რუხაძე თამარ - Rukhadze Tamar



ბეღურებისთვის დავიტოვე ცოტა საკენკი

ბეღურებისთვის დავიტოვე ცოტა საკენკი.
მომწვანო ბეღურებისთვის,
გულგაბარდღული,
ჩუმნისკარტა ბეღურებისთვის...
ჟივჟივს და ფრთხიალს
მოვუმზადე გული კაკანათივით.

კიდევ ერთი ღამე

კიდევ ერთი ღამე
მიეტმასნა ჩემს ფანჯრებს,
კიდევ ერთ სიზმარს
დავხატავ ამაღამ,
კიდევ ერთი ოცნება მოვიგონე
დაძინებამდე,
კიდევ ერთი მონატრება
ჩაწვა ჩემი ტუჩის კუთხეებში,
კიდევ ერთი სინანული
დავიფარე საბნად...
... ბოლოც ხომ კიდევ ერთი იქნებოდა
ბოლო რომ არ ყოფილიყო...

ადრეული შემოდგომასავით

ადრეული შემოდგომასავით
სიყვითლეშეპარული,
მშვიდი, როგორც არასდროს
და ისე სუსტი, როგორც
ჩემი პატარა კატა,
ვდგავარ და ველი,
როდის მოვა ჩემს ცხოვრებაში
ის, რაც ეჯიბრება დროს
და ამარცხებს სიკვდილს.

არ დაუხარო სიტყვას თავი

არ დაუხარო სიტყვას თავი,
სიტყვა მოხარე,
გადაიწანი მკლავზე ქალის ანწლისფერ თმებად,
რომ დოლაბმობმულს
ზღვის ნაპირზე დაგხვდეს მოყვარე,
რომ წკვარამ ღამით
ცხრათავიან დევებს შეება,
რომ შუბლშეკრული
გადაუხსნა ღრუბელს საკინძე,
რომ ნამძინარევ მზეს დაჭორფლილ მკერდზე შეეხო...
და ახალსისხამს
კოკისპირულ ლექსად გაწვიმდე.
არ დაუხარო სიტყვას თავი,
სიტყვა მოხარე.

აქ არაფერი არ არის ჩემი.

აქ არაფერი არ არის ჩემი.
თვალებით ვფურცლავ ოთხივე კედელს.

გახსოვს ის ღამე,
შენს ოთახში მზე რომ ჩავაქრეთ,
ხელისცეცებით
რომ ვეძებდით
საწოლის კიდეს...
ის ღამე, მე რომ
გულზე მძივად ჩამოვიკიდე.

შენი ოთახის მახსოვრობა ჩემს სუნს არ იცნობს,
ვერც სახლის კიბემ დაიხსომა ჩემი ფეხის ხმა,
მაგიდის მტვერსაც არ უგრძვნია ჩემი თითები,
შენს სახეს, როგორც ბრაილის შრიფტს რომ კითხულობენ.

დეკორაციით სავსე სცენაზე
მე დიასახლისს არ ვთამაშობ,
მე სხვა როლი მაქვს –
მე ოცნება ვარ და ოთახიდან
დაგუბებული ვნებასავით
გამანიავეს...

გაზაფხული მაშინ


გაზაფხული მაშინ
იანვარში მოვიდა
და იმ შორეული მთების
სიმწვანეც მოიტანა.
გული აქ მქონდა,
ა, ყელში და
ძლივს გადავყლაპე.

გულის ჯიბით დამაქვს.

გულის ჯიბით დამაქვს:
მამის გამომშრალი თუთუნის
და ძილის წინ დედის ახლადშეღებილი თმის სუნი,
სიზმარი – გუდიანი კაცი ჩემს ძმას მიარბენინებს,
აკვარელით დახატული - გუშინ,
ურითმო ლექსებად გადმოწერილი - დღეს
და ღმერთის დავთარში ჩანიშნული - ხვალე;

თოკის გორგალი აღმართისთვის,
და ყველა უკან დაგორებული ლოდი,
წვიმიანი დღის აუცილებელი მოწყენილობა,
მზე ჩემს ჩაის ჭიქაში დილაობით
და შენი სხვაგან გატარებული ღამეები.
ნუ ჩაყოფ ხელს ჩემს გულის ჯიბეში...




Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.