ჟორდანია ხათუნა - Jordania Khatuna



ნუ მთხოვ...

აწ ვეღარ ვიტან წვიმების კანკანს,
ვერც გარდენიებს ფანჯრის რაფაზე,
ახლა ფიქრი ვარ ნამზე კამკამა,
ქარო, ღრუბლები შემომაფარე.
შიშველ ვარ... შიშველ... უსამოსელო,
უსამოთხეო სიტყვად მთესავენ,
ნუ მთხოვ სიყვარულს, რას გარგებს სული,
უცხო ვარსკვლავთან მონათესავე?!
როგორც თოლიამ, მალე ძალიან
უნდა დავტოვო საწუთროს სკორე,
გეჰენიიდან ქვე მიმძახიან
და გულის სევდაც ვერ ამოვქოლე.
ყოფიდან ისევ ვიქცევი სიტყვად,
სიტყვის ფსკერიდან ანკარა ღვინოდ,
დე, მზის ამოსვლას აღმოვხდე უტყვად,
მთვარის სისავსით შემოგღიღინო.
აღარ ვარ ქალი! ტკბილი და მწარე
მიმხევლებული ბედის სართულებს,
ვნავარდობ სული, მიმოვნარნარებ,
ღვთიურ არაკებს ვესაიდუმლე...
შიშველ ვარ... შიშველ... უსამოსელო
ფიქრნი სურვილად აღარ გესავენ,
ნუ მთხოვ სიყვარულს! ჩვენ ვართ სულები
მიწის ეთერთან მონათესავე...

***
ღამე კვლავ ლექსად გადავათეთრე,
ვიორლესულე ბგერა მახვილი,
ეს რა მესიჯებს ვუგზავნი ღმერთებს,
ასე უმწეო და თავდახრილი...

ცა ისევ დუმს და ვარსკვლავიც ბჟუტავს,
კენტ ეტიკეტად ჰკიდია მთვარე,
ცქვრილა ოცნებაც კი გამებუტა,
ღრუბლებმა თავი რომ მოიმთვრალეს.

* * *
შუშის პირამიდა
(სუვენირი საწერ მაგიდაზე)


დავეძებ რითმას
ერთ წერტილში ვპირამიდდები,
მუზის ონკანი უსტრიქონოდ
ხახამშრალია,
რამპა პარპარებს, ვეღარ
მშველის პირამიდონი,
ახლა წინწყარო გადამარჩენს
ან მაფშალია.
მიწის სხეული ვერ მამძიმებს
და მივლაჟვარდებ,
ქარმა ფოთლებთან შერიგება
ნებით ინება,
თუ ამაცეკვებს, ამოკენწლავს
კენჭიან დარდებს,
ქალის სამხილიც უთიბათვოდ ამეზვინება.
დღემდე წარსულში ნეფერტიტად
ვაწვიმ ფარაონს,
მივათრევ აწმყოს, უსაწვავო
საბედო ბიდონს,
უპრიანია, აპრილები ავიმარაო,
სანამ ტკივილებს ჩავაყლაპებ
ამ პირამიდონს.

* * *
ღამე კვლავ ლექსად გადავათეთრე,
ვიორლესულე ბგერა მახვილი,
ეს რა მესიჯებს ვუგზავნი ღმერთებს,
ასე უმწეო და თავდახრილი...

ცა ისევ დუმს და ვარსკვლავიც ბჟუტავს,
კენტ ეტიკეტად ჰკიდია მთვარე,
ცქვრილა ოცნებაც კი გამებუტა,
ღრუბლებმა თავი რომ მოიმთვრალეს.

სევდის ტაძრამდე

სულს ვერ აწონი...
სული სულია!
ვერ ეგუება დროს და სამანებს,
ან იქნებ სული ღვთის სანთელია,
ჩვენში რომ ნათლობს ზეცის სავანედ.

ხვალ ჩვეულ ტკივილს დაველოდებით,
რა გადასწონის ტანჯვას პინაზე?!
შემოვიმსხვრიეთ სიმწრის ლოდები,
გაგვეღიმება უცნობ ფინალზეც.

ნუ ბედუინობ!
სველ უდაბნოში ამოვიშენე ქვიშის კელია,
მოდი, მოვძებნოთ ოაზისები
ცხადის სიზმრებში თუ არ გველიან.

იმ სევდის ტაძარს ვერ მივემხევლე,
ღვინის წარღვნიდან ვივსებ ამფორებს,
გაინავარდებს სული ფერია,
ყოფას არყოფნად გადააფორმებს.

ჟამს უჟამობა აემდურება...
ზეცის დარბაზსაც ნებით დავტოვებთ,
კვლავ დავბრუნდებით წუთის მდგმურებად,
სევდის ტაძრამდეც მოვალ... მადროვე.

ვით ცის მანანა

გზა ისევ ცისფერ სამყაროს ეძებს,
იქნებ სიზმრებმა მაცნობოს სად ხარ...
ოდესმე მზემდე ზეაღსვლას შევძლებ,
ახლა ჟამს ვუხდი მიწიერ სახადს.

კვლავ ვერვის ვანდობ როდეო ვნებებს,
ამ ქართა დოღში პასკვილებს ვნასკვავ,
ვერ ვეგრანელე სუროგატ სნებებს,
სულის სივრციდან არეკლილ ვარსკვლავს.

ამ პოეტური პალიტრის ფონი
ფარული ფიქრის ნეგატივს სახავს,
ცას უნდა შევწვდე მშვიდ სიმფონიით
და ვიმანანო სხვა გარდასახვად.

თებერვლის დილა

დღემ ლაინერი სიზმრის დახია,
ზეწრად გაშალა ღრუბლის ეტრატი,
თუკი გაწვიმდა, მასზე ახია,
თავს რას დამაცხრა ქარ-ტერტერათი?
არა კმაროდა? ის ფინფლი სევდა,
კბილდაკრეჭილი ბედის კარედი?!
ვიცოდი განა? თუ მომისევდა
კვარტეტ კირთებებს მეფის კარეტით?
მეც შევიფერე, ტანზე მოვირგე,
პლისე ნისლების სიასამური,
მისტერიიდან მომტირის კირკე
და მინადირებს ტრფობის ამური.
ვარ სანაპირო... წინ ზღვად მზე ღელავს,
მედუზა გემებს მომავლის ველი,
კვლავ აღმოხდება ღამეს სახელად
დილა და ყოფის გზა გასავლელი.

ცხელი ზამთარი

ძვირფასო, ცხელი ზამთარი მიდის
შოთი გრძნობებიც ნუთუ გაცივდა?!
ჩამოუფქვია განგებას ბინდი
აწმყომ იმედიც ჩაკბიჩა ციდა.
მოგონებები ცრიდა და... ცრიდა...
უავგაროზო ხმილვას შევეხე,
შევხავსებივარ წადიერს რიდედ,
ტრფობის ჭექანიც თავთ დავიმეხე.
ვაითუ გაწყდეს ის წვიმის თოკი,
მარტთან ტრელობა თუნდაც დამბრალდეს,
მწედ დაფიონებს მოვითივთიკებ
და გაზაფხულის ვიაფრებ მამბრედ.

სიზმრად ორაკულთან

დავესიზმრები მთვარის ორაკულს,
ღრუბლის სინესტეს შეიწოვს ტელფი,
ზეციურ ჰანგებს ვეკარაოკე,
მზის ზარნაშისკენ წამიცდა ტერფი.
დავცქერი მიწას, დაცვარულ ოფლით,
გაღვარცლილია ქერი და პური,
თვალი ანათებს საწუთისოფლოს,
უჯვრო მსჯავრით დუმს ზღურბლის ებგური.
ვეიალკალე ორაკულს სიზმრად,
ბილიკს ვასწორებ იმლიკი ხვედრით,
მირინოს ჟამმა ამომისირმა,
აწ აწმყოს სამწყსოდ არარას ვვედრი.

ლაქარდანა

მოწურწურებს წყარო ცქნაფა,
ლაშე ენა აუქაფავს,
ბუტაფორულ იასაო,
ჩამოვუწერ სიასაო.
არ მისტუმრებს სავლებსაო,
სამრეცხაო ვალებსაო.
შხეფი ვერ ამისვრიაო,
შუბლი დაიისვრიმაო.
მოკურკურე ნიავმაო
კაბა გაუნიავაო.
ხათუნასაც რა რჯიდაო,
უქმად რისთვის გარჯილაო,
ლექსის ჯღაბნით გართულა და
ზეცა დაინათლულაო.
გამაკვირვა წყაროკინამ,
სანამ ვყარო ცეცხლში რკინა?!
შევაჩეჩებ კალამსაო,
ავწევ ზავის ალამსაო,
ან გამოვწერ წამალსაო,
აღარ მივცემ სალამსაო.

დედას

ცხადიერ ტაძრებს ვემშვიდობები,
ავედაფნები ეთერულ იფანს...
ქარი დაჰყმუის ყოფას გოდებით,
პილატე პეშვებს მერწყულთან იბანს.
თითქოს გაზაფხულს მობეზრდა მარში,
მორცხვ, მოცარტ იებს ცის იავნანა.
ხან უდაბნოა, ხან სამარია...
ვინ მითანაგრძნოს ეს სულთათანა.
დღეს, მონატრების მდუმარე ბაქანს
განდეგილ დედის წამოცდა ლანდი,
მკრთალ მოგონების შორეულ მაქმანს
მისივე ხსოვნის ვუალით ვრთავდი.
რადგან სიზმარი ჰქვია ღვთაების,
დადუმდნენ მისი სუნთქვის ქნარები,
დამოკლე კვეთდა ყოფის ტაეპებს
სამყაროს თითო ამომთქნარებით.
ხმილვიან ხილვას კვლავ მივენდობი,
მზე მიდიაზებს სივრცის მკრთალ მაკმანს,
თავს დამნუგეშებს ზეცა შენდობის,
ვდედისეულობ სიცოცხლის აკვანს.

* * *
მებრალება თებერვალი,
ხან წყალია, ხანაც თიხა,
თავზე ზამთრის ცოდვა-ბრალი
აგურებად დაიტეხა.
მოარტისტობს შლეგი მარტი,
რიტორიკულ რეტრო ნოტად,
მოიკითხავს კარავს ნატვრის,
კვლავ ისესხებს დროს, იოტას.
აფეთქებამ კვირტი გათქვა,
ძუ სურვილებს აღარ სძინავთ,
ღრუბლის მაქვით, სირმის ძაფად,
მოდის ქოროდ, სევდის წვიმად...
უცებ ქუფრი ფიქრიც გაქრა,
ბაღი ღობის აზღუდს იკრავს,
დღემ იმატა მთელი აკრით,
მამცნო ჩიტმა, ცის შიკრიკმა.

ზეციურ გაზაფხულამდე

ციურ გაზაფხულს ვუფერავ ფარჩას,
გუმანი გემოდ აღარ მღალატობს,
გაღმა უმდილი მანდილი დამრჩა,
მეც ამა ქვეყნის ვგავარ კალატოზს.
ცაცია ბედმა მომანდო ქაფჩა,
მიწა საფლავად არ მებორცვება,
სადღაც ნაოში იმედი დამრჩა
და ვატან ქარებს ჩემს ბზე ოცნებას.
ხუთი კუთხიდან სურვილის გარდა
ერთი წერტილი ამოვიზმანე,
დრო მომატმასნის დაუმრკვნელ ფარდას,
კვლავ დაფეიქრობს ფიქრი მიზნამდე.
ყოფის საცერზე ნაცარი მჩარჩავს,
მაინც უიფქლოდ მატულობს ფეტვი,
გვირაბის ბოლოს ნათელი არ ჩანს,
ისევ უმუმლო მომავალს ვეტრფი.

ანტრაქტის შემდეგ

ზაფხულია და მაინც მაციებს,
ვერ ვთმობ პოეტურ ვარიაციებს,
უფრო თამამად მოგართმევთ ფორას,
წლებს არ ჩავაცმევ შავ ანაფორას.
ავუქარიბდი დროის მაქციებს,
წარსულიც აწმყოდ გადავაქციე,
სიზიფობს წუთი წამით დევნილი,
მეც ვმოდერნიზობ ძველ ვოდევილით.
თუ ვერ მარულობს ხვალის არილი,
მოვიხსნი ნიღაბს ფერუმარილის,
გედის არიას ვიმღერებ მაშინ -
გთხოვთ გამაცილოთ მქუხარე ტაშით.

უცხო ნაპირი

უკვე იმედსაც ჩაუცვამს ძაძა,
სიკვდილთან ერთად ხელკავით მიდის,
საწუთროს ზარი დაღლილი ფრაზა
მიეთ-მოეთით, სათუო მითით.
დრო მაიძულებს, რომ მივიხურო
უდარიბაბო ყოფის დარაბა,
ბედს უჩუგლუგოდ ვეკირითხურე,
ვერც ღმერთად ვიქეც, და არც ბარაბად.
ახლა ახლოა სხვა სანაპირო,
წუთისოფელში დავყავი სტუმრად,
სხვა ზეცას უნდა ავესაფირო,
მიწას ვუტოვებ ხსოვნას სასთუმლად.

ახსნილი ტაბუ

ერთ საიდუმლოს ამოვბეჭდავ ვარსკვლავთა ნებით,
გაცხადდებიან ზიარებით ზამთრის ბაღები,
ცად ელვასავით რაპირულად გამკრთალი ნიმბი
შეაკრთობს ღამეს გუმბათოვან მიმოთაღებით.

ეს უნდა მეთქვა წვიმის ხმით ან გრუხუნით მეხის,
ნელ ხმათა ნატიფ ჟღერადობას ციურ ჰანგებით,
მიზიდავს მიწაც... ცივ სამარედ, ყოფით უკმეხი,
და საპირმოთნე მოჯამბაზე გრძნეულ განგების.

მხოლოდ შენშია მოყვავილე ზეცის ბაღნარი,
თვით სამოთხეც კი, მიმქრალი თუ ხორცივით ცხადი,
ადიონისებ სურვილს ვნების ბუკ-და ნაღარით
ისამანებს კი შენს სიმაღლეს ნაფიცი ვერცხლით?

სალი კლდესავით ბედის წარღვნით ვარ გალუმპული,
ო, სიყვარულო, ბევრიც მტანჯე, თუმც მანეტარე,
მივაყურადე იდილიურ ქარაგმულ მანტრებს,
ოცნების ფასკუნჯს დავუვარცხნე გზნების ბუმბული.

ნუ მიმიხურავ დარიბაბებს გულის აივნის,
ვეღარ მზაფრავენ ნოსტალგიით ზამთრის ქარები,
ყველა ტკივილი, ყველა ტანჯვა, ვიცი, გაივლის
და ფარვანასებრ ისევ შენსკენ მოვექანები.

უკვე თენდება, ღრუბლის კერტებს ჩაუდგამთ ხსენი,
რძედაუშრეტელ ალიონებს მზით შობა ელით,
სულის თილისმებს ტაბუ აწმყოს მადლით ავხსენი,
კვლავ წუთისოფლის გზათა მიხმობს კორიანტელი.

ტოტიდან ტოტზე

შეუძლებელს მხდის...
უნდა გავექცე...
ან გავარიდო თავი ამ გნიასს.
ვტოვებ გრძნობებით დაჭმუჭვნილ ვექსილს
და ბაგედამსკდარ თეთრ მაგნოლიას.

მიწიდან უცებ ზეცად შევსახლდი,
ტოტიდან ტოტზე გავცვალე ბინა,
განწყობა აღარ შემრჩა მისხალი,
სარკისებური დღეც დაიბინდა.

ამ მარტოობის გაბმული გამა
უშენო ხარისხს უმატებს გრადუსს,
ვერ გამოსახავს არსს ამალგამა
და შერჩა დაფას ერთი სვლით გარდე...

უნდა განთიადს ავესისხამო,
წინკარიც ეგებ გაიხსნას უცებ,
ისე ახლოა გულის ციცაბო,
კაცს, შესაძლოა, ფეხიც დაუცდეს.

შეუძლებელს მხდი...
უნდა გაგექცე...
უკვე სიკვდილიც არ არის გვიან,
ვტოვებ გრძნობების გაფლანგულ ვექსილს
და ბაგეგახსნილ თეთრ მაგნოლიას.

სხვა არაფერი სინათლის გარდა..

უცებ შენი ხმა ვერ გავიგონე,
ტყუპი ტემპები ერთმანეთს ჰგვანან,
დრო სულ სკუპსკუპით ავისტრიქონე,
ვერ შევაჩერე დღის განდაგანა.
რემად ფერებმაც იხუვლეს ერთხმად,
უპანტომიმო პლასტიკა მიკვირს,
როგორ შევრჩები ხეს ფოთლად ერთხანს
ღამის მეჯლისზე მივყავარ სიკვდილს.
ამ უსალოსო სამოსელს ვიცვლი,
მინდა დავუშვა საწუთროს ფარდა,
აღარაფერი მრჩება სახსოვრად,
სხვა არაფერი სინათლის გარდა...

სატრფიალო ეპისტოლე

მე შენ მიყვარხარ! ისე ვით ლილიტს,
იმ სუნთქვით, რამაც შეძრა ყოველი,
და ეთერული საუნჯით, თლილით,
გაცოცხლებულა დღის სამყოფელი.
სხვა აღდგომისთვის ვქსოვ ახალ სხეულს,
ცას შევაგრაგნე გველის პერანგი,
ცეცხლში ალივით ვიყავ ცხებული
ცოდვის დამღით და ყოფის სვირინგით.
ძვირფასო, განა არ მეღვიძლები?!
განა ვერა გგრძნობ ერთ-ხორც და ერთ-სულ?!
მაგრამ ევაც ვარ გამოღვიძების,
რაც გვაშორებდა ჟამიჟამ ერთურთს.
მაინც ხომ შედგა დიდი შეხვედრა
ცისა და მიწის გარდაკვეთაზე,
ჰიმნად ქცეული ტრფობის ვედრება
ავაცისკროვნეთ სულისკვეთამდე.
მე შენ მიყვარხარ, ვიდრე სხეულად,
ვიდრე ადამად დაბედებამდე,
სამყარო რამაც ააცხაურა
აღსაზევებელ დაბადებამდე.
მე შენ მიყვარხარ უწინ და მანამ,
ვიდრე სამოთხის ანათემამდე
ცვარს გვიპკურებდა პურად მანანა
დაღამებიდან გათენებამდე...
მსურს, კვლავ შეგიგრძნო, როგორც სისავსე,
ვით სიმრავლიდან სულთქმნა ერთამდე,
რომ სასოებით ამაოსანო
ზე-საქორწინო გაღმერთებამდე!..

გეზის გარეშე

ისევ ასწია სულმა აკორდი,
მზერით შეაღო სიტყვათა ტალა,
უაფროდ, ყოფის დავტოვე პორტი,
ღმერთი შორსაა, ახლოს სატანა.
დე, ამ მგზავრობას ეწოდოს ფრენა,
უშუქურო და გეზის გარეშე,
დავტოვებ ღრუბლის იდუმალ რეფრენს,
ქარად ვიქცევი მიმოთარეშედ.
და თუ იმედი იმიმინოებს,
თუ მიქორწინებს ნათელი ტალღად,
დავუფენ მიწას ცის მანინოებს,
გავცემ დაგროვილ საუნჯეს ღალად.

სხივთა სავანე

ცით შეპყრობილი ზეცამდე მივალ,
ვერ დავამიწე განცდა ეული,
და სულის კანი ისევე მტკივა,
როგორც სხეული სამოთხეული.
ვეღარც სიცხადე აღმიქვამს ცხადად,
შევენაკადე ხსოვნის მდინარეს,
სხივმა იონად გარდაქმნა სცადა,
გზად, ერთ აკორდად გავემდიდარე.
ავემდინარე... და სიტყვის კონებს
მეწამულ სხივებს ვუწნავ კოცნებად
თავისუფლების უფლებას ვმონებ,
ცეცხლით ნაპკურებ უკვდავ ოცნებას!..

სისხლის ხელწერა

ღამეა... მაგრამ მაინც ვთენდები!
სულის სიბნელის საკრალში ვიშვი,
კანდელს ეცემა ცვილის ღვენთები,
სტალაქტიდური იერის ნიშნით.
და მირამორად შეფანტულ მძივებს,
სასულიეროს ვარსკვლავთა თაღის,
ვუტოვებ სიტყვას დაუხსნელ მძევლად
უგრავიურო სახების დაღით.
ჩემი ვარსკვლავიც შევტყორცნე ზეცას,
გულის ლავაში ამოვლებული,
გზადაგზა ხვედრი გრაგნილებს კეცავს,
მთვარის ქორალში მივანებული.
ფიქრის ბაღნარში ეს აზრიც ჰყვავის,
გარდენიული სურნელით თქმული,
საოქტავებო ვუალად ვყავი
მუზა, ჰეტერულ ვნებით აღქმული.
სივრცის კალკიდან იმედებს ვიწერ,
მიწის მოსავალს ამოვმკი აწვე,
ყოფამ ხელწერით ვერ დამივიწყოს,
საწუთროს ტრფობაც მზის მზემდე ამწვდეს!..

ორქიდეული იდუმალებით

ვაარქაულებ არქიპელაგებს,
გუნდრუკებს ვუკმევ საწყისის აკვნებს,
სარკმელს ვუქოლავ სიზმრის პელაზგებს
და გეცხადები ცხადიერ აკმედ.
მადლიერება მოჰგავს რძის ჩანჩქერს
და ტალღოვნებას სულის პოემის,
ხინჯი ყოფისა ხიწვად არ ჩამრჩეს,
ან სატფურება ამო ბოჰემის.
მსურს, ისევ შეგხვდე,
თუნდაც მიწიერ
ან ზემიწიერ გარდაკვეთაზე,
გელოდებოდე მწვერვალის მწირი,
ჟამიჟამ ვეღარც დრო ვერ მკვეთავდეს.
ქარივით ვშლიდე ღრუბლის სარეცელს
ძუძუ ბორცვების ნედლ თუბალების...
გახსოვს, ოდესღაც როგორ გაგეცნე
ორქიდეული იდუმალებით?!.

თოლია ლივინგსტონს

ჯონათან!
თითქოს ტალღებს ვნებდები,
თითქოს ფრთებს ვერ ვწევ,
ამ ზღვარს რომ გავცდე,
მეცეკვებიან მრუში ვნებები,
ბოლო წვეთები სისხლის რომ გავცე.

ისევ მრე მითრევს ბედის მორევი,
ვით მაგნიტური იონის ველი,
რა დამრჩენია აქ, ორევუარ,
თუკი გზა მზისკენ მაქვს გასავლელი?

ხანდახან, როცა დაღლილ ფრთებს ავწევ,
ყოფის ნაჭდევი ჭრილობა მტკივა,
და ძალისხმევის ცათამბჯენ ამწეს
გადავცემ გზნებით ნაბოძებ მტკაველს...

ბრძოლიდან ვიწყებ ხელახალ ბრძოლას,
ფენიქსი სულში ისევ რომ აღდგეს,
მძინარე თვალი იღვიძებს, ბრძნული,
საწუთროს ტრფობა ვერ აღმიგავეს.

აჰა, მივფრინავ...
კვლავ ვკვეთავ სივრცეს,
ნათელს მივყვები სიცოცხლის მიღმა,
სადავე სულის სამანებს მივეც
თავისუფლების და ფრენის მირქმად.

სამოთხის სასახლე

ზეცა ჰგავს ყინვის სასახლეს ზამთრის,
გათოშილია ბაღი სამოთხის,
ვერ ვეგუები განგების კაპრიზს
და ვგავარ ყვავილს ფესვით მოთხრილს.

მაგრამ... მიწაც კი არსია ყოფის,
მეც მერგო სივრცის სიმყარის ადლი,
აქ, გულში, ტრფობის ბაღნარიც ჰყვავის,
ვით ღმერთებისთვის მიძღვნილი მადლი.

არყოფნის საზმარი

თითქოს დავტოვე სხეული,
პეპლისებრ გადავფარფატდი,
ზღვარი ჩნდა გადამსხვრეული,
ღრუბელთ ფიტულებს ვფანტავდი.

ყოფა სიზმარი ყოფილა,
შორი ქაშმირის სადარი,
სოფელმა იოფელია,
დაფერა ხილვის საფარი.

უდაბნოს ცხელი კენჭივით
ქარმა წამიღო ხავხავით,
დრომ დამიკიდა კანჭებზე?
მიწაც შემირჩენს ხახვივით?!

დღემ პირი ამოიკემსა,
თვალნი დაევსო ქარგვაში,
მზერა ვერ მოიკესანა,
ჩაეგო ღამის ქარქაშში.

აპრილებს მიველამპარე,
აღმართად მექცა დაღმართი,
არყოფნას გამოვეპარე,
ჩემს წილ სამყაროს დავნათი...

ერთ საიდუმლოდ

ჩემო ძვირფასო...
ნუ მწერ შორიდან!
ჩვენ გალაქტიკის ზღაპრებშიც ავცდით,
იქნებ მიწისთვის არც კი ვშობილვარ
და ვარდისფერი სხივი ვარ კვარცის.

ჩემო ნუგეშო! ერთმანეთს ვეძებთ
საუკუნეთა სხვადასხვა ჭრილში,
შენ სიკვდილის ნებით სტაცებდი ძაძებს,
საწუთისოფლოს ტანჯვათა ჭირში.

კვლავ მპოულობდი ხელისცეცებით
მაშინ, ნიავს თუ მანინოს ღრუბლის,
და ჩაგესახე ცრემლის ცვილებით,
დავტოვე ზეცის გუგათა ზღურბლი.

დავაგვიანე...
დაწერილს ჩემთვის
სისხლით ნაპკურებ კრებულთა უსტარს,
ვკითხულობ...
ვტირი...
და მეც, ვით ლემი,
ვერ ვთმობ ჩარაზულ საბედო ურტანს.

იდუმალ სატრფოს

მევიოლინე სიოს სოლოა...
ფოთოლთა ფრენით, აფარფატებით,
სევდის ვალსები უსიმბოლოა,
ცით დაფენილი ნისლის ფატებით.

ურექვიემოდ მიგვასვენებენ
და სიკვდილშიაც ვრჩებით ცოცხლები,
ლეშიან ძვლებით ვანაყრებთ სვავებს,
სულს გარდავსახავთ მზედ აცეცხლების.

მოცარტოვნების ისმის ფუგები,
ტანჯვა მასათა კერპი გენების,
უფსალმუნებო ფთე ქარბუქების,
ყოფის დაფდაფით, გეჰენეებით.

საბედისწერო აბოდლერებით,
გიშრის ტბებით და შავი ტიტებით,
ავხორცი ვნებით, თრობით ბოდვების,
ნატიფი ტრფობის აფირფიტებით...

ყოფნა არყოფნას ველილიტები,
ჯორჯ გორდონ!
შენში სუნთქვა ვთქვი ქარის,
ამიფრთოსანე ცა ლილისფერი,
უსაზღვროების შემიღე კარი!

ჭიდილი

ქარებო... ქარებო...
სადა ხართ? მომყევით!
სიცოცხლის მაგემეთ ლეწვა და ზანზარი,
ჩაბერეთ საზურნედ უღრუბლო ლოყები,
ქშინავდეს უცეცხლო გზნებათა ხანძარი.

გრიგალთა თარეში, სულების ყივილით,
რუხ ტაძრებს აცლიან იდუმალ საბურველს,
დილა მზეს შენატრის უმწეო ჩვილივით,
თვალთმაქცობს საწუთრო წუთთან მოსაუბრე.

ქვესკნელით განიღო აღდგომის კარიბჭე,
სხეული ამიწებს მიწიერ სარკოფაგს,
ახალი სამოთხის მებაღე ყარიბი
წმინდა ნეკნს ულერწავს მთვლემარე არყოფნას.

თუმც... ჯერაც ღამეა, მრუმე და უძღები,
ბგერათა ატომი მეტყველი დენთია,
დასაბამს სასრული ქარაგმად წინ უძღვის,
ღვთიური მარცვალის ნაყოფიც ღმერთია!

წუთნაქმარევი

წყალს ისევ წყალი იზიდავს,
სხივს სხივი ამომზევების,
ჟამს შეემზითვა იზიდა,
მითებმაც დაბზნეს ბზეები.

ამოეხეტნენ ხევიდან
მოტაშფანდურე ქარები,
ხვედრს ავედევნე მხევლად და
დროც მტოვებს, წუთნაქმარევი.

რომელი კაჟის ქვა მე ვარ
ან გასასხლეტი ჟაკანი,
მომყმუის ბედი მწევარი,
მატყვევებს მიწის საკანი.

არსთა მანანა თუ ვილმე,
სიცხადეს შევეკალმები,
საწუთრო ავიდილილმე,
დავტოვე ნისლის კარვები.

რადგან... წყალი წყალს იზიდავს,
თვალი თვალს, ქვესკნელს ზესკნელი,
დრომ გაამზითვა იზიდა,
წუთია წუთზე მკვნესელი.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.