სულამბერიძე ია - Sulamberidze Ia




ადამს

მე არ ვარ ევა, თუმცა, ვარ ქალი,
შენს თვალში, ალბათ, ესეც ნაკლია:
გაჩენის დღიდან მაქვს შენი ვალი
შენ ხომ ჩემ გამო ნეკნი გაკლია!

ხუმრობა იქით შენ შეგიყვარდა
მოცილებული შენს სხეულს ძვალი,
ყველა ნეკნს დათმობ იმ ერთის გარდა,
რომელსაც ღმერთმა უწოდა «ქალი»!

ავტოპორტრეტის მაგიერ

მიყვარს ყვავილი და მიყვარს დენთი
და არ მივტირი დროის მანქანებს,
რადგან თუ მომკლავს სიკვდილი ერთი,
მეორე თითსაც ვერ დამაკარებს.

არ დადგა ჩემგან შემკრთალი ნუკრი,
არც სიყვარულის მშვიდი მსახური
და არ მადარდებს, ამქვეყნად თუკი
მოვედი გონჯი და უსახური.

მოხარული ვარ, რომ გრიგალისგან
ზურგით არასდროს შევტრიალდები,
მოხარული ვარ, რომ დედამიწას
თავქარიანიც ვეპრიანები.

რომ ცისქვეშეთში სულ ხიფათს ვეძებ,
რომ ბედისწერას არ ვეხუმრები,
რომ პოეზიის ციცაბო კლდეზე
უნდა ამოვჭრა საფეხურები.

განა შენი ვარ

შენთან ვარ განა შენი ვარ,
რადა მჩემულობ, ლომო,
მე შენთან რა დამრჩენი ვარ
ძაანაც მოინდომო.

მე სადაც მინდა, იქა ვარ
შენ იქნებ მკლავსაც მხვევდე,
მე კი, ლაღი და თავნება,
ცხრა მთის გადაღმა ვფრენდე.

მე ჩემი გამკვირვებია:
ალბათ, გიჟი ვარ, თორემ,
ჭკვათმყოფი ვინ გაექცევა
მაგ შენს უნაზეს ტორებს?!

სულ ჩემთვის გაგნათებია
შუბლი მკაცრი და ფართო,
ყოველთვის როდი მიყვარხარ
ხშირად მიყვარხარ მარტო.

ოღონდ, როდესაც მიყვარხარ,
რა სათქმელია ცხრა მთა
სხვა პლანეტიდან მოგივალ
უუსწრაფესად წამთა.

სულერთი არი მანძილი,
უდროოცა და დროცა
მაშინვე შენთან გავჩნდები,
მომესურვები როცა.

სუმთლად აბუჩად ავიგდებ
მოუცლელობას, მოცლას,
მოვალ და მოვისურვილებ
მაგ შენს გამშოლტველ კოცნას!

ლომი

ჩემი საფარი შენ ხარ კედელი,
მე კი რა გითხრა, ისიც არ ვიცი
მე შენი ფიცხი ვარ მუშკეტერი
და არა შენი დიასახლისი.

არ მიყვარს სრბოლა ქარს მინდობილი
და არც დუელი გადადებული,
არ არის ბედი ჩემი დობილი
ლომის თვეში ვარ დაბადებული.

ემოციები ისე მმართავენ,
როგორც წყნარ ზღვაში ხომალდს მესაჭე,
არ იქნებოდა ღმერთი მართალი,
მშვიდი ბუნებით რომ დავესაჯე...

გჭირდები, როგორც ოთახს კედელი,
გჭირდები, როგორც გუთანს სახნისი,
მე კი ქალი ვარ და მუშკეტერი
და არა შენი დიასახლისი...

მე და შენ

მე სიფრიფანა პოეტი ქალი,
შენ გოლიათი ჩემგან ძლეული...
შენ თუ თვლი, რომ შენ დამადგი თვალი,
ცდები: თვითონ ხარ ჩემი რჩეული.

ფერად სათვალით მე არ გიყურებ,
არც შენ გაქვს, ალბათ, ჯადოქრის ჯოხი,
მოდი და მხრებით გადამიხურე
დიდი იმედის პატარა ქოხი!

მე ვარ ტკივილი მცირე და დიდი,
მე ვარ შენ ირგვლივ ახლოც და შორიც,
მე დაგრთე ნება, რომ იყო ხიდი
ჩემს ზამთარსა და გაზაფხულს შორის.

შენ თავს მევლები სუსტსა და ძლიერს,
შენ მძლეთამძლე და მაინც ძლეული...
შენ რომ გგონია, შენ ამირჩიე
თვითონ ბრძანდები ჩემი რჩეული.

მოძრაობის საპირისპიროდ

მე მეყოლება კაბრიოლეტი
თეთრი, ქათქათა მფრინავი კვიცი,
დამავიწყდება, რომ ვარ პოეტი,
დამავიწყდება, თუ რამე ვიცი.

თეთრი პერანგით და ლურჯი ჯინსით
მე ყველგან მიცნობს ერთგული კვიცი,
ის დამიფარავს ხიფათისაგან
და სადაც ვეტყვი, მიმაფრენს ციმციმ!

არ არის ჩემში მისხალი შიშის,
სწრაფი ჭენების რიდი და კრძალვა,
მე ვერ გავუგებ საგზაო ნიშნებს,
რადგან არ მესმის სიტყვა: «აკრძალვა».

არ დავუჯერებ მრისხანე ისრებს,
თუნდ რობინ ჰუდის იქცნენ ისრებად
არავინ იცის, ჩემი გზა-კვალი
სად მთავრდება და სად კვლავ იწყება...

შავი სათვალით და ლურჯი ჯინსით
მე მოვალ შენთან ქალი, პოეტი,
მე მოვალ შენთან ფეხმარდი კვიცით
ჩემი ოცნების კაბრიოლეტით.

საქართველოს

მე ვერ დაგიფრთხობ ქურდბაცაცა
პირისფარეშებს
და ვერც მახვილით დავუხვდები
მომხდურს გარეშეს,
მერე შენ რა, თუ არც სიცოცხლე
და არც სიკვდილი
არ შემიძლია, სასურველო,
მე შენ გარეშე.

ფრაგმენტი დახასიათებიდან

ჩემს ხასიათზე წუწუნებს დედა
(მე არხეინად ვუცქერ «პოდიუმს»):
«რად შეეშალა ბუნებას, ნეტა,
შენ ბიჭად უნდა გამჩენოდიო.

დაუდგრომელი ვით მინდვრად ქარი,
თან ჩემპიონი ზარმაცთა შორის,
ხარ რანაირად ოჯახის ქალი
ან რანაირი დედა და ცოლი?

თვითონვე მიკვირს, როს გხედავ მშვიდად
შენ ხომ სიმშვიდე ძილშიაც გიჭირს...
აღარც ეგ შენი ლექსები მინდა,
არც ფიზიკის და ქიმიის ნიჭი!»

ისევ საყვარლად წუწუნებს დედა
(ეს მისთვის უცხო ხილი როდია):
«არა, შენ ქალის რა გიგავს, ნეტა,
შენ ბიჭად უნდა გამჩენოდიო!»

იცი, ძვირფასო, მეც კარგად ვუწყი,
ვერა ვარ მშვიდი, ნაზი და მქრქალი,
რა მოხდა, ვიყო «ბიჭურად» ფიცხი
«ქალურ» ქალებზე ათასჯერ ქალი!..



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.