სამართებლით ჭრიდა მათ სისხლს,
რომ ალისფერ ზეწრებზე
თავისი კინო გაეშვა,
რომელსაც ნორმალური მაყურებელი,
თავშიც რომ აეტანა კუჭი,
მაინც ვერ მოინელებდა
და შეშურდებოდა კაშკაშა პარანოიის,
აბა, რა იქნებოდა!

ლიტერატურული სარჩული

ხეებია, მდინარეა, მაინც ყველაფერი
უფრო ქვასავით იკვეთება, ვიდრე შრიალებს...
ამ ყველაფერში ვარ ჩამხობილი,
გადავკეტე ყვირილი ვიბრაციის ბოლომდე,
მორჩა აღტაცება ლიტერატურით:
ცალკე ტექსტი, ცალკე სქოლიოების კუზი;
იარონ და ზიდონ თავისი
უკუღმართი ესთეტიკა სიკვდილამდე,
მას მერეც, რა ჩემი საქმეა?
ჩვეულებრივი ხეები მაქვს თვალწინ,
არამოფიქრალი, მდინარე უშროშანო,
ტალახიანი,
ამასობაში გულზე მჩხვლეტენ
ფრანგი პოეტები (ნემსები ოქროსია),
ვან გოგმა რომ ყური მოიჭრა,
ამაზე მეტი რა უნდა ქნა?
შენივე მოგონილი ველოსიპედი
მიიჭედო გაგიჟებულ მენიერზე?
ქაცვია მწყემსი დაწერო?
მერე, გადახვეწილი გურამიშვილი?
გაგდებული, მოკვეთილი, მოკლული სხვები?
შესაბამისი ნახტომების აღმოჩენა
საკუთარ სისხლში...
რამდენი სხივი სჭირდება ღმერთს
ჩვენი სარჩულის გასანათებლად!

მაინც, გირჩევენ

თქვენ რა იცით, რა დროშები ფრიალებს
წნევის მეორასე ხაზზე!
რა ვერცხლისფერი სტიქიაა.
ლოგიკას ვერ მიუყენებ,
შაქართან ერთად ათქვეფილი სისხლიდან
ნათელ ფორმულას ვერ გამოიყვან.
რაღაც გუმანით კი ხვდები,
როდის დაატეხო თავზე ქიმია,
ყოველგვარი შელამაზების გარეშე,
რა დროს უთხრა, რომ ვალოკორდინი
იების ნაყენია,
როდის გამოწელო პირიდან ენა
და, ძაღლივით, ტკივილი ულოკო,
იქნებ, ნერწყვში რომ ჯადოა,
განგრენა შეაჩეროს,
იქნებ, თვალის ფსკერი რომ ჩაუბნელდა,
ლაზერით კი არ დაწვა,
მთის ბროლი ჩაუყენო,
მთელი სისხლი გამოიწურო,
ცოტა თავი რომ გაუნათდება,
შენგან ლიმონის ნატურმორტი გააკეთოს,
ძეგლივით შეინახავდი საკუთარი საფლავისთვის...
მაინც გირჩევენ, რა უნდა ქნა და რა არა,
როდის იტირო, როდის გაჩუმდე,
სულ ბოლოს,
ქატო და ფქვილი როგორ გაანაწილო
თუ არც ერთია და არც მეორე,
ტკივილისაგან კი პურს ვერ მოზელ
და შიმშილით მოკვდები,
საკმარისი იქნება საერთო კმაყოფილებისთვის?

სასჯელის ახალი ფორმა

ნაღველის ყვითელი საღებავი,
გადასხმული სტრესებზე,
სისხლის კინოვარი — გულზე
მაინც შავ-თეთრი ცხოვრება...
სახლიც ჩრდილში დგას,
ერთი სხივი რომ დაგჭირდეს
რადიკულიტში ნემსივით ჩასარჭობად,
ვერ იშოვი.
ამაზე, შეგიძლია, ჯერ კიდევ,
ისე ილაპარაკო,
რომ გარშემო მყოფთ
ლექსი ეგონოთ.
რეფრენი:
— რა კარგი იყო, როცა
ვერცხლის ქუჩაზე ცხოვრობდი
და ვიოლინოს გასაღებით
აღებდი კარს.
ტექსტი, მუსიკა:
ხაზგასმული ფალიაშვილი,
გუნდი, მზეს მიშტერებული
დაჭყლეტილი მრგვალი თვალებით,
მაგრამ ბაღი
სოლისტების წამწამებს შუა...
ვითომ ტრადიცია
გამოაგდებს ამ მეტაფორას?
თუ შენი გაუცხოებული ხმა,
კიდევ რომ შერჩა
ვარდის და ზღარბის მონაცვლეობა,
მოდულაციები, მიშვებული
მეჩხერ კბილებში თაფლის შესქელებამდე...
რას გიზამენ?
გარდა იმისა, რომ
განაჩენი გამოუტანონ
შენს ხმას —
სიკვდილით დასჯა!

ავტოპორტრეტი ფიროსმანის ფონზე

აი, იმას კი შეეძლო დროის გაჩერება!
იცოდა, რამდენი სისხლი ყოფნის
კვერცხის შეღებვას
(ენდრო ძვირი იყო),
რამდენი თითისტარი ბამბა
ბატკნის სითეთრეს...
ეს რომ სიტყვით ეთქვა,
ბატკანს დაკვლა დაემუქრებოდა,
სისხლის და ქათქათის შეხამება კი
ლექსში არაფერს იძლევა,
მხოლოდ, შიშს როგორ გამოხატავ?
ფრანგების წერტილოვანი ტექნიკით,
შეიძლება, ცახცახი გადმოსცე,
მაგრამ აღდგომა,
მოყვასის სიყვარული უზმოზე?
რაც დიდხანს ვერ გაგრძელდება,
სისხლი მაინც დაიღვრება,
ქვეტექსტში თუ არა,
წიგნის ბოლო გვერდზე,
ნახატის ჩარჩოს, შენს ზურგს უკან
მისგან ერთ ბოძსაც ვერ შეადედებ,
და ვინა ხარ,
სვეტებიანი პართენონი ინატრო?
კედელიც გეყოფა, მეტრი და სამოცდაორი სმ,
სიგანეში სულაც არაფერი,
ამოჯიჯგნი ფრჩხილებით ადგილს,
თავთან ფიროსმანს ჩამოიკიდებ
და დროს გააჩერებ...

ამაო ოცნება ბორჯომის ხეობაზე

ჩემო ტყეებო!
ჰორიზონტს რომ ალურჯებთ
და აადვილებთ,
შუამდგომლობას მიწევთ მთებთან,
რომ გვერდით დამიყენონ,
აკვარელით დახატული ქალაქელი
და ზეთის ფერებით გამაძღარი
გამიშვან უკან...
ასე მგონია, ყველა
ფოთლით ფიქრობთ ჩემზე,
როცა ღვიძლი სახეზე
სიყვითლეს მაფენს,
სულ შემოდგომაში ვიცხოვრებდი,
თქვენ რომ არა...
ადრე შეღავათს მიწევდნენ
ამის გამო, ახლა
გაძვირდა თქვენი ნახვის უფლება,
ფული ვერ გადავიხადე
და ქალაქმა ნელ-ნელა
დამიწყო წაშლა
ოსტატურად შესრულებულ ბატალიებში
ვის რად უნდა
ჩემი კამერული პორტრეტი?
თან იმდენ ხანს ვიდექი
ვარდისფერ მიწაზე
ჟანგიანის საპირისპიროდ,
მგონი, ბრძოლის უნარიც
დავკარგე...
რომ მომერევიან და მოვკვდები,
მაინც მთებთან
და ხეებთან ვიქნები,
ამაში ფულს ვეღარ მომთხოვენ,
აღარც წიგნებს გამომიქვითავენ
ვალებში, რადგან არაფერი მაქვს
უფრო ღირებული,
ვარდისფერ მიწასაც ვერ წამიბილწავენ!

ახალი წელი

თაფლით ეწებებიან ერთმანეთს,
თუ რა ნიშნავს
ეს აღორძინებული სიყვარული?
რომელიც ხვალვე მოვალეობაში გადავა,
ერთი დღე-ღამე უნდა მოითმინო
არამხატვრული ტყუილი, სენტიმენტები,
მჟავე მანდარინი, რომელიც
გარედან ნარინჯისფერია,
ალბათ, ზღვისპირელების სისხლისაგან...
ჩემი ჰავა, ისეთი მშრალი,
თითქოს კვერცხისგულების
დიეტაზე მამყოფებს, არ ცნობს
ასეთ ამომხტარ ფერებს,
რა ქნას?
ზამთრის სიხარულს სხვებისგან სესხულობს,
ფუფუნების კანონების მცოდნეებისაგან,
თუმცა, რაღაც თავისიც მოსდევს:
ატლასის ბროწეულები, ვაშლები, რომლებიც
ხეებს კი არ აბია, ბავშვებს ახატიათ ზაფხულობით.
ზაფხული აი, ნამდვილი მონატრება,
გინდა, ახალ წელს, გინდა, მერე,
შენელებული მგრძნობიარობის დროს...
იქამდე მიმაღწევინა
და როცა ბალახზე ჩამოვჯდები,
თვალებიდან ხის კენწეროებს
ნუ ამომაცლი, ღმერთო!

ბედი მდევარი

მომდევენ,
ცხელა, ფეხებზე რუკა მახატია,
ლურჯმდინარეებიანი,
ლამის უხმელეთო, რასაც
ვენების გაგანიერება ჰქვია
მათ ენაზე, ავადმყოფობა,
მაინც მომდევენ,
მეტი ჟინითაც,
უნდა მირტყან, მომიკვეთონ,
უცხოდ მაქციონ სახლისთვის,
რომლის მუცელშიც დავიხატე
ცარცით და ვარდისფერი ფლომასტერით,
ჩემივე ძვლებით ამომფხიკონ
იმ ატმოსფეროდან,
იმ ქუჩიდან, იმ ქალაქიდან,
რომლის ხასიათში ნაღმებია ჩაწყობილი
და რომ არ აფეთქდნენ,
პროზექტურის ყინულს უპირისპირებენ,
მკვეთრს, თვალისმომჭრელს, კატეგორიულს,
ჩემი სიტყვა
რბილია მის წინააღმდეგ,
ცოტა დაღლილიც,
გლანდების გადალახვით,
აფეთქებების ანარეკლი მაინც შერჩა...
სიკვდილამდე
ერთი სევდის ბაღი მაკლია,
ბესიკ გაბაშვილის ღმერთობით
იქიდან ვიღა გამომაგდებს
ასე გამწარებულს სიყვარულისგან...

გეხმარებიან იმ ქვეყნიდან?

შენი უთო ცივია, დედა!
ვეღარ ათბობ ლოგინის თეთრეულს,
რომელიც დაძველდა, დაკორკოშელდა,
თითქოს მარილის მარცვლებზე ვწევარ.
მარილი მაშინ არის მართალი,
როდესაც სიტყვას დაიმგვანებს.
მწარე სიმართლე
იმაში მდგომარეობს,
რომ მე მარტო ვარ,
რომ ვერავის ვერ მოვუყვები,
როგორ მომკლეს,
როგორ გავრბოდი
სისხლით სავსე ჭიქასავით
და მომდევდნენ:
ზომიერები, თანაბრები, ობიექტურები,
რომლებმაც შესაფერის
ჭურჭლად მიმიჩნიეს
თავისი ნერვების ჩასადებად,
ფესვი რომ უნდა გაიკეთონ,
მჭახედ აყვავდნენ!
ხომ სჭირდება თვალის სეირი
ბაბუაწვერასავით ამჩატებულ,
ჩიტის პენსიაზე მყოფ მოსახლეობას!
როცა რძეს პლასტმასის
გემო აქვს,
ზიხარ პურის
და წყლის საპყრობილეში,
ისეთ უჰაერობაში, რომ
პირიდან ფილტვები გიჩანს,
შეგშურდება კაშკაშა პარანოის,
აბა, რა იქნება!
იმ ბოლო იმედსაც, რომ
დედას უთო გაუცხელდა (მზეს მიუერთეს?)
და, შეიძლება, თბილი ლოგინიც
გაახერხოს ამ ჯოჯოხეთში...
დედა, შენგან მივიღე მემკვიდრეობით
ეს სტატიკური მაძღრების
და სისხლით სავსე
მორბენალი ჭიქების ქვეყანა,
რომელიც მაგიდასავით ექცევა მათ
და თუ გადმოაგდო,
ყველანი დავიმსხვრევით...

დაკარგული ნახევარი

მარტო თავისთვის კი არ მოკვდა,
მეც ამომაჭრეს ავადმყოფი ორგანოსავით,
ვაგრძელებ ნახევარცხოვრებას:
იოდი ჭრილობაზე სითბო,
თოვლის საპირისპიროდ,
ზაფრანას ყვავილები,
სამზარეულოს შარავანდედი
დათმობა ყოფისთვის,
ნეფრიტზე რა თქვეს?
მძივებით თამაში,
კოხის ჩხირებით არითმეტიკის აშენება,
წყნეთის ჰაერი, ჩატენილი
ჩინურ ბალიშებში,
რა მიგნებაა!
დღის გაგრძელება,
ღამის უფრო შესატყვისობის მიუხედავად...
ნახევარწიწილა, ნახევარადამიანი...
სანამ მთელი ხარ,
მეორესთან ერთად,
ცულის პირზე ეტევით,
მარტო რომ დარჩები,
სინათლის, გაზის, დღის სითბოს
ბოლომდე ისრუტავ, მაინც არ გყოფნის
რა შეუსაბამობაა! ვფიქრობ ჩემთვის...


ეს ხომ უკვე იყო

ჯერ კიდევ გუშინ ბესიკის ქუჩიდან
მამადავითის ეკლესია ჩანდა,
ფრჩხილებს არ იკვნეტდი
ნერვიული ბავშვივით,
ტელევიზორში კულინარიის
უნივერსიტეტებს არ აკაშკაშებდნენ,
ვითომ სტრესების მოსახსნელად,
მაგრამ პილპილის წითელი უროები,
კივილივით ხასხასა მწვანილი,
თავში რომ გირტყამს,
სადაც სახაზავი უნდა
გქონდეს ჩადგმული
და არა შაკიკი, რომელსაც შეუძლია
ინფორმაცია
მოსალოდნელი დათბობის შესახებ
ხანძრად აქციოს,
მაგიდაზე თოვლის სუფრა
გადაგაფარებინოს, ყველაზე
გამჭვირვალე ფაიფურით სავსე,
ყველაზე გაჭირვებულები მოგიყვანოს,
რომ აჭამო,
ფარშავანგები თოვლში
სუფთა ფელინი!
მომდევნო სიტყვა «სიხარული»
ფრჩხილებში უნდა ჩაისვას,
მაგრამ ცოცხალ ლაპარაკში
ფრჩხილები არ ჩანს,
იქნებ იმ მოკვნეტილებში?
ბავშვის ნერწყვი, შენი სისხლი...
ბარემ, აიშენე ჩიტის ბუდე,
გაერიდე ამ უცხო ქალაქს,
ცნობისმოყვარე ფანჯრებითაც
რომ ვერ მოგწვდეს,
აიფარე სიმწვანე, სიმწვანე
ბუერების კლასიკა...
ბუდეც ციხესიმაგრეა,
ოღონდ უხორცო,
უფრო სწორად, უაგურო,
აქედან პირდაპირ ცას უკავშირდები
და ცდილობ, ანათო თვალებით,
თეთრი ხელებით, წითელი ღრძილებით,
რომელიმე დავიწყებული სიტყვით,
რომ შენი ქმრის სულმა გიპოვოს
და სიზმარში კი არ მოგადგეს,
ქალაქის ყველა წერტილიდან გამოჩნდეს
როგორც ოდესღაც
მამადავითის ეკლესია.
მთვარით შეამოწმოს შენი
ნათების ხარისხი, რასაც
სინამდვილეში კილოვატსაათებით
ზომავენ,
როცა ონკანიდან
ფეკალური წყლები მოდის
და არა ლურჯი არაგვი,
ან მღვრიე მტკვარი,
საპირფარეშოს ესთეტიკა?
მაგრამ ეს ხომ უკვე იყო:
თითო თვალი, ჩავარდნილი
თითო ლექსიკონში, ზღვა
რომ ქუჩაში გაუშვა,
ისეთი ვიწრო ოდისეა
ერთი ქალაქის უწმინდურების,
ეკლესიური ლათინურის და
მარწყვისტუჩებიანი ოპერეტისაც კი...
ის, ზღვის პატრონი,
ხომ ბრმა იყო
და ვერ დაემალებოდი,
ვერც ამას, მტაცებლისთვალებიანს,
იქნებ გლეხის ხასხასა ნათესებში?
ხორბლით თუ ჭინჭრით განელებული
ინტელექტის მზე
უფრო ადამიანური ჩანს:
წელამდე ირლანდიური ტემპერამენტი,
წელქვევით სქოლიოების დუღილი...
უვადო მონაკვეთში
მასა და მკითხველს შუა
შორისდებულები დაფრინავენ:
აზრის ყოყმანი, ემოციების გართულება
მოდი, ვიყიდოთ ეს ძვირფასი წიგნი!
ყოველი გვერდის წაკითხვა
ტაძრის აშენებას უდრის თავში,
სადაც მრგვალი და თახთახა
ტვინი დევს, ბავშვის ჩანასახივით
ჯერ ჩვილი, უენო,
განუსაზღვრელი შესაძლებლობების მოლოდინში
ბერნსებით და ლონგფელოებით
მოჩითული, როგორც ყვავილებით...
რამდენი მათგანი მოკვდა,
გაიქნა, როგორც საკმაზი
უფრო მნიშვნელოვან ლაჟვარდში,
რამდენი დარტყმული გაფრინდა
მისკენ და მიებეჭდა კიდეც,
წიგნის თაროებივით
დალაგებული ადამიანების თვალწინ,
მათ გასაკვირად...

თავბრუსხვევა

გამოხედვით უნდა გამოედო სივრცეს,
თვალი დაამაგრო რამეზე, მაგ.
ანთებულ ნათურაზე,
რომ არ აგიტრიალდეს ჭერი
და თავზე არ დაგემხოს,
როცა მეცხრე ცაზე ადიოდი
უძვლო ენით,
პირველივე ცამ გიღალატა?
უცნაური სიტყვები წამოვიდა წინ:
მენიერი, ფეზამი, კრიზი...
ვითომ დაგავიწყა
კიდევ უფრო უცნაურები:
სინეკდოქე, პიპერბოლა,
რომლებიც გეხმარებოდნენ,
სიყვარული აგეხსნა კაცისთვის,
ისე, ვითომც აქ არაფერი,
შთაგონება მოგაწვა და ლექსებს უკითხავ...
ასევე აჩვენებდი თავს
ფანჯრებიდან, ბუჩქებიდან, კედლებიდან
მოყურადეებს, რომლებიც
თვალებით სურათს გიღებდნენ,
რაღაც სტრიქონებს იმახსოვრებდნენ კიდეც,
ჭორი რომ უფრო მიმზიდველი გაეხადათ,
როცა საფუძვლიანად დასხდებოდნენ,
ყავაზე, ჩაიზე ნამცხვარივით მიდიოდა:
ვინ ვისთან დადის?
მაშინ არ ვამბობდით ვინ ვისთან წევს,
მერე ვისწავლეთ და იმ საწოლიდანაც
მეცხრე ცა ჩანდა...

ამ ქალს თვალებში

ამ ქალს თვალებში
მეტასტაზების ტოტები უჩანს,
როგორც ფანჯარაში,
ლაპარაკზე ბორკილი ადევს,
შიში მუცლის ძირიდან მოდის,
ბორკილი _ თავიდან,
აიძულებს საგანი იყოს საგანთა შორის
და არა სიტყვა მათი გამომხატველი,
რაც დამატებით ტკივილს მიაყენებდა.
ტელევიზორში
ჟურნალისტების გახელების ტემპერატურა
აფეთქებას უახლოვდება,
თავს ვუშველოთ!
იმ ქალიდან გამოვიხედოთ,
რომელიც გამჭვირვალეა
გაზაფხულის ფანჯარასავით.
' />

სტურუა ლია - Sturua Lia



სიზიფეს ლოდი

წვიმა მძიმედ ეცემა
ჭერს, კედლებს,
მკვდარი ფრინველივით...
კრიალა თვალებით როცა
ვუყურებდი, მსუბუქი იყო,
კამკამა, დავბრმავდი და მესმის,
როგორი მღვრიე გახდა,
სხეულიანი, თითქოს
ჰაერს ხერხემალი გაუკეთეს.
ჩემი მოხრილი ზურგი
ირკალება ცის ფონზე,
მუდმივი ტვირთისთვის გამზადებული,
წარმოიდგინე, აბრეშუმის ლოდი,
ნატიფი, მაგრამ ისეთივე მძიმე...

ტრაგედია

პიესა სხვისი, ვნებები,
ყოფა, მკვლელობა სხვისი,
მაგრამ საოპერო მუსიკის ფონში ვმონაწილეობ,
კედელზე გაკრული შპალერივით,
პირველი ბგერები მე მხვდება,
რიკოშეტით პერსონაჟებს ურტყამს...
შეიძლება, რომელიმე ტკბილმა მომღერალმა
მკვლელობისკენ გიბიძგოს?
ე.ი. ფიჭას რომ ღეჭავ
და კბილების ხვრელებიც კი
თაფლით გევსება,
სისხლის სიმლაშე აუცილებელია
სრულყოფილების მისაღწევად?
მე რომ შპალერი ვარ
და შენ თავს მირტყამ სიმაგრეზე,
ხოლო ნახატების წალკოტში
მოკლული სეირნობს, ესეც მუსიკაა...
აიღე რომელიმე ტკბილი მომღერალი,
გაამრავლე სინდისის ქენჯნაზე
და პართენონს მიიღებ,
ჟარგონზე მოლაპარაკე ტრაგედიას.
გაგიგიათ ჯინსის სოფოკლე?
მაგრამ ეს ყელში გაჩრილი სვეტები!
თავში ჩაშენებული ქოროები!
ახლიდან აგაგებენ,
სულ ხორბლისფერ გოგო-ბიჭებს
აგიკრავენ კედლებზე შპალერად,
დანაყილი შუშის კათარზისებს
დაგადევნებენ, თეთრი ძაღლებივით...

ტყუილის აპოლოგია

თავი ფეთქებადი,
გული ძაფების გამბმელი
ზევიდან ქვევით,
ფეხები ღონიერი
ქართული ზმნასავით
იარე და იყავი!
ვენახში შაბიამნისფერი ძაღლი
შეიყვანე, ისე ტკბილად
შეგიყვარებს, ყურძენივით...
რომ მოკვდები, აგლოკავს
და გაგაცოცხლებს,
აღარ იქნები ვალდებული
ჭეშმარიტების სიმყარეს დაეყრდნო,
ცეცხლი თუ მერყევია,
რა, მართალი არ არის?
ან გამჭვირვალე ჰაერი
ზოგჯერ ფხვიერი ცომივით
არ იჭმევა?
მთავარია, ლამაზად ჩაჯდეს
თვალებში, ცრემლივით,
თქვენ იცით, რა არის სევდა?
ეს არ იკითხო!
მანქანას არ მოაჭრევინო
სიგრძეში გაზრდილი ჩრდილი,
შეღებე ძაღლი, ჰორიზონტის
ლარზე გაჭიმე ვენახი,
ზმნის უღლება
ლექსს დაამგვანე
თაბახის ფურცელზე,
სანამ დაგიჭერენ
და პასუხს მოგთხოვენ
ყველა უკუღმართობისთვის
სარგადაყლაპული ტილოს კაბები,
ტვიდის კოსტიუმები,
უფრო მაღლები
საკუთარი სისწორის შეგნებისგან,
განსაკუთრებით შენზე,
სიღატაკისა და ფანტაზიის
ომში დაგრეხილზე,
დედაბუდიანად მატყუარაზე,
რაც შვილებზე უკვე
მემკვიდრეობით გადადის,
უნდათ თუ არა...

ფეხზე მდგომი უნდა მოკვდე, ხესავით...

მე ზაფხულის ადამიანი ვარ,
სიცხეს საბანივით შემოვიკეცავ
და უძილობის თონეში ჩავეკიდები.
იქიდან რომ პურს ამოვიღებ,
შვილებს ვერ გამიზრდის,
მხოლოდ მორბენალ მზესუმზირებს,
ჩემს სიცოცხლეებს!
მათ მიმართ მანქანების მოძრაობა
ნერვიულია, უთანაბრო —
მზეს ხომ არ გასრესენ?
თმებით ვგრძნობ ამას,
ისევე, როგორც სიმაღლეს,
როცა თეთნულდს და უშბას
ფანჯარასთან მოვიტან,
განსხვავებულებს —
მაწვნის დედა და ლითონის მამა!
მთების ხასიათს
სკოლაში არ ასწავლიან.
თვითონ თუ გაუგე,
ცა დაბალი ხდება, შინაური,
როგორც ჭერი ან ქოლგა...
ზამთრის მეშინია, როცა
უცხო ქვეყნის ნარინჯებიც
ვერ ტეხენ სიცივეს...
ზაფხულში დამტოვეთ!
ცოტა ნირშეცვლილი კი დაგხვდებით
ხერხემალზე გამობმული
ჭრელი ქოლგა, რომელიც,
შეიძლება,
აყვავებულ ხესაც კი მიამგვანო,
თუ დაუმტკიცდა
მზის ნათესაობა.

ჩემი ავტოგრაფი

კიბიდან ძირს ვიხედები:
მანძილი იატაკამდე
ერთ პრიალა მორს ემსგავსება,
გადახტომის სურვილი
შიშზე წაიფორხილებს:
პოლირებული ზედაპირი
უფრო მკვლელია, ვიდრე
ამებასავით გადღაბნილი სივრცე...
რატომღაც მაგონდება,
როგორ ვუვლიდი საერთო აივანზე
მეზობლის ავადმყოფ ძაღლს,
რომლისგანაც ტკიპა შემაცოცდა
და ის ხორციანად ამოგლეჯილი
ტკივილი ბუნების საჩუქარი იყო
დღევანდელ უსაგნო
ტკივილებთან შედარებით.
ადრე დაიწყო ფოთოლცვენა
თუ ადამიანს ყოველთვის
ასე ჰგონია?
— ო, რა კარგი იყო ზაფხული!
როგორ უხდებოდა
ვაშლებს ტკბილი ხორცი!
რა ძალა ჰქონდა სიტყვას!
აღტაცებული ნაწილაკი „ო“
წარსულში დარჩა,
მძიმედ ქშინავს ქალაქი
ჩემი მრავალსართულიანი ავტოგრაფი...

თვალს წყალი დაალევინე!

ტკივილის მოლოდინი
ასი წურბელა გულში...
ბოლომდე რომ შევასრუტინო
თავი, შევცვალო
ავადმყოფობის ლოგიკა?
ტკივილი-შვება-ტკივილი
ექიმების შემოთავაზებული რემისია?
მის ჩარჩოში ამინდი არავითარი.
მე რომ დავაყენო?
ცის პატარა ნაგლეჯი გალაკტიონისგან,
ლორკასგან ოქროს საძოვარი
ხარებისთვის ჩემი
პოსტმოდერნისტული სიხარული...
მაგრამ გამშრალ პირზე
მარილის ბოქლომი,
შაქრით მოტყუებული ჩაი
ცივდება მაგიდაზე...
რაც თიხაზე ცეცხლი დამაკლო
ღმერთმა, ქვენა გრძნობებს მოვახმარე,
ტანის ისეთი ჩუმი ძახილით,
რომ თვითონაც ვერ მივხვდი,
რას ვაკეთებ, რატომ ვმალავდი?
რომ ვიღაცის უწურბელო გული
არ შემეწუხებინა თუ საიქიოს
სვეტებიანი ფაქტურა?
დაწყევლილი გენეტიკა
დახმარებას მთავაზობს:
«თვალს წყალი დაალევინე!»
რა ენა ყვავის ნანგრევებში!
რა კაცი მოდის, ცნობილი მზესავით!
უკვე იღიმები მის დანახვაზე.
მეტს ვეღარაფერს გასწავლის,
ათივე თითიდან გამოწოვა,
რაც შეეძლო,
სხვისი სისხლით შეღება,
დაამკვიდრა.

კლასიკა

იყო დრო, როცა ღიმილით
ვიღაცის გათბობა შემეძლო,
მზის ლიმიტი ამოვწურე,
სულ გარეთ გასვლა მეზარებაში ვცხოვრობ,
დღის 5 საათზე დაღამებაში.
ღიმილი კუნთების მოძრაობად მექცა,
შიდაგანათება დედაჩემს გავატანე
საფლავში, მუსიკა _ ბებიაჩემს,
გადმოქართულებული რეპი მომესაჯა,
სლენგით გაზრდილი ბავშვების
მდინარეში შეყვანა
და რუსთაველით მონათვლა.
ხან გამომდის, ხან არა,
პედაგოგის ნიჭი მაკლია,
მაწვნის დედობის, ვის შვილებსაც
ქათქათი გაუდით, ქრესტომათიის შრატიდან
კლასიკა ამოაქვთ და კრიალებენ ერთად...
აი, ვინ ხედავს,
რუსთაველის მიმბაძველ საუკუნეებს
გურამიშვილმა როგორ გადაუარა
თავისი რვამარცვლიანი სიჯანსაღით,
მუხამბაზებში ჩამდნარ პოეტებს
ძალიანაც რომ გატკბილებოდათ სიცოცხლე,
ეგნატე ნინოშვილს გააძღობდნენ
ოქროს წყალში გავლებული ფარშავანგებით?
ეს ნეგატივები დედის რძეშივე დევს,
უნდა გავამჟღავნოთ,
კლასიკასთან ხელჩაკიდებული ფოტოები
გამოვანათოთ ბნელი ოთახიდან,
მზის ლიმიტი გავიგრძელოთ...

კომენტარის გარეშე

დემოკრატია პოეტებს
ბუბლიკის ნახვრეტს არგუნებს,
ტკბილი ცომი სხვას შეხვდება,
ამის დამნახავი მაიაკოვსკი
ყვითელ კოფთას აფრიალებდა,
პაოლო იაშვილი ლექსავდა:
კოფთებით მოვკვდებით,
შვიდხმიან სიმღერას უხრახნიდა ყურში,
აბა, საიდან ეს ტვინისსაღრძობი რითმები?
რა სიმწარეა, როცა ბებერ ცხენს
თავი კვიცი ჰგონია
და ჟღალ თმას ისე აფრიალებს,
თითქოს გუშინ არ შეეღებოს,
პურიც რომ შეღებონ,
ხალხს რა ეშველება?
ჩემი ძვირფასი ცისფერყანწელები!
კი, გალაკტიონი მოვიდა
და ყველაფერი ააყირავა,
მყინვართან ჰქონდა სიახლოვე,
როცა ესენი ფრანგული სინატიფით
ეთამაშებოდნენ სიტყვას, მაგრამ
მიწა ამათ გაანოყიერეს
შემდეგი თაობების მოსაზელად,
პოეზიისგან შარავანდედს რომ ელოდნენ,
თავის გასაგლეჯი თოფი მიიღეს,
ყურში კი არა,
შიგ აბსოლუტურ სმენაში ჩანგალი!
და რომელიმე სალვადორ დალი'
სამართებლით ჭრიდა მათ სისხლს,
რომ ალისფერ ზეწრებზე
თავისი კინო გაეშვა,
რომელსაც ნორმალური მაყურებელი,
თავშიც რომ აეტანა კუჭი,
მაინც ვერ მოინელებდა
და შეშურდებოდა კაშკაშა პარანოიის,
აბა, რა იქნებოდა!

ლიტერატურული სარჩული

ხეებია, მდინარეა, მაინც ყველაფერი
უფრო ქვასავით იკვეთება, ვიდრე შრიალებს...
ამ ყველაფერში ვარ ჩამხობილი,
გადავკეტე ყვირილი ვიბრაციის ბოლომდე,
მორჩა აღტაცება ლიტერატურით:
ცალკე ტექსტი, ცალკე სქოლიოების კუზი;
იარონ და ზიდონ თავისი
უკუღმართი ესთეტიკა სიკვდილამდე,
მას მერეც, რა ჩემი საქმეა?
ჩვეულებრივი ხეები მაქვს თვალწინ,
არამოფიქრალი, მდინარე უშროშანო,
ტალახიანი,
ამასობაში გულზე მჩხვლეტენ
ფრანგი პოეტები (ნემსები ოქროსია),
ვან გოგმა რომ ყური მოიჭრა,
ამაზე მეტი რა უნდა ქნა?
შენივე მოგონილი ველოსიპედი
მიიჭედო გაგიჟებულ მენიერზე?
ქაცვია მწყემსი დაწერო?
მერე, გადახვეწილი გურამიშვილი?
გაგდებული, მოკვეთილი, მოკლული სხვები?
შესაბამისი ნახტომების აღმოჩენა
საკუთარ სისხლში...
რამდენი სხივი სჭირდება ღმერთს
ჩვენი სარჩულის გასანათებლად!

მაინც, გირჩევენ

თქვენ რა იცით, რა დროშები ფრიალებს
წნევის მეორასე ხაზზე!
რა ვერცხლისფერი სტიქიაა.
ლოგიკას ვერ მიუყენებ,
შაქართან ერთად ათქვეფილი სისხლიდან
ნათელ ფორმულას ვერ გამოიყვან.
რაღაც გუმანით კი ხვდები,
როდის დაატეხო თავზე ქიმია,
ყოველგვარი შელამაზების გარეშე,
რა დროს უთხრა, რომ ვალოკორდინი
იების ნაყენია,
როდის გამოწელო პირიდან ენა
და, ძაღლივით, ტკივილი ულოკო,
იქნებ, ნერწყვში რომ ჯადოა,
განგრენა შეაჩეროს,
იქნებ, თვალის ფსკერი რომ ჩაუბნელდა,
ლაზერით კი არ დაწვა,
მთის ბროლი ჩაუყენო,
მთელი სისხლი გამოიწურო,
ცოტა თავი რომ გაუნათდება,
შენგან ლიმონის ნატურმორტი გააკეთოს,
ძეგლივით შეინახავდი საკუთარი საფლავისთვის...
მაინც გირჩევენ, რა უნდა ქნა და რა არა,
როდის იტირო, როდის გაჩუმდე,
სულ ბოლოს,
ქატო და ფქვილი როგორ გაანაწილო
თუ არც ერთია და არც მეორე,
ტკივილისაგან კი პურს ვერ მოზელ
და შიმშილით მოკვდები,
საკმარისი იქნება საერთო კმაყოფილებისთვის?

სასჯელის ახალი ფორმა

ნაღველის ყვითელი საღებავი,
გადასხმული სტრესებზე,
სისხლის კინოვარი — გულზე
მაინც შავ-თეთრი ცხოვრება...
სახლიც ჩრდილში დგას,
ერთი სხივი რომ დაგჭირდეს
რადიკულიტში ნემსივით ჩასარჭობად,
ვერ იშოვი.
ამაზე, შეგიძლია, ჯერ კიდევ,
ისე ილაპარაკო,
რომ გარშემო მყოფთ
ლექსი ეგონოთ.
რეფრენი:
— რა კარგი იყო, როცა
ვერცხლის ქუჩაზე ცხოვრობდი
და ვიოლინოს გასაღებით
აღებდი კარს.
ტექსტი, მუსიკა:
ხაზგასმული ფალიაშვილი,
გუნდი, მზეს მიშტერებული
დაჭყლეტილი მრგვალი თვალებით,
მაგრამ ბაღი
სოლისტების წამწამებს შუა...
ვითომ ტრადიცია
გამოაგდებს ამ მეტაფორას?
თუ შენი გაუცხოებული ხმა,
კიდევ რომ შერჩა
ვარდის და ზღარბის მონაცვლეობა,
მოდულაციები, მიშვებული
მეჩხერ კბილებში თაფლის შესქელებამდე...
რას გიზამენ?
გარდა იმისა, რომ
განაჩენი გამოუტანონ
შენს ხმას —
სიკვდილით დასჯა!

ავტოპორტრეტი ფიროსმანის ფონზე

აი, იმას კი შეეძლო დროის გაჩერება!
იცოდა, რამდენი სისხლი ყოფნის
კვერცხის შეღებვას
(ენდრო ძვირი იყო),
რამდენი თითისტარი ბამბა
ბატკნის სითეთრეს...
ეს რომ სიტყვით ეთქვა,
ბატკანს დაკვლა დაემუქრებოდა,
სისხლის და ქათქათის შეხამება კი
ლექსში არაფერს იძლევა,
მხოლოდ, შიშს როგორ გამოხატავ?
ფრანგების წერტილოვანი ტექნიკით,
შეიძლება, ცახცახი გადმოსცე,
მაგრამ აღდგომა,
მოყვასის სიყვარული უზმოზე?
რაც დიდხანს ვერ გაგრძელდება,
სისხლი მაინც დაიღვრება,
ქვეტექსტში თუ არა,
წიგნის ბოლო გვერდზე,
ნახატის ჩარჩოს, შენს ზურგს უკან
მისგან ერთ ბოძსაც ვერ შეადედებ,
და ვინა ხარ,
სვეტებიანი პართენონი ინატრო?
კედელიც გეყოფა, მეტრი და სამოცდაორი სმ,
სიგანეში სულაც არაფერი,
ამოჯიჯგნი ფრჩხილებით ადგილს,
თავთან ფიროსმანს ჩამოიკიდებ
და დროს გააჩერებ...

ამაო ოცნება ბორჯომის ხეობაზე

ჩემო ტყეებო!
ჰორიზონტს რომ ალურჯებთ
და აადვილებთ,
შუამდგომლობას მიწევთ მთებთან,
რომ გვერდით დამიყენონ,
აკვარელით დახატული ქალაქელი
და ზეთის ფერებით გამაძღარი
გამიშვან უკან...
ასე მგონია, ყველა
ფოთლით ფიქრობთ ჩემზე,
როცა ღვიძლი სახეზე
სიყვითლეს მაფენს,
სულ შემოდგომაში ვიცხოვრებდი,
თქვენ რომ არა...
ადრე შეღავათს მიწევდნენ
ამის გამო, ახლა
გაძვირდა თქვენი ნახვის უფლება,
ფული ვერ გადავიხადე
და ქალაქმა ნელ-ნელა
დამიწყო წაშლა
ოსტატურად შესრულებულ ბატალიებში
ვის რად უნდა
ჩემი კამერული პორტრეტი?
თან იმდენ ხანს ვიდექი
ვარდისფერ მიწაზე
ჟანგიანის საპირისპიროდ,
მგონი, ბრძოლის უნარიც
დავკარგე...
რომ მომერევიან და მოვკვდები,
მაინც მთებთან
და ხეებთან ვიქნები,
ამაში ფულს ვეღარ მომთხოვენ,
აღარც წიგნებს გამომიქვითავენ
ვალებში, რადგან არაფერი მაქვს
უფრო ღირებული,
ვარდისფერ მიწასაც ვერ წამიბილწავენ!

ახალი წელი

თაფლით ეწებებიან ერთმანეთს,
თუ რა ნიშნავს
ეს აღორძინებული სიყვარული?
რომელიც ხვალვე მოვალეობაში გადავა,
ერთი დღე-ღამე უნდა მოითმინო
არამხატვრული ტყუილი, სენტიმენტები,
მჟავე მანდარინი, რომელიც
გარედან ნარინჯისფერია,
ალბათ, ზღვისპირელების სისხლისაგან...
ჩემი ჰავა, ისეთი მშრალი,
თითქოს კვერცხისგულების
დიეტაზე მამყოფებს, არ ცნობს
ასეთ ამომხტარ ფერებს,
რა ქნას?
ზამთრის სიხარულს სხვებისგან სესხულობს,
ფუფუნების კანონების მცოდნეებისაგან,
თუმცა, რაღაც თავისიც მოსდევს:
ატლასის ბროწეულები, ვაშლები, რომლებიც
ხეებს კი არ აბია, ბავშვებს ახატიათ ზაფხულობით.
ზაფხული აი, ნამდვილი მონატრება,
გინდა, ახალ წელს, გინდა, მერე,
შენელებული მგრძნობიარობის დროს...
იქამდე მიმაღწევინა
და როცა ბალახზე ჩამოვჯდები,
თვალებიდან ხის კენწეროებს
ნუ ამომაცლი, ღმერთო!

ბედი მდევარი

მომდევენ,
ცხელა, ფეხებზე რუკა მახატია,
ლურჯმდინარეებიანი,
ლამის უხმელეთო, რასაც
ვენების გაგანიერება ჰქვია
მათ ენაზე, ავადმყოფობა,
მაინც მომდევენ,
მეტი ჟინითაც,
უნდა მირტყან, მომიკვეთონ,
უცხოდ მაქციონ სახლისთვის,
რომლის მუცელშიც დავიხატე
ცარცით და ვარდისფერი ფლომასტერით,
ჩემივე ძვლებით ამომფხიკონ
იმ ატმოსფეროდან,
იმ ქუჩიდან, იმ ქალაქიდან,
რომლის ხასიათში ნაღმებია ჩაწყობილი
და რომ არ აფეთქდნენ,
პროზექტურის ყინულს უპირისპირებენ,
მკვეთრს, თვალისმომჭრელს, კატეგორიულს,
ჩემი სიტყვა
რბილია მის წინააღმდეგ,
ცოტა დაღლილიც,
გლანდების გადალახვით,
აფეთქებების ანარეკლი მაინც შერჩა...
სიკვდილამდე
ერთი სევდის ბაღი მაკლია,
ბესიკ გაბაშვილის ღმერთობით
იქიდან ვიღა გამომაგდებს
ასე გამწარებულს სიყვარულისგან...

გეხმარებიან იმ ქვეყნიდან?

შენი უთო ცივია, დედა!
ვეღარ ათბობ ლოგინის თეთრეულს,
რომელიც დაძველდა, დაკორკოშელდა,
თითქოს მარილის მარცვლებზე ვწევარ.
მარილი მაშინ არის მართალი,
როდესაც სიტყვას დაიმგვანებს.
მწარე სიმართლე
იმაში მდგომარეობს,
რომ მე მარტო ვარ,
რომ ვერავის ვერ მოვუყვები,
როგორ მომკლეს,
როგორ გავრბოდი
სისხლით სავსე ჭიქასავით
და მომდევდნენ:
ზომიერები, თანაბრები, ობიექტურები,
რომლებმაც შესაფერის
ჭურჭლად მიმიჩნიეს
თავისი ნერვების ჩასადებად,
ფესვი რომ უნდა გაიკეთონ,
მჭახედ აყვავდნენ!
ხომ სჭირდება თვალის სეირი
ბაბუაწვერასავით ამჩატებულ,
ჩიტის პენსიაზე მყოფ მოსახლეობას!
როცა რძეს პლასტმასის
გემო აქვს,
ზიხარ პურის
და წყლის საპყრობილეში,
ისეთ უჰაერობაში, რომ
პირიდან ფილტვები გიჩანს,
შეგშურდება კაშკაშა პარანოის,
აბა, რა იქნება!
იმ ბოლო იმედსაც, რომ
დედას უთო გაუცხელდა (მზეს მიუერთეს?)
და, შეიძლება, თბილი ლოგინიც
გაახერხოს ამ ჯოჯოხეთში...
დედა, შენგან მივიღე მემკვიდრეობით
ეს სტატიკური მაძღრების
და სისხლით სავსე
მორბენალი ჭიქების ქვეყანა,
რომელიც მაგიდასავით ექცევა მათ
და თუ გადმოაგდო,
ყველანი დავიმსხვრევით...

დაკარგული ნახევარი

მარტო თავისთვის კი არ მოკვდა,
მეც ამომაჭრეს ავადმყოფი ორგანოსავით,
ვაგრძელებ ნახევარცხოვრებას:
იოდი ჭრილობაზე სითბო,
თოვლის საპირისპიროდ,
ზაფრანას ყვავილები,
სამზარეულოს შარავანდედი
დათმობა ყოფისთვის,
ნეფრიტზე რა თქვეს?
მძივებით თამაში,
კოხის ჩხირებით არითმეტიკის აშენება,
წყნეთის ჰაერი, ჩატენილი
ჩინურ ბალიშებში,
რა მიგნებაა!
დღის გაგრძელება,
ღამის უფრო შესატყვისობის მიუხედავად...
ნახევარწიწილა, ნახევარადამიანი...
სანამ მთელი ხარ,
მეორესთან ერთად,
ცულის პირზე ეტევით,
მარტო რომ დარჩები,
სინათლის, გაზის, დღის სითბოს
ბოლომდე ისრუტავ, მაინც არ გყოფნის
რა შეუსაბამობაა! ვფიქრობ ჩემთვის...


ეს ხომ უკვე იყო

ჯერ კიდევ გუშინ ბესიკის ქუჩიდან
მამადავითის ეკლესია ჩანდა,
ფრჩხილებს არ იკვნეტდი
ნერვიული ბავშვივით,
ტელევიზორში კულინარიის
უნივერსიტეტებს არ აკაშკაშებდნენ,
ვითომ სტრესების მოსახსნელად,
მაგრამ პილპილის წითელი უროები,
კივილივით ხასხასა მწვანილი,
თავში რომ გირტყამს,
სადაც სახაზავი უნდა
გქონდეს ჩადგმული
და არა შაკიკი, რომელსაც შეუძლია
ინფორმაცია
მოსალოდნელი დათბობის შესახებ
ხანძრად აქციოს,
მაგიდაზე თოვლის სუფრა
გადაგაფარებინოს, ყველაზე
გამჭვირვალე ფაიფურით სავსე,
ყველაზე გაჭირვებულები მოგიყვანოს,
რომ აჭამო,
ფარშავანგები თოვლში
სუფთა ფელინი!
მომდევნო სიტყვა «სიხარული»
ფრჩხილებში უნდა ჩაისვას,
მაგრამ ცოცხალ ლაპარაკში
ფრჩხილები არ ჩანს,
იქნებ იმ მოკვნეტილებში?
ბავშვის ნერწყვი, შენი სისხლი...
ბარემ, აიშენე ჩიტის ბუდე,
გაერიდე ამ უცხო ქალაქს,
ცნობისმოყვარე ფანჯრებითაც
რომ ვერ მოგწვდეს,
აიფარე სიმწვანე, სიმწვანე
ბუერების კლასიკა...
ბუდეც ციხესიმაგრეა,
ოღონდ უხორცო,
უფრო სწორად, უაგურო,
აქედან პირდაპირ ცას უკავშირდები
და ცდილობ, ანათო თვალებით,
თეთრი ხელებით, წითელი ღრძილებით,
რომელიმე დავიწყებული სიტყვით,
რომ შენი ქმრის სულმა გიპოვოს
და სიზმარში კი არ მოგადგეს,
ქალაქის ყველა წერტილიდან გამოჩნდეს
როგორც ოდესღაც
მამადავითის ეკლესია.
მთვარით შეამოწმოს შენი
ნათების ხარისხი, რასაც
სინამდვილეში კილოვატსაათებით
ზომავენ,
როცა ონკანიდან
ფეკალური წყლები მოდის
და არა ლურჯი არაგვი,
ან მღვრიე მტკვარი,
საპირფარეშოს ესთეტიკა?
მაგრამ ეს ხომ უკვე იყო:
თითო თვალი, ჩავარდნილი
თითო ლექსიკონში, ზღვა
რომ ქუჩაში გაუშვა,
ისეთი ვიწრო ოდისეა
ერთი ქალაქის უწმინდურების,
ეკლესიური ლათინურის და
მარწყვისტუჩებიანი ოპერეტისაც კი...
ის, ზღვის პატრონი,
ხომ ბრმა იყო
და ვერ დაემალებოდი,
ვერც ამას, მტაცებლისთვალებიანს,
იქნებ გლეხის ხასხასა ნათესებში?
ხორბლით თუ ჭინჭრით განელებული
ინტელექტის მზე
უფრო ადამიანური ჩანს:
წელამდე ირლანდიური ტემპერამენტი,
წელქვევით სქოლიოების დუღილი...
უვადო მონაკვეთში
მასა და მკითხველს შუა
შორისდებულები დაფრინავენ:
აზრის ყოყმანი, ემოციების გართულება
მოდი, ვიყიდოთ ეს ძვირფასი წიგნი!
ყოველი გვერდის წაკითხვა
ტაძრის აშენებას უდრის თავში,
სადაც მრგვალი და თახთახა
ტვინი დევს, ბავშვის ჩანასახივით
ჯერ ჩვილი, უენო,
განუსაზღვრელი შესაძლებლობების მოლოდინში
ბერნსებით და ლონგფელოებით
მოჩითული, როგორც ყვავილებით...
რამდენი მათგანი მოკვდა,
გაიქნა, როგორც საკმაზი
უფრო მნიშვნელოვან ლაჟვარდში,
რამდენი დარტყმული გაფრინდა
მისკენ და მიებეჭდა კიდეც,
წიგნის თაროებივით
დალაგებული ადამიანების თვალწინ,
მათ გასაკვირად...

თავბრუსხვევა

გამოხედვით უნდა გამოედო სივრცეს,
თვალი დაამაგრო რამეზე, მაგ.
ანთებულ ნათურაზე,
რომ არ აგიტრიალდეს ჭერი
და თავზე არ დაგემხოს,
როცა მეცხრე ცაზე ადიოდი
უძვლო ენით,
პირველივე ცამ გიღალატა?
უცნაური სიტყვები წამოვიდა წინ:
მენიერი, ფეზამი, კრიზი...
ვითომ დაგავიწყა
კიდევ უფრო უცნაურები:
სინეკდოქე, პიპერბოლა,
რომლებიც გეხმარებოდნენ,
სიყვარული აგეხსნა კაცისთვის,
ისე, ვითომც აქ არაფერი,
შთაგონება მოგაწვა და ლექსებს უკითხავ...
ასევე აჩვენებდი თავს
ფანჯრებიდან, ბუჩქებიდან, კედლებიდან
მოყურადეებს, რომლებიც
თვალებით სურათს გიღებდნენ,
რაღაც სტრიქონებს იმახსოვრებდნენ კიდეც,
ჭორი რომ უფრო მიმზიდველი გაეხადათ,
როცა საფუძვლიანად დასხდებოდნენ,
ყავაზე, ჩაიზე ნამცხვარივით მიდიოდა:
ვინ ვისთან დადის?
მაშინ არ ვამბობდით ვინ ვისთან წევს,
მერე ვისწავლეთ და იმ საწოლიდანაც
მეცხრე ცა ჩანდა...

ამ ქალს თვალებში

ამ ქალს თვალებში
მეტასტაზების ტოტები უჩანს,
როგორც ფანჯარაში,
ლაპარაკზე ბორკილი ადევს,
შიში მუცლის ძირიდან მოდის,
ბორკილი _ თავიდან,
აიძულებს საგანი იყოს საგანთა შორის
და არა სიტყვა მათი გამომხატველი,
რაც დამატებით ტკივილს მიაყენებდა.
ტელევიზორში
ჟურნალისტების გახელების ტემპერატურა
აფეთქებას უახლოვდება,
თავს ვუშველოთ!
იმ ქალიდან გამოვიხედოთ,
რომელიც გამჭვირვალეა
გაზაფხულის ფანჯარასავით.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.