეცხე“.
შეთქმულები ხართ.
დების სიყვარული ჯვარია.
დების სიყვარული არ ჩანს,
მაგრამ ბრწყინავს სიბნელეში.
...

ჩვენ მკვდარი კაფკას მეზობლები ვართ.
რა აზრი აქვს ამის დამალვას,
ღამით ფანჯარას ვერ ვხსნი შიშით – რა იცი.
ხომ შეიძლება.
დახოცილმა ებრაელებმა ამოყვინთონ
და გთხოვონ წყალი.
ხომ შეიძლება. დღისით ზედმეტად მყუდრო ბაღი
საფლავებით დათესილი
ღამე აბუნტდეს.
.......

ეს კითხვა კი,
რომელიც დავსვი,
გაჩნდა უცნობი ბიჭის გამო, როცა ფოტოზე,
სადაც ვდგავარ მარტო და მყარად,
და გოთური სახურავები ლამის დამემხოს,
შევამჩნიე, ცხვირში თითებს გულმოდგინედ როგორ იტენის.
რაში გვჭირდება გრანდიოზული ფასადები
მხრების უკან,
საგანგებო ღიმილის უკან,
განზე გადგმული ფეხის უკან,
პოზის უკან,
თუ რეალობას, შენი იქ დგომით რასაც ამტკიცებ,
ვიღაცის ხელის მოძრაობა ასე გადღაბნის.

რაზეც ვდგავართ

რაზე დგას ეს წონასწორობა?
თუ თავი მზეში გაქვს გაჩრილი -
ყელზე ცეცხლის გიზგიზებს რგოლი.
და ვინც შენსკენ გადმოხტება,
ტემპერატურა უნდა დაწიო,
დამწვრობას რომ გადაარჩინო.

თუ სუნთქვა - დენთი
მოკრძალებულ ფეიერვერკად გისკდება ცაში,
გადარჩენილი ნაპერწკლები გიკვდება თმებზე.
საიდან ეს მჭედლის ძალა,
ცეცხლისმფრქვეველი ხარების ფლოქვებს
როგორ უნაცვლებ სუსტ ხელისგულებს,
როცა თესავ შენივე თავს სხვა ცხოვრებაში.

საიდან შეგრჩა
ძალა დგომის,
ძალა გაცემის.
ძალა შექმნის.
ძალა დარჩენის.
საიდან, თუ დახვრეტამდე,
წასაკითხი დაგრჩა მხოლოდ ერთი ფსალმუნი.

სახელსა და გვარზე, ადამიანო,
შენი ძველების აჩრდილების,
დანგრეული ტაძრის ლოდებში ჩატნეულ,
დიდ ომში ალეწილ ტანკზე ჩამოღვენთილ,
ქების სიგელებზე ოქროსფრად მიხატულ
სახელსა და გვარზე გიდგას ახლა ტერფები.

როგორც დაღი,
ნომრიანი რკინის ფირფიტა,
უნდა ატარო.
ვინაობის მკრთალი ზოლი შუბლის ძარღვთან,
რომელიც სულ ჩანს.
და რომელიც, თუ გაგიწყდა,
სამუდამოდ დაგამახინჯებს.


ქართველიშვილი დავით - Qartvelishvili Davit

ერთადყოფნის სიმღერა

ლექსი 1.
დედამიწა ფართოვდება და თუ დაშვებაში არ შევიზღუდებით,
შეგვიძლია, დაუშვათ, რომ ერთ დღეს მთელი სამყარო დედამიწად
გადაიქცევა და ერთმნიშვნელოვნად ეს დღე იქნება საშინელი,
მაგრამ მოდი ნუ გავიჩენთ ზედმეტ საფიქრალს;
ჩვენ ამ დღეს ვერ მოვესწრებით.


ქაშიაშვილი დავით - Qashiashvili Davit

პროცესია

ღვინო.
მერე ამნეზია ქუჩის.
სადგურამდე შორი,
სახლიდან გზა დაუსრულებელი.
რეისი- არსად და გაჩერება იქ სადღაც.

ღვინო, მიზეზი.
ღვინო, დიალოგი ჩემი და რელსების.
ღვინო, მონოლოგი მამაჩემის.
ღვინო, უკანასკნელი ვაგონი.
ღვინო, ჩემი დაწურული.
მაღზნებს წვიმა გაწურული.

ეი, სუდარა დაგრჩათ, გადააფარეთ!
ღვინოს მე წავუქცევ ამ აღდგომას.
თუ შევძელი განთიადზე ფეხზე ადგომა.

როცა გავიზარდეთ

არც მაშინ, როცა დედაჩემის საყურეები გაჩუქე.
არც მაშინ, როცა ზეიმზე ვმღეროდით
ქუჩა-ქუჩა მიმობნეული ალუბლების ტრაგედიებზე.

მაშინაც არ ვიცოდი რომ მიდიოდა, რომ ურელსებოდ შეეძლო სიარული.

იცი, არა და ვერ, ვერა და ვერ - დავითვალე
რამდენმა აგვისტომ ჩაირა, რამდენმა სველმა სხეულმა,
რამდენმა ღამემ ჩენს ეზოში.

დავბერდი? – არა, იოსებივით საუკეთესო სურნელის ასაკში ვარ.
არა და, ვერა და, არა და - არ იყო ცხოვრება საკმარისი.

რამდენმა წელიწადმა გაიხადა და ჩაიცვა.
რამდენჯერ შეიზნიქა წელი და მუცელი გაიბერა.
მახსოვს - წვიმდა ყოველი მშობიარობისას.

მერე ვსვამდით და ვუკრავდით როალს, ბებერს.
მის ჭიას ვახარებთით თუ გულისას - რა ვიცი?
მერე იყო სკოლა, მერე, მერე, მერე - სათვალავი ამერია.

მერე იყო სტუმარი:
ო, რა ვნებიანი.
ო, რა უცხო.
ო, რა, რა, რა მოგონილი სიმშვიდით მოვიდა.
ურელსებო მატარებლით მოვიდა.

მერე მოვიტანეთ მუხა, მერე სუდარა.
ახლა ვჭედ.

ვერ, ვერ, ვერ დამიჯერებია რომ წახვედი.
არაო ამბობდი გამუდმებით.

სად ხარ?
ჯერ ხომ ბოლომდე არ აგვიკრებია ქუჩაში ალუბლები.

საბედა ეწეოდა პაპიროს

ღვინო შედედდა შუაღამეს.
მერე წავაქციეთ სკამები და მოვიგონეთ გზა.
უკვე განვლილი ტრაგედიების.
იყო დაბადება.
ჩემი არა, ძმის.
მერე არაფერი მოიყოლა ქარმა.
მერე მოიგონეს ბილიკები, რუქა სააქაოდან.
ქარმაო, ქარმაო, ქარმააა - საბედა ყვიროდა, თოვლიან ტროტუარზე იჯდა...
თეთრი ციებცა ემართებოდა სმით.

გაზეთში ახვევდა თუთუნს.
თოვლს ადნობდა სიარულით.

შეზარხოშებულს წამიღო ფიქრმა.

სიბერე

დროდარდრო მგონია მოვკვდები
შენს სარეცელზე.
მგონია ღამე გათავდება ფანჯრებს გარეთ
და გუშინდელივით დაგიწყებ ძებნას
ხელებით, მიტოვებულ ზეწარზე.
დროდარდო ვახელ თვალს,
ჟანგიანი აივნის მოაჯირეზე
დაყრდნობილს გიყურებ,
გზის გადაღმა მგონიხარ
და ვგიჟდები.
ვხედავ კვამლს, შენი თითებიდან გამონაბოლქვს,
რომელშიც ტაბიძის ჭინკები მემანჭებიან.

"ჩემი სამწერლო მაგიდის" მოტეხილ ფეხზე
ცარიელ ბაწარს მინდა მივწვდე, გეძახი:
სად ხარ?
გადავვარდი.
წამომაყენე.

ფერიცვალებამდე დარჩა

ცეცხლი მოეკიდა ფარდებს.
იწვის სააქაო.
იწვის ფანჯრებს გადაღმა ქუჩა.
ჩუმად, ჩუმად, ჩუმადოოოო.
დათას სძინავსო.

მერე დადგა წარმოსახვითი ფოთოლცვენა.
მერე უხეებო ბაღში ვითამაშეთ ბურთი.
მერე სუდარები გავრეცხეთ წყაროზე და გადავფინეთ მესერებზე,
სიმინდის ბაღების.

ბარემ, ბარემ, ბარემო.
კირი მოყვებოდა წყალს და ვერ შევავსეთ ჭურჭელი.
ბალახიც მწიფდება ცხრამეტში,
სხვა განზომილებაში ბორიალსაც ეძლევა აზრი ფერიცვალებას.

დათას ისევ ეძინა, რომ წამოვედი.

ფერიცვალებას, ჩვენი ხსენების დღეს

გახსოვს საფლავებზე ვიკრიბებოდით მიცვალებულების დღეს.
ყოველთვის ქარი ამტვრევდა კვიპაროსებს.
მაშინ მეგონა, რომ დაიმტვრევოდნენ.
ქარს არც შენი ხმა მოჰქონდა ჩემამდე და არც აცაბაცა მიმობნეული შაოსნების.
ყველა საფლავზე იყო საზამთრო და ყვავილები.
ღამე მოდიდა პატარა პრინცის მელია და ჭამდა ნარჩენებს.
პურს არა, მელია ხომ ყანისფერთმიანმა მიიჩვია.
მეც მინდა გამიშინაუროს ვინმემ, სარეველების გარდა.
ქარი მათაც არხევს - უბრალოდ ესენიც კვიპაროსებივით,
მხოლოდ ირხევიან შენსკენ და შემდეგ ქალაქისკენ.
ხალხი ახლაც იკრიბება ველზე, სადაც თავისი სურვილით
გადაგვანაწილეს.
შაოსნების ხმა ისევ იმტვრევა.
სარეველები და კვიპაროსები არა.
შენთანაც მოიპარეს ლითონის მესერები,
წარწერაც წაშალა წვიმამ.
მელიამ მომიტანა მწიფე თავთავები, გავანაწილოთ.

ჩემო

ამინდის ადრეული სინესტის სუნი,
შენს თმას.
ქუჩის დასასრული, დაკარგული ბორიალი
შენად,
და ქარების...
მშრალია, ტუჩებსაც აშრობს.
შენი შარფის ფერია და ისიც მკარგავს.
ავადმყოფურად მოტკბო არომატი აქვს.
ნახევრად მშრალ წითელ ღვინოს, ჩემო.

ჩვენი შვილები

მიყვარხარ...
დილით როცა თავი მისკდება,
როცა ვცდილობ წამოდგომას უფეხებო საძილედან.
მიყვარხარ, როცა ვხედავ როგორ თამაშობენ უხეებო ბაღში ბურთს
ჩვენი შვილები.
მიყვარხარ, როცა სახლში მოსულს მგელივით მშია.
როცა კედლებზე აბლაბუდებს ვთვლი და როცა არ ხარ ჩვენ სამყოფელში.
ფოტო გასული წლიდან,
შენი თვალები წასული სიმართლით,
კედელი ჩემი მოგონილი მეტაფორებით სავსე.
შენი სუნი, ჩემს თითებს და
საფერფლეს.
ოთახში ისევ ავბურდე სამოსელი, თივის ზვინებიბით აცაბაცა მიმოვაბნიე.
მზე ისევ ლოცულობს,
ცა ისევ შორსაა,
გზა ისევ არსად,
ზეწრები წყაროზე.
ესეც, მორიგი სისულელე.
აქაც მიყვარხარ.

ხეზე- 1 სხეული, ნონსენსი და საქანელა

ალეგორია-ბუტაფორია.
სიტყვები ერთმანეთს გვანან, უშინაარსოდ.
ჩემი ტანიც, შენსას.
ზამთრის ჩიტები მოფრენილან ჯონ.
ალვებს ადევნებიან და რა ცივად გალობენ, რა სისულელეს.
ზამთარს არ უხდება შტრიხები გაზაფხულის.
ღამეს სიცივე და ზეწარს 1 სხეული.
არყებზე საქანელა არწევს ტრაგედიას,
დრო მე, გადარეულს.
როგორ არ ვგავართ ამ ნონსენსის შემდეგაც ერთმანეთს, ჩემო.

ჯარი მეგობრების

ჩვენ ბაღში იზრდება, მწიფდება, წითლდება ალუბალი.
მოდი შევაყოვნოთ წუთები მინაზე და
არაფერზე, არაფრისთვის იყოს საუბარი –
გავიყოთ დრო.
გავიყოთ გზა.
გავინაწილოთ ასფალტზე განვლილი ნაფეხურების თანამიმდევრობა.

შევაჩეროთ რეისის სვლა, როგორმე.
ქარია თბილისში.
უბერავს, უბერავს გამუდმებით.
გათავდა ხასიათი!
გავთავდი მწოლიარე!

ამინდი იცვლება მეექვსედში შუაღამის.
ხედავ? – ანტენაზე სხედან ღმერთები.
ხედავ? – ზეწრისფერი სჭირთ მათ განთიადი.

მომეხმარე, თითებით შევაყოვნოთ მინაზე უშაქრო ხასიათი.

ხედავ? – ვენებს ეტყობა დრო.
დრო ფანჯრებსაც ეტყობა.
მოვა უჩვეულოდ ბნელი გათენება.
აღმოსავლეთი მოიყოლებს მთვარეს.
მთვარე არყებში მოედება ჭაპანს სიძველის.
უფლებას, გაჩერების.
გამვლელს გავატანოთ წუთები უფალთან.
გამვლელს გავატანოთ ერთმანეთი.

მერე მოვიგონოთ გლოვა.

შევქმნათ უჩვეულოდ მლაშე შემოდგომა.
ღვარცოფი მოვიყოლოთ ფინჯანში ყავის.

მერე ვისაუბროთ არაფერზე.
მერე გავიხსენოთ გარდაცვლილი ბებიები.
მერე მოვიაროთ პროცესია ისამნისთვეს გარდაცვლილი მეგობრების.

როცა გაიზრდება.
სისხლის ფერი როცა იქნება ჩანაფიქრი.
როცა დამწიფდება, როცა დამძიმდება –
მაშინ შევაჩეროთ ჭიქაში ხსოვნა, მინაზე დრო,
ხელებზე მანძილი ასე დაბერების.

40 ღამის, ერთი სიზმარი

ზვინებს დაათოვა ხელისგულის ოდენა ფიფქები.
თვალებში სოფელი, სოფელში უკვამლო საბუხრეები
და ქუჩებში გაფანტული ხმა ყეფის,
მხოლოდ ერთი ძაღლის ყეფის.
შავი ცა.
ცაზე მთვარე არსად.
სადღაც გზა, უკან დასაბრუნებელი.
ასაბრუნებელი დედამიწა...
ზვინები ძუძუები თეთრი - ქათქათა.
სიზმარი ჩემი - არაცნობიერი.

ბევრი მე

შეღამებისას ავუშვით ფრანი.
ერთი იყო ქარი.
ერთი ცა.
ერთი გზა ადგილამდე მისასვლელი,
ასასვლელი იყო საცალფეხო ბილიკები საქორიამდე.
ბევრი ვიყავი მე.
აცაბაცა დაბორიალებდა საფლავების ყარაული.
ფრანი ვაფრინეთ დაღამებამდე.
მანაც.
საიქიო ველზე მოლხენა უხერხულიაო თქვა ერთმა.
მერე ავანთეთ ცეცხლი.
ჩაის ჭიქები შევავსეთ ღვინით.
გრანელის მთვარემ იცვალა ფერი
11 აგვისტოს.
ბოლოს:
ფრანი მხარდამხარ,
დათა ფეხდაფეხ მომყვებოდა.
გზად მესერები სავსე იყო ციცინათელებით,
აგვისტო გვალვით,
ცა ვარსკვლავებით,
თვალები ღამით,
დათა ემოციით.

დას

ისევ, ისევ, ისევ - რა საშინლად მტკივა თავი.
რა შორს არის ჩვენი სახლი და რა
საოცრად ნელა მოდის ჩემი ტრამვაი.

ისევ, ისევ ისე წვიმს. შარშანდელ 16 ოქტომბერს
მომაგონებს ამინდი.
შენს 21 წელს და ჩემს სიმთვრალეს.
ჩვენი სახლი შორს, ჩვენი ცაცხვის ხე ბებერი, ჩვენი ძაღლი ბრმა...
ქუჩის ბოლოს რელსებზე დგას ბავშვობა.
ზამთარს უამინდობა, ქუჩას სისველე, რელსებს მუნჯი დარაჯი...
მე შორს, ჩვენი სახლის სიცარიელე მჭირს.
მენატრები მომდევნო გაჩერებამდე, მომდევნო რეალობამდე,
მომდევნო ხვალ...

დედაჩემო

საუკუნეებს დაემსგავსა კედლის საათის
მიხვრა-მოხვრა.
ფანჯრებს დეკემბერი მიეყინა და უთოვლოდ
დაძრა, ალვების თანამიმდევრობა.
ლოდინით გული გამიჩერდა, სად ხარ დედაჩემო?
სად ხარ, ამოდენა წელიწადებია.
ხმა მესმის, სხეულს ვერ ვეხები რა ხანია.

დიღომი მძულს.
ფანჯრიდან ასეთი ულამაზო ხედი, ხელის გულს გავს.
ვსვამ.
მე ოთახი და
დეკემბერმა მიწა შეაზარხოშა.

ვსუნთქავ დედაჩემო, ერთი და ორი,
ნელა, ნელა-ნელა.

ჭვავის ღეროები გავრეცხე, მერე ავაგე მოგონილი
დედამიწა.
გული გამისკდება ლოდინით,
ხედმა ყველაფერი გამახსენა.
სად ხარ, თვალები რაფერის გაქვს დედაჩემო?

მერე
წყობა-წყობა დღეები ჩაატარეს ხონჩით.

ზოდიაკს

გუშინ სახლში რომ დავბრუნდი ვნახე
ალვები, აღარ იყვნენ ნარკომანები.
ფანჯრებს მოეხეთქა ჭლექიანი ფორიაქი და მითხრა,
დავით ალვები მოჭრეს.

შეეშვით ულამაზო ხედს,
შეეშვით მოგონებებს
და შემეშვით მე!

მოჭრეს, აღარ არიან...

ნაცრისფერ სადგურში მიაქვთ გავეკიდოთ.
თვალები გავყიდოთ, ბრმები
გამოვედევნოთ ბავშვობაში მოგონილ თამაშებს.
ასფალტზე დავხატოთ ალვები, ოღონდ ნარკომანები...

თბილისი მოვხატოთ წამების, ვედრების,
ბუტაფორიებად...

დამეხმარე ავანთოთ ჩირაღდნები,
"ყვავები გაფრინდნენ,
აპრილს მისდევენ" - სანთლები დაავიწყდათ...

იოლი დაკარგვა

ქალაქში ნისლია, ამიტომ
იოლია დაკარგვა.
შეცდომით? - არა უფრო განგებ
ტრამვაის არასაჭირო რეისს გავყევი.

ქვაფენილზე, საქარე მინებზე ჩემი ტრამვაის
და კიდევ ქოლგებზე - წვიმს.
ქალაქის მეორე ბოლოდან მოვიდა ხმა, რომ
მეძებენ.
რომ, გვამების გადასაზიდი მანქანით დადიან
ჩემს ამოჩემებულ ქუჩებში.

რომ, კინოლოგების გაწვრთლილ ძაღლს,
ჩემი საცვალი აქვს ლაგამად ამოდებული.

რომ, სამაშველო ბრიგადები წყლის ფსკერზე ეძებენ ჩემს გვამს.
რომ, გლინტვეინის მაღაზიასთან რიგი დამდგარა ფოტოგრაფების,
იქ ჩემი კვალი იკარგება.

რომ, ულტრაიისფერი სხივებით ანათებენ ექსპერტკრიმინალისტები
ჩემს საწერ მაგიდას.

რომ, ქვითინებს თურმე დედაჩემი, მაგრამ არ სჯერა ჩემი გარდაცვალება.
არა და;
ქალაქში ნისლია, სწორედ ამიტომ ძალიან იოლია დაკარგვა.

მე დედა...

მოვიდოდი, ასე შორს რომ არ იყო ჩემი შეგრძნებისგან.
მოვიდოდი, ასე ძლიერ რომ არ წვიმდეს ფანჯრებს გარეთ.
მოვიდოდი, რომ შემეძლოს სარკმლიდან მოშორება.
მოვიდოდი შენს ხელებზე, ჩვენ განშორებად.
შენს სარეცელზე იავნანად და შენში მოვიდოდი ჩანასახად.
შენში გავიზრდებოდი, ჩამოვყალიბდებოდი.
შენში ვიმოძრავებდი, იავნანინანად.
ერთმანეთის მონაცვლეობით დავისვენებდით ბამბუკის სავარძელზე.
ერთად დავანთებდით საღამოს ბუხარს და ერთად ვაჭმევდით ფეტვს, იადონებს.
მოვიდოდი რომ არა:
ამდენი წელიწადები, კუზიანი დღეების წყობა.
დროდადრო მუხლებსაც ვიტკენდი, რომ - შენ მოსულიყავი.
ალუბლით დავისვრიდი მაისურს, რომ - გეჩხუბა.
ჩემს შეყვარებულს ვაჩუქებდი შენს ფერუმარილს, რომ - გაბრაზებულიყავი.
შენს საღეჭრეზინსაც მოვიპარავდი, ასეთი განსაკუთრებული არომატით.
სახლიდან გავიპარებოდი რომ არა წვიმა...
სკოლაში ფანჯარას ჩავამტვრევდი რომ ეთქვათ ხვალ; დედის გარეშე არ მოხვიდეო.
მომდევნო დღეს, მომდევნო ხვალ, მომდევნო რეალობაში,
მომდევნო ახსნამდე ცუდი საქციელის: ვიტყოდი, მე აღარ მახსოვს შენი სახე.
მე, ვეღარ ვიხსენებ შენ ხმას.
მე არ მაქვს შენი ფოტოები.
მე ვერ ვიძახი ეზოდან ხმამარლა სხვა ბავშვებივით დედას.
მოვიდოდი, რომ არა დრო.
რომ არა, შენ ასე არსად.
ავბურდავდი ქუჩაში ფოთლებს, ასფალზე ქარს.
ყველაფერს ვიზამდი, რომ არა წვიმა...

2 საათი

ავანთეთ ცეცხლი.
ვაჭამეთ იადონებს და ქარს გავატანეთ ფეტვის ნარჩენები.
წითელი იყო და მშრალი ნახევრად.
ნახევრად შევავსეთ ჩაის ჭიქები ღვინით.
დავსხედით.
არაფერი უთქვამს, არც მე.
მომდევნო 2 საათიც არაფერი გვითქვამს.
ღვინოც გათავდა, გათავდა ხასიათიც.
მერე ცეცხლი ჩაქვდა.
გალობა დაამთავრეს იადონებდა და ცას გამოეკერა უბე, აღმოსავლეთით.
დაწვა.
არ ეძინა.
იწრიალა.
კიდევ იწრიალა.
სიზმრებს თვალებღია ხედავდა.

დაწექიო, მითხრა.
დავწექი.

არაფერი უთქვამს, არც მე.
მომდევნო 2 საათი არ შერხეულა ზეწარი.
მერე ხელი მომკიდა, თმაზე.
მე მეძინა უკვე, თვითონ მომიყვა დილით ეს ამბავი.

მე თებერვალი

ჩემი სული შენთან,
ჩემი ცხოვრებაც ნაწილობრივ.
დღეები გავიყავით ნაწილ-ნაწილობით.
დღე შენი და ღამე ჩემი, ჩემო.

ქუჩებს თებერვალი შეყრია,
დუმილი პროვინციას.
უპროპორციო ქუჩებით სვლას ახლავს ტერფების ტკივილი
და დროდადრო კივილი, დედაშენის.
ცარიელი ქალაქის უძველეს სასაფლაოზე:
მე ლოთი.
მე, მე.
მე ცარიელი.
მე სუფთა ფურცლად.
მე გზა, უმგზავრებო.
მე მჭედელი, ჩვენი ქორწინების.
მე ტილო, ჩვენ კედელზე.
მე ხე წყლიანი.
მე თებერვალი, 30.

მიყვარხარ

მიყვარხარ
მიყვარხარ...
ოთახში მე, ვიღაც და კიდევ რადიო...
კედელზე მუსიკის შიშველი არითმია, არ ვიცი კიაფობს?
თუ?
მიამბობს...
რომ ღამეა.
უთვალებოდ ვღლი, მე ყრუ არეას.
შეგრძნებებს ვხატავ ხელისგულებზე...
მანძილის.
უკვე ძალიან, ძალიან შხრიალებს ბებერი რადიო...
ოთხია...
ამინდის.
მე შემოდგომას მივეტმასნე ფანჯრის მინასთან...
მიყვარხარ...


ქევხიშვილი ნინო - Qevkhishvili Nino

ასე სჯობს

აკი გითხარი, არ მიეჯაჭვო.
ასე სჯობს –
ბარში, სადაც ვსვამთ, ოღონდ მე იმდენს როგორ.
სადაც იმიტომ შემოვედით, რომ რაღაცას ისეთს უკრავდნენ –
mama, I m coming home –
გვიანია.
ისე ახლოს ვართ –
ვერავინ იტყვის, რომ ერთმანეთს სულაც არ ვიცნობთ,
თუმცა პირველად კი არა და –
ითქმის, რომ ვხვდებით.

ვსხედვართ კუთხეში –
არავისბიჭი.
არავისგოგო.
ერთმანეთის სხეულებზე მიბჯენილები,
მიყრილები ერთმანეთის მარტოობებზე –
ქალაქში, სადაც აღარავინ არ არის მარტო,
სადაც სუყველა უკან მიითრევს
საკუთარ ჩრდილზე ასხმულ-გამობმულ
ქუჩებს. მოედნებს. შადრევნებს. სახლებს.
მიყრილები ერთმანეთის უძილობებზე –
ქალაქში, სადაც ყველას სძინავს და ერთმანეთს ესიზმრებიან –
დაბურცული ტუჩებით და
მოშვებული მეჩხერი წვერით.
ჩვენ – დაუდევრად მიყრილები ერთმანეთის სიყვარულებზე,
რომლებზეც – აბა ვინ დაიჯერებს, რომ არ ვსაუბრობთ –
რომლებიც ვიცით,
და რომლებიც საკმარისია.

ხოლო როდესმე ერთად ვიქნებით ჩვენ,
შეიძლება არც –
უბრალოდ, ასე ვიქნებით.
დავიმახსოვრებთ ერთმანეთის თვალების ფერს და
უსურვილო სხეულის სურნელს.
და მერე წავალთ.
გვიანია.
წავალთ, უბრალოდ.

ახსნა

ვიცოდი
მხოლოდ ის, რაც მაინც სიყვარულია –
მაშინაც, როცა გზას გამაყენეს,
და საკუთარი თავის ირგვლივ სამჯერ მშვიდად შემომატარეს,
და იქიდან დაიწყეს ათვლა, სადაც წესით
გადარჩენისთვის უნდა ელოცათ –
ვიცოდი მხოლოდ ის, რაც მაინც სიყვარულია,
და უკვე აღარ მეშინოდა,

ამეხსნა – სიტყვებს
ბუმერანგის თვისება აქვთ გარდაუვალი –
და ყველაფერი, რაც კი ითქვა,
ბედისწერაა.

მცოდნოდა მუდამ სულ ცოტათი იმაზე მეტი,
რაც საკმარისი იქნებოდა შენთან ყოფნისთვის –
მცოდნოდა მუდამ ოდნავ ზედმეტი.

მევლო ბოლომდე თვალახელილს, და სინამდვილე
შუბლსუკან – ბასრი ელექტროკალმით –
ყველა საჭირო არხისა და უჯრედის გავლით –
ფრთხილად, უსისხლოდ – სამუდამოდ
ამომეკვეთა –
და აღარასდროს ისე,
ამას რომ აღარ ვგრძნობდე.
და აღარასდროს უფრო მარტივად.

არ მეშინოდა –
რადგან ის, რაც სიყვარულია,
რაც უყოყმანოდ სიყვარულია,
ვიცოდი უკვე.

დილა

– და გათენდა.
ადექი და ფანჯარაზე მომდგარ სინათლეს
შეაწმინდე ღამის დაუსიზმრებელი სიუჟეტები.
სააბაზანოში გასვლამდე
სარკეს ჩაუტოვე წუხანდელი უძილობა.
სარკის ჩარჩოთი შემოსაზღვრე.
სარკის სიღრმეში იგულისხმე
ახსნა სიტყვებისა, რომლებიც მარტივი მაკავშირებლებით
აღარ ერთდებიან და
რთული ქვეწყობილი სიყვარულისთვის
ეძებენ ერთმანეთს.

რომელი დილაა ეს –
ჩახედე კალენდარს,
კედელზე კი არა,
მობილურში –
სადაც ოჯახის წევრებისა და მეგობრების დაბადების დღეების ნაცვლად
უცხო თარიღები გაქვს მონიშნული,
და მხოლოდ ზარი შეგახსენებს მათ მნიშვნელობებს.

რომელი დილაა ეს –
რა ჰქვია ქუჩას, რომელიც დღეს ფეხსაცმლის ძირებს აგილოკავს.
რა ჰქვია ადგილს, სადაც დღესაც გეტყვიან, რომ
“გააჩნია – შედარებითია ყველაფერი,
და არ არსებობს აბსოლუტური ჭეშმარიტებები,
და არასოდეს თქვა არასოდეს,
და სანამ გაჭრი, ასჯერ გაზომე,
და არაფერია ამქვეყნად სრულყოფილი” –
შენც უხალისოდ, მაგრამ მაინც დაეთანხმები –
ასე უფრო მარტივი არის:
იმდენჯერ უთქვამთ
და იმდენჯერ გეტყვიან კიდევ –
თითქმის სულერთი ხდება შენი ყველა ნაბიჯი.

ჩვეულებრივი დილაა ეს.
სარკიდან ისე იყურები, თითქოს დაღლილობის გამო
აქ დარჩენა გადაწყვიტე
და შენს ნაცვლად
ღამის დაუსიზმრებელი სიუჟეტების მთავარი გმირი
იხეხავს კბილებს სააბაზანოში.

იმახსოვრებ

და მაინც როგორ გამოარჩიე ერთმანეთისგან
ფეტვი – მუხუდო,
სიზმარ-ცხადი,
ტყუილ-მართალი –
შენ ხომ არავინ გეახლობლა იმათთაგანი,
ვინც სურვილების ასრულების ღილაკებს ფლობდა
აქყოფნის მართვის დროგამტარ პულტზე.
შენ ხომ, უბრალოდ, იმახსოვრებდი –

თავიდან თითქოს არც არაფერი:
მანდ განუწყვეტლივ ღამდებოდა –
დღითი-დღე უფრო ჩვეულებრივად.
დედინაცვლები მარცვლეულით სავსე ვარცლებს
გიცლიდნენ წინ და
შენ, ასე ჩუმი,
ბებოს ნაქონი კაბის კალთით იწმენდდი ცრემლებს.
გვერდით ოთახში მამა თვლემდა ტელევიზორთან.
შენ კი, უბრალოდ, იმახსოვრებდი,

იმახსოვრებდი:
სველი ფანჯრიდან დანახული ბიჭის სილუეტს.
ეზოს ბავშვების ხმებს, ერთმანეთს რომ გასძახოდნენ,
დაგინახეო.
დების სიმღერას.
წვიმიანი ქუჩის არომატს,
ღრიჭოებიდან რომ აღწევდა და შენს ოთახში
ფანჯრის რაფაზე ქოთნის მიწას ეხიზნებოდა.

იმახსოვრებდი საათების ავბედით წიკწიკს და იმ შეგრძნებას,
ცივ თითებს შორის მოსრიალე ხორკლიანი მარცვლები რომ
ყრუდ გიტოვებდნენ მთელ სხეულში –
რაღაცას ჰგავდა, უფრო ადრე დამახსოვრებულს.

იმახსოვრებდი ბებოს ნაქონი კაბის ფერს, ის კი
ყოველი ამბის დადგომისას მყის იცვლებოდა –
შენ ყოველ ჯერზე ხელახლა და დაუზარებლად
იმახსოვრებდი.

და გახსოვს,
როგორ გახდა ერთხელ თეთრი. მბრწყინავი.
როგორ რბილად და როგორ მჭიდროდ შემოგეტმასნა.
როგორ გაცეკვა უფლისწულთან,
რომელსაც ახლად დაწურული ყურძნისა და
ახლად ნაკრეფი თამბაქოს სუნი ჰქონდა ოდნავ,
ყურისძირებთან,
ხოლო ხელებში – შემოდგომის მზის მხურვალება,
სულ სხვანაირად სასოწარმკვეთი.

და გახსოვს, როგორ გამოიქეცი –
გრძელ კიბეებზე ჩამორბენისას
როგორ გეწვოდა უფლისწულის ნათითურები –
სულს ვერ ითქვამდი,
გამალებით ეძებდი საყრდენს –
მერე იმ ღამით კანიანად გახდილი კაბა
როგორ აიჭრა ცისარტყელის შვიდფეროვნებად.
გახსოვს – მაშინაც იმახსოვრებდი,
მოთქმით, კედლებზე არხეული ჩრდილების ფორმად,
ჩრდილების სიღრმედ...

მერე თანდათან გადაირჩა –
ფეტვი – ცალკე, მუხუდო – ცალკე,
სიზმარი – ცხადი,
ტყუილ-მართალი –
და ყველა ამბავს აქვს თავისი დირექტორია,
თავისი ფერი კაბაზე და თითო სახელი:
ჩუმად. ერთხელაც. არასოდეს. უბრალოდ. ასე.
გარეთ ბავშვები თამაშობენ დახუჭობანას.
შენ კი, უბრალოდ, იმახსოვრებ და –
იმალები.

მხოლოდ

იქ, იმ ოთახში, სადაც ერთ დროს
ჩაის ვსვამდით და ნუშის ნამცხვარს ვატანდით და
ერთად ვიყავით,
ლექსებს პირდაპირ კედელს ვაწერდით –
დრო გადიოდა,
ღამეები გრძელდებოდა, მოკლდებოდა, მერე ისევ გრძელდებოდა.
რაღაცები მეორდებოდა.
რაღაცები არასოდეს.

მერე თანდათან
კედელი აივსო – ადგილი არ დარჩა,
რომ ლოგინიდან აუდგომლად, მხოლოდ ხელის ერთი გაწვდენით –
ხელში კი ნახევრად დამშრალი ფლომასტერი და
თბილი კანის შეგრძნება თითის წვერებით,
ნერვების ჩხვლეტის შეგრძნება თითის წვერებით,
ასოების მოხაზულობის შეგრძნება თითის წვერებით –
როცა თვალებიც გიხუჭია,
ირგვლივაც ბნელა,
მხოლოდ შიგნიდან ანათებ, ისიც
ძალიან ოდნავ,
ძლივს შესამჩნევად,
მხოლოდ ხელის ერთ გაწვდენაზე,
მხოლოდ იქამდე, სადაც დაწერ –
ეს არ მთავრდება,
ეს ასე უნდა,
მაგრამ ადგილი აღარ დარჩა კედელზე და
კედელი აღარ ჩვენ გარშემო –
ჩვენც აღარ დავრჩით, ხოლო მე და შენ
სხვადასხვა მხარეს გაუყვნენ სავალს
იმ ოთახიდან, სადაც ვსვამდით ჩაის უშაქროდ
და ვუზავებდით ერთმანეთს გრძნობებს.

და რა დარჩა – მხოლოდ
სიტყვები, რომლებსაც ძველი შპალერივით აახიეს ჩვენი ერთადყოფნა,
სტრიქონები, რომლებიც ასეულ კილომეტრებად გაიწელა და
თითზე თუ დაიხვევ, მაინც ყოველთვის იმ ასოთი დამთავრდება,
საიდანაც დავიწყეთ.

რეკვიემი

დღეს ვთქვათ –
ჩვენი სურვილები რომლებიც მიწაში ჩავფალით და
რომლებიდანაც ნატვრის ხეების ნაცვლად ჭინჭარი აღმოცენდა –
დღეს მათზე ვთქვათ

ხომ გახსოვს –
ძირამომშრალი ღამეებიდან გასაქცევ გზას რომ ვხაზავდით
კედელზე რომელზეც ბზარების რაოდენობა
სქემაში დატანებულ ჩიხებს უდრიდა და
მატულობდა
ტალახით ივსებოდა
მაჯებზე გვახმებოდა თითებს გვიკრუნჩხავდა
ცრემლის მოწმენდისას თვალებზე ლიბრად გვეკვროდა
ხელის ჩამორთმევისას იყო სასტიკად გადამდები –
და ჩვენ იმდენჯერ ვიცანით მომღიმარი ერთმანეთი
მოშავო და აქერცლილი ხელისგულებით
რომლებითაც ასე გულდაგულ მოვასწორეთ მიწა –
შეუძლებელი იყო ერთხელ მაინც რომ არ შეგვშლოდა
და საფლავის ქვით მონიშნულ ადგილას
რამდენიმე გათენებით ადრე ან გვიან
არ მივსულიყავით –

თუმცა შეხებას ასე ადვილად ახლაც ვერ ვბედავთ –
გვსუსხავს როგორც ერთ დროს სიმხურვალით
გვტკენს –
და რაკი თეთრი დროშის ნაკუწებს
ვერ გამოვნასკვავთ მის რტოებზე
იმაში მაინც დავრწმუნდეთ-მეთქი რომ არავინ გაგლეჯს –

დღეს მათზე ვთქვათ –
დამიწებულ სურვილებზე.
საკუთარ თავებს მხოლოდ სიმწარით რომ ემთხვევიან.

შუადღის ძილი

როდიდან დავიწყეთ დავიწყება –
ის დაბალჭერიანი ბინა თუ გახსოვს,
სადაც ჩურჩული საძინებლიდან აივნის კარამდე ისმოდა და
ჩემი თეთრ-წითელი ქვედაბოლო იყო
დასავლეთისკენ გადახრილი მზის სხივების ერთადერთი თავშესაქცევი –
როცა დანარჩენები შუადღის ძილით იხშობდნენ ხმაურს საფეთქლებში,
როცა გულში გიხუტებდნენ და გასწავლიდნენ, რომ სიყვარულს
ახსნა არ სჭირდება –
სჭირდება მხოლოდ სახელი,
სახელად კი ის გვაქვს თითოეულს,
რასაც სიზმრებსა და დამძიმებული ქუთუთოების შეგრძნებას შორის
ვიტოვებთ ჩვენთვის,
შუადღის ძილის დასრულებისას.

“ჩემგან დაიწყე და ნუ შეჩერდები,
ნუ გაიაზრებ, ჩემგან დაიწყე, როცა დავიწყებას გადაწყვეტ –
რა ხანია, აღარ ჩამესმის”

აღარ ჩაგესმის.
მას შემდეგ, რაც თვალები გაახილე,
ხმოვნები დაგრძელდა და თანხმოვნები გაუფერულდა.
გაადვილდა –
ახლა უფრო გვგონია, რომ ერთ დროს
გვჯეროდა კიდეც ის, რაც დღეს უკვე
ასე უბრალოდ, ასე თავისით შეგვიძლია.
ახლა ჩვენც უფრო დასავლეთისკენ ვიხრებით.

“ჩემთან დარჩი და ნუ შეჩერდები, როცა იგრძნობ, რომ
ზედმეტი თქვი და ზედმეტად ახლოს იყავი და
სულ ცოტაც – მერე დავიწყებას დაიწყებ – რაკი
აქედან უკან დასახევი უმზეო გზები
გავლილი არის უკვე ყველა შესაძლო და
შეუძლებელი მიმართულებით –
ჩემგან დაიწყე”

შენგან დავიწყე.
ვივიწყებ შენს სახელს და შენს თვალებში ჩამდგარ მდუმარებას –
ჯერ კიდევ როდის ტუჩებზე მიდებული თითით რომ გასწავლეს,
როცა შუადღის ძილში ეძლეოდნენ ნეტარებას,
როცა შენს სიყვარულს ეძლეოდნენ.

ჩრდილები

(თამუნას)
ბინდდება.
გზაა.
მუქდება ჩრდილი. ცვდება ნაბიჯი.
საათის ამ დროს მიგვიხმობდა დედა სავახშმოდ,
სახლთან ახლოს რომ ვყოფილიყავით
(რომელსაც კარი კვლავ შიგნიდან ეღება მხოლოდ
და არ ერგება სხვა გასაღები –
ეს ნიშნავს, რომ იქ მუდამ გველიან).
ცოტა ხნის მერე დავლევდით ჩაის.
იდილიაა.
რომით. უშაქროდ.

აქ კი ჩრდილები უცხო ფორმებს იღებს და პირი
მიშრება. სიცხე არა – ისევ
წყურვილი მახრჩობს.
შენს გამოწვდილ ხელს დაძაბული ვეძებ –
ბინდდება.
არ დამეკარგო.
იქნებ მოვასწროთ.

მოვასწროთ მისვლა სახლამდე, სადაც
ძველი ხავერდის ფარდების რხევა
საჩვენო ზღაპრის შესავალია.
სადაც საბანქვეშ უხმო თამაშს სახელი არ აქვს.
სადაც მოშლილი ონკანებიდან
მოგონებების წვენი მოწვეთავს –
ჩვენი სიტყვებით შედედებული,
ისე მძიმე და მონოტონური –
წკაპ. დავიწყების უტყუარ ფონად.

მე კი ფინჯანში მოვაგროვებ –
ვიხსენებთ.
ვთვრებით.
ახალს ვერაფერს ვეღარ ვამბობთ.
გზაა.
ბინდდება.


ქვლივიძე მიხეილ - Qvlividze Mikheili

შენ ეი

შენ ეი, „ხმელეთ-ზურმუხტო“,
გამოიხედე აქეთ:
ნუთუ არ ღიზიანდბი,
როდესაც პირში გაქებთ,
ხოლო ზურგს უკან — ძირს გითხრით,
შეურაცხგყოფთ და თავს გჭრით
ჩვენი უზნეო „სიმკვირცხლით“,
მოჩვენებითი გარჯით?!

ყალბი პრესტიჟის მონები
ყალბისმქნელებიც გავხდით.
ვტრაბახობთ ჩვენი ქონებით,
სავსე სახლით და დახლით,
პურმარილებში თარეშით,
ხაშლამითა და ღომით,
ყველა ხვრელსა და ნახვრეტში
გაძრომა-გამოძრომით!

„ცა-ფირუზ“... მაგრამ სადღაა
ის საარაკო ფერი?!
ტიალ უდაბნოდ გამხდარა
შენი ყანა და ტევრი.
ისიც გაგვიხდა საკვეხნად,
რომ ვატყუილებთ მოყვასს:
ნავენახარში ნაგლეხარს
ახლა საზამთრო მოჰყავს!

გაირყვნა და გათაღლითდა,
ქვეყნის დაკარგა რიდი,
რძისა და კვერცხის საყიდლად
გლეხი ქალაქში მიდის
და უხვად აქცევს სიმწრის ოფლს
ზვარში კი არა, დახლთან...
მ წ ა რ მ ო ე ბ ე ლ ი ვინც იყო,
მ ო მ ხ მ ა რ ე ბ ე ლ ი გახდა!

არ ვიცი, რა გვეშველება,
თუ არ შევიგნებთ ბოლოს,
რომ საქართველოს შვილები
ერთ დიდ ოჯახად ვცხოვრობთ;
ჩვენი პატრონი — ჩვენვე ვართ,
არავინაა მეტი
და ჩვენს ხელშია „ცა-ფირუზ,
ხმელეთ-ზურმუხტის“ ბედი!

წვიმამ მოიკლა ჟინი

წვიმამ მოიკლა ჟინი ღამით
და ახლა გრილა
და სველ სილაზე
მკვდარ თევზივით აგდია დილა.
ნისლია მთებზე
და ბურუსში სახლებიც გაქრა
და ზღვაში
თეთრი ხომალდივით
შეცურდა გაგრა...
უცებ შორიდან, — ვერ გაიგებ, საიდან
ისმის, —
ქალის კივილმა
ხანჯალივით გაკვეთა ნისლი,
როგორც სიგნალი განსაცდელის, ეძახის ყველას:
— სოს! სოს! სოს! ჩქარა, ვიღუპებით!
და ითხოვს შველას.

ავტოპორტრეტი

განაბულ თვალებში — ფოცხვერის სიფიცხე,
ცხრა სიტყვის დათმობა ერთ საქმის გულისთვის...
მიცნობდეთ: პოეტი მიხეილ ქვლივიძე —
„კეთილი განზრახვის ავანტიურისტი!“
მიხვდით ამ გამოთქმის იდუმალ შინაარსს?
ხომ არ გეუცხოვათ სიტყვების ჯავარი?
სიტყვებს ნუ ენდობით... მთავარი ისაა,
რომ სიტყვა კი არა, საქმეა მთავარი!
საქმეა — ცხოვრების თარგი და ხარისხი
და ჩემი ცხოვრების ეშხი და ღვიძლია,
და სიტყვით კი არა, მე საქმით აგიხსნით
ყველაფერს, რაც ვიცი და რაც შემიძლია!...

ვიცი უმიზეზოდ დანაღვლიანება,
მაგრამ აფეთქებაც ვიცი უეცარი,
ხან თვინიერი ვარ, ხან გიჟი, თავნება,
ხან ბრძენი, ხანაც კი — ყოვლად უმეცარი.
გინდათ, ეს ცხოვრება ვაქციო არაკად,
ქვეყანა ზღაპრული ფერებით დავხატო,
ლამაზი საცოლე წავართვა არაკაცს
და კაცი ბედნიერ მეუღლედ გავხადო?!
გინდათ, იმ ხეიბარს, ძლივს რომ დაჩანჩალებს,
ხვალ დავაპყრობინო თეთნულდის მწვერვალი?
გინდათ, გავუჯიბრო თვით ვანო მაჩაბელს
ვინმე ახალგაზრდა უცნობი მწერალი?
გინდათ, ოქრო-ვერცხლით გავავსო ქოხები,
ქურდებს ნაქურდალი წავართვა ქონება?..
თქვენ მხოლოდ მერწმუნეთ,
მენდეთ და მომყევით
და მართლა ზღაპრული გახდება ცხოვრება!

მე ზოგჯერ მგონია (რა ჩემი ბრალია,
კეთილი განზრახვა ვის უნდა ეწყინოს?!),
ორსული ცხოვრების ბებიაქალი ვარ
და მინდა, ლამაზი შვილი შეეძინოს!...
რა დროს ლექსებია! რა დროს ლაქლაქია,
როს თავზე გვექცევა დამპალი ყავარი?!
დღეს კაცი ფასდება მარტოდენ საქმით და საქმეა,
საქმეა,
საქმეა მთავარი!..

ვაგლახ, რა მოკლეა წუთისოფელი,
არ ჰყოფნის მას ჩემი ნიჭი და სიფიცხე...
მიცნობდეთ: ასე ვთქვათ, კეთილისმყოფელი
„ავანტიურისტი“ მიხეილ ქვლივიძე!

ვაპირებ ცხოვრებას

ვაპირებ ცხოვრებას, სანამ ცოცხალი ვარ,
ვაზროვნებ სანამ და მკლავშიაც ღონე მაქვს,
რამდენი ხანია, რამდენი ხანია,
ყოველდღე,
ყოველწამს ვაპირებ ცხოვრებას!

ვაპირებ ცხოვრებას და აღარ დამადგა
საშველი, — თადარიგს თავი ვერ გავართვი,
შაქარყინულივით თითებში ჩამადნა
ბავშვობის სიტკბო და სიმწიფის ლაზათი.

ვეღარ გავიხარე, ვეღარ გავიოცე,
ვერ გავამაისე ხანმოკლე აპრილი,
ვერ გადავაქციე ცხოვრებად — სიცოცხლე
და ცის ქვეშ ვერ ვნახე საჩემო ადგილი!...

ო, ღმერთო! როდემდე,
როდემდე
როდემდე...
გადიან დღენი და მგონია, ვბერდები,
გაუხარებელი ყიჟინით მომდევენ
აუცხადებელი ჩემი იმედები...

და ისევ — ლოდინი, და ისევ — მზადება
და გული ცივდება — ჩამქრალი საკირე...
სიცოცხლე თავდება!
სიცოცხლე თავდება,
მე კი სულ ცხოვრების დაწყებას ვაპირებ!

თბილისური ელეგია

თემიკო ჩირგაძეს
ნაწვიმარია. მთაწმინდაზე თეთრი ნისლი
წევს.
ჯერ არ გამშრალა ქვაფენილზე სველი ლაქები.
ქუჩაში მიდის მამაჩემი, გოგი ქვლივიძე —
ერთ დროს ცნობილი ინჟინერი და
ქალაქელი.
მას ძველმოდური, გაცრეცილი პალტო
აცვია,
ჭაღარა თავზე ქალაქური „კარტუზი“
ხურავს,
მიდის ქუჩაში მარტოხელა ბერიკაცი და
ჰგავს უცხო სახლში ალალბედად
მოხვედრილ სტუმარს...
მახსოვს, მოსკოვში გამოგზავნილ წერილში მწერდა:
„ვერა გავუგე ვერაფერი ახალ ცხოვრებას,
გადავიღალე ჭიდაობით ავბედით წლებთან
და ვგრძნობ აშკარად დასასრულის მოახლოებას!
თბილისში ვცხოვრობ და ქალაქურ
ადათ-წესს ვნატრობ
და აღარ მესმის — ვინ ვინ არის, ან მე ვინა ვარ...
გუშინ მთელი დღე რუსთაველზე ვიდექი
მარტო
და იცი, ერთმა ნაცნობმაც არ გამოიარა!...
ეტყობა, ჩემი დრო წასულა, არ ვარ საჭირო,
უკანასკნელი, ქალაქს შევრჩი, როგორც მძევალი
და მის ქუჩებში დღეს რომ სადმე ფეხი
გავჭიმო,
კაცი არ იტყვის: „ეს ხომ გოგი ქვლივიძე არი!“
არადა, შვილო, ნუ ჩამითვლი ამ სიტყვებს
კვეხნად, —
დრო იყო, ქალაქს ამშვენებდა ჩემი კაცობა...“
........................
მამაჩემივით, რუსთაველზე მე ვდგავარ ეხლა
და ვუცდი — იქნებ გაიაროს ვინმე ნაცნობმა.

ტატოს ვედრება

გამაცოცხლე!
გამაცოცხლე!
გამაცოცხლე!
გამაცოცხლე!
გამაცოცხლე და სიცოცხლით
ხელმეორედ გამაოცე!
გამაოცე,
გამაკვირვე,
განმაცვიფრე,
გამახარე,
გამამრავლე,
გამავრცელე
და ამქვეყნად დამამყარე!..
სანამ პირში სული მედგა
და მწყალობდა მაღლით ღმერთი,
სულ რაღაცას მოველოდი,
სულ რაღაცას ვაპირებდი;
სულ იმედის გუთანს ვები, —
რომ დამეხსნა ჩემი მხარე,
მაგრამ ჩემი ჭირნახულით
ვერ იქნა და ვერ ვიხარე!
და ამიტომ გევედრები:
გამაცოცხლე,
გამაცოცხლე,
გამაცოცხლე და სიცოცხლით
კიდევ ერთხელ გამაოცე!
გამაოცე,
გამამრავლე,
გამაასე-და-ათასე...
ცოცხალს თუ ვერ მომიარე,
მკვდარი მაინც დამაფასე!

იყო არაბეთს

„იყო არაბეთს“... არაბეთს
არა ყოფილა არავინ!
საქართველოში იმხანად
ხელმწიფედ გვყავდა თამარი,
მგოსანიც გვყავდა — პირველი
წარჩინებულთა სიაში,
მაგრამ ეს კაცი რატომღაც
ცხოვრობდა... პალესტინაში!

„იყო არაბეთს“... ო, ღმერთო!
რისთვის დასჭირდა ქარაგმა?
ვეფხვივით აულაგმავი,
ნეტავ რა ძალამ ალაგმა
და საქართველოს მაგიერ
(ისეთი რა შეეფეთა?)
რამ ათქმევინა ქართველ კაცს:
„ინდოეთს შვიდთა მეფეთა“?!

რამ წაიყვანა უცხოეთს?
ვინ აუბნია გზა-კვალი?
ისეთი მტერი ვინ ჰყავდა
ულმობელი და მზაკვარი,
რომ კაცი, ცამდე მართალი
ღვთისა და ერის წინაშე,
გადააგდეს და დაკარგეს
შორეულ პალესტინაში?!

„იყო არაბეთს“... არაბეთს
არა ყოფილა არავინ:
საქართველოში იმხანად
მეფობდა დ ი დ ი თ ა მ ა რ ი!


ქიტიაშვილი ცირა - Qitiashvili Cira

ნაკადული (საბავშვო)

ეს ლიკლიკა ნაკადული,
ცელქია და მკვეხარა,
ისე მორბის უსათუოდ
დედას გამოეპარა.
- შესვით ჩემი ცივი წყარო -
გააყრუა ქვეყანა.

სევდიანი ზღაპარი (საბავშვო)

დედა კურდღელმა იარა,
ცხრა გორა გადაიარა,
გზებზე ადინა ბუქი.
უცნობს და ნაცნობს ეწვია,
სამოსს ეძებდა პეწიანს,
ტყეში და ღრეში ეძია
შვილებისათვის ქურქი.
მზრუნველმა ამისთანამა
გზა სიმწრის ოფლით დანამა.
გადაიტყავა ზურგი.
იპოვა,ამოარჩია,
შემოსა სამი ბაჭია,
სამი შიშველი ბაჭია
თბილი ღუნღულა ქურქით.
სამივე ყურებცანცარა,
სამივე გულებფანცქალა,
დედის მზე, თვალის შუქი.
შვენოდათ, რარიგ შვენოდათ,
შველოდათ, რარიგ შველოდათ
თეთრი, შავი და ნაცარა
თბილი, ღუნღულა ქურქი.
ფოთოლი მოწყდა გამხმარი,
ბრჭყალს ილესავდა ზამთარი,
ღრუბელი გაწვა მუქი.
ჭირვეული და პრანჭია,
ატირდა შავი ბაჭია,
აყვირდა შავი ბაჭია:
- თეთრი მინდაო ქურქი! -
ყინვები დადგა მაგარი,
ტახტზე დაბრძანდა ზამთარი,
თოვლიც მოვიდა უხვი,
ჭირვეული და პრანჭია
ატირდა თეთრი ბაჭია,
ჩაბჟირდა თეთრი ბაჭია:
- ქურქი მინდაო მუქი!
მერე ატირდა ნაცარა,
არც ჰო გაიგო, არც - არა,
ბინას ახადა ჭერი.
ცრემლების გუდა დაცალა,
დიდხანს ტიროდა ნაცარა,
მწარედ ტიროდა ნაცარა:
- ქურქი მინდაო ჭრელი! -
ტიროდა ყურებცანცარა
თეთრი, შავი და ნაცარა -
დედის მზე, თვალის შუქი.
მინდაო, შავი მინდაო,
მინდაო, ჭრელი მინდაო,
სულ, სულ სხვა ფერის ქურქი.
მთლად მოაბეზრეს თავი და
ადგა კურდრელი, წავიდა,
ბილიკი იყო შორი.
დედა კურდღელი წავიდა,
თურმე სახლიდან წავიდა,
თავის სახლდან წავიდა,
ნუ გეგონებათ ჭორი.
აღარ დაბრუნდა შინ, არა,
რას ფიქრობს სამი მტირალა?
მე ჯერ ეს ვიცი მხოლოდ:
თეთრმა ბაჭიამ ინანა,
შავმა ბაჭიამ ინანა,
მერე ნაცარამ ინანა. . .
აი, ამ ზღაპრის ბოლო.

სიმღერა სამშობლოზე (საბავშვო)

რერო-რერა, რერო-რერა,
ვინ მასწავლა ეს სიმღერა?!
მოჩუხჩუხე ნაკადულმა,
მერცხალმა და გაზაფხულმა.

რერო-რერა, რერო-რერა,
ვინ მასწავლა ეს სიმღერა?!
შრიალა ტყემ, ლურჯმა ყანამ,
ყვავილების იავნანამ.

რერო-რერა, რერო-რერა,
ვინ მასწავლა ეს სიმღერა?!
მზის სითბომ და დედის გულმა,
ჩვენი ქვეყნის სიყვარულმა.

უწესრიგო გოჭი (საბავშვო)

ვინ არ იცის ანი,
ვინ არ იცის ბანი,
ვინ მივიდა კლასში
ხელპირდასაბანი?
ვინ გაივსო ჯიბე
წიფლითა და რკოთი?
ვინ აწუხებს მტრედებს
ჭყივილით და შფოთოთ?
ვინ ისროლა მერხზე
შეღებილი კოჭი?
ვინ გააგდეს გარეთ?
უწესრიგო გოჭი!

შემოდგომა (საბავშვო)

მოეწყენიათ წეროებს,
გუნდი გაფრენას აპირებს,
თვალცრემლიანი დასცქერენ
ლამაზი ტბების ნაპირებს.
გუბეში დგანან მდუმარედ
კანჭაკეცილი ყანჩები,
მხოლოდ ბაყაყი ყიყინებს:
თქვენ წახვალთ, მე აქ დავრჩები!
თქვენ წახვალთ, მე აქ დავრჩები!

ვანო (საბავშვო)

- ულვაშები შავი თუთით
მოიხატე ვანო?
- აბა, მაშ რა,
პაპა ვანოს,
როგორ დავემგვანო?
მხარზე ნაბადს წამოვიგდებ,
ვიღიღინებ თანო,
ლურჯა ცხენსაც მოვახტები,
წყალზეც წავიყვანო! . . .
- ბიჭო, იქნებ პაპასავით
პირიც დაიბანო!

ბიჭობა განა ღონეა

ბიჭს მაშინ დაგიძახებენ…
ვაჟა-ფშაველა

ზოგიერთს ასე ჰგონია,
ბიჭობა მარტო ღონეა.
მაგარი რკინის კუნთები,
მარჯვედ ნატყორცნი ბურთები,
კარში დროული გატანა…
ბიჭობა არის ატანა,
თუნდ იყოს ასჯერ ნაცემი.
ბიჭი არ არის გამცემი,
ბიჭს არ შეშვენის ლაჩრობა.
რა არის კბილის მოძრობა,
ანდა ეწვოდეს დამწვარი,
ძვალმა მოიღოს ლაწანი,
ანდა დაერჭოს ყირაზე –
ბიჭი არ ტირის ჯინაზე.
ზოგიერთს ასე ჰგონია,
ბიჭობა მარტო ღონეა,
ველოსიპედით გართობა.
ბიჭობა არის დათმობა,
სხვისთვის მიცემა ფარაჯის,
ბიჭია სუსტის დარაჯი,
ქალის და ბავშვის ქომაგი.
ბიჭი ბიჭდება ომამდის
და ომში დიდი გული აქვს,
სამშობლოს სიყვარული აქვს.
მტერთან დახვედრა მტრული აქვს.
ზოგიერთს ასე ჰგონია,
ბიჭობა მარტო ღონეა,
ცურვა, სრიალი, ჭენება.
ბიჭობა არის შენება –
დანგრეულის თუ ახლისა,
ძველი ტაძრის თუ სახლისა.
ბიჭობას ახლავს სიმართლე,
სიკეთე, აზრის სინათლე.
ბიჭობა საურველია,
ბიჭობა სანატრელია
მისგან დიდ საქმეს ელიან.
ეს ნათქამი კი ძველია:
ბიჭობა ძნელზე ძნელია!


ქუჩიშვილი გიორგი - Quchishvili Giorgi

მინდია-ვაჟა

ორივ, ტკბილია, ძმობილო,
მირჩევნის ორთავ თვალზედა.
რ. ერისთავი


სიმღერის ჟინი მომივლის
და ოჯახს გავეპარები,
ლაღი, ყელმოღერებული
მთისაკენ მივეჩქარები.
ავალ და ვხედავ: მეღება
ცით დახურული კარები,
მინდა შოთასაც ვასმინო
ფშავ-ხევსურთ დანაბარები.

რა ვქნა, რა წყალში ჩავვარდე,
ორი ცეცხლი მწვავს ტრფობისა:
ერთია - შემოქმედების,
მეორე - ჯალაბობისა.

რა წამსაც ძახილს დამიწყებს
დედა-ბუნება გრძნეული, -
ქუდმოგლეჯილი გავრბივარ.
მინდიად გადაქცეული.
რომ არ წავიდე, არ ძალმიძს,
გულს ჯავრი დაეჭიდება,
და ჩანგსა, ჭვარტლში მიგდებულს.
ცრემლები დაეკიდება.

წავალ და, ვიცი, უჩემოდ
ცოლ-შვილი ამიტირდება,
ორივე საყვარელია,
ორთავეს კვება სჭირდება,
ერთიც მემდურის, მეორეც,
ორივ მე ამიხირდება
და ორცეცხლშუა ეს გულიც
იწვის და მინახშირდება.

1935 წ.

მოლაშქრე პოეტის ფიცი

მტერთ ზურგს
ვინ აქცევს ჯაბანის მეტი,
ვინ გაექცევა
ჩვენს წმინდა ბრძოლას?
და მეც,
მოლაშქრე თქვენი პოეტი
დღეს მეც ხელთ ვიღებ
პირმახვილ ფოლადს!
და ვფიცავ, ძმებო,
ჩვენს ურიცხვ გმირებს
ჩვენს უსაყვარლეს
სამშობლოს ვფიცავ,
რომ ბრძოლის ველზე
თუ გავიგმირე,
პირზე ღიმილით
დავკოცნი მიწას!..

1942 წ.

მხედრის სინანული

ვაჰმე, რა ცხენი მომიკლეს,
ქარს აჩოქებდა ქროლვაში,
რამდენჯერ გადამარჩინა
ქვემეხთა სასტიკ სროლაში,
მე კი ერთხელაც
ვერ ვიხსენ,
სული დალია ბრძოლაში...

1942 წ.

ნადიკვრიდან

რა დიდებული რამ არის
ცის ფერთა ცვლა და თენება.
მზეს, ვით დედოფალ მზე-თამარს,
კახეთის ხილვა ენება!
რა შემკულია,
რა უხვი,
ეს ჩემი მხარე მზიური;
ტყის ნიავს აჰყვა ურმული,
რა ღრმაა,
რა მშობლიური!

1907 წ.

პროლეტარიატი

(თეთრი ლექსი)

ჩვენ ყველგანა ვართ!
უთვალავნი და უძლეველნი!
ჩვენი ლაშქარი -
ლაშქარია ბრწყინვალე შრომის!
ჩვენ აღვაშენეთ ქალაქები
უზარმაზარნი,
აუარებელ სიმდიდრით და
საკვირველებით!
ჩვენ ყველგანა ვართ:
მიწის გულში -
მაღაროებში,
მის ზედაპირზე -
დიდ ქარხნებში,
დიდ ფაბრიკებში,
ცაზე და ზღვაზე,
განუზომელ მთელ სამყაროზე!
უმძიმეს ბორბალს
ჩვენ ვაბრუნებთ ინდუსტრიისას!
ჩვენი გაფიცვა მკვდარ უდაბნოდ
აქცევს ქვეყანას,
ვით სასაფლაოს,
დაყრუებულს მუდმივ ძილქუშით!
სამრეკლო ჩვენი აზიდული
ცას ებჯინება!
ამ სამრეკლოზე დაკიდული
ფოლადის ზარი
გუგუნებს ქვეყნად!
ორხმოვანია გუგუნი მისი:
ერთია ხსნისა,
ძლევამოსილ გამარჯვებისა,
ხოლო მეორე -
მტრის დაღუპვის,
დამარცხებისა!
პირველში ისმის
გაყვლეფილთა ხმა აღდგომისა,
მეორეში კი -
გლოვის ზარი მყვლეფელებისა!
და ეს ორი ხმა
ორი ქვეყნის არსებობისა
კიდითი კიდეს ეფინება
ცის გრგვინვასავით;
ის მოუწოდებს
ყველა ქვეყნის პროლეტარიატს
შეერთებისკენ,
ბრძოლისკენ და გამარჯვებისკენ!
თრთიან ღმერთები
მიწიერნი,
შიშით დამფრთხალნი,
ციებ-ცხელებით ცახცახებენ
ოქროს კერპები!
ნაცვლად ჯვარისა
სამრეკლოზე ფრიალებს დროშა,
დროშა წითელი,
დაცხრილული ტყვიის სეტყვაში,
ბრძოლის ალმურში გამოვლილი
სისხლით ნაფერი!
ხისა როდია ტარი მისი -
ძმათა ძვლისაა,
იმ ნეტარ ძმათა,
რომელნიც ამ
დროშას ემსხვერპლნენ!
გინდათ გაიგოთ
მათი რიცხვი,
რაოდენობა?
მაშ, დაითვალეთ
ზღვათა ქვიშა,
ცათა ფრინველი,
ანდა ვარსკვლავნი,
მათს თვალებს რომ
მოგვაგონებენ!
გვიყვარს მშვიდობა,
გვიყვარს ზავი,
აღმშენებლობა,
მაგრამ თუ ვინმემ
არ დაგვზოგა
და თავს დაგვესხა, -
არც ჩვენ დავინდობთ,
გააფთრებულნი ვეკვეთებით
და ისე დავფლეთთ,
როგორცა ფლეთავს
მონადირეს
დაჭრილი ვეფხვი!
ორივე ვიცით:
სიძულვილიც
და სიყვარულიც!

რევოლუცია! -
აი ის ძალა,
ჩვენში რომ გუზგუზებს,
ვულკანს რომ აჩაღებს!
მას ქვეყნის მეფენი
პირქვე დაუცია
და ისვე დაამხობს
მსოფლიოს ყაჩაღებს!

იხრწნება,
ჩირქდება
ქვეყანა ძველი,
როგორც დიდი ხნის
მძოვრი და ლეში,
და იწამლება არსი ყოველი
მისი სხეულის მყრალ სიდამპლეში!
მერე ვინ არის მესაფლავე
ამ სიბინძურის?
ვინა და
ჩვენა!
ჩვენ გადავასხამთ
ნავთსა და კუპრს,
დავწვავთ!
დავბუგავთ!

ცეცხლი,
მაშ, ცეცხლი!
გავაჩაღოთ,
დავანთოთ ცეცხლი!
ცეცხლის ალმურში
ჩაიფერფლოს
ქვეყანა ძველი!
ჩვენ ავაშენებთ
ახალსა და ლამაზ ქვეყანას
ახალ კულტურით
და ახალი ყოფაცხოვრებით!
იგი იქნება
შრომისა და ძმობის ქვეყანა,
სადაც ენთება
მზე ბრწყინვალე თავისუფლების,
მზე წინმსვლელობის,
მზე შეგნების,
მზე სიყვარულის,
მზე ნეტარების,
თანხმობის
და თანასწორობის!
დიდება იმ მზეს!
ვაშა მის მოსვლას!

1926 წ.

საქართველოს მთებს

მთებო, რა ლამაზები ხართ,
რარიგ სიტურფით ჰშვენითა,
ყვავილნი მობრძანებულან
თქვენი ჩიტების სტვენითა!
ირმები დალაღებულან
ნორჩი ბალახის წვენითა,
დადიან, დასეირნობენ
ყურდაცქვეტილი სმენითა!
ნეტავ სულ თქვენთან მამყოფა,
მახარა თქვენთან ლხენითა,
თქვენთან მაღირსა სიკვდილი,
ვიმარხებოდე თქვენითა;
ვისუდრებოდე ნისლებით,
გულზე ცვარ-ნამის დენითა;
მტიროდეთ, მასაფლავებდეთ,
ფოთლებს მაყრიდეთ წყენითა;
დამძახდეთ ზარსა გლოვისას
ნიავის კვნესა-სტვენითა!
მთებო, რა საყვარლები ხართ,
ტყე-ღელე, ჭალა-სერითა,
აყვავებული ქედებით,
მდინარეების ჩქერითა,
ცის ელვა-ჭექა-ქუხილით
და ქარიშხალის მღერითა, -
- ისე არ მოვკვდე, არ გავძღე
თქვენი სიტურფის მზერითა!

1911 წ.

ქუჩაში

მშიერმა და დაფლეთილმა
დიდხანს, დიდხანს იწანწალა.
წარეკვეთა სასოება,
მოიქანცა,
მოიღალა
და იმ ღამეს,
იმ ყინვაში
გაითოშა,
გარდიცვალა...
ეჰ, ვინ უწყის,
იმ საბრალომ,
თუ რამდენ ხანს იქვითინა;
ან სასტიკმა
ზამთრის სუსხმა
რა სიმწარე აგრძნობინა...
ეს შენ იცი
მხოლოდ, ქუჩავ,
შენ იყავი
მისი ბინა,
ის ტანჯული,
წამებული
შენს ცივ გულზე გაიყინა
და უცრემლოდ,
უპატრონოდ
საუკუნოდ მიიძინა...

1910 წ.

ჩემი მხარე

ვინც ეწვევა საქართველოს
საოცნებო სერებს,
სიმღერაც რომ არ იცოდეს,
მაინც დაიმღერებს.

ვინც მისწვდება ჩვენი ქვეყნის
მწვერვალებს და ღრუბლებს,
ისიც მგოსნად გადიქცევა,
მზესთან ისაუბრებს!

საარაკო სილამაზე,
ხალხიც სასახელო,
მტერსაც კი მოინადირებს
ტურფა საქართველო!

1925 წ.

ჩემი ფიქრები

შემოღამდება და ვარსკვლავები
ცაზე კენტ-კენტად აენთებიან,
ჩაეძინება დამაშვრალ სოფელს,
ურმულის ხმებიც
შორს მისწყდებიან;
მხოლოდ ფიქრები,
ჩემი ფიქრები,
არ დაცხრებიან,
არ დადგებიან:
მესტუმრებიან შუაღამისას,
გამაღვიძებენ,
ამეშლებიან,
წამომაგდებენ სახეტიალოდ,
თან მხლებლებივით გამომყვებიან,
დამატარებენ ტანჯულთა უბნებს,
დამაღონებენ,
დაღონდებიან,
დამძიმდებიან
ხალხის ცრემლებით,
დაიღლებიან,
დაოსდებიან,
მომაცილებენ ჩემს ყრუ ოთახში
და ჩემთან ერთად ატირდებიან...

1912 წ.

ჯაჭვის ხიდი

ლეგენდა

1
ვის უნახავს ძველისძველი
ჯვარის მონასტერი,
რომლის გუმბათს თავს ევლება
ნისლი მშვენიერი -
ვის უნახავს ძველისძველი
ჯვარის მონასტერი?

2
იგი დღესაც ისევე სდგას,
როგორც იდგა წინათ:
წარსულ დროთა მატიანეთ,
დიდების გვირგვინათ -
დღესაც ისე ამაყად სდგას,
როგორც იდგა წინათ.

3
შორის გზიდან ეს ტაძარი
ისე მოსჩანს მთაზე,
ვით ზღაპრული ციხე-კოშკი,
დაკიდული ცაზე -
შორის გზიდან ეს ტაძარი
ისე მოსჩანს მთაზე,
რომ მგზავრის თვალს შეაჩერებს
მისი სილამაზე.

4
თურმე უწინ ამ ტაძარში
იყო ვინმე ბერი,
წმინდა მამას უწოდებდა
ქრისტიანი ერი -
თურმე უწინ ამ ტაძარში
იყო ვინმე ბერი,
თოვლიან ტყეს ჩამოჰგავდა
მისი თმა და წვერი.

5
წმინდა ჯვარის მონასტრიდან
მცხეთის მონასტრამდე
ხიდი იყო გადებული,
ღვთის და ცის რისხვამდე -
წმიდა ჯვარის გუმბათიდან
მცხეთის გუმბათამდე
ჯაჭვის ხიდი ქანაობდა,
ბერის წაწყმენდამდე.
არაგვი მოხმაურობდა
ჯაჭვის ხიდის ქვეშა,
გულ-ხვეული მოღელავდა,
ეხლებოდა კლდესა -
არაგვი მოხმაურობდა
ჯაჭვის ხიდის ქვეშა,
მის ხმაურში მოისმოდა
დედა-ქართლის კვნესა.

6
ერთხელ ბერი ჯაჭვის ხიდით
მცხეთას გადიოდა,
ხიდქვეშ ქალი ბანაობდა,
წყალზე ქანაობდა;
სითეთრით და სილამაზით
აფროდიტას სჯობდა,
ტალღა ვნებით ეხვეოდა,
ეშხით მუსიკობდა -
ჯაჭვის ხიდით მცხეთისაკენ
ბერი გადიოდა,
ხიდ ქვეშ ქალი ბანაობდა.
ზვირთზე ქანაობდა.

7
თვალი მოჰკრა შიშველ ქალწულს
და დაება ბერი,
ანგელოსიც არ უნახავს
ისე მშვენიერი,
ვით ის ქალი მოლივლივე,
ქალი ტან-შიშველი:
თეთრ გულ-მკერდზე უფეთქოდა
ორი სეფისკვერი,
გაუშლელი ორი კვირტი.
ორივ ხორბლის ფერი,
სამაცდურო ცოდვის ქსელი,
სიყვარულის ფსკერი.

8
ბერი ვნებით ჩააშტერდა
წამწყმედ ძუძუებში, -
ჩაწყდა ჯაჭვი, ჩაიღუპა
არაგვის ზვირთებში...

9
და მას შემდეგ სიყრუეა
ჯვარის მონასტერში,
საცეცხლურად დაკიდულან
ღამურები ჭერში. -
აღარავინ აღარ სწირავს
დღეს ამ მონასტერში
და ისპობა ყოველივე
დრო და ჟამის მტვერში,
მხოლოდ რჩება ეს ლეგენდა
უკვდავ ქართველ ერში.

1916 წ.