მერაბ სალუქვაძე – ქალი –

– ქალი –

თავანკარა წყაროს წყალია ქალი,
გაუცინეებ?
გალაღებს და შეგშლის,
მოატყუებ?
თავს ჩაქინდრავს წამით
შეიყვარეებ?
ნატიფია ღმერთის..


მერაბ სალუქვაძე – მამას –

– მამას –

ცისკენ ეძახდა სული საბრალოს,
ხვალინდელ ფიქრებს ცრემლით ავსებდა,
და ჩემს წარმოთქმულ პირველ ხმოვანებს
იმეორებდა ვაზის ბწკარებთან...
მერე გათენდა დღე არნახული


მერაბ სალუქვაძე – შენი მესაიდუმლე –

– შენი მესაიდუმლე –

მე შენი მესაიდუმლე დაგვიანებით ისევ მოვედი,
თვალები სულ სხვა სინამდვილეს გადაეყარა,
ჩაყვითლებულა, შემოდგომის ფრთებით დიდი ედემი,
მკვდარი ჩიტები ფოთლებივით ურცხვად ათოვს ამ ჩემს ქვეყანას..


მერაბ სალუქვაძე – შეხვედრა გაზაფხულთან –

– შეხვედრა გაზაფხულთან –

მიყვარს გაზაფხული!
ფერების გამა, თვალის შევლება,
ჩემი აუხდენელი სურვილების
მოულოდნელად ახდენა!
ბავშვური სიცელქე
ცეკვა – თამაში..


მერაბ სალუქვაძე – თბილისის ქუჩებს –

– თბილისის ქუჩებს –

დღეს გადაღლილი მივყვები გამზირს,
ფერხთ მეგებება ძირძველი მიწა!


მერაბ სალუქვაძე – სტრიქონი –

თეთრი ლექსი

– სტრიქონი –

ჩემს შვილს უჭირავს ხელში
დაწერილი მამის სტრიქონი,
იქ სადღაც სევდის მდინარე
გარღვეულა,



მერაბ სალუქვაძე – ტაძრები –

– ტაძრები –

მე სული დამაქვს დამძიმებული,
საოცრად ვგავარ ყველა მომაკვდავს..
ძველი ტაძრები ისევ მეგულვის,
თუმც ძველებური ხიბლი მოაკლდათ..


მერაბ სალუქვაძე –გთხოვ ხელი არ გამიშვა –

– გთხოვ ხელი არ გამიშვა –

ხელი ჩამავლე არ გამიშვა გთხოვ გევედრები,
ცუდსაც ნუ მეტყვი იმ ქვეყანას ჯავრად გამყვება,
ვხედავ, გავიდა ეს ოხერი წუთისოფელი,


მერაბ სალუქვაძე – ჭადარი –

– ჭადარი –

ჭადარი გახსოოვს?
ტანთეთრი ლაღი ჭადარი?
გაჩენის დღიდან ტრიალებდა ქალაქის ხვიტში,
აყურადებდა მოფუსფუსე ადამიანებს,
რომელსაც თითქოს მოსწყენოდათ ერთიმეორე..


მერაბ სალუქვაძე – უნიჭო პოეტები –

- უნიჭო პოეტები -

პოეტობა
ეს ხომ დიდი შარმია,
ვისთვის როგორ
ვისთვის გასართობია,
ლექსებს წერენ?


მერაბ სალუქვაძე – შენგან მოთიბული –

– შენგან მოთიბული –

შენგან მოთიბული ბალახი ვარ,
უკვე უსულოდ გადამკვდარი,
ერთი აწყვეტილი ღილაკი ვარ,
შენი მონატრებით გადამხმარი..


მერაბ სალუქვაძე – ახლა ვიგრძენ –

– ახლა ვიგრძენ –

ახლა ვიგრძენ გამეცალა ყველა,
დავემსგავსე გამოკეტილ წისქვილს