ზვიად კეჭაყმაძე - ისევ შემომაჩვიე...

ახლა ღამეა, ბნელა სულეთში,
დავეძებ, მაგრამ სინათლე არ ჩანს...
მივდივარ, სადაც არის სულერთი,
იქ სადაც, შენი თვალები დამრჩა...


ზვიად კეჭაყმაძე - სევდანარევი ლექსი...

მოვალ,
გაჩუქებ ფიქრებს...
და გულს,
დარდისგან დაცლილს...
ოღონდ, მოგისწრო ვიდრე,


ზვიად კეჭაყმაძე - გამიმეტე

ისევ დამათენდა თავზე გაზაფხული...
და მეც,
მერამდენე დილას ვეგებები...
მინდა ცოდვებისგან, ასე დაღალული...
გული დავიმშვიდო და მზეს შევეგებო...


ზვიად კეჭაყმაძე - მე, სიყვარული ვთხოვე...

გარეთ ქარია, სუსხი...
წარსულს, ფიქრებში ვძირავ...
კვლავ, გათენებას ვუცდი,
სადღაც ქუჩაში მძინავს...


შენი სურნელი

ნუ იკარგები ჩემი ფიქრების არეალიდან,
ქარები მოვლენ და ჩემ გრძნობას მიმოფანტავენ
ირგვლივ დადგება სიყვარულის სუნი ათასის,
და იმ ათასში ამოვარჩევ მხოლოდ შენს სურნელს.


დიაცი სიმშვიდის...

ანგელოზი ხარ, განა არ იცი?
განა არ მითქვამს შენთვის?
ფრთები რომ გქონდეს ალბათ იფრენდი,
შემოივლიდი შეშლილს,


არ ვარ მე შენზე ნაწყენი

არ ვარ მე შენზე ნაწყენი, ღმერთია მოწამე,
უბრალოდ ეჭვებმა შემშალეს, ეჭვებმა მომწამლეს,
არ ვიცი ახლა რა მიშველის, არ ვიცი რა გიყო,
სჯობია შევრიგდეთ, კამათი – არავინ გაგვიგოს,


ალუდა ქეთელაური

მინდა ჩემი გრძნობის მზიარები,
სულ, მუდამ ჩემს გვერდით მყავდეს
მინდა,ამ გრძნობის სათნოების
სიცოცხლის ბოლომდე მწამდეს,
მინდა,რომ გულის ცემა გამიჩერდეს,
ერთ დღესაც ჩავბარდე წარსულს.
უბრალოდ გადამღალა ყველაფერმა
არც თქვენი დატირება არ მსურს...


სიჩუმეში

გულში თეთრი გედები ფრთა გაშლილნი ხარობენ
და ჩემს ირგვლივ გაშლილა იანვარის დუმილი.
ჩემი სულის ტრფიალნი ისევ ისე ცალობენ,
ისევ ისე ახარებთ კენტად ყოფნის სურვილი.



გათოვდა წუხელ...


გათოვდა ვარდისფრად,
იმ ატმის ტოტიდან
შენი ფურცლები,
მათოვდა წითლად,
მაგ ტუჩების
დანაპირები,


სიცოცხლე მოგაქვს

სიცოცხლე მოგაქვს, შენი თვალებით, შენი ღიმილით,
გაზაფხულს გავხარ, იმ აფეთქებულ ატმის კვირტიდან,
შენი სურნელის თაბრუსხვევა ხარ, გულს გასაფრენი,
დაგისაკუთრებ თან შენს სიმშვიდეს ვეალერსები,


პაოლო იაშვილი - ზემოური რთველი

ჯერ სოფელში კიდევ თბილა,
თუმცა მთები დაირთვილა,
და ცაც უფრო მუქი გახდა;
გზაზე მოდის ჩემი კბილა