სულხანიშვილი ანა - Sulkhanishvili Ana




ავტოპორტრეტის მაგიერ

არა, არა მსურს, მიწისაგანი
ხატება ჩემი იხილოს ვინმემ,
უჩინარად ყოფნაი მინებს,
ყველგან მყოფად, მარად მსუფევად,
ვითარცა ხალდეს მუსასირიდან
წარტყვენის შემდეგ!

ირემნო, მთასა მყვირალნო,
შთენილნო ცალად, მსურს
მეძიებდეთ, ვერა მპოვებდეთ
გწყუროდეთ, და გსუროდეთ
კვალად, გწყუროდეთ, და
გსუროდეთ კვალად!

ეს სიყვარული, გულში რომ სუფევს

ეს სიყვარული, გულში რომ სუფევს
ვითარც ჯეჯილი, აღმოცენილი
მდოგვის მარცვლიდან,
ვის მიერია, უფალო ჩემო?
შენ მიერია? დიდება შენდა
მის მიერია? ნაცარი ჩემდა!


“ლოცვა” – ყოვლის დამაქცევარი

როგორ იქმნება ჩემი წარსული,
როდესაც აწმყო არ მაქვს არასდროს?
კი არა ვცხოვრობ, მხოლოდ ვარსებობ
და ცის კაბადონს ვკიდივარ ცხვირით!
ტივილი, რისხვად გარდაქცეული, უფსკრულს
გულისას მიეკვრის ბუდედ და “ლოცვა”,
ყოვლის დამაქცევარი, შეილესება გარედან
მრუდედ. ღმერთო, მიშველე! კაცი კი არა,
შვიდ თაობაზე გადამწვდომი ნელი მოქმედების
საწამლავი თუ ნაღმი ვარ უკვე, უკვე?!


ბედი ქართლისა

ოჰ, შენს ლოდინში დაწყალდა მზერა,
უმახვილესი გამიხდა სმენა,
ფიქრები შენზე, დღეღამეულა, ლაზარევ
ჩემო, შავი თავშლიდან ვერცხლის ნაკადად
გადმოღვარა.. ღმერთო მაღალო!
ღმერთო მაღალო!
ხვედრი გვაცილე მამამთავართა!..

შენს საყდრის ქედზე ვდგავარ და ვდგავარ
და ეს გაძლება გაუსაძლისის მაქვს
სასწაულად, რომ საფლავითგან წინაპრებისა
ზეშთამიერის შევიგრძნობ და შევიწოვ ძალას!
რომ საფლავითგან წინაპრებისა
ზეშთამიერის შევიგრძნობ და შევიწოვ ძალას!

მეშვიდე დარსა ზედა ვდგათ

მწყემსო კეთილო! შენს წმიდა სამწყსოს
ცხოვარი აკლდება ყოველდღე თითო,
რამეთუ ბჭეთა ჯოჯოხეთისად გარდათხზულმა
და პირბაკმულმა სიყრმესა შიგან უმეცრებამ,
ზაკვამ, მძლავრებამ და შეტყუვილმა
ყოველი ქართლის გასაშლელ ფრთებზე
კვლავ ჰპოვა საძოვარი, ვითარცა სრვილმან.
ტვირთი კი იგი, ნანდვილ დიადი, ვით
ნაბერწკალი, ცალის ღეროში ეგზომ მალული,
დღეს დღესინდელის მხოლოი სულით
ნააზატევ მხრებს დააწვა ძლიერ...
და მისთვის მართლაც ცხოვარნი შენნი,
საწმინდარნი და საწმისოვანნი, არათუ
მარადდღე, მყოვარჟამ ვკვდებით,
არათუ მარადდღე, მყოვარჟამ ვკვდებით!

საწუთროს შემოღამება

შემოვიღამებ საწუთროს,
მივიწუთებ და მოვინარიკლებ,
დათიკულს ჭრელად,
თავშალში გავხვევ, სასთაულქვეშ
ფრთხილად ამოვდებ, მერმე დავწვები,
ხელებს გავშლი, ნაზად შემოვხვევ
და ყოველივეს ამაოს და გონის
წარმტაცველს თავისი ხიბლით,
ამ უცხო სულის ცდუნებებით
ჩემი სულის მზასკვარებით ცქაფად
აღმომვსებს, სულ სამუდამოდ
გამოვიტირებ.

წინაპართ ძვლების გადამხვნელი
გუთნისდედის ძვირფას მანტიას,
შენც რომ მისურვო, თავად უფალო,
აგიმხედრდები, ვერ შევიგუებ,
შროშანად თეთრად გარდავიცვლები,
და სული ჩემი, სხეულს ჩემსავე
უკვე ქვად ქცეულს, ერთგულ
პაჟივით გაჰყვება გვერდით!
ერთგულ პაჟივით გაჰყვება გვერდით!

თეთრონით მოალის დედა!

“ლაღი იაღსრისა და გმირი კოპალას
სულის მზემა!
სუთე ბალღო, იყუჩ ბალღო!“–
ახლაც ჩამესმის ხმაიიგი,
ზენა, მიღმური, ბებოს ბაგეთგან
თაფლზე უტკბილეს გარდმომდინარი.

“ლაღი იაღსრისა და გმირი კოპალას
სულის მზემა!
სუთე, ბალღო, იყუჩ ბალღო!
მალე მოალის დედაი,
ცათა შინა ირმების მწველელი! –

თუნდაც ამ ხმისა და მის ფერადებისთვის,
უფალო ჩემო, ვარ შენი მარადის
გუნდრუკის მკმეველი! ვარ შენი
მარადის გუნდრუკის მკმეველი!

სული, მშვენი შენეულად!

სიღრმეთ შთაზრდილი ფესვთ შინაითგან
გარდმომჩქეფარი უკვდავების და განახლების
წყაროი ვეშა ბალღობაია ჩემი,
გრილი და ჰამოი, ნათელო ჩემო!

განმტკიცებული დაუცემელად სვეტი
ცათანის, ზესკნელ-ქვესკნელის შემაერთები
ხეი ალვისხის, დარანკიდული შიბი
კი მე ვარ თხემით ტერფამდის.

უწყის მხეცმა და ლაშქარმან მისმან
ამბრმან, უმბრმან და არაბმან მტრისმან,
რამეთუ მსხეპენ და მსხეპენ,
მჭრიან და მჭრიან,
მკლავენ და მკლავენ
უკუნიდან უკუნისში.

მაგრამ სული, მშვენი შენეულად,
ზეჟამ-ზესივრცულ-მარადიული
ვერ აღმომართვეს.
ოსანა, ოსანა, ოსანა შენდა,
უფალო ჩემო!

არ დაუღამდე დღეს!

ვგრძნობ, როგორ დავიწრიტე,
დავმღიერდი და ფიქრნიც ჩემნი
დაყვითლდნენ და გახდნენ
რაღაც ჩარადოვანნი.

ჩემს სამშვინველში
უმყოფობის შემოძვრა ჭია,
გამომლევია საწვავ-საგზალი
და აღარ ძალმიძს, ხელებგაშლილმა,
მთელი სამყარო ძველებურად
დავიტიო და ჩავიკრა გულში.

ვგრძნობ, ოცნებისაც
სამუდამოდ დამხშვია კარი,
ხელს უდღეოდღის ზეზეურად
შემოვკვდომივარ, დღედღესინდელიც
საწყალობლად მომკვდარა ჩემში.

და გაზაფხული აგრე კეკლუცი,
აგრე წარმტაცი და უმსუქნესი სასოებებით,
ჩემ ახლო-მახლო სულ რომ ვგულვობდი,
სამარადჟამოდ მოუხელთები გამხდარა ჩემთვის.

ოჰ! აღარ ძალმიძს სტოიკური თავშეკავება:
კი აღარ ვტირი, ვღრიალებ და სიმწრის ცრემლები
გარდმოცვენას რაც ვერ აუდის და ვეღარ ასწრებს,
ცხარე სიმლაშედ გადადის ყელში.

თუმც დამეწევა შეგონება ბებოსეული –
“ხარ ძუ ლომი და დედალი ორბი, არ
დაუღამდე დღეს: და ვით ღვთაებას,
ხთონურ არსებას, აღმადგენს ისევ!
აღმადგენს ისევ!

ვინაი ვიყავ?!

ვინაი ვიყავ?! კაცი ერთი
უბრალოი, ღვთისგან სვიანი
და შესაქმიდან ჩემი ერის
ცხოვრებას განვლილს
დღესაქამომდე, საკუთარ თავში
ვამთლიანებდი და ვითარც ხატი
დაუსაბამოს, მეგონა, მენაც ვიყავ
ვრცელი და სრული.

და მე, შესაყარს ზესკნელ-ქვესკნელის,
უღამო ნათლის ამ სიყვარულით
საწუთრო მყავდა ბეჭზე გაკრული,
მატკბობდა განცდა ზეცად აღწევის,
რაც ღამე ყოველ მეორდებოდა.

მაგრამ დამიდნეს ეს სიყვარული
ვითარცა ავლი. აწ ვინა ვარ?!
მკვდარი ვარ, მკვდარი და შენ,
ნახევარო ჩემო, ჩემზე უადრეს
მკვდარო, უგულისყუროვ,
მომაპყარ ყური.

მინდა იცოდე, უსაზომოდ როცა
მიყვარდი, საკუთარი მე მიყვარდა
შენში და როცა მძულხარ,
ისევ და ისევ საკუთარი თავი მძაგს
შენში, საკუთარი თავი მძაგს შენში!

მწირი სოფლისა

სულ წარსულსა და მომავალში ვარ,
აწმყო არა მაქვს, უფალო ჩემო!
დრო-ჟამს და სივრცეს ხატად შენად
გამოკვერილი, მწირი სოფლისა,
მდელოს დავეძებ ჰორიზონტმიღმურს.

ორომი ორომს ენაცვლება
ტრიალებს ჯარა, წელიწდები კი,
მრავლად მრავალი, შენთვის წამი
ერთი, ბნელ კიდობანში ჩაძეძგილან
საღვთო ქარაგმად.

სულ წარსულსა და ავლად ქცეულ
გარდასულში ვარ და ხმელთაშუა
ზღვის აუზიდან, დღევანდელივით
გაუსაძლისი, კვნესა ჩამესმის
პირველ იბერთა.

ტკივილი მათი, დაუამები და
სული მათი, მზეწარხოცილი,
ჩემს თვალისჭრილში შეყინებულა
უხუნარ ტანჯვად.

აწმყო კი არ მაქვს, რადგან მასში
ლოტოფაგობას ითხოვენ ნაცვლად.
მომეცი ძალა, რომ ციხე ჯავრის,
უკუნეთით ამოგლესილი, მე ჩემი
ქვეყნის უტკბილეს და უცხრიანეს
მერმისად დავწნა:

სილბო რომ ჰქონდეს ნაქსოვისა
და სიმტკიცე ნაჭედობისა – აი, ისეთად!

“ელი, ელი., ლამა საბაქთანი –
უფალო, უფალო, რად დამიტევებ?!”
ამსოფლად გვირგვინს კაცობის შენის
მქონდეს წარსული, მომიძღუენ აწმყო
და სამერმისოც მანიჭე ძალა,
და სამერმისოც მანიჭე ძალა!

6.3.1996

* * *
ჰოი, სახიერო! წმიდა სიყვარული
შენგან ბოძებული ტალანტი დიდი,
მექცა სიძულვილად, როს მოვლენილთა
მოყვასის ტყავით, კაცთა ბოროტთა და
უკეთურთა, რათა განეყოთ და განეძარცვათ
მამული ჩემი – ზეციური სამშობლოს
ხილული ხატი –საკვდავად ესრეთ
გამომიმეტეს. ო, მე არ ძალმიძს და
აღარცა მსურს ამ სიძულვილის კვლავ
სიყვარულად გარდაცვალება, ო, მე არ
ძალმიძს და აღარცა მსურს, ნაწილი იგი
დიდი ტალანტის კვლავ განვამრავლო
და მრავალწილად მოგიძღუანო,
და მრავალწილად მოგიძღუანო!

5.11.1995

* * *
განა არ ვიცი? შემოქმედი ხარ
მხოლოი სათნოის, მხოლოი კეთილის.
მაშ, თვალხმით ნუ განმსჯი, გაისიგრძეგანე
ტკივილი ჩემი, გულიდან ხელისგულზე
ცხარე მკსინვარებად გარდატევებული,
საჯე სამართალი მართალი და ეგებ
ისიც მომიტეო, ლაშარის ყმაიც რომ
ვარ, ხმალამოწვადული! ლაშარის
ყმაიც რომ ვარ, ხმალამოწვადული



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.