სარიშვილი მაია - Sarishvili Maia



ასე იპარება შენგან მეგობარი

ასე იპარება შენგან მეგობარი
სახე უგრძელდება მდინარესავით,
კარგავს ნაკვთებს,
აღარ იცი, სად ჩასძახო რამე...
ხვალე მოვალო.
სამ ბავშვს სასწრაფოდ ლექსებით ამოჩურთავ
და სტუმართან მოქცევის წესებით.
სიმღერებით მოუმინანქრებ დამჯერე ენებს.
ესენი ხვალ არ შეგარცხვენენ.
მხოლოდ მეოთხეს ახველებს ისტერიულად.
მისი ყელი ვერ ხვდება, რა საჭიროა
ხავერდის ეს უნიჭო ისტერია
და საზარელ ბგერებს ისვრის და გაცოფებს.
თურმე ვერასდროს დაიბრუნებ მეგობარს,
რომლის კისერზეც,
თავის ნაცვლად გრძელი მდინარეა გაწოლილი.
მთელი დღე ელოდი და არ მოვიდა.
კიდევ კარგი,
თორემ ან კარებში როგორ შემოატევდი,
ან გამარჯობას როგორ ეტყოდი,
როცა სახე არ იცი სადა აქვს,
რომ ჩახედო...

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები.
სხვაგვარად ჩაამწკრივა.
ბოლოებში ბავშვები დააყენა რითმებად
და წამოვიდა დემონსტრაცია,
როგორც შეშლილთა ლექსი.
მე კი ღიმილი, როგორც ნატკენი ფრთა,
ძირს მეთრევა და უხერხულია.
ვერ ავიკეცე. ვერ ვიმაგრებ.
ჩემს ღიმილზე ებიჯება სუყველას ფეხი
ხალხმრავლობაში უარესია.
თურმე თავსხმაა.
ავიხედე _ წვეთები გვანან პაწაწინა მეგაფონებს,
რომელთაც დავსდევ და სათითაოდ
ყოველ მათგანს ვუკითხავ ლექსებს.
ეს სიგიჟეა. ერთი წვეთიც არ დამრჩენია.
და მახსენდება ბლანტი სცენა
სავსე დარბაზში,
სადაც ავედი ზუსტად ისევე სულელურად,
როგორც ოდესღაც ბავშვობისას,
როდესაც დედა მიკვდებოდა
და მაგიდაზე შევდექი შიშით,
რომ ახლოდან გაეგონა ღმერთს ჩემი ლოცვა...

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?
ბოლომდის იხსნება
და იხურება საზარელი ჭახანით.
მგონი, კოჭების ადგილას საჰაერო ბუშტებია
და ვშიშობ, მორჯულების ნაცვლად,
ამოვყირავდები,
ქუჩებსაც და სკვერებსაც ამოვაპირქვავებ.
იქნებ, ეს ძილია ასეთი.
კარუსელის ღერძივით ბრუნავს კისერი.
თმის თითო ღერზე თითო ბავშვი მეჭიდება.
ხანგრძლივი ცხელი თავბრუ...
და იქ, ბავშვების სიცილის ხმა სადაც ერთდება,
ნაკვერჩხლებივით მგლები, როგორც კოლტები,
უძრავად წვანან
სძინავთ, ამათითაა ჭრილობა პირმოკრული.
კვლავ უთვალავი რამ ცვივა შეუჩერებლად მაღლიდან.
ვეღარ ვასწრებ დავახარისხო.
სტრიქონ-სტრიქონ ვეღარ ვარსებობ.
არ კონტროლდება თითი
დღეების ქვეშ გაყოლებული...

თუ მერე მაინც ...

თუ მერე მაინც
მამაჩემი გამაჩენს თავიდან,
როცა დედით გაჩენილი
დავიღლები და აღარ ვიქნები,
თუ მერე მაინც
კბილებით გამომათრევს სიკვდილიდან,
პირში ჩამიგუბებს,
ნერწყვის ქაფს მტრედებად გადაიქცევს
და ამათ ჩამაყოლებს
თავის ღონიერ მუცელში
არ ჯობდა, თავიდანვე მამას გავეჩინე?
მუცელშივე თუთიის ხერხემალზე ააცვამდა
ჩემს დაწყვეტილ ხორცს.
გამოკვანძავდა, ვეღარასდროს დავიფანტებოდი.
ზუსტად ცხრა თვეში
მუცელს საკუთარი ბრჭყალებით გამოიფლეთდა,
უჩემო ფუღუროს რამეთი ამოივსებდა,
ჩემსკენ აღარასდროს გამოიხედავდა
ასეთი ვიქნებოდი.

მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული

დედას

მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული,
გზებიანა რომ ვიბადებოდი.
გზები იყვნენ ბასრები და მოუდრეკავები,
ყველაფერი დაგაფლითეს,
თორემ მე ნისლი ვიყავი,
ნისლი სისხლს როგორ გამოგადენდა.

საით არ წავიდე?
გზები გადატყდა.
მოკარნახე აღარავინაა.
და შენც ვეღარა მცნობ,
მას მერე, რაც მიწაში ხარ
და მას მერე,
რაც ჩემი ნამდვილი სახლი
მიწამ მოგიშუშა და მერე წაგიშალა –
ფეხებს შორის მოგიზგიზე ხორცი.

საყელოები

სახელოები
ჩემი მკლავების ტყავიანა ავიკაპიწე.
ასე შიშველი
და უნიღბო ხელებია საჭირო ახლა.
რა დავალაგო?
კედლებიდან
შავი ცხვრებივით გამორბიან
ჩვენი ამბები.
მტვერს კი ფესვი აქვს სარეველა ბალახივით
და არ ითხრება...
როცა თითებზე კანი არ მაქვს,
ფრჩხილებს ნაცვლად ამომდის ფრთები,
რომელთაც დააქვთ აქეთ-იქით
ხელები მშვიდად.
საქმეები კი არ ჩქარობენ სულ არასოდეს –
პატარ-პატარა ჯორკოებზე თავისთვის სხედან...
დასანანია, რომ კისრისთვის არ გამოდგება –
სუყველა თოკზე
ჩემი შვილის ტანსაცმელი მწიფს.
აბებს თათები გამოზრდიათ,
თავს ვერ ვიწამლავ –
ბოკვერებივით გამოხეთქეს შუშის ქილები.

ფოტოს გადაღება ნიშნავს

პიტერ ვან დერ მეერს

ფოტოს გადაღება ნიშნავს,
როგორც რეზინის სათამაშოს,
ისე მოგიჭირონ სახეზე ხელი,
დაგიბრიცონ ნაკვთები საცოდავად
და თვალებიდან ამოგესხას
მთელი სიცოცხლის მარაგი სევდა.

დაუნდობელი გაიღიმე –
ჰგონიათ, ყველაფერი წესრიგში მაქვს,
ყველა გრძნობა თავის ადგილას მიდევს.
უკვირთ, საიდან გამომაქვს ასეთი ღიმილი –
ძველი ნავივით საწყალი, უფსკერო,
შიგ რომ ვერავის ჩასვამ, რომ სახიფათოა.
სხვების ღონიერ ტუჩებზე კი იალქნიანი ხომალდებია –
მთელი მათი ოჯახებით
ხელს გვიქნევენ გემბანებიდან.

აქ ამბობენ რომ პოეტი ვარ
თითქოს იმ ლექსებს, რომლებიც მოსწონთ,
ქინძისთავებით მიმაგრებენ პირდაპირ ხორცზე.
ასე გარედან ჩემი ლექსები არასოდეს მიტარებია.
(სამშობლოში ისევ შიგნით ჩავიყრი ამათ).
აეროპორტში,
ვიდრე უკლებლივ დავიბრუნებ ყველა სადარდელს,
მოძრავ ბილიკზე
ჩემი საწყალი ჩემოდანი უთვალავჯერ დატრიალდება.

შავი მაგიდა

შავი მაგიდა –
მოსიარულე და საშიში.
თეფშებს არ იკარებს,
არც საყვავილეებს.
შეგშლის იმის ნახვა -
ლექსები როგორ ამოსდის
სულ ვიწრო ნაპრალებიდან.

ვინ მოგცა შენ ჩემი სიტყვები,
შავო ურჩხულო?
ბავშვები სკამებით დაგდევენ
ოთახიდან – ოთახში.
არ გაიკარო!
ამათ მინდვრები უნთიათ შარავანდედებად.
სასტიკად მძიმეა
დედის გამოგონილი მარადი მწვანე.
კისრები დაეღალათ,
არც იციან, რას ატარებენ თავს ზემოთ.

როცა ვწერ
და ზურგს უკან მიდგანან და მეძახიან,
კეფაზე ქვის ნაწნავი ამომდის სიმწრით.
ვისია ჩემი მარჯვენა ხელი?
სილას გავაწნი იმ შვილის ლოყას,
რომელზეც ხელისგული დამეტევა.

ვიღაც ქალს, რომელიც ლექსებს წერდა,
სიკვდილის წინ დაუბარებია და აუსრულეს:
ყირამალა ჩაუშვეს მიწაში წელს ზემოთ.
ფეხები და წითელი ქვედაბოლო კი ზემოთ დაუტოვეს.
და როცა ქარია, კოცონივით ბრიალებს ხოლმე,
წყნარ ამინდში კი საზარელი სანახავია...

ჩემო საწყალო ლექსებო

ჩემო საწყალო ლექსებო,
ამსიმძიმე სევდა რომ აგკიდეთ
და სახედრებივით რომ დგახართ
წიგნებში, კომპიუტერებში,
გაზეთებში თუ რვეულებში
და ადგილებიდან რომ არ იძვრით,
ეს ძალიან საშიშ განცდას იწვევს,
ეს აუტანელია.
მე მეგონა, გახვიდოდით ფურცლებიდან
თუ კომპიუტერების ეკრანებიდან,
მეგონა იცოდით გზა -
სადღაც ხომ არის
ტიალი ადგილი ნაგავსაყრელივით,
სადაც სევდის დატოვება შეიძლება.

საძილე აბები

აიღებ გრძელ მდინარეს,
თოკივით გამოკვანძავ,
შეყოფ წყლის ყულფში თავს
და დაქანდება უცებ ყველაფერი.
ეს ისე ადვილია,
სულ უმტკივნეულო,
ვერავინ წარმოიდგენს,
როგორ უცებ ამოგყვება მდინარე კალაპოტიდან.
თვითონაც მკვდარი ქალივითაა,
ლიფსიტები შავი აბებივით რომ უყრია ტანში
და კი არ ალღობს,
პირიქით, იზრდებიან ეს შავი აბები,
პირის დაღებას სწავლობენ.
ასეთი მდინარე უღალატოა –
არც გაწყდება,
არც თავზე გადმოსრიალდება,
ძარღვებზე მოხერხებულად მოგეჭირება.
ხვალ კი ტყუილი დილა –
უწყლო ჭიქასავით მოყუდებული ოთხჯერ –
ასე რას დავზრდი ბავშვებს –
კვამლისა ვარ,
ვერ ვიქნები პასუხისმგებელი!
ხოლო კანკალი საიდუმლო კაკუნივითაა შიგნიდან –
რომ ცოცხალი ვარ,
მაგრამ აღარაფერი გამომივა.
ეს ღამეც ხომ ხელოვნურად შემოვიჩვიე –
თითქოს ქორი გადამეღებოს –
ბუმბულები სულ სათითაოდ გავუღიავე.
მოინახულეთ ახლა ვინმემ
ჩემი საშიში, საშიში ძილი –
გადაყლაპული აბები
ლიფსიტებივით რომ მეზრდებიან,
პირის დაღებას რომ სწავლობენ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.