სადღობელაშვილი ნინო - Sadgobelashvili Nino

 (ხმები: 1)


ისეთი დრო მოვიდა

ისეთი დრო მოვიდა,
ძაღლი სულ თან უნდა იყოლიო,
პურის ნაცვლად
სიტყვას მაინც გადაუგდებ და
იმას გაღეჭავს,
სიტყვა – სიტყვად და
შენ შენად დარჩები,
გზას ორნი გაუყვებით,
ხანდახან მოგეჩვენება, რომ
გისმენს და უყვარხარ..

სული ჩემი

სული ჩემი განაპირა მდინარეა...
ის მოდის მინდვრიდან ჭალაზე,
ყანიდან ტყისკენ...
ის მოდის დიდ პაპის ყელიდან,
ურმული ქვებზე
თოარიკით მოაქვს და
სეთიბედნიერია
როცა სიმღერით მოდის!..
სული ჩემი განაპირა მდინარეა
და რა ძალა აქვთ მდინარეებს
რომლებიც მთვარის ძირსი წვანან?
წამოაგებთ ხოლმე ხანდაან
ფსკერის სიზმარი,
ვარსკვლავი გადაცდებათ
ელდისგან,
შფოთავენ თვალებდაჭყეტილები და
ეს შფოთვაც რაღაცის გასენებაა ალბათ...
როცა სული განაპირა მდინარეა,
შეგიძლია შენთავსვე გაუნაპირდე,
მუხლებქვეშ შეიკეცო ტალღები აგაუყვე გზას...
ლურჯია მისი ტევრი და
ალაგ-ალაგ თევზები
ბატონებად აყრია...
დგახარ, მაგრამ
ტანში მდინარე დაგიდის,
დუმარ, მაგრამ
საიდანღაც მღერი...
ასე მღეროდნენ შენამდე
ამვლელ-ჩამვლელები,
ზაფული იყო მათი ტემბრი და
თუთის წვენი-ტკბილმოვანება,
მიჰქონდ-მოჰქონდათ პირით წყალი,
მარტოობის ჭაში ასხამდნენ,
საღამოობით წკრიალებდა ხოლმე
ჭის ოწინარი და
ეს დრო იყო,
მდინარე რომ ფსკერზე
კენჭებს ითვლიდა...
თითო კენჭი-
თითო წელი, თითო საათი...
სიმღერა ჯობდა
წარმავალის უგუნებობას...
როცა სული განაპირა მდინარეა და
შენ კი ვინმეს
ნესტოებდაბერილი დაეძებ,
ჩახედე ტალღებს,
ფურცელ-ფურცელ რომ მოაქვთ
ცისკრიას ფსალმუნი,
მწვერვალის ცრემლივით
ქვევითკენ გორავენ...
ჩახედე მათ და
გაიხსენი გულისპირი,
შენც ის ხარ
ვინც უნდა ტალღებთან იცეკვოს,
ვინც მდინარეში ტაატით შევა და
თავზე სივებს გადაიფარებს...
სული ჩემი განაპირა მდიონარეა,
მიდის, მიყავხარ
მოღიღინე მარადისობა.

გაიფოთლა ქარები

გაიფოთლა ქარები.
დაჩნდა ნიაღვარები,
საით უნდა წახვიდე
ან რომელი მხრიდან!
ესეც შენი სამოთხე,
ესეც შენი სამოთხე.
ენი საიმოცნებო
ლურჯო სერაფიტა!..

ვისი მზისთვის მღეროდი,
განთიადებს ელოდი,
ნაკადულებს შველოდი
წასკდომოდნენ მიწას..
ესეც შენი სიმღერა,
გული გადაიღერა,
უხმოდ მღერას ვინ ისმენს
სხივო სერაფიტა!..

მთვარემ შუქი გალია..
გაჭირდება ძალიან
ძვლებზე შემონაცვამი
ნაზამთრალი მიწა.
შენს ბაღში რომ კვალია
თეთრი იასამანის,
ჯვარს იწერდა სისხამზე
შენი სერაფიტა..

ჟამი მიაქვს ქარავნებს..
დრო რომ მოგიპარავდეს!
დრო რომ დაგიფარავდეს
ხმელეთით და ზღვითა!
საით შენი ოცნება,
საით შენი სამოთხე,
საით გაგიწევია
ლურჯო სერაფიტა!..

დედი, გახუნდა შენი კაბა და სინათლე მოგიჩანს

დედი, გახუნდა შენი კაბა და სინათლე მოგიჩანს,
დედი, სინათლე დაიფარე თორე თვალს შეაჩვევენ ძაღლები,
მომიტეხე პური, მეც მომიტეხე,
მარტოკაცი ვარ და
როგორ არ გეთანაღრები...
შენმა ნაბანმა წვიმამ დედი
იებზე გადამირბინა,
ჩამოვარიგე ეს იები,
ბღუჯა-ბღუჯა გავკრიფე ეზოდან,
ჩემთვის ფესვი და ტალახი დავირჩინე.
დედი, აბა შუბლზე დამადე ხელი
იქნებ ძველებურად გეცხელები,
ბავშვობის მერე ჩემთვის ეგრე აღარ მოგივლია...
ხანდახან დედი,
ისევ ის სიმღერა მესმის,
მზე რომ სასწაულის ლოდინია!...
შეხე, თმა როგორ გამეზარდა დედი,
ცოტაც და მინდვრებზე გადავშლი.
ოცნებებს რომ მივარცხნიდი,
თავზე თბილად რომ მასუნთქებდი
ეს სულ ის თმებია, ზეცაში ნახარში...
შეხე, რამდენი ბავშვია ჩემ ეზოში,
დარბიან ფერადი ნაქსოვი კაბებით!
ხანდახან, მიწას რომ ღამე ასტკივდება დედი,
გულში შენებურად ვიკრავ,
თვალზე ხელს ვაფარებ...
სიარულშიც შენ დაგემგვანე დედი,
ნისლივით გამომდის ბარბაცი.
ცხოვრებაც ნისლივით წამივიდა-მეთქი,
ახლოში ვქრები და
მარტო ზევიდან მოვჩანვარ მამაცი...
დედი, ხანდახან მიქრება სანთლებიც,
ვიწვი და ცეცხლს მაინც ვერ ვანთებ.
მომეშველე დედი, შენს გულთან გამსუსე,
თვალებით გამათბე...
რაღა მაშინ აგიჩემებ ხოლმე,
სხვასთან რომ გადახვალ დასანუგეშებლად,
სხვებს როცა სჭირდები,
ძაღლივით შენს გზას გამოვცქერი,
თვალებით დაგეძებ,
გიყვირი: დედი...
მაინც არ უსმინო ჩემ უხმო ღრიალს,
ცვილით დაიგმანე ყურები,
დედი, წადი სადაც დედაშვილობისთვის გეძახიან,
წადი, ოღონდ კარი არ მოიხურო!...
შენს ბაღში, ატმებთან დავწვები,
წამივა გულიდან ლოდინის მდინარე.
როცა დაბრუნდები,
ჩემი სიზმრები შეიწყალე
დედი, თუ დაგხვდი მძინარე...

მუნჯი შვილი მეყოლება

მუნჯი შვილი მეყოლება.
ფართოდ გაახელს თვალებს და პირსაც დამიფჩენს
პირველად როცა დამენახვება,
მაგრამ ჩემი სულის წყალი ექნება ნაყლაპი და
პაწაწინა, გაფშეკილი თითებით მანიშნებს მხოლოდ
რომ: მადლიერია..
ბალახზე გავზრდი.
პირველი ბგერები რძის წვეთებივით
ტუჩზე რომ მოადგება,
შუადღის მუსიკას ხმამაღლა ჩავურთავ
და ჩემს მკლავებში გამოვაყრუებ.
(დიდი თვალები დასჩემდება ჩემს შვილს,
წარმოუთქმელის უნებურად გამომხატველი)..
რამდენ ბალახს მოიცვლის
და გაოცების ჟრუანტელს
თრთვილად დაუფენს პატარა ტანით.
რამდენჯერ კალმის წვერზეც წამომედება,
უშველებელ თვალებს შემომახელს
და სიტყვას გამიჩუმებს,
ძლივს დაძრულს შორიდან.
ქართან გავაძიძავებ.
იისფერად ამოსტვენას ასწავლის ქარი
და ღელვისაგან ხშირ-ხშირად დაღლის.
(ეს კი კარგია..)
კალთაზე არ გამოვიბამ.
აკეთოს რაც უნდა. წავიდეს სადაც უნდა.
დაიმეგობროს ჩიტბატონები
და თამაშისგან ფერშემთბარმა
იმათებრი ხმები გამოსცეს.
მომენატრება და სიჩუმეში მოვიკითხავ.
ერთი ბავშვი მდუმარება ერთი ოთახი.
მოდით და სავარძლებზე ჩამოუსხედით,’
მოიტანეთ ფუნჯები, საჭრეთლები,
კალმები, (დანები თუნდაც)..
ვილაპარაკოთ, ავავსოთ ეს ოთახი
სიტყვებით და ემოციებით,
გამოვთალოთ ენადაუდგმელი
შთაბეჭდილებები,
ფერებად ჩამოვქნათ
ვერასდროს ნათქვამი: “გაზაფხული
დედიკო, თოვლი..”
ავახმაუროთ, ავამეტყველოთ
უბგერო ჟრჟოლვა
და გავიტანოთ ბავშვის ოთახიდან სიჩუმე.
ოღონდ გავიტანოთ დიდთვალება სიჩუმე.
რომ მერე, ათას გზაზე ნაწანწალებმა
მთვარეჩარგულ მიწას
სიმწრით არ ჩავღმუვლო:
“რისი თქმა გინდოდა და
ვერ თქვი..
შენი სულის წყალი შვილმა ჩაიგუბა!..”
წყალობად მიიღეთ შვილები.

გაგრძელება

მე აღარ მახსოვს როგორ ვწერდი, როცა მიყვარდი,
მე მახსოვს მხოლოდ სიყვარული, და დილით სკამზე
სიტყვებნაკაწრი ქაღალდების თაიგულები –
უმისამართოდ დატოვილი ძვირფასი განძი..

მე ახლაც შენ გწერ. არ გეგონოს რომ აღარ გწერდე.
მე გწერ დილიდან და ვგრძელდები მთელი საღამო
და აღარ მახსოვს სიყვარული, რადგან სიტყვებით
ცარიელ კედლებს მზის სხივებთან მშვიდად ვახამებ.

და აღარ მახსოვს, რომ აღარ ხარ, რომ მე კი დავრჩი,
და სიზმრებიდან შენს ნასუნთქში გადმოვინაცვლე,
რომ კიდევ კარგი არ გვეყოლა საერთო ბავშვი
და მისი ცოდვით არ დავინაცრეთ.

რომ ყოველ დილით, როცა ფარდებს განზე გადავწევ,
ცის კალენდარზე ჩამოხეულ დღეებს რომ ვითვლი,
მოდის ივლისი და ერთ ფურცელს ხელიდან მაცლის,
ერთი დღით ვუსწრებ ჩემივე სიკვდილს.

მე გწერ სიცოცხლეს. გამუდმებით. აღფრთოვანებით.
და მიღიღინებს თეთრ ქვიშაზე მელნის საათი,
და არ მიქრება სული შენზე ნავარვარები,
და სიყვარულის ნაცვლად ვანათებ.

გვირილა

ვუყვარვარ-
მზის სხივმა გაშალა კალთა და ზედ გადამიგორა,
სველია სინათლის ალერსი..
დედაჩემს სადაფის ქაფი სდის ძუძუდან და
მჭიდროდ მიკონებს,
ტაატით შევყავარ ხვალეში..

არ ვუყვარვარ-
ნისლებია ბილიკებზე წებოსავით დანაგლესი,
სახლში გათავებაზეა წინაპრების მარაქა,
გამომიკრეს კარგადყოფნის უტყუარი განაწესი,
მომიხურეს გასაფრენი დარაბა..

ვუყვარვარ-
დავხუჭე თვალები. შუბლი მაქვს მცხუნვარე,
თვალს უკან კრთებიან უცხო მხრის პეპლები,
და მოდის სიზმარი!.. და არის სიზმარი!
და მიჯნურს-სააქაოს, სიზმრებით ვეყრები!..

არ ვუყვარვარ-
მარტო მივდევ ციცინათელებს.
მრავალძარღვა ხე;ოსგულში ნაღველს ვახველებ,
ვინღა არი ამ დახშული სულის მნახველი?..
მარტო მივდევ ციცინათელებს.

ვუყვარვარ
და კაცი მქვია, მთებში ვწევარ მე.
ბალახს ქარი მიშრიალებს, არას ვნატრობ მეტს..
ჩემთვის თოვს და ჩემთვის იშლის განთიადი თმებს..
ასე როგორ დამავიწყდა, მე რომ ვიყავ მე!..

არ ვუყვარვარ..
ჩემს ნაბარ ყანაში სხვისი ზღვა მოვიდა.
ჩემს ნატირალ გობში სხვა პური ამოვიდა.
ჩემს ნაცქერალ ცაში სხვა ჩიტი აფრინდა.
ჩემს გულში უწვეთოდ გაწვიმდა.

მიყვარხარ..
მიყვარხარ..
მიყვარხარ..

გოდერძი ჩოხელს

იებს რაღას ერჩოდი,
შუაზამთარში რომ წამოჰყარე
მიწის ქვეშაგებიდან და
ანგელოზებამდე ფეხქვეშ გაიფინე?
იებთან რაღა გინდოდა?
ან დედაშენს რაღას მიეტირებოდი,
ცალ ფეხზე რომ გიჟივით ჩაეჭიდე და
საშენო სული აქეთ დაუტყვევე,
ცალი ფეხით სამარეში ჩამდგარს?..
მზე ვიღასი ცრემლიდან გადმოვა ხვალე?
ან სიკვდილი თავის ფერს როდისღა დაიბრუნებს,
შენი სიცოცხლენაყლაპი?..
ღრუბელი მქვია, მაგრამ რაღა ღრუბელი ვარ,
ამოხვედი და შენ უფრო გიხდება ღრუბლობა.
ბალახი ვარ, მაგრამ
ისეთს რას ვიბალახებ,
შენ როგორც მიწიდან იღიმი...
ძნელი იყო ამ წუთისოფლის სტუმრობა?
სავსე სუფრასთან მიგირქვა, მაგრამ
არც კი ჩამოგაჯინა...
მოვიდა შავი არაგვიც და
გაიშლის ცოტახნით თმას,
მგელი მოჰყვება მოზარედ.
ლექსებს ტოტებქვეშ შეიკეცავს და
მზის სხივით შეიკრავს
შენი მიდამოს მოცხარი...
შემოგხვდნენ უკვე ჩვენები,
ჩაგაცვეს უსიტყვო სინათლე?
ვარსკვლავებს საით შეუბერავ სულს რომ
ცოტა მეც დავიმტვერო,
ღამეში ვაჩინო გულთეთრა შვილები?..
ვისი ბაღებით მოხვალ გაზაფხულზე,
მღვრიე სიმღერებად ვის აუტირდები?
გინდოდა, შვილების ქორწილში დევი დაგესვა თამადად,
ნურავის გაუკვირდება!
დღესაც, განა ვტირი, ქორწილია,
ხანდახან თავდაყირაც ხოა სამყარო!
მიწა შენი ჩოხაა და ქამარ-ხანჯალია,
შენი დარდებია მაყარი!
ქორწილია, მაგრამ არ დამტოვო,
ქორწილია, მაგრამ ჩემკენ მაინც გქონდეს თვალ-ყური,
გასახეთქი გული ჩიტივით დამაქვს,
შენამდე ამდის ალმური...

დედას

სამარის კარამდე ხომ
ნუკრივით უნდა გდიო,
აიმ კარში როგორ შემოგყვე!
ან წინ როგორ გადაგიდგე და
ბავშვური სიცელქით პირველი შევხტე!
დაიგეშებიან ღრუბელ-წვიმები და
დამწყევლიან დედის წინ მორბენალ შვილს..
განა იმას იფიქრებენ, რომ
სიცოცხლისგან დადიდებული თვალები
ვეღარ დავატიე შინ,
წავუგორე შენგან მონაქსოვ გზას და
ამაშიც, ამაშიც გადაგისწარი..
არა, ამას როგორ იფიქრებენ
საათის ხმას შეჩვეულები,
სამყაროს კანონიერ მიქცევ-მოქცევას შეჩვეულები და
ამ ჩვევაში გაბრუებულნი..
ვინ რა იცის,
მე უშენოდ იქნებ სულის ძაფიც გამიწყდეს და
ვეღარ გავმთელდე,
ვინ რა იცის,
შენი კაბის სუნმა იქნებ ისე მომწამლოს,
რძეც კი გამიქვავოს მკერდში..
ორით მეტი ჭაღარით წინ ვარ და
ორით მეტი სიზმრით,
კანონი თუა
ესაა წინმავალის კანონი.
ჯერ მე ვიყავი და მერე შენ,
მაყვლის მინდორი უხილავი თითით მოგიღობე,
გაგაჩინე და შემოგიშვი,
გულისძირში მამაჩემი შეგაყვარე და
გავაზამთრე, მე რომ გეშვი,
ჯერ მე ვიყავი და
შენი გამძლეობის გამო
დედაჩემად გაჩნდი.
სამარის კარამდე მტვერივით უნდა გდიო და
იქ თუ შეგასწრებ,
რას ეტყვი
საათის ბილიკზე მავალთ?..
ისეთს არაფერს,
იყო-თქო ჯიუტი ბავშვი,
მთელი ცხოვრება
წვიმასავით თავქვე ეკიდა და
ზევიდან ისეთებს ხედავდა!
სიცოცხლისგან დახელილი თვალები
ვეღარსად დაატია და
წინმავალის დიდი უფლებით
წავიდა-თქო შინ.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.