ვარადა ნატა

 (ხმები: 2)


უხმოდ ნატირალი

ჩემი ქმარი ტყისმჭრელი
ალიონს პირ-უჩუმარ გადიოდა,
ბილიკ-ბილიკ ჩაივლიდა და
ლოცვით ქანცგაცლილ ხეს
ტოტებს ჰკვეთდა.

ჩუმი წყევლაა კისერზე მადევს.
როგორც ძაღლი საქონლის შიგანს,
გზაგზა მივათრევ,
ნუ გამსვამ სარზე.
ხანდახან შენც თუ ჩამოხვალ ფეხად;
შენამც მდუმარე.

მოლოდინს გამშრალს წვიმით დავნამავ,
შუა აგვისტოს,
ნაფოტა ქალა ბუდეს დავართავ და
ჩამოვკიდებ მაღალ ალვას
გზააბნეული ღამეს გაათევს.

ობობების გაბმულ სიჩუმეს ვწმენდ
რიჟრაჟამდე, სულის წასვლამდე და
ნივთებთან ბუტბუტს ვიჩემებ
მხოლოდ ცოდვით მეზიარება.

უჩინრად ახლაც ბრუნდება ბინდში,
მოიყოლიებს გაწურულ ქარებს.
ტანზე ასხმულ ვედრებას მასმევს
განთიადამდე,
ერთად ვართ ხიბლში.

ესეც მოსვლაა და სანამ წავა,
ბეწვგაცლილი ძაღლივით წვება
ჭიშკართან, სადაც დღისით შემოსვლა
სამოთხეში დაბრუნებაა.

ჩემი ქმარი ტყისმცველი
ალიონს პირ-უჩუმარ გადიოდა,
ბილიკ-ბილიკ ჩაივლიდა და
ხმელ ხეებს სჭრიდა.

ფონი ო კ ე ა ნ ე

ჩემი ცრემლების მარილიან ოკეანეში
თავი დავიხრჩე.
სამოთხე - ტკბილი სიზმარია.
გამოკრეფილი უდაბურების ჩრდილში
ხმელეთი ფეხიდან წავიძრე,
ცისფერი სითხე ვითომ და, შერწყმის ადგილია.
ჩვენ,
წყალმცენარე ხავერდების ხავსიან თმაში,
გამოვიზამთრებთ.
მე ვიქნები მიდიების დიასახლისი
მხოლოდ შენი იდა სახლისი.
შენ მომიზიდავ მზიან ნიჟარებს
უმზეობით რომ არ გაგიყვითლდე.
აქ, საფოსტო ყუთს არ შევამოწმებთ,
ცრუსატრფოთა წერილები გზაზე აორთქლდნენ.
აქ, სიტყვებს ლაყუჩებში ჩავიგუბებთ,
მხოლოდ კოცნისას ვილაპარაკებთ.
ტანზე აფცქვნილ კანს შვილებს
სასთუმლად ამოვუგებთ და
გავმრავლდებით.
თუმცა გემებიც იძირებიან,
მერცხლებგამოსხმული იალქნები.
გამიხსენე,
ბავშვობის სიზმრის შენი
სოფია.

ფრენები მერკურზე

ჯდეს დედალოსის კოშკში და ვარამს
ხარშავდეს გულში, მზის ვერმნახველი
ვიიონ
დატბორილ ქალაქში,
ეშვებივით რომ წაზრდია დანახშირებული
ძელები,
ოდესმე, ვითომ მე და..
შენ,
ნუ ენდობი ჩემს წარმოსახვას,
ის ცრუა, მე მგავს. ჩემს ბერწ საშოს ტყუპისცალივით
ჩამოემსგავსა.
ოდესღაც, სადაც იდგა კოშკები
და სარკმლიდან გადინებულ საკმევლის კვამლზე,
მოდიოდნენ მკვდარი ღმერთების სერაფიმები -
მტრედებივით ისხდნენ რაფაზე და
ჩვენ შიშვლებს გვაკვირდებოდნენ.
მზერით,
უსიტყვოდ გვანიშნებდნენ ერთმანეთისკენ:
- შენ აღარა ხარ, ეს უკვე იყო
და ჯერ-ჯერობით გვისვამდნენ ზურგზე.
ჯერ-ჯერობით ვტოვებდით მიწას.
გრძელი ფრთებით. ასე, მსუბუქად.
გაფრინდი, მიდი
ჩავძახოდით და ბაცდებოდა გამონაგონი
გრავიტაცია
მე ახლა ვიცი, დიდი ხნის წინათ,
პატარა გოგოს დამტიროდა ბრმა
მოხუცი, მიტოვებულ
ძველ სასაფლაოს დაშლილ საყდართან.
მამაა ჩემი.
ის დარჩა მთას და გახდა მიწა.
მე, შენთან შერწყმის სურვილმა მომცა,
სხვა გოგოს ტანი, ნაზი სხეული
და ახლა, როცა შენს წინაშე თუ შენთან ერთად,
საწოლისკენ იკრეფავს ხელებს,
ჩუმად, ჩუმად ვეჩურჩულები:
- ქალწულად მოვკვდი. ჯერ ქალწული ვარ,
თუმცა თქვენს ღმერთებს მერკურიდან,
ხელცარიელს ხომ არ გაუშვებთ?
ან რა მიზეზით შემდეგ რეისზე.
დატბორილ ქალაქში,
ეშვებივით რომ წაზრდია დანახშირებული
კოშკები,
უჩვენობისას მხოლოდ ხეები,
გამოფიტული დემონები გვისვამენ მხრებზე:
- გაფრინდი, მიდი
დაგვძახიან და მთელდება
გრავიტაცია
დედამიწაზე დასაბრუნებლად.

შაქრის ერთი ნატეხი

აი, მეც, მოვედი შენს კოშკში,
მზის უნახავი.
აი, შენც. გამომხედე.
დალის მეტრფევ.
მონადირეთა უხუცესო,
სულკალმახის სულო.
დალის მოჭრილი ნაწნავი ჩამოეშვა,
მოოქროვილი სარკმლიდანა,
აგვიყვანა ზევით,
დერეფანს ჭრელ-ჭრულა გველები გაწოლილან,
ვიტრაჟების მინები ირეკლავენ
ათასფერა ცისარტყელად.
კოშკის სხვენს დაბუდებულხარ,
ჯიხვების სათვალთვალოდ.
- ვისთვის მოხველ, ქალო?!
ჩემი ჩოხა-ახალუხი - დედამ წაიღო,
ჩემი ხმალი - ცოლს მივეცი,
ჩემი თეთრი ცხენი - ძმად-ნაფიცებმა
წვერგამახული ხანჯლით
შავეთსაც ჩამომაყოლეს,
ჩემი ვერცხლის ქამარ-ხანჯალი - დას დარჩა შინა,
ჯიხვის რქები ბალღებმა წაიღეს,
რიყის ქვებივით მისცეს მდინარეს,
მტრის მოჭრილს მარჯვენებს რძე და მირონი სდით
შენ, ვის გამო, მოხველ ქალო?!
თვალები აგხილებოდა,
გენახე შენთვისა ვკვდები,
ტუჩებს ხო, დამაკვდებოდი
ხელად,
ერთ კვნიტ შაქარს,
ჩამოგაწვდიდი მევალეს.

წითელი ბონსაი

რა მოსაბეზრებელია გერქვას ცოლი,
თან საშიშიც.
მოშინაურებული კაცი, გალიის ვეფხვს არ გავს?
ყალბი იქნება მისი ყოველი კბენა ზურგზე,
ამოოხვრა და ნადირობაც კი
საეჭვიანოდ, ვნებები რომ არ გაფერკმრთალდეს,
თან სასაცილო.
უკეთესია: ღამ-ღამობით მე ვიქნები,
ფერად კიმონოში გახვეული,
შუშის თვალებიანი შენი გეიშა.
ჩაის ცერემონიალისას მედიტაციებს მოვიგონებ -
საკურას ნაკვერჩხლებზე,
ყველა ღალატს ამოვიშანთავ.
ბამბუკების სახლში, ჩალის კონებთან,
წითელი ნეკერჩხლის ხე გავზარდოთ.
ხე იქნება ჩვენი შვილი და მთაში გაზრდილ
ჯუჯა ხეებს ტოლს არ დაუდებს.
ჩვენ ვიქნებით სახლის ორპირი ქარები.
ჩვენ ვიქნებით მისთვის ირმის ნახტომზე
კაჭკაჭების გადებულ ხიდზე მოცეკვავე
ღამის პეპლები და ის არასოდეს გამოიძახებს
შემოდგომას,
შუა ივლისში,
მოიტყუოს თავი და გახმეს.
ჩვენ ისედაც მწარედ გვახსოვს,
აპრილი. წვიმებმა შვილი გაგვიტყუეს
გზა დაბნეული შევიდა ტყეში
ტყის სულებმა მოაჯადოვეს
სიმღერებით,
გაიტყუეს უფრო სიღრმეში.
დედის მუცელს ვეღარ მოაგნო.
ოკეანეს ვგავდი
წყლებს ვღვრიდი
შენ მზესავით მიშრობდი ნაპირებს.
რა მოსაბეზრებელია ვიყო
შენი შვილების დედა,
როცა ბავშვები ტყეში წვიმის დასაჭერად წავლენ და უკან
აღარ დაბრუნდებიან.
ჩემი მკერდი გამოშრება თივასავით
და შენ წახვალ ყვითელ ბუდასთან,
რომ მარტოობით დავისაჯო,
რომ ნაყოფი, რომელიც გადმომეცი,
სულივით გზაზე გამექცა და ვერ დაგიბრუნებ.
უკეთესია: მდინარის პირას, წისქვილების მეზობლად,
ჩადგა წითელი ნეკერჩხლების სახლი და ჩეროში
საკურას ნახშირზე პირშუშხას საწებელს გიმზადებდე.
შენ თევზაობდე მუცელთევზებზე და
სადილობისას ერთმანეთის თვალებში ჩავრჩეთ -
ორივემ ვიცით,
მუცელთევზებს შხამი ყოველთვის საკმარისად რჩებათ,
სამყოფი,
მერე რა, თუ შენ შავტარიანი დანით ფატრავდი
და ლაყუჩებიც საგანგებოდ ამოაჭერი.
მზის ჩასვლისას, კედრის ხისგან
გამოთლილ ნავში ჩავწვეთ შიშვლები
და ერთმანეთს გადავეფაროთ.
ნეტარ არიან უნაყოფონი. ჯვარცმა.

ხავსივით

შენ რა, შეგეშინდა?
მშიშარა, შე მშიშარა..
რომ მოსულიყავი და გალეულ თითებზე
ხავსგადავლილი კანი აგკრობოდა?!
ასე ცოტა ხარ.
მდინარეში კოჭებამდეც ვერ შესულხარ,
თან ერთხელ უკვე ნამყოფი ხარ,
თუ გაიხსენებ, გამიხსენებ.

შეშინებული გაიქცევი.
ცხრა მთას გადააფრინდები.
ოქროს თევზებს გადაეყრები.
წითელი დედა თევზი გაგიტაცებს,
ქვირითს ცოცხლად გადაგაყლაპებს -
გაბრუვდები.
თავზე მგლის ტორებს შემოიწყობ,
გამიუცხოვდები.

ხესთან მივედი - ფუღუროა ცარიელი.
ჭასთან მივედი - ორმოა ცარიელი.
ცეცხლთან მივედი - ნაცარია ცარიელი.

დევების სახლს დედაბერი ყარაულობს.
კარი ღია დამიტოვა.
საწოლს არის მიჯაჭვული.
იატაკს ჩაზრდილ თმაზე წავეტანები,
წყევლის ასახსნელ წამალს ავართმევ,
ტბის ფსკერზე ლიანებს ჩამოვყვები,
ოქროს თევზებს მკერდიდან დაგიფრთხობ..

ოღონდაც ხელი არ გაგეშვას,
მშიშარა!

ჯიუტი გოგო და ჯადოქალი

ჩვენ ვართ კლერკები,
ვეება მარიონეტი სასტუმროსი.
ჩვენ ვართ ოპერატორები,
მოიგე მილიონი ბანკიდან;
ქარის წისქვილებთან მეოხი კიხოტეს
სარეკლამო რგოლიდან.
ჩვენ ვართ სპეციალისტები,
საჯარო სამსახურის მოხელეების
სქელჯიბა და სქელგავიანი დეპარტამენტის უფროსებისა.
ჩვენი მამები კი მებაღეობენ ხეების ჩრდილში,
მიწიანი ხელები აქვთ და წიგნის თაროებზე,
წითელ დიპლომებს ჩრჩილი პატრონობს –
სიგელ-გურჯებს ჰგავს,
არავინ იცის სად წაგვადგება მათი სიმდაბლე.
ბაბუებს აბრით: დაგვიბრუნეთ კუთვნილი პენსია,
აცილებენ
გაოცებული სერაფიმები
სასუფევლის ფოიედან
და მე ერთი, ჯიუტი გოგო,
დევების დედას, ყოველკვირა დღეს,
კიდობანში ვუწყობ ნაზუქებს –
ობლის კვერს ვაკრავ იქვე კერასთან.
ლერწმით დახურულ ქოხს თოვლისგან ვწმენდ,
ვთხოვ მზეს სხივებსა:
- მზეო, მზეო, ერთი სხივი ჩამომიგდე,
დევების დედის გულს გავალღვობ,
შვილებს შესთხოვს - გზას გახსნიან -
უკლებლივ უკან დაბრუნდებიან,
შინმოუსვლელი,
შავი მერცხლები.

ჩვენ ვართ გამსაღებლები,
მეორადი საქონლის ევროპიდან.
ფუთებიდან ამოგვაქვს ფუმფულა სათამაშოები და
ჩვენი ჯერ არ დაბადებული ბავშვებისათვის გადავინახავთ,
ისე სათუთად,
თითქოს ჩვენს დედებს შეეძინოთ უიქენდზე
ან რომელიმე საფირმო მაღაზიის სეილზე.
ჩვენს შვილებს არასოდეს ექნებათ ხელში,
სათამაშო ხის პისტოლეტები და ომობანას გადავავიწყებთ.
ჩვენ ვართ მენაგვეები,
ჩვენი სამშობლოს გადაღლილ თვალებიდან,
საერთაშორისო რანგის პოლიტიკოსი,
მოღალატე გენერლები და თოფიანი სხვა ბიძიები,
ერთი ხელის მოსმით ამოგვყვავს და
ბებიების წყლულოვან გუგებს მზეზე გავფენთ,
ამოსაშრობად.

ჩვენ ავდივართ ხეებზე, როგორც სამრეკლოებზე,
ვითომ მნათეები და
იქედან ვმღერით,
იქედან ვგალობთ,
იქედან ვტირით.
რატომ?
იმიტომ, რომ ჩვენ ვართ ლოთები,
უსუსური სიძვის დიაცები და
ჩვენ ვართ მათხოვრები,
ჩვენი დედების სიყვარულის და ჩვენ,
ჩვენივე წინაპრები ვართ და
ვიქნებით,
სულ, სულ ვიქნებით მაინც!

საგზაო ნიშნები

უშენობით დაუქმებულ სივრცეს ვარღვევ,
თეთრი ნისლის ცამომჭკნარი ფერია ვარ.
ჩემს ქუჩაზე მე ჭადრები ამიჯანყდნენ, -
გელიან...

ჩაირაზა სადარბაზო, ლიფტის კარი
აღარავინ აღარ არის ჩემიანი.
გზა გამირბის, თავს მემხობა ლურჯი ზეცა, -
შლეგიანს.

მზის სხივები ალვის ხეთა ფოთოლს გლეჯენ
და ხმელ ტოტებს გულს მაფენენ ვედრებად.
გზას მივყვები უსასრულოს
შორი არის, გზას მივყვები

სისხლისაღება

შევედი უბედურების უღრანში და
დაობლებული თითები დავიმარილე,
შენი გოგოსთვის
საშობაო საჩუქარია.
მოვიკვეთ და გიძღვნი-გიგზავნი.
საწოლის თავთით მიილურსმნე,
ტყუილების გუდა გახუნდა.
თუ გესტუმრება,
საღამოს ექვსზე,
ნაჩქარევად და ნაუცბადევად,
ლოგინზე,
სხვისი სახლიდან ხელსგამოყოლილ ნივთივით
გაშლილს,
ჭერზე რა აახედებ და თვალს კიდებს
მოჭრილ მარჯვენას,
გამარჯვებით აალებული,
ოფლს მოიდენს, შენც გაგახელებს.
აი, მაშინკი, დაშაშხული არათითიდან
წვეთ-წვეთ დაგკოპლავთ
ჩემივე ბედნიერების შეუძლებლობა.

სული გამშორდა

თუმცა: ცერა თითი არათითს ეხება შენსავეს,
რაღა დროს...
თვალებში ამოსულ ანარეკლს - არრარას
ვეღარ ცნობ...
ბრმავდები! სითხე დგას ძარღვებში, მარილწყლის
და ღმერთიც გაბრუნდა უდაბნოს...
ორმოცი დღითა და აღდგომით,
ქვასავით და მაინც გაძვერი:
გველივით; შუაში. მარხვაა.
მარხვა რა შუაში
ამ შუა მარხვაში -
რა ვუყოთ,
მიგიგავს სული უდაბურს;
მხრებზე კი
გადაშლილ თეთრ ფურცლებს - უცნაურს
სუნი აქვს
სისხლის და გამხელის.
კაფეში ქალაქი უარყოფს
ნაწყევლით ხეების გახმობას.
გაბაცდა ეს ზეცა, წახვედი...
დროა.
თუ უბრალოდ, დანებდი.
ლურჯია კენწერო: ჭადრების. განვედი...
სულის მოხსენების დამიდგა ჟამი -
ანა ახმატოვა.

მზე გადავიდა შენს გამო

მზე ბუნიაობს. მზე შუბის ტარზე. მზე გადატყდა
თუ სხივები ხმება. დროს რიტუალის,
წამით თვალებში გიწვენ გათანგულს.
განდი დამშრალა, ცეცხლი დანაცრდა.
მაგრამ ეს ახლა აღარც კი მახსოვს,
ჩემი ქმარი დღეს ცოცხალია.
ადრე კი, წინათ, ქვრივისთვის სარას
ვინ შეკერავდა თეთრსა, საამოს.
ეთერზეთებით ტანის განბანვა,
ველურ ყაყაჩოს დამათრობელი წვენი
უზომოდ. თრობაა ამო.
სუნთქვა დაფქვილი ჰაშიშით
სუნი ჯერ კიდევ მახსოვს - სუნელია,
ვამატებდი ტკბილ თაფლის ღვეზელს,
სახლში რომ გყავდი.
ახლა კი, დართულ, უხანოდ წასულ
სიყვარულს სწამთ რომ დამავიწყებენ.
მაშინ, როდესაც მერქვა ინდი, შენ დაგიქვრივდი.
გურუ.
- რა საბრალოა - ამბობდა ჩემზე მოხუცი ქალი,
სხვა სოფლის მკვიდრი.
მე კი ნახევრად გაბანგული, გულში ჩვენს ბუდას,
ათასხელიანს, აღუვლენდი ჰიმნებს:
წყალობას ამგვარს ველოდით, შენგან,
უფალო.
მპოხავენ გრილი ნელსაცხებლებით,
მიშლიან თმას და ფეხს მიშიშვლებენ,
მოხოხავენ
ვერ დაგვიშლიან
ერთი გაკვრა
ერთად
აბრიალება
ყოფნას
ენები
ცეცხლის მილოკავენ ყავისფერ სხეულს,
გორგონასავით ვიკლაკნები უწმინდური ვიწვები, მაინც..
მხოლოდ შენ გხედავ. მათ რა იციან, ნაცრად მიწას აგეზილები.
ესეც შერწყმაა.ერთად ვწვებით. მათ არ იციან.
ეს იყო ადრე.
მზე გადავიდა, მზე გადავიდა, მზე გალღვა ზღვაში.
ხელის აქნევით აბეზარ ფიქრს მოვიშორებ, - კარს გაგიღებ.
ოღონდაც მოდი. ადრესატი დღეს უცვლელია.
- ნახე სარკეში, შუბლზე ხალივით მუქი ლაქა გაქვს.
- იმ დროს, როდესაც დამწვეს შენს გამო.

მონადირის ცოლი

წელზე პატრონტაჟით,
ცრუ ამბორით გაიხურავს კაცი კარებს.
ცეცხლს წყალს ასხამს,
ეშინია ღამით გასცემს.
ძველი კიბის საფეხურებს აჭრიალებს,
ადის სხვენზე;
ზამთრის დღეებს მარტო
როგორ გაატარებს?!
აბლაბუდის მახეში და დამტვერილი,
ჭერზე თავით დაკიდული იყოს თუნდაც.
მსგავსად ძველი თოჯინების
მხოლოდ თვალებს აფახულებს,
ახსოვს კარგად, მამამ კომშის დაჭრილ ხისგან
მისი მსგავსი გამოთალა,
ერქვა “გოგო არსაიდან”,
ძუის თმით და ნახშირთვალა.
ჭიამ ისე გამოუხრა კიდურები,
მიწას მისცა დაპირებით, - დაგივიწყებ!
ახსენდება შემხედვარეს.
აი, თურმე ამ ქარვისფერ თმას იფენდა,
ფეხით ჩეჩდა.
ორ გუნდას კი შოკოლადის ბურთულებით
ენისქვეშეთს დაადნობდა.
ანაბეჭდებს დაამჩნევდა ზურგზე,
სადაც სამი ხალი
შავი ციდან ჩამოვარდნილ
ვარსკვლავებად დამჩნეოდა.
ჭიპის თავზე დაფიფქული თოვლი
ჭირხლად მოეთრთვილა…
აი, მაშინ მისი ქმარი სანადიროდ გადიოდა.
მზისჩასვლისას, იდგა კართან,
ხელს უცლიდა მონადირეს და
ნაგაზებს მოკლულ კურდღლით გეშდა,
წრთვნიდა.
- დღეს გემრიელ სადილს შეხვრეპ.
სულ ბოლომდე, ვერცხლის კოვზით
ძირსაც გახვრეტ.
დღეს შემწვარი ღვიძლის დღე გვაქვს
სუნელებით,
ცოტაც. ცოტაც.
ღამე შვილი ჩამისახე.
მერე, მერე.
გული ქვაბში,
თითებივით გაიშლება.
სანამ დილით უთენია
მხარზე თოფით გადის გზაზე,
სანამ თოვლი დევს სამპირად
და ფეხს მიწას არ აკარებს,
სხვენზე ქრება აბლაბუდა.
ქარი ახდის სახურავებს.

ნებისთვის გმადლობ

ნებისთვის გმადლობ.
მიწის ნაცვლად წყლად ქცევას ვირჩევ,
თუნდაც შემთხვევით,როგორც მოლუსკი,
წამიღო და დამისაკუთრო.
მე ქვებზე ოთხად მოკეცილი.
ადრე, ამ პოზით
მოვდიოდი უმახსოვროდან და მომქონდა
შენწილი ხორცი, ჩემწილი სუნთქვა.
ახლა კი ასეთს, მაგრამ მიმავალს,
თავის ნაპირზე წამომადგები ათასი ტალღით აწეწილი,
გინდა რომ თმები გადაგიხილო,
სურვილები ამოგაცალო.
შემამჩნევდე,
დამუნჯებულს და თვალებიდან
მარილიან სითხე გამდინარს,
აქაფებულ გულს გადამიშლი
მე რე სიღრ მის კენ ხვნე შით წა მი ღებ.
საგანძურივით დამფლავ, ჩამძირავ.
თუ მოგბეზრდები - უცხო ნაპირებს შემატოვებ,
უკან დაიხევ.
ნებისთვის გმადლობ.
ფერფლის ნაცვლად, წყლად ქცევას ვირჩევ.
ასე გიბრუნებ საკუთარ თავს,
ანუ ერთად ვართ!

პიანინო, რომელიც გავეც

ახალმა სახლმა, რიგით ალბათ მეთორმეტემ,
კარდონის ცივი, ფუტურო ჭერი გადამახურა,
ეს მერამდენედ ქირით, დროებით
ეს მახე იყო და მეც გავები.
სად დადიოდი მითხარი ამდენს?
მოდიოდნენ უცხო ქალები,
გაძვალებულ, შავ-ყვითელა
კლავიშებზე კოტიტა თითებს მატოლებდნენ და
მეც ვიღებდი,
მათ მოყოლილ მონარჩენ ვნებებს და
თეთრ ლაქებად მასხდებოდნენ,
რადგან ვგრძნობდი ქალაქის ბოლოს,
ქალაქის სულ სხვა მასივებს შორის
მობორიალეს,
გამთენიისას გესიზმრებოდა ჩემი სხეული.
მეცამეტე წელს,
მესამე საათს, მწუხრისას მოხველ და
როცა მწმენდ, თოვლივით ნადებ წლებივით მტვერს
და ცოდვებისგან მათავისუფლებ - გეცვარება ხელისგულები,
ნაზი სურნელი ასდით მერე ჩემს გაქექილ ზურგს და ხერხემალს,
ღრმად გისუნთქავ, ვერ ვიჯერებ
ისევ ერთად ვართ.
დამუნჯებულო,
მოჭრილ მორივით რომ კუთხეს ფარავ
კედლებიდან მოიხმობ სულებს,
შუაღამეს შიდა ოთახში სასანთლე გატყდა
ევას სისხლით გადაგღებე,
და ახალი სახლის ბოქლომის გასაღები უბეში ჩავდე,
გადამინახე.
აბა დროებით,
ამჯერადაც არ შემდგარი გრძნობით მაცილებ,
შავი ლაქით და ჩავარდნილი კლავიშებით ცდილობ
მანიშნო, არ გავიდე ღია ფანჯრიდან და აივნის კარს გამოვედო
თვალდახუჭულს
მშვიდად, გიტოვებ ნამდვილ სიყვარულს, არა ჩემს მსგავსს
შენსულიანს, მე კი გავდივარ,
ეს მიტოვებაც დამივიწყე, ეს გაორებაც და
როცა თითებს დაგატოლებს,
თქვენი შერწყმისას
მეც გამომხედე, თავჩაქინდრული მეგონები
ნანობ გაშვებას
თუ ვერ მიგიხვდი, შაოსანი ბერი ხარ და დაყუდებული
და დროებით თავშესაფარში გადამაწყდი
ხორცგამოსხმულ ნაცნობ ცდუნებას.
აგხადე და ჩემი სული გადავმალე,
ისევ გაფარებ.

პიონი

ჯერ კიდევ თვალღიას მეძინა.
რა გითხრა?!
ისეთი დღე იყო, მეორე
დილასაც თავს წამომდგომოდა.
დავხედე გულ-მუცელს,
შენი დართული ჩიტ-ბატონები, ლურჯ აპრილად
ამომსხდომოდნენ და მკენკავდნენ.
ღამისგან მოკვეთილ ბუსავით,
ჰორიზონტს ელექტრობოძების გაჭიმულ სადენებს
დარჩენილხარ.
ისეთი შორი, თითქმის ორეული
ჩემო სიყვარულო.
ახალ კვირაში ძველ დღეების გავმართე დოლი
და მოვაძოვე შვიდივე ურჩი ჩემს გულმუცელზე.
გადამიფრინდნენ უბუმბულო ჩიტბატონები.
გამოჩნდა პაპა,
ბებოს დამცხვარი ნაზუქებით ამწყალობებს
უღრან ტყის სულებს;
ხევ-ხევ მოსულებს და გზადაგზა სულდაქცეულებს.
ცამ გაიხურა კარი. ჩვენება.
ჩვენი ეზოს წითელ-თეთრი პიონები
ამომეყარა მკლავებზე და ქალაქის ბოლოს,
კენტ მასივებს შორის და ახლოს
საბა არ მოდის?! ზურგზე აბგით
არ შეგეშინდეს.
საბა საბაა. ცამეტი წელი.
ცამეტი წელი. ცამეტი წელი.
- მე მაყოლებენ უხმო მეგზურად
როცა პაპა გადმოდის ხიდზე
და სანამ უკმევს ჭალაკის ჭინკებს
სკოლის გზისკენ ღიმილით ვუხვევ:
გახსოვს ის გოგო, მე რომ თმას მწეწდა?!
როცა ურთხელის სასახლეში,
მამის დედის ძმებს ხელში ვეჭირე.
ვდგავარ უძრავად. ჩამოივლის
თვალებით მიწის ჩამკითხავი
ეგონება პატარა გოგოს
გავიხსენე. მისი თმების სურნელს მივყვები.
ასე ბრუნდება სიყვარული.
შემორჩენილმა ანძის ელექტროსადენებზე
დაიმახსოვრე.

ერთი საათით გვიან

მე გამეღვიძა, შენ დარჩი ძილში.

დილის ნაფლეთი რძისფერ ღამიდან
მოდის.
ამოდის
და ზღურბლთან დგება.
საკეტი - თითებს.
შემოდის სახლში,
რომელიც მამამ ისევ დატოვა.
შენ ნუ ენდობი - თავის დროზე დადგება ქარი.
აქედან თვალებს მოიჩრდილავ - სამოთხე მოჩანს,
მწვანე გუგები
თეთრი, ქათქათა ბერიკაცების
იქ
ფერნაცვალი მდინარეების გზას გასცქერიან:
- გამოგვხედე!
გამოგვაძევეს.
ვმარხავდით ვაჟებს ასოაქნილებს,
ვითხოვდით წყალსა
და გვაპურებდნენ
დამწვარი ხორცის მომჟავო სუნით.
ჩამოფლეთილ ტანსაცმელზე ფერფლად - შვილები.
და ახლა,
როცა ვეღარ ვირწმუნეთ,
ისინი ჩვენ ვართ,
ხელი დაგვადეთ - მათაც ეხებით.
ძველი ხის კიბის ბინადარ სულებს
თამაში უყვართ,
არ გაგიტაცონ!...
ადამიანის ნიღაბს - გოგრის გულს,
სანთელს უდგამ და სურვილებს აქრობ.
გათენებისას
წვები ჩრდილად.
რამაც წელში ორად მოგხარა,
ის გადაგარჩენს
სხვასთან
და
ერთად
და
შე-
მიწ-წყალებს!

კუზიანი კვიცი

მაშინ, უხსოვარ დროს, თუთის ხიდან
როცა ჩამოცვენილ ფოთლებს ვწვავდით,
ბატონი შემოდგომა
შუა ეზოში, კვამლის სახეს იღებდა
და თავს გვახვევდა მელანქოლიას.
მაშინ არ ჯობდა, რას მოვინდომეთ ეს
ქალობა, გოგოობა?
ჩვენც დროებივით ვცხოვრობდით სახლში,
გვქონდა ათასი თავშესაფარი.
ბაბუის მძიმე ხის სავარძელზე,
სარწეველობა იყო მთავარი -
შუა, დიდ ოთახს,
მსხვილი ფეხებით მდგარი მაგიდა იქცეოდა
ხოლმე ფასკუნჯად, ჩვენც ჭინკები,
ვმოგზაურობდით მიწისქვეშეთში.
სამოვრები, წყალჩამდგარი სარდაფის მკვიდრნი,
გაუქმებული სეფექალები,
აბლაბუდის კაბებით მდგარნი, ჯადოს ახსნას
გვეხვეწებოდნენ და
სხვენზე კი ძველ კრინის სკივრში,
კუზიანი კვიცი სახლობდა.

როცა სხვენი დაანგრიეს და ძველ ნივთებსაც
განაჩენი გამოუტანეს,
სკივრი ისე მოისროლეს, რომ ვეღარ გახსნეს.
ბებიაჩემს გაყოლოდა მიწის გულში
გასაღები და ბოქლომის გატეხვა კი დროს მოითხოვდა -
გახსოვს, ჩიტებს რომ ვპირდებოდით?
აღარასოდეს კაკანათებს აღარ დაგიგებთ და
ცალი ფეხით ხის ტოტებზე აღარ დაგკიდებთ,
და მერცხლებსაც დავუდეთ აღქმა -
გადაფრენამდე სიმწრით და ნერწყვით ნაშენ ბუდეებს
არ ჩამოგინგრევთ, რომ
გულში დარდი ჩაგეყოლათ, ისე გეფრინათ ოკეანეზე და
დავიწყება არ იქნებოდა მაშინ ადვილი
და დაბრუნებას დროზე ადრე მოიფიქრებდით..
ოღონდ,დაჟანგულ რკინის სკივრი
კუზიან კვიცს გამოეტეხა და დასგომოდა
მომყვან სურვილებს..
გულმავიწყობამ გადაგვიბირა და
დავივიწყეთ - გავიზარდეთ,
მივატოვეთ სეფექალები სარდაფის ნესტში და
სარწეველაც უშეშობისას ზამთრის ყინვას გადავაყოლეთ,
ალბათ თუთის ხის ფოთლებს რომ ვწვადით
და ბავშვები კი შორი-ახლოს თამაშობდნენ სახლობანას,
კუზიანმა კვიცმა ჩვენს დროში დაბრუნება გადაიფიქრა.

გაიცინეთ. ახლა ჩიტი გამოფრინდება

აითქვიფება
ჰორიზონტი თოხლო კვერცხივით
კოლოფში, ღერების საწოლზე,
პაპის გაფუფქული ცხვრები
და დაკლული ფრინველები,
ჩრჩილმოდებულ
პლედიდან და ბალიშიდან ამოდიან,
გლდანის მასივს ედებიან. დამეძებენ შობა ღამეს.
გახრწნილ შუა ნისლში
წვებიან

ჩხიკ.
თავდაყირა ვეკიდე და ჩიტი მივლიდა.
ცოტა რომ შევშრი და ქარმაც მზერა ისე შემავლო,
როგორც გამვლელი მამაკაცის
ბერწი გუგები.
თვალებიდან გამდიოდა ნერწყვი ნამდვილი.
შენ რომ გეძინა, ღია პირიდან გადმოგდიოდა,
მე ვისრუტავდი.
როცა ჩამალბე, ისიც მოლღვა, წამომივიდა

ჩხაკ.
ყველა ალვის ხე იწვა ჩემდა დაუკითხავად.
შუაღამეს დაიწყეს დენა და განთიადზე ძლივს მოილივნენ.
მახოცავდნენ თითო ტოტს, ფოთოლს.
უნაყოფობას შემჩიოდნენ ულაყებივით აფაფრულები.
- ჩვენი ქალები, მტევანთხელები,
უშვილოები, გვაბრალებენ უთესლოებას.
ნაყოფი ჩვენი შინ შეიტანე და მორცხვი გოგო თანაგვიყავ

ჩხიკ.
შუადღის მზე შუბისტარზე წამოცმული
დამრეც-დამრეც აგორებდა კაცსა რასმეს.
კბილებშუა დაჰყოლოდა ენა გრძელი
და ყულფივით კისერზედა,
ვერცხლის ქისა მიწა-მიწა წკრიალებდა.
მე გადმომძახა კაცმა გაღმიდან, თავგადაქნევით:
უთხარი გოგოს, ხელით რომ გრეცხავს:
წავა მარცხნივ, გველეშაპი გადასანსლავს.
წავა მარჯვნივ, თვალბოროტი დედაბერი
თითისტარა ბალღს გასტაცებს.
პირდაპირ წავა, ჩემთან მოვა

ჩხაკ.
საღამოს სიმშვიდე სიბაცებს იცხებდა
პატარა ბიჭს მოყავდა გამხდარი ცხვარი და
ჩემნაბუღარ ალვას აბამდა.
იჯდა ბიჭი სიპ ქვაზე, ყვითელ თუთუნს ცას ამჩნევდა.
შენი შინაბერა და, დევების დედის სარძლო,
გადმოდგებოდა აივანს, შენს თეთრეულს ჯოხით გაგვწევ-გამოგვწევდა და
ბიჭს ჩასქეროდა: - შვილო, შვილოოო.
რად მამას ემსგავსეო?
ადამიანები დაფრთხებიანო შენდა ნახვაზე.
პირჯვარს დაიწერენ და გაგეცლებიანო
ბიჭი იყო მოხუცი
სიყმის ძე

ჩხიკ.
ლეღვის ხე ფუტკრის ხმას დაიმსგავსებს.
ასხდებოდნენ ღრუბელს დაცვენილი ყორნები და კენკავდნენ
მსხვილ ხის ჭიებს და მიჰქონდათ შორს
გამომშრალი ფითრის გორგალები .. თან იხვევდნენ ფრთებზე.
ჰაერს ყივილი ამოსდიოდა.. სამპირიანი დრო ირეკლავდა
წაშლილ სიხარულს, ვითომ გრილოში იჯდა ვინმე,
ჭის წყალს ითხოვდა და ქვიშაზე ჩხირით წერდა:
მე ვარ შენ

ჩხაკ.
ფილაქანი კვირის სურვილით იმსხრვეოდა.
არც არსებობდა - იგონებდა,
როგორც ქალი გაბახებულ მუცელს წინ რომ გაიზნიქავს,
შვილს მოვკლავ თუ არ წამიყვან -
გადაუცდა
ასრულების მოლოდინით
დილა, შუადღე, საღამო, ღამე -
სურვილი იყო ცალხელა და
სურვილი სიზმრად ახდებოდა.
კვირა დილას შენ აღებ კარს,
შენს თავთან ჩუმად მოლაპარაკე,
გვხსნი თოკებიდან და
პლედიდან დან და ბალიშიდან და
გამომწყვდეული ცხვრები და ბატები თავს იშვებენ -
ბუმბულდაცვენილები და მატყლდაჩეჩილები,
მუნჯ ორგაზმებს ახმოვანებენ.
ეს შენ გეგონა, გაფრინდნენ შორს და შენი ამბავი ქვეყანას მოსდეს.

გოგონა, რომელსაც გძინავს ჩვენთან ერთად,
ღამეებს თვალღია მიაცილებ გზაგასაყართან,
მთელი კვირით სახლიდან გახვალ და კვირის ბოლოს,
ვითომ ბრუნდებიი.
კვირის ბოლოს, კანგადაცლილ სხეულს აგზავნი.
ოდესმე, ალბათ, ადუღებისას სიზმარი აგეჭრება
მეორე მხარე და ჩვენ დაგვრჩები.

ლილას გაგავლებთ. გაგფენთ
კვარტალთა შორის წვეთწვეთ.
იწყება წელი.

(იცინის)
2009.01.01

დარჩენილის

კედლები მიწით მოზელილი,
მიწას ჩვენსავით ჩაეზრდებიან.
სახლს როდი ვჩივი -
გაუცხოებულ ნივთებზე ვდარდობ.
როცა გავდივართ,
იქნებ ღიაც დავტოვოთ კარი და
მწყურვალ მგზავრებს თვალში ეცეთ
ღამისსათევად.
კიდობანმა პური უქმად შეაძლიოს,
წყალმა ფეხი გადაბანოს,
სარწეველამ ჩააძინოს.
გზაზე გამდგრებს, განა ჭერი შეაკავებთ?
ხელს რომ ნივთი გააყოლონ,
შენს სიცოცხლეს წაიღებენ, გაგძარცვავენ.
თუ ბაბუა ნაძვის ნავით
გაეგზავრა,
ეს ზარდახშა ინდურ ხურმის გახდა შენი.
ბერდიასგან,
იმეილით გამოგზავნილ ნისლებისთვის,
გამონახე საყუდელი.
გადაივსო. გადაკეტე.
სხვა თუ გახსნის - გაიკვირვებს:
ცარიელი?!
აი, კაბა ყოჩივარდებამოყრილი,
გარდერობში შეკიდული, გეცვა ერთხელ,
როცა სულ სხვას გაუშიშვლდი, მარტის ბაღში,
რცხილის ხესთან ხელებს გხვევდა და
ტუჩებით ტკივილების გუდას ცლიდა,
გადმოგედო მიტოვება.
მეტი აღარც ჩაიცვი და შეინახე,
სუნი შერჩა.
ესეც ნახე.. წითელცხვირა ხის ქოშები
ისევ კართან მიწყობილი.
დაუბრუნდი,
ღია კარში ყველა სტუმარს
თვალებშემოცეცებულებს უამბობენ:
შავმა ქალმა გარეთ როგორ გაგიტყუა,
გაგსვა სარზე, მერე რთველზე გადაგცვალა,
გამშრალ ფოთლებს შეგრია და
კოხი კოხზე კვეს-აბედა.
ახლა კვამლი ასდით ტყეებს.

წითელი ვაშლი გაგორდა

ხელისგულები მაგნიტივით ამოაკარი მიწისქვევიდან,
დაატოლე ჩემს ფეხისგულებს -
ასე მატარე,
თორემ, აჰა და, სადაცაა წაიქცევა შენი პატარა,
მოადენს ზღართანს, რუხი და სველი ქალაქის თავზე.
ვითომ თუთის ხეს ტოტი ჩამოტყდა.
აჯვარედინე შენი მაჯა ბებოს მაჯაზე, პულსაციას მე გამოვიდენ
და მსუბუქად გადამიყვანეთ.
ერთი ორი და სააამი
აფრინდა, აფრინდააა
გოგო აფრინდა!

არც რა. ეს უცხო ქალაქის ცაა და
შინაური ბეღურები ქსოვენ განთიადს.
სახლები წვანან თევზებივით და გონდოლები
მესაჭეებს წყალში ძირავენ.
არა, ფილაქანს თუ ამოვარდნია ქვები თვლებივით
და უჩირქდება გუბეს ჭრილობა, რა?
ბაღს, სადაც ერთგროშიან დრამას მართავენ,
იცავს ცერბერის ფორმიანი კარისკაცი და
არ შემესვლება.
ეს განა რამე. არა. შენ, ხელისგულები
დამატოლე გადაყვლეფილ ფეხისგულებზე -
მტვრის ბუღში გახვეულ
სოფლის გულყვითელა სასაფლაოს მიწის პირიდან
ამომწვდი, თორემ, სადაცაა ცას გაჭიმული ძაფი აწყდება -
და ეცემა შენი გოგო
ერთი,
ორი,
სამი
ნაპირიდან ნაპირზე
სკუპია..
ვბრუნდები!




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.