სარიშვილი მაია - Sarishvili Maia



სიცოცხლე ამბობს

სიცოცხლე ამბობს:
ნუ გეშინია ჩემი ძალიან.
ნახე, მეცა მაქვს სუდარები ათასნაირი.
ზოგი ფატაა, ზოგიც ფარდა მატარებელში.
მათ ვაფრიალებ მოხმობის ნიშნად.
ნახე, ჩემთანაც დასტირიან ტყეები ღამეს -
ანუ დღის ცხედარს -
ჩაშავებულს, მთვარედაჭყეტილს.
მათი ყმუილი რაღაც სულ სხვას მაგონებს მუდამ -
თითქოსდა მიწა
საყვირივით წაფრენია ხეებს ფესვებში...

გესმის ქოშინი?

გესმის ქოშინი?
აქ ჩემს ოთახს თავის ღამე ჰყავს -
მოახლესავით -
რომ დაბერდა და ვერ უვლის ნივთებს,
ხოლო სიმწრით გამოზრდილი მოჩვენებები
უკვე პირში დასცინიან, ვერ იმორჩილებს.
ფარდაც ვერ იჭერს -
ფანჯრებიდან შემოდის შუქი -
ნეონის მახვილ სხივებზეა
აცმული ძილი -ციმციმა აბრებს
სიტყვებიდან გამოაქვთ სისხლი -
და მეცოდება ასოები - მუნჯი ტყვეები,
რომ ჩაამწკრივეს და აკივლეს გათენებამდე.
შავ ბამბაშია შეფუთული რძით სავსე ჭიქა.
რაც არ იმსხვრევა - ტელეფონის ბლოკნოტიც კი
შავ ბამბაშია -
და იქ ანბანის სულელური რაღაც წესრიგით,
გამოგონილი მეგობრები მიქნევენ ხელებს.

ჩემო საწყალო ლექსებო

ჩემო საწყალო ლექსებო,
ამსიმძიმე სევდა რომ აგკიდეთ
და სახედრებივით რომ დგახართ
წიგნებში, კომპიუტერებში,
გაზეთებში თუ რვეულებში
და ადგილებიდან რომ არ იძვრით,
ეს ძალიან საშიშ განცდას იწვევს,
ეს აუტანელია.
მე მეგონა, გახვიდოდით ფურცლებიდან
თუ კომპიუტერების ეკრანებიდან,
მეგონა იცოდით გზა -
სადღაც ხომ არის
ტიალი ადგილი ნაგავსაყრელივით,
სადაც სევდის დატოვება შეიძლება.

საძილე აბები

აიღებ გრძელ მდინარეს,
თოკივით გამოკვანძავ,
შეყოფ წყლის ყულფში თავს
და დაქანდება უცებ ყველაფერი.
ეს ისე ადვილია,
სულ უმტკივნეულო,
ვერავინ წარმოიდგენს,
როგორ უცებ ამოგყვება მდინარე კალაპოტიდან.
თვითონაც მკვდარი ქალივითაა,
ლიფსიტები შავი აბებივით რომ უყრია ტანში
და კი არ ალღობს,
პირიქით, იზრდებიან ეს შავი აბები,
პირის დაღებას სწავლობენ.
ასეთი მდინარე უღალატოა –
არც გაწყდება,
არც თავზე გადმოსრიალდება,
ძარღვებზე მოხერხებულად მოგეჭირება.
ხვალ კი ტყუილი დილა –
უწყლო ჭიქასავით მოყუდებული ოთხჯერ –
ასე რას დავზრდი ბავშვებს –
კვამლისა ვარ,
ვერ ვიქნები პასუხისმგებელი!
ხოლო კანკალი საიდუმლო კაკუნივითაა შიგნიდან –
რომ ცოცხალი ვარ,
მაგრამ აღარაფერი გამომივა.
ეს ღამეც ხომ ხელოვნურად შემოვიჩვიე –
თითქოს ქორი გადამეღებოს –
ბუმბულები სულ სათითაოდ გავუღიავე.
მოინახულეთ ახლა ვინმემ
ჩემი საშიში, საშიში ძილი –
გადაყლაპული აბები
ლიფსიტებივით რომ მეზრდებიან,
პირის დაღებას რომ სწავლობენ.

ასე იპარება შენგან მეგობარი

ასე იპარება შენგან მეგობარი
სახე უგრძელდება მდინარესავით,
კარგავს ნაკვთებს,
აღარ იცი, სად ჩასძახო რამე...
ხვალე მოვალო.
სამ ბავშვს სასწრაფოდ ლექსებით ამოჩურთავ
და სტუმართან მოქცევის წესებით.
სიმღერებით მოუმინანქრებ დამჯერე ენებს.
ესენი ხვალ არ შეგარცხვენენ.
მხოლოდ მეოთხეს ახველებს ისტერიულად.
მისი ყელი ვერ ხვდება, რა საჭიროა
ხავერდის ეს უნიჭო ისტერია
და საზარელ ბგერებს ისვრის და გაცოფებს.
თურმე ვერასდროს დაიბრუნებ მეგობარს,
რომლის კისერზეც,
თავის ნაცვლად გრძელი მდინარეა გაწოლილი.
მთელი დღე ელოდი და არ მოვიდა.
კიდევ კარგი,
თორემ ან კარებში როგორ შემოატევდი,
ან გამარჯობას როგორ ეტყოდი,
როცა სახე არ იცი სადა აქვს,
რომ ჩახედო...

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები.
სხვაგვარად ჩაამწკრივა.
ბოლოებში ბავშვები დააყენა რითმებად
და წამოვიდა დემონსტრაცია,
როგორც შეშლილთა ლექსი.
მე კი ღიმილი, როგორც ნატკენი ფრთა,
ძირს მეთრევა და უხერხულია.
ვერ ავიკეცე. ვერ ვიმაგრებ.
ჩემს ღიმილზე ებიჯება სუყველას ფეხი
ხალხმრავლობაში უარესია.
თურმე თავსხმაა.
ავიხედე წვეთები გვანან პაწაწინა მეგაფონებს,
რომელთაც დავსდევ და სათითაოდ
ყოველ მათგანს ვუკითხავ ლექსებს.
ეს სიგიჟეა. ერთი წვეთიც არ დამრჩენია.
და მახსენდება ბლანტი სცენა
სავსე დარბაზში,
სადაც ავედი ზუსტად ისევე სულელურად,
როგორც ოდესღაც ბავშვობისას,
როდესაც დედა მიკვდებოდა
და მაგიდაზე შევდექი შიშით,
რომ ახლოდან გაეგონა ღმერთს ჩემი ლოცვა..

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?
ბოლომდის იხსნება
და იხურება საზარელი ჭახანით.
მგონი, კოჭების ადგილას საჰაერო ბუშტებია
და ვშიშობ, მორჯულების ნაცვლად,
ამოვყირავდები,
ქუჩებსაც და სკვერებსაც ამოვაპირქვავებ.
იქნებ, ეს ძილია ასეთი.
კარუსელის ღერძივით ბრუნავს კისერი.
თმის თითო ღერზე თითო ბავშვი მეჭიდება.
ხანგრძლივი ცხელი თავბრუ...
და იქ, ბავშვების სიცილის ხმა სადაც ერთდება,
ნაკვერჩხლებივით მგლები, როგორც კოლტები,
უძრავად წვანან სძინავთ, ამათითაა ჭრილობა პირმოკრული.
კვლავ უთვალავი რამ ცვივა შეუჩერებლად მაღლიდან.
ვეღარ ვასწრებ დავახარისხო.
სტრიქონ-სტრიქონ ვეღარ ვარსებობ.
არ კონტროლდება თითი
დღეების ქვეშ გაყოლებული...

თუ მერე მაინც

თუ მერე მაინც
მამაჩემი გამაჩენს თავიდან,
როცა დედით გაჩენილი
დავიღლები და აღარ ვიქნები,
თუ მერე მაინც
კბილებით გამომათრევს სიკვდილიდან,
პირში ჩამიგუბებს,
ნერწყვის ქაფს მტრედებად გადაიქცევს
და ამათ ჩამაყოლებს
თავის ღონიერ მუცელში _
არ ჯობდა, თავიდანვე მამას გავეჩინე?
მუცელშივე თუთიის ხერხემალზე ააცვამდა
ჩემს დაწყვეტილ ხორცს.
გამოკვანძავდა, ვეღარასდროს დავიფანტებოდი.
ზუსტად ცხრა თვეში
მუცელს საკუთარი ბრჭყალებით გამოიფლეთდა,
უჩემო ფუღუროს რამეთი ამოივსებდა,
ჩემსკენ აღარასდროს გამოიხედავდა –
ასეთი ვიქნებოდი.

მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული

დედას
მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული,
გზებიანა რომ ვიბადებოდი.
გზები იყვნენ ბასრები და მოუდრეკავები,
ყველაფერი დაგაფლითეს,
თორემ მე ნისლი ვიყავი,
ნისლი სისხლს როგორ გამოგადენდა.

საით არ წავიდე?
გზები გადატყდა.
მოკარნახე აღარავინაა.
და შენც ვეღარა მცნობ,
მას მერე, რაც მიწაში ხარ
და მას მერე,
რაც ჩემი ნამდვილი სახლი
მიწამ მოგიშუშა და მერე წაგიშალა –
ფეხებს შორის მოგიზგიზე ხორცი.

სახელოები

სახელოები
ჩემი მკლავების ტყავიანა ავიკაპიწე.
ასე შიშველი
და უნიღბო ხელებია საჭირო ახლა.
რა დავალაგო?
კედლებიდან
შავი ცხვრებივით გამორბიან
ჩვენი ამბები.
მტვერს კი ფესვი აქვს სარეველა ბალახივით
და არ ითხრება...
როცა თითებზე კანი არ მაქვს,
ფრჩხილებს ნაცვლად ამომდის ფრთები,
რომელთაც დააქვთ აქეთ-იქით
ხელები მშვიდად.
საქმეები კი არ ჩქარობენ სულ არასოდეს –
პატარ-პატარა ჯორკოებზე თავისთვის სხედან...
დასანანია, რომ კისრისთვის არ გამოდგება –
სუყველა თოკზე
ჩემი შვილის ტანსაცმელი მწიფს.
აბებს თათები გამოზრდიათ,
თავს ვერ ვიწამლავ –
ბოკვერებივით გამოხეთქეს შუშის ქილები.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.