სულაკაური გიგი - Sulakauri Gigi

 (ხმები: 1)


უსათაურო

კი არ მოვფრინავდით, -
ბაგირზე ჩამოკიდებულ,
რკინის ჟანგიან ყუთში ვისხედით, -
რომელიც კვნესით,
ჭრიალით და გაჭირვებით
ეშვებოდა მთიდან ქალაქში.
ის წვიმით სავსე
და ბნელი სივრცე -
განათებულ სადგურამდე,
ხნულის მსგავსად გავიტანეთ,
კვალი დავატყვეთ...
აქედან ჩანდა: -
როგორ მოსდევდნენ ქალაქისაკენ
მანქანები და ქუჩის ფანრები
ზამთრის მდინარეს.
გადაღლილი,
მომწვანო წყალი
აღუშფოთებლად თმობდა რბოლას,
თითქოს კიდეც ჩერდებოდა,
ხოლო ხიდები მხრებს იჩეჩავდნენ...
რა ელოდა ბებერ მდინარეს
ამ ძველ ქალაქში
წვიმისა და სიცივის მეტი?

რაც მდინარეში ჩანს

მე ჩავიხედე მდინარეში
და დავინახე ქალაქი,
მდინარეში რომ იხედებოდა.
კიდევ დავინახე ღრუბელი, -
იხედებოდა ქალაქში
და მდინარეში.
ზაფხულის
დაჟინებული მზე კი
იხედებოდა ღრუბელშიც,
ქალაქშიც და
(რა თქმა უნდა)
მდინარეშიც...
ასე ვიხედებოდით ოთხივენი
მდინარეში
და რადგან წყალი გვირეკლავდა -
ვერ გავიგეთ
სად იხედებოდა თვითონ მდინარე,
ხოლო მე: -
ვინ იხედებოდა ჩემში.

ვიდრე მე წავალ

ვიდრე მე წავალ
გავფრინდები
ჩემი კოშკის სახურავიდან
ნამძინარევ ქალაქს გავხედავ
ფანჯრებდაბინდულ
ნისლში ჩასრესილ ქალაქს
გავხედავ
და სანამ წავალ
გავფრინდები
ჩემი კოშკის სახურავიდან
დავინახავ
სკოლისაკენ მიმავალ ბავშვებს
და ჩემთვის ვიტყვი: -
"ჯერ გოგონებმა გაიარონ..."

მე ვარ გოლიათი

მე ვარ გოლიათი
და მე ვარ მკვდარი.
ე. ი. მკვდარი გოლიათი ვარ.
ჩემი ნარჩენი გდია მდინარეში,
რომელსაც ჰქვია მტკვარი.
უფრო სწორად:
ვწევარ ძალზე უხერხულად,
თავით ქვიშას ვეხები,
ხოლო უცნაურად გაღუნული ტანი და ფეხები
წყალში მაქვს ჩაყრილი.
თვალები ღია დამრჩენია...
სამყარო იმეორებს ჩემი ქუთუთოების ხაზს.
უფრო სწორად:
სამყარო იხედება ჩემი მკვდარი ქუთუთოს თაღში.
მეორე თვალი აღარა მაქვს
ჩიტმა წაიღო სახლში
(ჩიტი ახლა სამი თვალით უმზერს სამზეოს).
თვალის ადგილას გამოკვეთილ გამოქვაბულში
ჩასახლდა ციცქნა კიბორჩხალა.
ის ემალება ბორჯღალს
და უყვარს სისუფთავე
ტვინს აცლის კეფას.
დგას აპრილი, ქათქათებს რიყე,
თოლია და ჩემი კბილები
გამუდმებით ვიღიმები
შიშველ ფეხისგულებზე მეხება ხავსი
და მეხებიან თევზის შვილები...
დგას აპრილი, შეიძლება, მარტი...
მე ვწევარ მარტო და
დიდ წვიმებს ველოდები.
ველოდები დიდ ავდარს მთაში...
უფრო სწორად:
ველოდები დიდ წყალდიდობას
როდემდე უნდა ვეგდო რიყეზე,
მე ხომ მკვდარი გოლიათი ვარ,
ჩემი ადგილი არის ზღვის ფსკერზე
სისხლისმსმელი თევზების ბაღში...

სერიდან მიდის სამი მგელი

სერიდან მიდის სამი მგელი,
მეოთხეც — ახალი.
ახალი იტყვის:
„რით გავიხაროთ,
რა ხანია, ჭალაში აღარ ბალახობს ცხენი
ჩვენი ვახშამი
პური ჩვენი და შავი ღვინო...
ის უცხო ბიჭებს წაუყვანიათ
უცხო მხარეში,
სადაც არასდროს არ იცვლება ძველი ზღაპარი
და გრძნეულსა და ბებერ მეფეს
ნაზად უყვარს თავის ასული.
სადაც მზე არის მარადიული
და ჰაერი გაჟღენთილია
ნაღდი გრძნობებით.
სადაც მთვარეა უზარმაზარი
და აუზებში ოქროს თევზებზე
ირეკლება მისი ნათელი...
აქ აუზები ივსება თოვლით,
კარგად იყავით, ვეღარ გვიპოვით,
მგლები ზღაპრებშიც აღარა ვართ უკვე საჭირო...“
ცარიელი, უმთვარო სერი.
ღამის რკალი და
ამბის დასასრული.

ზანზიბარული

ირონიული ეტიუდი
გაგიღო კარი,
ჩემო ზანზიბარ,
გაგიშვა გარეთ?
მე ხომ ვიცი, ერთი სული გაქვს,
რომ ქუჩაში გაინავარდო,
შეხვდე თანატოლ მაწანწალა,
რწყილიან ცუგებს,
ერთმანეთი დაყნოსოთ და
მთვარესაც
ერთად უყეფოთ.
მაინც რად შეგვხვდა ასეთი ბედი,
ჩემო ზანზიბარ,
ვერა ხედავ, ერთიმეორის ცხოვრებით
ვცხოვრობთ
შენ შინა ხარ გამოკეტილი,
მე მელმოტივით დავეხეტები.
რა დაგიმალო, აღარც კი ვიცი,
ვინ ვინ არის საქართველოში
შენ გიგი თუ მე
ოქროსფერი ზანზიბარი.

ქუჩის ბიჭების გასაგონად

ჩემს ძმას
უთხარი დედას,
რომ ამაღამ არ დამელოდოს
ჩრდილების სადგურს არ მოადგა
მატარებელი.
დაივიწყოს
მაგიდაზე დატოვებული ჩემი არჩივი
პურიც, ღვინოც, სიყვარულიც
ხელუხლებელი...
ძნელი ყოფილა კარს მიღმა ყოფნა,
ქუჩის ბიჭებთან მოძრაობა,
მდინარის დევნა — ზღვამდე მიჰყავხარ...
უფრო ძნელი კი — შინ დაბრუნება.
თუმცა რას ვამბობ, ეს ყველაფერი
ხომ უკვე იყო,
ნანახი მაქვს, გამოცდილი და
გადაყრილი...
მაგრამ იგივე მაინც არ არის,
(გადამავიწყდა, რომ სამყარო წამში იცვლება)
მეც ხომ იგივე აღარა ვარ
რაც დავიბადე,
იმის მერე თითქმის ყველა დღემ
ძველი ძონძივით შემომაფლითა
ჩემივე თავის თითო ნაწილი
ჩრდილიღა დავრჩი და ამასაც აქა ვტოვებ,
ამ უცნაურ, ბებერ ქალაქში
ჩრდილების სადგურს არ მოადგა
მატარებელი.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.