ბესიკი



ჩააქრე შუქი

ჩააქრე შუქი. ჩემს ძარღვიან ხელებს დააკვირდი
დაღლილი ქუჩა. დაღლილი მანქანები
ურთიერთობა ეგვიპტელების პირამიდაა.
ყველა იმ სურვილს რომელსაც მე და შენ
ოდესმე ჩვენი
სხეულიდან ვასახლებდით
კაფეში მოგიტანს გამყიდველი,
მოგიტანს ლანგარზე დადებულ სევდას.
როდესაც ზიხარ და უბრალოდ ზიხარ და
უბრალოდ იღიმები.
უამრავი იდეა სიკვდილს გავს.

ფშაური მზის ნაბიჯები

1.
ისევ აფრინდნენ
დედულეთის ნახნავებიდან
ლურჯი ყვავები,
ნისლიანი სივრცეებით გაბეზრებულნი.
დამეხსენი, დამეხსენი, გემუდარები.
დამისხი, ფშავლის დედაკაცო, შენი არაყი
და მითხარი: ”შე ჩემთავმკვდარო”.
ამ სიტყვისთვის
აქ მოვსულვარ, როგორც წამლისთვის.
დამისხი, ფშავლის დედაკაცო,
ოღონდ ნუ მეტყვი,
რომ უცხო ვარ,
რადგანაც იქ,
საიდანაც გამოვიქეცი,
ვთქვი, რომ მივდივარ ჩემს მხარეში,
ჩემს ქვეყანაში.
დამისხი,
ფშავლის დედაკაცო,
შენი არაყი
და მითხარი:
”შე ჩემთავმკვდარო”.
ვიღაცა ფშავლის ფოთლებსა სწვავს გომურის გვერდით.
გამიშალე,
გამიშალე, ჩქარა, ლოგინი!
მე მინდა მოვკვდე
ჩემს ადგილზე,
როგორც მებრძოლი.
და ისე,
როგორც გუზუმბათზე
დაჭრილი ტახი
ეთხოვება წიფლის შიმელებს,
მე მინდა,
მინდა
ყველა საკრავს შევახო ხელი,
გამიშალე,
გამიშალე,
ჩქარა, ლოგინი!
დამისხი,
ფშავლის დედაკაცო,
შენი არაყი
და მითხარი:
”შე ჩემთავმკვდარო”.
ამ სიტყვისთვის აქ მოვსულვარ,
როგორც წამლისთვის...
მე ვარ მამალი,
შენ რომ მიმხატე ჭრელ ფარდაგზე,
მომწყინდა და ძირს ჩამოვფრინდი.

2
ისევ აფრინდნენ
დედულეთის ნახნავებიდან
ლურჯი ყვავები,
ნისლიანი სივრცეებით გაბეზრებულნი.
დამეხსენი, დამეხსენი, გემუდარები.
სუყველა მაღლა იყურება
მწყალობელ მზისკენ,
ჩვენ კი, ჩვენ ორნი, აქ იმიტომ ვართ,
რომ არ მოკვდეს, არ დაიკარგოს
ნუგეშის სიტყვა მოყვასისთვის:
”შე ჩემთავმკვდარო”.
სუყველა მაღლა იყურება
მწყალობელ მზისკენ.

ჩვენ კი, ჩვენ ორნი,
ვდგავართ ხოლმე ხიდის ყურესთან,
დავდივართ ხოლმე მოედნებზე,
სავსე ქუჩებში
და ვდუდუნებთ: შე ჩემთავმკვდარო,
შე ჩემთავმკვდარო,
შე ჩემთავმკვდარო...
მე ვარ მამალი,
შენი ჭრელი ფგარდაგიდან გადმოხვეწილი.

3
სულაც არ ვგრძნობდი უცხოობას მე ამ ქალაქში
და მისი მტვერი ჩემთვის მტვერი არა ყოფილა.
მეც მოკლე თოკით,
მოკლე თოკით ვიყავ მიბმული
სამსახურზე და ოჯახზე,
ოღონდ... საოცრად,
ურცხვად
გრძელდებოდა ხოლმე ის თოკი,
როდესაც ვსვამდი,
ანდა როცა ვოცნებობდი განმარტოებით.
მაშინ,
მე მაშინ
არა მარტო ვუსწორდებოდი
ყველას, არამედ
მათ კიდევაც ვაჯილდოვებდი.
და მე შენთანაც მოვდიოდი,
გვერდს გიჯდებოდი.
მაგრამ მითხარი,
მიპასუხე,
მაშინ, როდესაც
შენ მიუტანე ცეცხლი სხვებს და
წინ დაურგე
აყვავებული ატმის ნერგივით,
ნუთუ იმ ცეცხლის ნაპერწკალიც არ დაიტოვე?
მე გამკენკეს და გამიტანეს ხარბმა ქათმებმა.

სად არიან შვილები

სად არიან შვილები, შვილები სად არიან,
გავალ, გავიხედები, არ არიან, ქარია.
სად არიან შვილები, მე რომ მოგაბარეა,
გავალ, ავეძრახები, არ არიან, ქარია.
საქართველო აქროლდა, ვით ფოთლებში ქარია,
სად არიან შვილები, ქარია, არ არიან.
სად არიან ვეფხვები, ლერწმიანში არიან,
ლერწმიანში ქარია, ვეფხვები არ არიან.
ჩემი მკვდარი კი არა, შენი პატიმარია,
მიველ, ციხე გავტეხე, არ არიან, ქარია,
გოგო, ბიჭი გიყვარდა, თქმა ვერ მოასწარია,
გზაზე გამოეკიდე, არ არიან, ქარია.
ეშმაკს ერქვას სახელად, ვინც მე ხელი დამრია,
სად არიან შვილები, შვილები სად არიან.
იმათ სახელობაზე ხე მაინც ახარეა,
იმ ხესაც ხომ შენ დასწვავ, შენი მოსახმარია,
საქართველო, მითხარი, ნუთუ მხოლოდ ქარია,
სად არიან შვილები, შვილები სად არიან,
გავალ გავიხედები, არ არიან, ქარია,
საყელოზე მოგწვდები, შვილები სად არიან.
არ არიან შვილები, საქართველო ქარია.
ქარია საქართველო, შვილები არ არიან.
დღე არი, არ არიან, ღამეა, არ არიან,
ქარია, არ არიან, არ არიან, ქარია.

მკვდრების სიმღერა

როცა ეს ყველაფერი არყოფნაში გადაინაცვლებს,
როცა გაყვავილდება ცხოვრება და ჩვენ აღარ ვიქნებით,
გახსოვდეთ, რომ ყველაფერი ნამდვილად იყო!

როცა სამართალი ხელთ მახვილს დაიჭერს,
როდესაც ახლები შურისგებით გაძღებიან
და სახრჩობელებიდან გვამებს ჩამოხსნიან,
საფლავებს გათხრიან, ლოდებს გადაყრიან,
ამოაშიშვლებენ, ამოატიტვლებენ
და მკვდრებს, როგორც ცოცხლებს, ისე გალახავენ,
რომ ხსენდეს ის დღე საუკუნეებში
ვით ”მკვდრების გალახვა”...
როცა ყველაფერზე, რაც იმ დღეს მოხდება,
ძეგლი აიგება თუ სახლი დაინგრევა,
წვიმა მოვა თუ მიწისძვრა იქნება,
ბატკანი გაჩნდება თუ ყრმა დაიბადება,
იტყვიან დანანებით თუ თავისმართლებით --
”ეს იყო მკვდრების გალახვის დღესაო”.

მანამდის კი, მანამდის, ვიდრე მიწაში ვართ
და ვისვენებთ ყოველივე ზედმეტობისაგან,
რითაც რომ სიცოცხლე აღჭურავს ადამიანს,
ქალი -- ქალობისგან,
კაცი -- კაცობისგან,
ღარიბი -- ძონძთაგან,
მდიდარი -- ფულისგან,
მეძავი -- სიძვისგან,
პოეტი -- ლექსისგან და სხვა ანცობისგან...
მანამდის,
ვიდრე ძალა შესწევთ ჩვენს ლანდებს,
გაფრთხილებთ:
არავინ მოგატყუოთ, არავის დაუჯეროთ,
არ გადაახვნევინოთ ჩვენი საფლავები,
გახსოვდეთ, რომ ყველაფერი ნამდვილად იყო!
და უფრო მეტიც...
რომ ირწმუნოთ ჩვენი ნათქვამი,
რომ ღირსებაც ვიცოდით და თავის დაცინვაც,
რომ გვექეიფა ამაოებაზე და რომ გვეხალისა,
თუმცა კი ჩვენში არ ერია ერცერთი მართალი,
ბნელში და შიმშილში, შიშში, მონობაში,
ჩვენ მაინც ვმღეროდით:

ეს ცხოვრება არაა იმათთვის, ვისაც ეჩქარება,
ეს ცხოვრებაა იმათთვის, ვისაც აგვიანდება,
ვინც შეიყოლია დარდმა და მწუხარებამ,
ვინც საწოლიდან ამდგარ ცოლს თვალი გააყოლა,
ვინც ყოყმანით დაიწყო დილა,
ვინც დაბადებითვე შეყოვნებულია,
ვინც ლოგინში ოცნებას არჩევს წვირიან ცხოვრებას,
ვინც ღმერთისთვის ბევრი ილოცა და უჭირს პირველი ნაბიჯის გადადგმა,
ვინც დაკარგულია ”ჰო”-ში და ”არა”-ში,
ვინც აფასებს წვრილმან რამეებს,
რადგან მსხვილმანი -- დაბადება და სიკვდილია
და არც ერთი ჩვენ არ გვეკუთვნის,
ვინც იცის, რომ, რასაც აჰყვები, იმად იქცევი,
რომ, ვინც მსუბუქად ეწევა უღელს, ის უხმოდ კვდება მოხრეშილ გზაზე,
ვინც იცის, რომ სიხარული უბოროტოდ როდი არსებობს,
იმისი მოსვლით მუდამ რაღაც დაივიწყება,
ვინც იცის, რომ ნიჭიერი მილიონჯერ უღალატებს ხოლმე თავის თავს,
უნიჭო კი ერთხელაც არა,
რომ, ვინც არ აფრენს, ის სხვა რამით ზღავს,
ვინც ზიზღის რუკას სიფრთხილით ადგენს, რომ სიყვარულს არ დაამთხვიოს,
ვინც იცის, რა ბოროტებაა, გაღვიძებისთანავე შეუბჯინო ცხოვრებას თვალი,
ვინც იცის, რომ მთავარი სიტყვები უკვე წარმოითქვა
და ახლა საჭიროა მათგან დროზე გაცლა,
ვინც იცის -- ადამიანს ისიც შთააგონებს,
რომ შეუძლია რაღაც შებილწოს,
რომ, უმჯობესია ერთი ნაკლი სრულყო,
ვიდრე მოედო ათას სიქველეს,
რომ, ვინც დალია საწამლავი, თაფლი უკვე ვეღარ უშველის,
რომ მოძულეებს ხიდი არასდროს არ ჩაუტყდებათ,
რომ გაქცეულ ცოლს მზითვით უკან არავინ მისდევს,
რომ სილამაზე არსებობს იმიტომ,
შეუმჩნეველი რომ იყოს ბრმებისთვის,
რომ ყველაზე საშინელი გასახსენებელია
სიყვარულის დრო,
რომ ჯეჯილი მოსავალზე მეტი არის, იმედი -- პურზე,
რომ განსაკუთრებით სახიფათონია
ღვთისმოსავები და პატრიოტები
და მორალისტის ერთადერთი თავშესაფარიც -- უზნეობაა,
რომ ხალხმა მარტი პირჯვრისწერა ისწავლა ქრისტესგან,
სხვა ყველაფერი, რაც ძნელია, მას შეატოვა,
ხელი კი არ დაუცალეს, როგორც წვიმას ხელს უცლის ბავშვი,
რომ სიძულვილის გრძნობა ქონება არაა,
მაგრამ სულ უგრძნობლობას მაინც სჯობია,
რომ კაცი მაშინ მღერის ცხოვრებაზე, როცა მასში განსაქონლდება ეშმაკი,
რომ, როგორც კი ტყუილის თქმა მომინდება,
ვგრძნობ, როგორ მიბრუნდება სიცოცხლის ხალისი,
რომ სისულელეა ადამიანებს შენზე რომ უამბობ,
ადამიანებს უნდა მოუყვე მათზე,
რომ, განა ი მ ა ს უფრო მეტი მიზეზი ჰქონდა
ვიდრე მე მაქვს -- გაჯავრებისა?
მე ამათში ჩარჩენილი ვარ, ის კი წავიდა,
რომ ადამიანი ფასობს ცდუნებებით,
რომ ”მე ვტყუი, ესე იგი - ვარსებობ”
და ასე შემდეგ.

ვინც იცის, რომ საპნის ბუშტით ვერ აფრინდები,
იმით მხოლოდ შეიძლება ძირს დაენარცხო --
ქვემოთდახრილ ქუთუთოთა გაკვირვებაში,
ვინც იხუმრა, რომ ორი რამ -- ფული და სული
არავის არ უნდა გაანდო,
ვინც სიკვდილის წინ დაიბარა --
”მეძიეთ მე დაკარგულ საგნებში”,
ვინც იცის, თუ რაზე იოცნებოს: განვითარება და ბუნებრივი კლება
(თითქოს ჭკნობა ყვავილობაში),
როცა სულიცა და სხეულიც ერთად ჩაიწვება,
ვინც იცის, რომ ცხოვრება წაგებულია დავიწყებულ სიზარმაცეებში,
რომ, საქმე და თამაში ის ორი სარკეა,
სადაც ადამიანს თავის სახის ხილვა შეუძლია
და, რომ განუწყვეტელ გადანაცვლებებში
ეს ორი სარკე ერთმანეთს ერწყმის,
ვინც იცის, რომ, თუკი გელოლიავებიან,
ესე იგი რაღაცაზე თვალსა ხუჭავენ,
ვინც იცის, რომ, თუ არ შეეგუები სიბრძნისათვის წაყრუებას და
სილამაზისთვის თითებშორის ცქერას,
ისინი გაგსრესენ,
ვინც არ დაკარგა გულუბრყვილობა, რომ გაიკვირვოს მეათასეჯერ --
რატომ არის ეს ცხოვრება ყოველ წამში ასე ახალი,
როდესაც ასე ძველია და გაცვეთილი,
ვინც იცის, კაცს ეჭვი რომ არ გაუმართლდება,
სიყვარული უნდა დადოს იმის ადგილას,
ვინც იცის, რომ ბრძენი არ დაიცავს თავის სიმართლეს,
ბრძენი ელოდება ბრმა შემთხვევას, როდესაც მას დაუჯერებენ,
ვინც იცის, რომ საქართველოში
გიჟიც კი არ არის თანმიმდევრული,
რომ ჯვარი, რომელსაც მიაყუდებ, არ არის ჯვარი,
ჯვარი ის არის, სულ რომელიც უნდა ატარო
და ასე შემდეგ.

ეს ცხოვრება არაა იმათთვის, ვისაც ეჩქარება,
ვინც ცოლს გაუღრინა - ჩაიცვი, წავიდეთ!..
ეს ცხოვრებაა იმათთვის,
ვინც მრავალწლის ფიქრით შეიგნო,
რომ ადამიანი ფასობს ცდუნებებით,
რომ საბოლოოს დარწმუნებულები მიწაში წვანან.

ასე ვიცხოვრეთ ჩვენ საქართველოში,
ხან ჯოჯოხეთად რომ ვსახავდით და ხან ლურჯ ქედებად
და თუმცა საჯდომებით სკამებზე ვემაგრეთ,
აზრები მაინც მიმოგვდიოდა
და წვერს ვიპარსავდით რადიოჰანგებზე,
საკუთარი სიმღერა კი საფლავში მიგვქონდა,
და როცა ეს ყველაფერი არყოფნაში გადაინაცვლებს, როცა გაყვავილდება ცხოვრება და ჩვენ აღარ ვიქნებით, გახსოვდეთ, რომ ყველაფერი ნამდვილად იყო!

მთას მიმავალი ბერის გაფრთხილება

ბერო,
იქითკენ გზას ნუ დაიჭერ,
კაბის კალთები
დაგაცვდება იმ ღრანტეებში,
წელი მოგწყდება აღმართებზე,
ხოლო ზევით კი -
იმ მთით რომ გსურს გზის შემოკლება,
მყვირალა ირემი
სუნს უცვლის ტყეს,
ვნების ძაფებით ქსელავს ხეებს
და პირის ქაფით
აყვავილებს უჯიშო ბუჩქებს.
მკაცრებია მისი ფეხები ბალახებისთვის!
რადგანაც იქვე,
ანდა უფრო შორს,
არავინ ირემს გზას არ ასწავლის,
სულგაკმედილი სძოვს ფურირემი,
ნორჩი პირით ბალახსა წიწიკნის.
ბერო,
იქითკენ გზას ნუ დაიჭერ,
დაჯექი ჩვენთან,
მეღორეებს არაყი უდგათ,
ცეცხლი უნთიათ,
ჩვენც,ხომ გვხედავ,
აღარ ვნადირობთ.
მყვირალობაა,
ხარი ირემი ფურს დაეძებს
გავეშებული.
საძრახისია ვაჟკაცისთვის
სხვის გრძნობებში
ხელის ფათური.
დაჯექი,
შევსვათ!
ხვალ დილაზე მოვა მანქანა
და გაგაყოლებთ.

ზამთრის ბანაკი

I
ღამის ბარის
სამკუთხედ სახურავზე
დნება თოვლი
და წვეთ-წვეთ ჩამოდის
გაღვიძებულ კრამიტებზე,
და მძიმე-მძიმედ
ზამთრის ზარივით აკლდება ხმები.

ჩვენ კი მშვიდად ვართ,
როგორც დედის მყუდრო წიაღში,
და ყურს არ ვუგდებთ
სახურავზე თოვლის ჩუმ კვნესას.

უკრავს მუსიკა
და მე იგი მიმერეკება,
მიმერეკება,
როგორც კამეჩს ბოროტი სახრე,
მიმერეკება უცნობისაკენ.

აქ ბროწეულის მარცვლებივით
შენივთულან მოცეკვავენი
და ტრიალებენ,
ტრიალებენ წრეში, როგორაც
ბაქტერიები მოძრაობენ
წვიმის ერთ წვეთში.

ბედნიერი ვარ
და მოვდივარ შენს სიმღერასთან,
შენს სიმღერასთან.
როგორც წყლულთან,
ისე მოვდივარ.

II
ვინ დააწიოკებს ნეტავ ამათ,
ვინ დააფრთხობს
შოლტის ტყლაშუნით,
ან ვინ აწვდება, აიწევა,
აიყალყება
ყველაზე მაღლა,
ყველას თავზე-
როგორც ბუღას
უდროო დროს მოუვლის ხოლმე,
მოულოდნელად, სიჩუმეში,
როცა ნახირი
მტევანივით იწურება
ვიწრო ხიდის მოაჯირებში.

ღამის ბარის
სამკუთხედ სახურავზე
დნება თოვლი
და წვეთ-წვეთ ჩამოდის
გაღვიძებულ კრამიტებზე,
როგორც ჩვენი დედის
თმებზე და მხრებზე,
რომელიც ძროხის საძებნელად იყო წასული
წვიმაში, ჭყაპში...
(ო, მარტის თვეო,
შენ გაიტყუე შენს ტყეებში
ჩვენი ფურ-დედო
გაზაფხულის გამოსახმობად).

ქალიშვილები მიჰკენკავენ თოვლს,
მაგრამ მალე
ჩამობერდება ღამე,
ჩაჯდება
და დასუნთქავს მათ ნაფეხურებს.

III
წავიდა,
ღრუბელივით ტანი წაიღო,
თბილი, ფაფუკი,
მიდიოდა მშვიდად და არხეინად...
(შეღერებული მარმარილოა
თავშეკავება ლამაზი ქალის).

ო, ნეტავი ელვასავით გამასრიალა
ამ ტინებს შორის ,
რომ ფრთა გამეკრა
და გამეხსნა პირი წყლულისათვის,
რომ თეთრ ბორცვებზე
ამსხლტარიყო
ასკილის ტოტი,
როგორც კალმახი
ფშანის ნაპირზე.

მთელი სიცოცხლე
ამ თოვლიანი
მინდვრის გაკვერას
უნდა მოვუნდე.

IV
რა მუსიკაა,
რა უცნაური,
თითქოს გათოშილ ლეკვს მეფერება.
სუნი ტრიალებს ისე წარმტაცი,
როგორც დახვეტილ,
მყუდრო გომურში,
საღამოხანზე
საქონელით რომ აივსება.
მისვენებული შენი სხეული
ვარცლში ჩამდგარი
ცომივით ელავს
და ბედნიერი
ვუჭვრეტ ამ დოვლათს
მსხლისა და ვაშლის
ფერად ზვინებში.

შენ თუ წახვედი,
ყველა თითო რაღაცას დასთმობს
და ცეკვაც აღარ ემგვანება
ყურძნის დაწურვას.

V
სად მემალები,
ყველგან ვხედავ
მე შენს თეთრ ლაქებს
ისე, ვით სოფლის მარტოხელა მასწავლებელი
თავის მილიონ ჰექტარ ღამეში
ფანჯრიდან ხედავს
თოვლიანი მინდვრის თეთრ გულ-მკერდს.

ცხელა,
მბრწყინავი საყვირებიდან
გადმოჩუხჩუხებს სევდის ჭავლები.
ცხელა, დაბზუის ბზიკის ჯარი,
მუმლი ზუზუნებს,
ვერცხლის შიბივით
გაფენილა ველზე ნახირი.
ცხელა და... ღმერთო...
შენს სითეთრეს ვეღარ უშველის
ყავისფერი ტყავ-კაბა,
ვერა!..

გაიგუნგლება შენს თეთრ მტვერში
მთელი სამყარო.
ალბათ მოგბეზრდა თავი,
თვალი ცრემლით აგევსო.
ასე მებაღეს თუ ბეზრდება
თავისი ბაღი,
რადგან ათასი დაყურსული შავი ნაგაზი
მისჩერებია მის გულაბებს,
ოქროსფერ ნაყოფს.

VI
ჩვენი დეკეული - წაბლისფერი
ჩამოივლის ჩვენს ორღობეში
და ქლიავების ტკბილი ჩრდილები
გრილ საფენებით შეხვდებიან მას -
ცეცხლგამოვლილს.

ეგ მუდამ ერთზე მეტია

ისეთი კალთააკრეფით
წავიდა ნისლი ხევისკენ,
ხეებს დაუჩნდათ წვივები
და მე მეგონა ვეღირსე
მაღალ წვივებში ხეტიალს...
ვინც დამინახა, შეშურდა —
უბირს ყოველთვის ბედი აქვს!..
ან ძროხის მწყემსი იქნება,
ან ვინმე შარახვეტია...
მე რომ ვიყავი, ისა თქვეს,
ეგ მუდამ ერთზე მეტია!

ანდერძს არ ემსგავსოს

შენ უკვე ისეთ ზღურბლზე გადახვედი
და უკვე ისეთ დროში შეაბიჯე,
როცა გიჩნდება ახალი ხიფათი:
ყოველი შენი სიტყვა — ანდერძს არ ემსგავსოს.
სიბრძნესაც, მოჩვენებულს, რომელსაც შენ ადრე
მშიერი ნადირივით უმალ აცხრებოდი,
ახლა ერიდები — ანდერძს არ ემსგავსოს.

...რომ ვითომ შენ გინდოდა,
ვითომ შენ მიგაჩნდა, ვითომ შენ გიყვარდა,
გძულდა, ანდა წინასწარმეტყველებდი...

და ამ უკანასკნელზე ისე გეცინება,
ისე გულიანად გინდა იხითხითო...
მაგრამ ტუჩებს კუმავ — ანდერძს არ ემსგავსოს.

ჭიქასაც, წყალსაც, ხვევნას, ღიმილს...
ანდერძს არ ემსგავსოს.
და წვები გაბუტული და განაწყენებული
და რაკი აღარ იმუქრები — „ხვალიდან!“
რაკი „ხვალე“ და „გუშინ“ უკვე აღარ არსებობს,
ებუტები საკუთარ სიტყვასაც და სხეულსაც.

სხეულს იმიტომ, რომ მოუქნელი ხდება თანდათან
და რასაც ვერ ემუქრება, იმას ეგუება,
ხოლო სიტყვას იმიტომ,
რომ სარკეებს გასცდა თანდათან
და ახლა უნდა, რომ ანდერძს ემსგავსოს.

საქართველოში ...

თბილისში, დღეს, ახლა,
ამწამიერსო,
ბრბოში, ქუჩაში, მეტროში, რას ვნახავ მე
მშვენიერსო,
რაღაცა სახე დავლანდე, ვამსგავსე მე შენმიერსო,
საქართველოში, თბილისში, დღეს, ახლა,
ამწამიერსო,
უბედურება რომ კონავს, ყველას, მაძღარს და
მშიერსო,
საქართველოში, თბილისში, დღეს, ახლა,
ამწამიერსო,
რაღაცა სახე დავლანდე, ვამსგავსე მე შენმიერსო,
და
სუნთქვამ ამოიყოლა, ნუთუ შენ აქ ხარ, იესო.

ო, რა ცოტა ხარ..

ო, რა ცოტა ხარ, შენ, ყველაფერო,
რამაც მე უნდა მომინელო, უნდა გამთელო,
დილავ, დღევ, ღამევ, სიყვარულო, სხვა რა
ვაქეთ რო...
ო, რა ცოტა ხარ, რა ბევრი ხარ, შენ, ყველაფერო.



Loading...


თეგები: ბესიკი

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.