ნანა სელეპანოვა - გვიყვარს

გვღვიძავს..გვღვიძავს..გვღვიძავს..
როცა ქალაქს სძინავს,
როცა ამდენია გულით სატირალი...


ნანა სელეპანოვა - ჩემთვის პოეზია..

ჩემთვის პოეზია სიტყვით თამაშია,
სიტყვას გავისვრი და ჰოპ...
ცაზე შავი მთვარე, თითქოს ლავაშია,
როცა სიმარტოვეს ვგრძნობ.


ირაკლი ძმანაშვილი - ტანჯვა არაფრისთვის

კარგო ბელგანის თეთრი რაში ხარ, ჩემს ტანს ნიავად ნავალი
აგრემც ზექალად გამართული ხარ, ჩემი გრძნობების მხედართმთავარი
ქილაში თაფლად ჩაწურული ხარ მომაკვდავ გულის წამალი
ჩემს სახეს ცრემლად გადმოსული ხარ, მიწას თესლებათ ნაყარი

ნეტა იცოდე როგორ გამშვენებს ეგ კაპასობაც გოგონი ხმაში,
გიშრის მტევნები ალაგ და ალაგ, გადახუნძლული ხუჭუჭა თმაში,
შენს დანახვაზე ელდა მეცემა, მჭრე ჟრუანტელი მომაკვდავ ტანში,
უყად მონღოლის ბრმა ისარი ხარ ისედაც ბეჩავ მხარში.

შენზე ოცნება დილით და ღამით, მტკვრის ნაპირს მთვრალს დამატარებს,
და ეს ოხერი სასმელიც კარგო შენს თავს უფრო და უფრო მაყვარებს,
აწი რაღა ვქნა, წყეული გრძნობა რომ თავის მოკვლისკენ მაძალებს
და ამ თბილისში გეთაყვა , მტკვრის მაღლა ხიდებს რა დალევს.

ახლა კი ვხვდები შენს ბოროტობას ეგ სიფრიფანა სახე რომ ფარავს
რადგან მაწვალებ, ისე მაწვალებ ვითარც სალი ქვა ალესილ ნაჯახს
ხოდა გამივსე ეგ ჩური კალმით, შენზე ოცნებამ შინგნით ჩამახრჩოს
და ეს მოსიარულე გვამი, სასმელმა კიდევ ერთხელ დამათროს.

ახლაც თბილისის გზებზე ვჯოყიალობ ლამაზო შენი მრევლი,
კლვავ დავრჩენილვან მეღვინესგან ცარიელ ჭიქის ამარა,
მე შენს უბანში ფაეტონზე, ვსტირი არღანი ძველი
და ეს ლექსის ლოთი, მზისპირტანზე ჩრდილმა უბეში ჩამმალა.

აწი რაღასთვის მარგია, თვითნაბოძები მე ტიტულები,
კალამი ხელხი გამომშრალი და მელანცლილი უწერალ მწერალს,
თავი მეგონა მე გოლიათი, და თურმე ჩიტის გული მქონია,
რაღასთვის დამაქვს ზურგზე მე ფრთები, თუ მაინც კუზი გგონია.


ნანა სელეპანოვა - გაზაფხულდა

გაზაფხულდა, მოდი, ცეცხლი გავაჩაღოთ,
დავიწვათ და ორივ ერთად დავიფერფლოთ,
მოდი, წყენა, სიძულვილი დავამარცხოთ,
რომ მარადჟამს სიყვარული გულში გვენთოს.


ნანა სელეპანოვა - თავს არ მოიკლავს ქალაი

ჩემკენ მოჰქრიან ღრუბლები,
სახლ-კარსა თბილისისაო,
მომიხტნენ, გადამიშავეს
ხე ბაღში ალუბლისაო.


ნანა სელეპანოვა - "ჩემი საქართველო აქ არის"

ბაღში მიწა აყალო,
ხეზე ბატიბუტები,
გული მინდა დავცალო,
მომაშორეთ ხუნდები.


ლიკა ჯაბიძე - წკაპი, წკუპი წკაპი, წკუპი,


წკაპი, წკუპი წკაპი, წკუპი,
ურცხვად მოდის წვიმა ციდან ,
ვწევარ ჩემთვის მიკაკუნებს
ჩემს სარკმელთან ერთი ციდა.


ლიკა ჯაბიძე - მოკვდა გვირილა, მეც მათთან ერთად...

მოკვდა გვირილა, მეც მათთან ერთად...
ის ჩუმი სევდის დაღალა ფეთქვამ,
მაგრამ მან მაინც გაბედა ეთქვა;
როგორ უყვარდა ის ერთი ღმერთად!
ზოგჯერ ყვავილი უფრო გამძლეა,
ქალებს გვჯობია გამბედაობით,
მან მოახერხა ის რაც მე ვერ ვთქვი
და ვკვდები ისევ უთქმელი სევდით..


ჩემი სამშობლო

საქართველოა ეს ჩემი ტურფა
მიწა, ღვთისშობლის წილხვედრი მხარე
ჩემი სამშობლო რწფელი და სუფთა
უსპეტაკესი თან მოელვარე


ირაკლი ძმანაშვილი - სარკესთან საუბარი

წყვდიადში ნაკეთ, ჩვენს ხელოვნებას
ბევრი ღამე აქვს გათენებული,
მუდამ გერჩივნოს ერთფეროვნებას
იყო ყველასგან განსხვავებული,


irakli dzmanashvili sarkestan saubari


ნანა სელეპანოვა - აკაციებთან

ახლა, ქალაქში აიტაცებს
ფოთლებს ქარები,
დღესაც საგრძნობლად აცივდება,
მზე არ ამოვა,
მაგრამ თებერვლის უსაშველო,
ამ ცივ ღამეში,
ციდან მეგზურად სავსე მთვარე,
მაინც ჩამოვა.


ნანა სელეპანოვა - შენ ასეთი გული გაქვს

როგორც თოვლი უმდნარი
მთებზე ფასანაურის,
შენ ასეთი გული გაქვს,
ცივი და უცნაური.