გუგუშვილი ბადრი

 (ხმები: 0)


კედელი და ნივთები

მათ იქით თუკი ვინმე დგას - ისევ შენ!
როდის შეეხე მათ? - გუშინ, გუშინწინ, იქნებ ათი წლის უკან?
მთავარია შეეხე, რაღაც გადაადგილე,
რაღაცა რაღაცაზე დადე,
მერე სიმწყობრე შეიტანე მათში:
ბლოკები ჩამოასხი ქვიშა-ღორღისგან,
ისინი ერთმანეთზე დააწყვე
და აი, სახლი -
კედლებში მავთული ჩააყოლე და შელესე,
მერე ჩართე ელექტროდენი და გაანათე ოთახი -
მონჯღრეული ხარაჩო,
ძველისძველი ელექტროქურა, მიგდებული, დაფხრეწილი შარვალი,
უამრავი სხვა რამეც - ქაფჩა, ნიჩაბი...

ოთახის ცარიელი კედლები,
კედლები, კედლები, კედლები...

რატომ ეპარები საგნებს?
იგრძნეს შენი ძალა?
იგრძნეს, გემალებიან!
ამათ სხვა ადგილი უნდა მოუნახო,
ახლები უნდა შემოიტანო.

არ გააღმერთებ ამ კედლებს?
არ შემოიტან მათ შენში?
მაშინ ისინი უარგყოფენ!
საკუთარ კედლებშიც ვეღარ მოისვენებ!

კედელსა და სამყაროს შორის შუალედი არაა,
შენ კი სწორედ იქ დგახარ!
როგორ? - აი ესაა საკითხავი!

შემოიწევი ოდნავ სამყაროსგან,
კედელს გადმოლახავ და -
კედლებში მოექცევი,
სამყარო გაგისხლტება ხელიდან!

ოდნავ გვერდზე გადგები კედლისგან
და საკუთარი ბინა უარგყოფს,
სამყაროს კი შენთვის არა სცალია,
თავისთვისაა, თავისი საქმე აქვს!

ვერც იქით,
სადაც შენ არაფერი არა ხარ,
ვერც აქეთ -
სადაც ნივთებს უნდა შეუერთდე,
მათი მბრძანებელი უნდა გახდე -
საგნების მეფე,
სწორუპოვარი მპყრობელი!
აქაც არა ხარ შენ - შენ?
აქაც არ გეკუთვნის საკუთარი თავი!

ნუთუ კედელი ხარ, კედელი და კედელი კი ცოცხალია?
იქნებ სამყაროსა და დროისგან იცავ ნივთებს?
შენ დაანათე საგნებს თვალები.
იქნებ მათთვის შენი თვალები წყვილი მზეა?!
აბა, როგორ იქნება სხვაგვარად
მბრძანებელს ბრწყინვალე თვალები უნდა ჰქონდეს!
ხედავ როგორ გასუსულან ისინი შენს წინაშე,
როგორ დაგიმონებია?
- მბრძანებელო, მბრძანებელო, რა გსურს? - სისინებენ ისინი.
კედლები რომ არა, კაპიკია მათი ფასი, კაპიკი!

ო, კედლები, კედლები,
იციან კედლებმა კაპიკების ფასი,
სამყაროს კი არ გვანან,
თავისთავს თვითონვე რო ინადგურებს,
თავისთავსაც რომ არაფრად აგდებს.

ფრთხილად, ფრთხილად,
კედლებიდან არ გამოხვიდე,
ნივთების მბრძანებელი იყავი, ნივთების!

თუ კი გამოხვალ,
სამყარო ისეთსავე დღეში ჩაგაგდებს,
როგორშიც თავისივე თავი ჩაუგდია -
ფეხებზე დაგიკიდებს, ფეხებზე!

კედელსა და სამყაროს შორის
შუალედი არაა,
შენ სწორედ იქ დგახარ!

ჩემს ლირიკულ გმირს

ჩემზე ათასჯერ ბედნიერი ხარ,
რადგან შენს მონად და მორჩილად გადამაქციე,
შენს სურვილებს ინსტინქტურად ვანხორციელებ.
შენ მიითვისე ჩემი სული, ჩემი სხეულიც
და მთლიანად გსურს ჩამაყენო შენს სამსახურში.
ჩემს წილ ტანჯვას და ვაებას შენ მიითვისებ,
შემდეგ ამით თავს მოიწონებ ხალხის წინაშე.
რატომ არ მაქვს ის სიცბიერე,
შენ რომ გაცოცხლებს სამარადისოდ.
ყველაფერი კარგი, ცუდიც, რაც მჭირდებოდა, მიისაკუთრე
და დამტოვე ცხოვრებაში
ნერვებისა და სისხლის ამარა.
შენ ხომ ჩემი თავიც წამართვი
და თავი მოგაქვს იმით, რაც შენი არ ყოფილა, ვიტყვი, არასდროს.
შენ რომ არა,
ხომ შევძლებდი ცხოვრებაშიც
ისეთი ლაღი, ნათელი ვყოფილიყავი,
შენ რომ იქნები ჩემი სიკვდილის შემდეგ.
ჰო, შენ მართმევ იმ ილუზიებს, მე რომ მჭირდება, აქ, ცხოვრებაში!
შენ მართმევ იმ ნამდვილ განცდებს და აღმაფრენას,
ასე რომ ვეძებ, აქ, სიცოცხლეში.
მიგაქვს ჩემგან ჩემი წილი ბედნიერება,
რათა ამით ჩემს შემდეგაც გაიხანგრძლივო შენ არსებობა.
აქ ავტომატად გადამაქციე და ჩამჩიჩინებ:
გაუძელი,
თავს ნუ მოიკლავ,
ტკივილების სიღრმე იგრძენი,
მარტოობას გაუგეო ნამდვილი გემო,
უნუგეშობა ნუ შეგაკრთობს, იცოცხლეო ჩემი იმედით,
წარმატებას მოგიტანო, ასე მპირდები,
ათასჯერ მეტად თუ იწამებო, ვიდრე ცხოვრების ადამიანი
რას არ მპირდები, რანაირად არა ცდილობ ჩემს გაცურებას
და აღწევ კიდეც შენსას იმითაც,
რომ ცხოვრების დამიკარგე საჭირო ალღო.
სიცოცხლეშივე უნდა გავერკვეთ,
რაა შენი და რაა ჩემი,
მაგრამ შენ მუდამ დამხარხარებ და მომიწოდებ უანგარობას,
მე კი ვკივი გამწარებული:
არაფერში არ მჭირდება ეგ შენი ლუპა, ტელესკოპი,
რათა ნათლად დავინახო ცხოვრების სახე
და ამით წარვდგე სასახელოდ მომავლის თვალწინ.
შენ ხომ იმასაც ჩამჩიჩინებ,
რომ რასაც შენ ითხოვ,
სწორედ იმასვე ითხოვს ცხოვრება
მაგრამ მაინც მიპასუხე:
ღირხარ კი იმად,
შენთვის დავთმო ილუზიები,
ღირხარ კი ჩემს ხორცად და სისხლად?!



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.