სამნიაშვილი ლელა - Samniashvili Lela



Carpe Die

ხომ კარგადაა ყველაფერი? ხომ ვუტრიალებთ
წრეს - შეგუებულს - არც ვამრუდებთ,
არც ვხსნით რკალებად
და იდეების ფლაკონებიც, ფუტლიარებიც -
აწყვია და არ განიცდიან, თუ ეკარებათ
მტვერი. მტვერი ხომ ვარსკვლავებს ჭამს, თუკი მოუნდა -
ირმის ნახტომის ჩლიქის მტვერი - ცერზე აგვედოს -
დიდი ამბავი - ის ყოველთვის იყო მოდური
აქსესუარი - მატერიის ტკბილი საბედო.

ხომ კარგადაა ყველაფერი? მტვრიან მოკითხვას
როგორც წესია, ვერ იტანენ კავალერები.
მათ ურჩევნიათ, მტვრის მაგივრად, გულზე მოუთხრო -
თითქოს ეს გული ერთი მუჭი კარამელია.
ეცადე - მწარე შოკოლადშიც არ აგერიოს.

ნუ დარდობ მტვერზე. აქ და ახლა - ის ნაკლებია.
ხელის მარტივი მოძრაობით სულაც, გადაწმენდ.
დღეს არის მეტი მყარი ფორმა, მეტი საკვები
და შეგიძლია შეგრძნებებით გადაამოწმო.

და ყველაფერი კარგადაა. და Carpe Diem.
და სდიე წამებს - დაეწიე, ვიდრე მუხლები
სულზე გაბია, ჭრელა-ჭრულა კაბებსაც სდიე
ხან ვიტრინებზე, ხან მუხლებზე და თუ უხდებით
ერთმანეთს, ერთად გაიყინეთ - სადმე, ფოტოზე.

საქმეებს სდიე - ზორბა პეპლებს - მათი დაჭერა
ღირებულია, და დეტალებს - სარემონტოებს -
სდიე - ბურთულებს - დაცვენილებს ხან თმის სარჭიდან,
ხანაც აწყვეტილ ღილებს სდიე - დაჩხვლეტილ წრეებს -
ზუსტად ასეთი წრეებით ვართ გამოკრულები
ამ სამყაროზე.
სდიე, რასაც დღეს დაეწევი
და ნუ ეცდები, ხვალინდელსაც თითი გამოკრა.

იქ სულ მტვერია. მშვიდზე მშვიდი ბრძანება "Amen".
სათნო თითები, მტვერს რომ თბილი პურივით ჭამენ.

გაფრენა. ლილიტი

კისერზე - ფოტოაპარატი -
ჭკვიანი ლულა -
არ კლავს, აშეშებს;

რომ გქონოდა ასე შებმული -
იმ ბიბლიური განცხრომის და მხიარულების
ბაღში, კადრების გადარჩენას -
ალბათ შეძლებდი.

ახლა კი მხოლოდ ქარაგმებში უნდა ეძებდე
წარსულს, რომელსაც ანაბეჭდი არ გააჩნია.

ზღაპრებს - მითები დააფარო, მითებს - ლექსები
და ანარეკლის ანარეკლი გადაარჩინო.

არ გაქვს არცერთი კომპრომატი წასვლის, დარჩენის.
თითს ვერ დაადებ. მითუმეტეს, სხვას ვერ აჩვენებ.

იყო ადამი. იყო ევა. და იყო გველი.
შენ კი - ოთხივე მხარეს -
თუნდაც, ეშმაკთან გევლო.

და მაშინდელი შეკითხვების დასმაა ჯერაც -
თუ ეს სახლია,
რატომ არ აქვს ამ კედლებს ჭერი?

ასე გადაწყდა -
გადარჩენის შეუძლებლობა
მისთვის, ვინც ეჭვის ჭიან ვაშლებს ჭამდა მანამდეც,
ვიდრე სამოთხეს გველის მატლი შეუძვრებოდა.

მოკბეჩდა. თვალებს ფოთლებს შორის გადამალავდა
და სათითაოდ ისრუტავდა ზეცის ძაბრიდან
სიტყვებს.

და ბაღსაც დასცქეროდა, როგორც ლაბირინთს,
რომელსაც ჰქონდა სახურავი,
მაგრამ გაფრინდა.

დაბრუნებამდე

”შენს მუჭში ხელი დამეღალა” –
უცაბედი ღალატივით ფიქრია, როგორც –
”სამშობლოში ვერ ვიკეტები”.

ფილიპინელი გოგო რომ ვიყო,
ვილოცებდი დაძინებისას, რომ ჩემი სოფლის ახლოს
ვულკანს გაღვიძებოდა და მეცეკვა საკუთარ ფერფლში.

ირანელი გოგო რომ ვიყო,
შუა ქუჩაში მოვიხსნიდი ამ წუთს - თავსაფარს
და თვალებზე შემოვიხვევდი.

როგორც სადგურზე გადამსკდარი ჩემოდანი,
ნივთები და ტანსაცმელი რომ სცვივა, - უნდა
ჩავაპირქვავო, ჩავკეტო წუთი;

გამახსენდეს, რომ ვდგავარ სადღაც –
გალერეაში; უზარმაზარი ნატურმორტი მათვალიერებს, -
ტკბილეული ლამისაა სათითაოდ ამომაცალოს;

გამახსენდეს, რომ ჯერ კიდევ შემიძლია დაბრუნება,
რომ ჯერ კიდევ შეგიძლია დაბრუნება;
გამიცოცხლდეს შენს მუჭში – ხელი.

კეროლაინი. დედა აფრიკა

ჩემი უგანდელი მეგობრის
კეროლაინ ლამუოკას ხსოვნას

მოძრაობიდან გამოძრომას სჭირდება ძალა
ხორცის ძვლებამდე დასვლის, ფილტვების შეშუპების,
ციებ-ცხელების, ან თვალწასული წყაროს სიწმინდის.

აბრეშუმიდან ამოცლილი ძაფია სუნთქვა.
შავ აბრეშუმს არც დაემჩნევა. გადავიხვიოთ თითზე,
დავწყვიტოთ. გამადიდებლად მზე დავადოთ, რომ დანახშირდეს.

ასეც – მუქია, ისეც – მუქია. არაფერი არ დაემჩნევა:
კონტინენტი – დედა ფუტკარი, რომლის საშოშიც
იდო ჩვენი პირველი ჩონჩხი. სიშავემდე ოქროსფერია.

ის მწიფდება ყველაზე ადრე. ის იზრდება,
ის ბერდება ყველაზე ადრე. და ყველაზე ადრე ვივიწყებთ.
ხის ნიღაბს ვადებთ მუქ სახეზე თვალდაუხუჭავს.

კეროლაინ,
შენი ქვეყნის თოფიანი შავი კაცები – ახმახები,
თოფიანი თეთრი კაცების სილუეტებში ვერჩატეულნი,
მშიერი ძვლებით – მზის მენჯებში რჩებიან მარად.

ზედ აკვრიან ბავშვები ქალებს, რომ რძის გაშრობის
შემდეგ პურად ლოღნონ მათი დამდნარი მკერდი,
მაშინ როცა ძილისპირულს ამღერებენ ძიძა მანქანებს –

ოკეანისმიღმა დედები. ბავშვები – ძიძა მანქანებისგან –
შენი ქვეყნის სიმღერებსაც ისმენენ ზოგჯერ
და გონიათ, რომ ლამაზი ზღაპარია – სიშავემდე ოქროსფერია.

შენგან სიტყვაც კი აღარ ისმის. როცა ისმის,
ეს არ არის შენი სიტყვა – თბილი და სადა, გულალალი, როგორც აფრიკა,
სადაც სიცხე დროს და ჰაერს დღემდე ადედებს,
რომ სულები დარჩეს ხილული.

კონტრაბანდა

ჯოჯოხეთში არ მიშვებენ:
ყოველ ჯერზე ოკეანე შემაქვს კოლბით,
როიალის კლავიშები ჯიბით შემაქვს;
არ მიშვებენ: პოეტური ეშმაკობით

რას ვაჯობებ ეშმაკობას;
და სამკბილა იასამნის ციცქნა მარცვლებს
ფრჩხილებიდან მაცლიან და არ მაცდიან
კოცონისკენ თაღებს გავცდე;

კოცნა შემაქვს. არ მიშვებენ სამოთხეშიც:
თითო ტკივილს თან ვიტოვებ ყოველ ჯერზე;
და როდესაც პოულობენ,
შერცხვენილი პოეტობას ვიმიზეზებ.

ფაროსიადა

მოხეტიალე შუქურაა - ძველი ფაროსი -
ქრება. ინთება. ისევ ქრება. ისევ ინთება.
სანთელი - მკვდარი ხომალდების სასაფლაოზე -
სადაც ერთმანეთს - თევზებივით ჭამენ მითები
და ბოლოს ისე იზრდებიან, ზღვების სიგანე
ვეღარ იტევთ და მოცოცავენ ზემოთ, ხმელეთზე
თავისი მკვდრებით და ცოცხლებით. და ეს სიგნალიც -
შუქურა, როგორც გამავალი შუქი - ხელებში
და შუბლში - ისევ ინთება და ქრება და ისევ
გეწევა. ვიდრე ტრიტონები ღონიერ მკლავებს
შემოხვევენ და სხვებს თავისთან დაიტოვებენ,
შენ - ამფიბია - ქურუმების ძველი საკლავი -
გააღწევ ყველა მითიდან და როგორც იონა -
მტრედი - ვეშაპის მუცლიდან და ზემოთ - ჰაერში -
ვთქვათ, ალკატრასის შუქურასკენ - ისე იოლად
შემობრუნდები, თითქოს ოთხივ კუთხივ გაეშვი
მას, ვინც საშოში გამოგზარდა. ეს კოცონები -
ეს შუქურები - სხვა მგზავრების ბანაკებია -
დაისვენებენ, დაანთებენ, კვლავ აკეცავენ
გუდა-ნაბადს და სხვა კოცონთან დანაყრდებიან.
შენ კი - შორიდან გგონია, რომ გადარჩენაა -
ხელის დაქნევა, დაძახილი, და რომ კოცონებს
შენთვის ანთებს და აქრობს ვიღაც. და დანარჩენი
გზაც - შემიძლია - შუქურებით სავსე მოგწერო.

კრისტალიდან

სიცხეში - გამთბარი - რა დასალევია -
წყალი, თუ ყინულის კვნიტი არ წკრიალებს -
გრძნობაში, რომელიც გადასარევია.
სამშობლოს ოხშივარს ვისუნთქავ კი არა -
უკვე სასულეში გადამცდა. ავყრიდი -
გრძნობიდან - ქვაფენილს. ვიცი, რომ გამიგებ.
და აეროპორტში ბოლო წუთს ნაყიდი
ქართული ღვინო რომ გაფრენის განრიგებს
და ცას გადავასხი და რკინის ფასკუნჯებს -
ამაზე გიამბობ მშობლიურ კაფეში.
და მიკვირს, ეს ღელვა რატომ არ მამუნჯებს
და ვიცი, ფიქრობ, რომ არ უნდა გაგეშვი -
სხვა მონატრებისკენ. რა დასალევია -
სიცხეში - გამთბარი წყალი. და ამიტომ
ამ გრძნობას, რომელიც გადასარევია -
მე ისევ ყინულის კრისტალში ჩაგიტოვ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.