სამადაშვილი ნიკო - Samadashvili Niko



ხვალ
დამათენდება ნამთვრალევ პოეტს,
ჩიტები მოვლენ ჩემს ფანჯარასთან,
მეტყვიან, შენთვის ბინა ვიპოვე,
წამო, კეთილო, ვინ გაგაჯავრა...
მე კი... ხვალ ღამით, ჩავუხვევ სარდაფს,
მთვრლას... ბედთან რაღას დამაღვიძლებენ,
ჩამეძინება, და ჭოჭში, სადღაც,
კვლავ ბეღურები გამაღვიძებენ.

ხეებთან

მელოდებოდი ფოთლებთან ერთად,
თხელ სივრცეებში ვხედავდი ბილიკს,
თან ყურს უგდებდი ქარის სიმღერას
და წუთისოფელს სულ ხმაგაკმენდილს.
,,ის აღარ მოვა, რადგან სისხამზე
ჩვენ ვნახეთ, რამეს რომ გაეტირა”,
შენ ასე გითხრეს ამხანაგებმა
და კულულებზე ყვაოდა კვირა.

წოწიალა

ღამით გადავყე ქალაქის ქუჩებს,
შემხვდა მეძავი, სთვლემდა ლუდხანა.
გვიანღა არის, ნუღარ ჩურჩულებთ,
მე გავვერანდი თუ ეს ქვეყანა.

გესმის? ფიქრების დიდო ხმელეთო,
კმარა ოცნება, სადღაც წავედი,
რომ შემხვედროდი, იცოდე, ღმერთო,
ასე ჩემსავით შენც გიწამებდი.

რაღათ ველოდო მაისს ან ივნისს.
ხვალ მეც ბინდივით ჩავიწვერები.
შთამომავლობა მე არ მომძებნის,
ან ვის რათ უნდა ეს ნაწერები.

წარწერა

მზე გადიოდა ცას ბორანივით.
ტყეში შიშველი ქარი ჰკიოდა.
ლექსს იძახოდა ხიდან ყორანი,
ქრისტე მოსჩანდა საიქიოდან.

ძვლივს ვამშვიდებდი მოქანცულ ჩიტებს,
თვალს მიშტერებდა წარმართის ლოცვა.
ლოდებზე იჯდა გიჟი პოეტი,
კვნესოდა მთების ყრუ გარემოცვა.

დაფლეთილ სხეულს, დაღალულ ფიქრებს,
ახლოვდათ მხოლოდ სიცოცხლე მკვდარი.
სადღაც ეშოვნათ კუბო ჯიბგირებს
და მოეწერათ ზედ ჩემი გვარი!

ძალო ეკატერინეს

მახსოვს, შენ გზას გასცქეროდი, მელოდებოდი,
კაკლის რტოები ჩრდილსა ყრიდნენ ღობის ნაპირას.
ჩემი ცხოვრება გულზე გაწვა შავი ლოდივით,
მუდამ მეძახდი, ჩემო კარგო, ცისმარე დილას.

მე არ ვიცნობდი დედის ალერსს, მაგრემ შენს ზრუნვას
ხომ დავზმუოდი, ჩემო ძალო, როგორც მოზვერი.
ქარი ცეკვავადა დიდ ვერხვების უზუნდარაზე
და დანახვისი იდგა, როგორც ძველი საბძელი.

მე მახსოვს შენი სიმღერბის ,,შუშის ფარნებით”
ალალი გულის კიაფობა თვალის სარკმელში.
ტანის ბოლოზე მტრედის დარად გაშლილი ფრთები
და ზედარუსთან თელა გაჩრილ კლდეში.
როგორ ნაღვლობდი როცა ავცდი გზას და ქვეყანას,
როცა სარდაფებს მივაშურე ბედის ურგებმა.
მითვლიდი, ბიჭო! მაგ ღვთის ცეცხლში რაზე ყაყანებ,
ნუთუ სიმშვიდე დაგავიწყეს საძნე ურნებმა?

მოშორდი ქალაქს და მიხედე შენს კარმიდამოს.
დარგავ ყვავილებს, ამყნი თუთას, ან უსურვაზებს,
შემოუკვართავ ძველი სახლის ფუტურო ბოძებს,
და შენ სიცოცხლეს ოდნავ მაინც გაალამეზებ.

არ დაგიჯერე, თანაწყვეტამ გადამიყოლა
და იცი, როგორ დავიღალე, ნეტავცოცხლობდე.
მკერდი ზედადგრის ქვეშ ფილტვების ჩინჩხვერი ხრჩოლავს,
ჩემი ლექსებიც, იცი, ძალო, რად დარწეულა.

ორმოცი წელი დაფრენილი ლექსების გუნდი,
ჩემი სხეულის საგიჟეთი გამომწყვდეულა.
ვის დავეწევი, ანდა უკან საით დავბრუნდე,
ჩემი აკვანი, ჩემო ძალო, რად დარწეულა.

მუდამ გიგონებ, როცა ჩუმად გავხედავ ხსოვნებს,
თითქოს თქვა, რუში შენი თხელი მანდილი გდია,
შენი კაკლის ხე დარდით დაჰჭკნა, აღარც კი ისხამს,
მხოლოდ გამხმარი ფოთლებიღა ქარში დადიან.

მე გიწოდებდი არ ძალოს, მხოლოდ დედილოს,
მიყვარდა შენთან შენს კალთაში სიზმრების ცქერა.
დამიძახებდი, ბიჭო, მოდი, ცისმარე დილას,
მეც ხომ მიყვარდა შენი სითბო და შენი კერა.

ჩემს მარიამს

მე შენ მიყვარხარ ისე კი არა,
ხალხმა რო იცის,
ანდა წიგნებში როგორც სწერია,
მიყვარხარ ისე, როგორც იციან
ტყის მოჭიკჭიკე ცის ფრინველება.

ისე მიყვარხარ როგორც იციან ტყის ფრინველებმა,
ისე კი არა, ხალხმა რო იცის,
ანდა წიგნებში როგორც სწერია.

მიყვარხარ, როგორც ღვთისმშობლის ფიცი,
შენი ცხოვრება გულის მწველია,
ისე კი არა, ხალხმა რო იცის,
ანდა წიგნებში როგორც სწერია.

ჩემი ფეხის ხმა მთვარისკენ

უსაზღვროებას გავცქერივარ, მივეხეტები.
ღამე ზრიალებს, ქარიშხლები ემატებიან.
- რა ამბავია? - ქვებზე დამჯდარ ქარს ვეკითხები,
- რომ გუგუნებენ? – მიმავალი პლანეტებია...
მთვარე კი ბჟუტავს ცის ეზოში, როგორც ფარანი.
მიწა სიბნელეს და გაუვალ ქარს ეფარება.
იქ გუმბათები კივილს ყრიან და მიფრინავენ,
თურმე ნისლებში გზა დაკარგეს ზღვა საფლავებმა...
იქ ბრტყელ ვარსკვლავებს ცის გარედან ასკდებათ ელვა.
წვიმა თუ უშენს და კივიან სამრეკლოები.
მთვარისკენ მივალ, შუქს ცრემლების ტალღა იძლევა
და მიწებს იქით მე მისტვენენ მზის მეკობრები.
“წადი, ირბინე, სანამ ყვითლად ჩამობლელდება,
წადი, იმღერე და დაოსდი სივრცეებისკენ”.
ოხ, ეს სიცოცხლე ნეტავ როდის გამომნელდება!
ო, უკვდავებავ, კარგი ჰქენი, რომ არ მიკისრე.
მთვარეზე დავალ ჭადარივით ქარწამოსხმული.
სადღაც ძაღლები სინათლისკენ იყეფებიან.
ბოლოს მომირებს, კამარებო თქვენი ხმაური
და ქარში თვალებს ხმა წაუვათ და ჩაქრებიან.
დავიღუპები. არი იტყვის: უცნაურობდა!
არ დამიფარო გრიგალებში, გზაო ძლიერო...
დე, დედის მწარე და ღიმშეცვლილ საცოდაობამ
ზეციდან ზეცა ყოველ ღამე ათვალიეროს.
კიდევ გონება დაკარგული მივეხეტები.
ფეხის ხმა ესმით, ქარიშხლები მემატებიან.
- რა ამბავია? - ჩემს საკუთარ ჩრდილს ვეკითხები,
- რომ გიძახიან? - შებინდული პლანეტებია.

ჩემი პორტრეტი

ნამტირალევი მოვდივარ დღესაც,
სადაც არ მივალ, ყველგან ღამეა:
ნეტავ ჩემ გულში ჩამოგახედათ,
რამდენი კვნესა და ვარამია.

ბოღმა კვამლივით მედება ყელზედ,
ირგვლივ რიყეა, უდაბნოს ქვები.
ისე დავდივარ ამ ქვეყანაზე
თითქოს საკუთარ ცხედარს მივყვები.

სადრაც კაიფობს მთავრის ბულული
შუქი დამეძებს, უნდა, რომ სწუხდეს,
თითქოს მე ვიყვე გამოქვაბული
და ჩემ ქვეშ სისხლის მდინარე ჰქუხდეს

ჩემი თბილისი

ჩემო თბილისო, მიყვარს შენი ქოთქოთა ბინდი,
შენი მთაწმინდა, ეგ ყურყუტა ჭმუნვი დღეობა.
როგორღა ღვივის შენი ზეცის ლურჯი მინდორი,
როგორ ქათქათებს შენი დიდი მოსახლეობა.

რა წარმტაცია კამარების ელამი ჭერი,
ხან ჭორფლიანი რიჟრაჟების ბოყვი ხითხითი,
ხრიოკი მთები მოდებული, როგორც ჭერეხი,
და ჭარბ ფერებით ალეწილი გვალვების ხვიტქი.

შენს წყაროებში მეც დავიწვი იმ ხოხობივით,
ამ ფერად წყლებით გორგასლანი სამოთხეს რწყავდა,
ქვვეყნიერებას შენი ჩანგით რომ მოუთხრობდი,
ქართლოსის ტომებს ზოგჯერ ბედი როგორ სწყალობდათ.

შმაგი სიცოცხლით ეს ოხერი, გამოვჩერჩეტდი,
მინდა როგორმე რომ ლოთობით გავისაძლისო,
ტვინი შემერყეს, თან ლოყებზე დავიწყო ჩქმეტა,
და ღრეჭით დიდხანს გარს გირბინო, ჩემო თბილისო!

შენმა ღრუბელმა ცრემლზე მსხვილი წინწკლები იცის,
და ზენაქარმა სიმღერები აურაცხელი,
ჩემო თბილისო, მუხლმორთხმული სიონს გაიცებ,
ბინად მომეცი შენი ბინა და საწნახელი.

ხევის ქალაქო, ასე ეშხით ვინ დაგამშვენა,
ვინ გიწყალობა ეს სიუხვე ხელებგაშლილი.
შენთან მღეროდა ბედნიერი ვაჟა-ფშაველა,
შენში დარდობდა შენი ტარო ბარათაშვილი.

აქ თამადობდა ჯიხვის ყანწით თურმე მხარგრძელი,
თან აქლემების ქარავანი იდგა გირაოდ,
სადღაც... მღვიმეში დაღმუოდა ბედს მთაწმინდელი:
"და... უფროისად მარტოს ღამე მიწერიაო”!

რა საჭიროა, ჯავარივით ვწერდე მუხამბაზს,
მზეთუნახავი ბროლის კოშკში მესხდნენ ხიზნებად,
წყეულიც იყვეს სამუდამოდ ამ ქვეყანაზე,
თბილისო ჩემო, შენს შუქს იქით გამოფხიზლება.

ო, როგორ მიყვარს შენი ოღრო-ჩოღრო ქუჩები,
ეგ მიწის ხაო, საოცარი ჯანღების ბური,
ღამის აკვანში გრილ ნიავის თითო ფაჩუნი,
ად ვერის ხიდთან ქარის სტვენა მამაპაპური.

ეს მინარეთი შენს ღრუბლებთან რას აფხორილა,
იქნებ თაკილობს, ნარიყალა რომ ემუდრება?
დიდხანს შერჩებათ ნაცარივით ქართლის ხეხილებს,
რაც მაჰმადიანებმა დაგვატეხეს უბედურება.

ჩემო ქალაქო, ისტორიას მე რას დაგიწერ,
ჩემი ცხოვრებაც კი არ ვიცი, როგორ იწყება...
დიდება იმას! იმ განგებას მრავალჟამიერ,
ვინც დასაბამის სამრეკლოსთან ძუძუ გაწოვა.

მე მხოლოდ ჩემი ჩათხრობილი ჟინით მიყვარხარ,
მინდა სულ შენთან, შენს ცქერაში ამომძვრეს სული,
არსად არ წავალ, თუ გინდ მიწა შემომაყარონ,
თუ გინდ დავბრმავდე ვიცი, მაინც გიპოვნის გული.

შენი სოფელი

გახსოვს ბაღები, სიმღერა, ჟრჟოლა,
ყვავილნარევი ძეძვის ორღობე,
ერთხელ რომ ლექსი გითხრა ტოროლამ
და შენ ბავშვივით რომ მოიღრუბლე?

ტოლებთან ერთად მარწყვზე შეხვედრა,
ცივცივი წყარო, ჭალა, მინდორი,
ბინდში ნახირის მუნჯი ვედრება,
მდინარის გაღმა ვეება ქორი.

შექვავებული მთებზე ცხვრის ფარა,
ჩვენი ზედა რუ, და ეზო თქვენი,
კაკლის რტოებში გაჭრილი შარა
და დოესელი მესაფლავენი.

ამ ეკლესიას თხელ ქონგურებით
ვიგონებ, თითქოს გული ველდება...
ნეტავ თუ კიდევ ხატი, ურმები
ოდესმე სადმე გამახსენდება.

ყველიერის შაირი

მე ვნახე ორეული,
ოდნავ გადარეული,
დატკბა ჩემი ნახვითა,
რაღაც ჩაიხითხითა.

მოიგონა წარსული:
გული გადაბასრული.
უბნის გუბე, ჭოჭები,
ყველიერის კოჭები.

ყაჩაღების ბუდობა,
ღამე ყურძნის ქურდობა.
ფშანში ფაცრის დაგება,
გადარჩენა, განგება.

სახრის ზურგზე გადაწნა,
კვერცხზედ ვაშლის გადაცვლა.
ღვინო ახალ ნახადი.
ბოსლის ღვდელის ღაღადი.

ხონჩა, ბედის ქადები.
მუზმუზელა ქალები.
ლხინი ხელებჩართული.
და სიმღერა ქართული.

ფერისცვალება

მარტო უზიხარ საწერ მაგიდას,
გული არ გერჩის რამე დაწერო.
გარეთ ბინდია ქარის მაგივრად
და ზარი კივის საბედისწეროდ.

ზიხარ მარტოკა, უცქერი კედლებს,
გარეთ ცა ელავს, თან წვიმებია
მაღლა ვეღარ სწევ ჩაქნეულ ხელებს,
ტირილიც ვეღარ გიწამებია.

გატეხილ სარკეს, დამსხვრეულ საათს
დრო არ დაგიდევს, დრო მაინც მიდის,
რა ეშველება დაღუპულ ადათს,
ან ასე მწარედ გარეცხილ სინდისს.

შენი თვალები ლაჟვარდებს ნთქავდა,
სადღაც მისდევდი სივრცეთა მზვარეს,
ხან მთის კონცხიდან ოდნავ ხედავდი
სამყაროს იქით მიმავალ მგზავრებს.

ახლა იმ თვალებს ფხიზელი ხუჭავ,
შენი გაჩენა, ღმერთო, რა იყო!
რა სიყმაწვილე წავიდა ფუჭად.
წყალმა რამდენი თრთოლვა წაიღო!

ჩუმად იცვლები აჭრილ სისხლისგან,
გადასჭვევიხარ ლანდებთან ბაასს,
გზებზე სუყველას ჩაუწიხლიხარ,
უმზერი კედლებს, უცქერი საათს.

გარინდებაღა დაგრჩა წვალებად,
თითქოს ანდერძიც გიდნება ხელში.
ასე თავდება ცის ელვარება,
ასე ღამდება ერთ სიცოცხლეში.

უცნაური ხელობა

გათხრილ საფლავთან მესაფლევე გაისეირნებს,
ბედუზრუნველი, მუხანათი, წირპლების რული,
კაცი, რომელიც უცქეროდა ქვეყნის სეირებს,
როგორც ჭინჭარი, როგორც ძეძვი, როგორც ველური.

გაგასვენებენ საძმე ურმებით, ფოთოლშემოყრილს,
ნიშახარები დაფრთხებიან მონასტრის ზევით.
ქანდაკებები ნაძვებიდან დაიყვირებენ
და კრუხებივით დაფრთხებიან ციდან მზეები.

ჩამობნელდება... მტირალ წნორებს წაუვათ გული
უკვდავებაა, სიცოცხლეზე რომ ისეირებს.
და მესაფლავე მახინჯ მხარზე ბარგადებული
სასაფლაოზე პურის ჭამით გაისერნიებს.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.