ნანა სელეპანოვა - საბანგადახდილები

ჩემი ხარ,
ცხადში და
სიზმარში,
ჩემში ხარ,
უხილავ
ზმანებად,
მიყვარხარ,
ათასჯერ
გითხარი,
გამოტყდა
ეს გული
თავნება.
[center][/center]


დავით ღამბაშიძე

სულში კვლავ ბორგავს გამოძახილი
ბნელი, მოსილი ვარდ-ეკალ-ბარდით
რით ვერ მოხვედით ჩემს წასაყვანად
ნეტავ ქვესკნელში სხვას რას დახარბდით?!


ნანა სელეპანოვა - გათვლილია ყველაფერი

აი, დადგა ის დროც,
მძაფრი სურვილისგან
შენს გულ-მკერდზე დავაქციო
ყველა ფერი,
ოჰ,წარგტაცებ ტკბილ ბაგედან
მაგ ღიმილსაც,
რადგან, კარგო,
გათვლილია ყველაფერი.


ნანა სელეპანოვა - "პოეტის"ფიქრები

ვიღაც "ბრძნულ"
აზრებს გვიღიტინებს
ტვინში ბოდვებით,
ამდენ წერაშიც,
ლარის კურსი
მგონი, გამყარდა,


დავით ღამბაშიძე

მე დღეს იდეის მარტოდენ მჯერა
რომ დღეს თუ არა მერმეისობა
იხილავს ნათელს და ჩემს მონათხრობს
გაახმიანებს მარადისობა.


ნანა სელეპანოვა - დამთავრდა


აღარ მეცრემლება
თვალნი შორებელზე,
ალბათ,ფიქრი მასზე,
დროში დამეკარგა,
ნუღარ დამიხატავ
წარსულს გობელენზე,
ვიცი, ჩემი წასვლა,
უფრო გაგეხარდა.


მერაბ სალუქვაძე - ისევ ათოვს

სოფლის გზებს და
ვიწრო ქუჩებს,
ჩაფრენია სმენა ყურთა..
ცხოვრებისგან გულით მოკლულს
დამრჩენია ლოცვა ღვთისგან..


merab saluqvadze salukvadze isev atovs soflis gzebs da viwro quchebs


ლაშა კარანაძე - მერამდენედ გადმომიდგა სული ღმერთმა

მერამდენედ გადმომიდგა სული ღმერთმა,
მერამდენედ ჩემს სულს ბერავს სული მისი,
ჰე უფალო თუ შეგცოდე, შენს ხელთა ვარ
"აღვირითა მოუქციო ღაწვი მისი"


lasha karanaze meramdened gadmomidga suli gmertma


მანანა ბოჭორიშვილი - უიღბლო სიყვარული


იმ დღიდან, როცა ერთმანეთს შეხვდნენ,
გოგონას თავი აღარც ახსოვდა,
ვერ ივიწყებდა ვაჟის სიყვარულს
მასთან შეხვედრას, ალერსს ნატრობდა


manana bochorishvili uigblo siyvaruli poezia literatura


მერაბ სალუქვაძე - ისევ დავბრუნდები

სად არადა სადღაც იყო,
სხვენზე თვლემდა სანთელი,
ცა ღრუბლებში გამქრალიყო,
ბნელს ეტრფობდა ნათელი..


merab saluqvadze salukvadze sad arada sadgac iyo sxvenze tvlemda santeli


ივლიტა გოლეთიანი -- მზე ჩავა მალე!

ცა ,როგორც ნაჭდევს ლოყაზე ნარჩენს
შეჰყურებს მთვარეს და სუნთქვა უჭირს,
ვიღაცამ ხელი თუ ჩაყო სულში
და ამომხაპა ტანიდან მუჭით!..


ოცნება ოცნებაზე

თბილისის გზებზე ვჯოყიალობ მხრებზე მედება მტვერი
კვლავ დავრჩენილვარ მეღვინესგან ცარიელ ჭიქის ამარა,
ოქროს უბანში ფაეტონზე სტირის არღანი ძველი'
მეც ლექსის ლოთი მზისპირტანზე ჩრდილმა უბეში ჩამმალა


















ვზივარ და ვფურცლავ ფურცელს დილამნდე
როდის წამიღებს მტკვრისკენ ნიავი, კაცმა არ იცის
მე განკურნება ჩემი გონების ლექსებს მივანდე
და ჩემი ლექსიც მე საცოდავს ჩუმად დამცინის

სანამ ამისხავს უგლელ ფრთებზე შავი ყორანი
და უყა ძვლებით დავაპურებ მიწისქვეშ ჭიას,
სანამ მომიგდეს საფლავისპირ სანთლის ქოთანი
და ჩემს ნასაფლარს თავს იყოჩებს მტირალა ია.

მინდა ვიხილო ადიდებული რკონი არხოტთან
დიდრონ ქედებთან მწვანე ჯეჯილზე ნიავის სტვენა,
ნაპირს მიმდგარი დედის ფეხებში ნუკრი წყაროსთან
და ლურჯი ციდან თეთრი გრუბლების მიწაზე ცვენა

შავი ჯაფარას უყადუქიდან საქართველომდე ფრენა
დანგრეულ ბოსელს მიჭედილი ჯანგლურსმნით ნალი
მინდა მოხუცთა საუბრების ჩუმად მოსმენა,
და ვიხილო გლეხის შეკაზმული ურემზე ხარი

და გამახსენდეს დეკემბერში თოვლი რომ ედო ეზოს
რომ ბარბაცებდა ღობეყორე ლამაზი თეთრი ფერით,
კვლავ გამახსენდეს ღრმაბავშვობა და ჩემი ლაღი ბებოს
სამოსზე გილის დაკერება მოხიცი მჭკნარი ხელით

ადრე თუ გვიან მეც დავიღლები ფუჟი იცნებით
და გავაკეთებ ჩემს ლექსებისგან ფურცლების გუნდებს,
ადრე თუ გვიან დიდი პატარა ყველა მოვკვდებით
ადრე თუ გვიან თავის ცხოვრების უქმედ შესწავლა, კაცს ისევ საფლავში უწვს.