თბილისელი

ლექსი ეძღვნება ლეხ კაჩინსკის და ყველა იმ უცხოელს,
ვინც კი გვერდით დაგვიდგა რუსეთ-საქართველოს ომში.



და იცლებოდა თბილისი მაშინ
როცა დავდექი დიღომში ძეგლთან,
მტრის ჯარისკაცებს ველოდებოდი,
რომ მიმეწვინა მორყეულ ძელთან.


ნატვრა

სოლომონის სიბრძნე მომცა,
მოთმინება იობისა,
ენერგია, გაშმაგება,
მოჩუხჩუხე რიონისა!

სილამაზე თოვლის მომცა,
მოფარფატე ფანტელისა,
გაძლება და ჭირთა-თმენა
ამქვეყნიურ ფანდებისა.


თუმცა, მე ხომ უკვდავების ცეცხლში ვცურავ

enver salayaia poezia
სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო


თუმცა,მე ხომ უკვდავების ცეცხლში ვცურავ,
როცა ჰანგთა ოკეანე მათრობს,
თუ მშვენებაც იდუმალის ძებნაშია:
თანაგიგრძნობ-ვერც იპოვნი სატრფოს.



ენვერ სალაყაია


ვისაც როგორც შეუძლია

visac rogor Sheudzlia enver salayaia poezia
სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო


ვისაც როგორც შეუძლია
ტკბება ყოფის ნექტარით,
ზოგი მწვადით იცხრობს მადას,
ზოგიც ხმელ პურს შეჰხარის.



ენვერ სალაყაია


ცის გუმბათიდან მზე დაგვცქეროდა

enver salayaia poezia
სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო


ცის გუმბათიდან მზე დაგვცქეროდა,
ამურის მწველი,ფართო თვალებით,
ზვირთს მიაპობდა ხომალდი,ნელა,
მოცული ზღაპრულ იდუმალებით.



ენვერ სალაყაია


გარეთ თოვდა, ვეწეოდი

enver salayaia poezia
სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო


გარეთ თოვდა, ვეწეოდი,
მიკითხავდა ლექსებს,ციცო,
არაყივით მაბრუებდა
ლექსისა და ქალის სითბო.


ენვერ სალაყაია


ფაცხა დაწნა და ზედ ისლი დაახურა

acxa salayaia poezia fenver salayaia poezia
სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო


ფაცხა დაწნა და ზედ ისლი დაახურა,
ფაცხის ახლოს ჭა მოაწყო შესაფერი,
მერე თარი გამართა და აამღერა,
ასწლოვანმა მუხამ უთხრა მისამღერი.



ენვერ სალაყაია


ხორცში ჩაკირულ სულის ქვითინი

enver salayaia poezia
სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო

ხორცში ჩაკირულ სულის ქვითინი
და ცაზეც ლეგა ღრუბლის ზმანება,
რაა სიცოცხლე-წამი ღიმილის
და უსაზღვრებო წვა და წამება.



ენვერ სალაყაია


ვკითხულობ შექსპირს

სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო
vkitxulob sheqspirs enver salayaia poezia

ვკითხულობ შექსპირს
და ცრემლები ჟინჟლავენ სულში,
ვიხსენებ დანტეს,
რომ დავაზრო ცრემლით იარა.



ენვერ სალაყაია


ნატყვიარი შემიხორცდა

enver salayaia poezia
სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო

ნატყვიარი შემიხორცდა,
გული ისევ მაწუხებს,
ისევ უშედეგოდ ვებრძვი
ყოფის უჟმურ მარწუხებს.


ენვერ სალაყაია


უშენოდ სევდამ შემიპყრო

enver salayaia poezia
სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო[

უშენოდ სევდამ შემიპყრო,
ქუჩებში დავეხეტები,
აღარ მეგონა, ცხოვრებავ,
ასე თუ გამიმეტებდი.



ენვერ სალაყაია


შენი სიყვარულით იას ვუმღერივარ

sheni siyvarulit ias vumgerivar enver salayaia poezia
სულის ფსკერიდან ცის გუმბათისკენ ანუ უსათაურო

შენი სიყვარულით იას ვუმღერივარ,
შენი სიყვარულით ბალახს ვეფერები,
შენ თუ გეფერები ამას ის ეშხი აქვს,
რომ მე შენთან ერთად ღმერთსაც ვეფერები.


ენვერ სალაყაია