სუმბაძე დარეჯან - Sumbadze Darejan



ავტოგრაფი

თვალს თუ გავახელ. ერთი ხელის გაწვდენა და,
იდაყვებზე დაყრდნობილმა შემიძლია დავიწყო წერა.
რა ხანია სხვანაირად არც მისუნთქია. ხერხემალი აღარ მანებებს.
უბალიშო თოვლის საწოლზე გულზე ვწევარ და
საგანთა და ადამიანთა ჩემსკენ მომართულ ბგერებს ვიცილებ
ახლო სამიზნე. არ ვეძებ მიზეზს. ის აქეეა. ასე თავისით,
მაკითხავს და გამარიდებს გარშემომყოფთა-

განაპირას სექტემბრის მწიფე შუადღეა.
დაირღვა ნისლის ბალიშები. დაშემოდგომდა.
მოჟონავენ ბასრი სხივები
ფრთებდაცხრილული მტრედისფერიდან
ვრცელი, უჩრდილო ნაპირისკენ.

ვერ ჩაიმუხლავ. ამ ნაპირის ქუთუთოებთან
იმსხვრევიან ნავის ნიჩბები -
ყველა ნაპირი ხდება შენთვის უახლოესი,
სადაც ვერასდროს დააბიჯებ.
ვერ გადათვლი მათი მზერის ნავის წამწამებს.
ძილი წაგართმევს უპეებს ხსოვნის.
ამოაბრუნებს ჩავარდნილ დღეებს –
ქაოსს წესრიგად ჩაენაცვლება.

ბინდის მარცვლებად, ღამის პურად,
რომ გათენებას ჟრუანტელი გადააყოლოს.
და მძიმე, მძიმე თავთავივით
მისი წილი დროის ჰაერი
სულჩაბნეულს საფრენ სივრცედ ამოგიბრუნდეს -

ხსოვნა მკათა თვის, ბაგეთა თვის, გამხელილთა თვის.
გახელილ თვალთა სიცხადისთვის.
გასავლელთა თვის.
ჯერ წყალი უნდა გაატარო,
დრო – გაიყვანო.
მანძილი სიტყვის უჰაერობით უნდა გაზომო,
როგორც ნაყოფით შემოდგომა, გულზე ნაყარით.
და გააგრძელო ყველა ასვლა. ყველა წამზომი
ერგება ძველ გზას, ძველ დასაწყისს.

მე კი აქ ვწევარ ისევ გულზე. თვალდახუჭული.
იქ გარღვეული ნისლებიდან ღრუბლის ბალიშებს
ებნევათ ფრთები უფრენელი, უთქმელი სიტყვის.
დღიურის გვერდზე ვტოვებ ბუმბულს – მსუბუქ სანიშნედ
და ავტოგრაფად - ფერად ფოთლებს შემოდგომისთვის.

ზიარჭურჭელი

ჩვენ ვართმევთ ღამეს ერთმანეთს და
თავს ვართმევთ წყურვილს.
შენ ითრევ ჩემ ფიქრს ხომალდიდან
ტალღების ვიწრო გისოსებში –
დროის ტალღების. თუმცა დროებით.
და ძერწავ თიხის პირველ ჭურჭელს,
პირველ სამკაულს. გემყუდროვები.
ნიშნად ვიბნევ ახალ საყურეს
ძველი მონა. მეზღვაური. ძველი მორჩილი.
ნუთუ ასე ბედნიერი ხარ?
მე შემიძლია ავუხილო
ბრმად წარმოთქმულ შენს სიტყვებს თვალი
და ვაჩვენო სექტემბერში როგორ ყვავიან
გაზაფხულზე დამარხული ჩემი მკლავები;
შემიძლია ზეცის აღმართთან
არ მოვკვეთო ყამარს ნაწნავი –
ცა არ წაგარღვა;
მორიელები არ მივიჩვიო ერთგულ ჯალათად;
ისრის წყევლა ღუზად ვაქციო,
როგორც – სულ ერთი...
ვიდრე მწყურვალი მათი მზერა მომჩერებია,
ვათავისუფლებ სიტყვებს – მარჯნის მყვირალა ტყვეებს,
სამუდამო მონობისთვის, ერთგულებისთვის,
ოკეანის ცახცახა მკერდზე,
რომელშიც ჩვენი გაბზარული თიხის ჭურჭელი
თანაბრად და ცისკენ ივსება.

მარი-ცა

ცა მკლავებში მოვიქციე. ვერ გამექცევა.
ვერ იცელქებს. მისი ფილმისთვის
ჩემი გმირი – მეოცნებე პატარა გოგო
ნაჭრის თოჯინით ბავშვობიდან გამოიპარა.
ვერაფერს შეცვლი.

ტილო თეთრია. უთეთრესი.
სიცილისას შროშანები იშმუშნებიან.
ამ დროს მიკვირს: ცა მკლავებში როგორ მეტევა.
რძე და ღვინო – განთიადი. მზის სითბოთი
გაკვირვებული მკერდის კოკრები.
ცაზე საფრენი თოლიები – ხელის მტევნები.
მერე უკვე ცა მკლავებში აღარ მეტევა.

ამ მთაზე, სადაც უნაგირი
ყველაზე მყარი საყრდენია,
მივიხუტებ და გავფრინდებით.
სადაც რაშებს ჯერ კიდევ აქვთ ფარული ფრთები
და მხედრებიც ჩვენს საშველად მოიჩქარიან.

ცა მკლავებში რაკი მეტევა, მისი მუსიკა
ჩემი სმენის სადინარებში ისე ლივლივებს,
სამყაროს ყველა ოკეანემ ხელი ჩაკიდა. გადმოვიდა.
და ჩვენ მთაში ამოვასწარით.

მხილება

თითქოს თამაში.
თვალების და ხელების მიღმა.
თითქოს ბავშვობა:
სარკის მიღმა ფერების განცდა.
შეუვალობის აიფარებ სახეზე ნიღაბს,
იქნებ ვერ გიცნო,
იქნებ სულ ერთს,
სულ ერთ-ერთს გაგცდე.

არადა, იცი,
ვერ დამალავ – შენი ნაკლია.
მზერაში ცით და
ხელის ქარში ფრენით გაერთე.
მხილებული ხარ:
რაკი თვალი სულის სარკეა.
რაკი ხელია მოძრაობა სულის,
აგრეთვე.

როგორ გითხრა

ამ ხნის მანძილზე მერამდენედ
მახსენდები, როგორ გწყურია.
მაგრამ გიმხელ, აღარ მაქვს ძალა
და სიმწიფეს ლეღვის ნაყოფის
წებოვანი ტკბილი თითებით
უკან ვაბრუნებ
მადლიერი დედა-ტოტისკენ.
და როგორ გითხრა, ჩემო ყველაზე...
არაფერს გეტყვი – იგულისხმე:
მე ვარ ქალი.
და რაკი ყოფნას ცხოვრება ქვია
(უფრო ასეა მიღებული),
უნდა მერჩიოს
ნაჩვევი, უფრო რუხი მხარის
ნელთბილი ჩრდილი
სხვათა მხარის, უფრო მზიანის,
ხანძარმოდებულ ჭიამაიებს.
რაკი ასეა მიღებული – ვემორჩილები.
და ამ ჩრდილში
ვაღამებ და ვათენებ ამბებს.
მოწყენილობა მეხმარება არ ვიყო მარტო.
და ვაცოცხლებთ მიტოვებულ, ხშირად გარდაცვლილ
მაქმანებს, კაბებს...
ვუცვლით ადგილს მიტოვებიდან ხმაურისკენ.
და მყვირალა კარნავალი
ცრემლიანი და მხიარული ისტერიებით
აფერადებს რუხი ოთახის ერთფეროვნებას.
რომლის განწყობას წინდებსა და ნიღბებს ვუხამებ,
როგორც ქალი-ქამელეონი.
და როგორ გითხრა...
ზოგჯერ, როცა მავიწყდება,
რომ
მე ვარ ქალი
და ყოფნასაც ცხოვრება ქვია,
ვიწყებ კარადის სიძველიდან
და ვიმოსავ:
დაბადებიდან
აბრეშუმის კანს,
სადაფის ფრჩხილებს,
ვეფხვის თვალებს,
ნაწვიმარ თმას,
თავსხმა მთვარობას
ვეპარები სხვათა მხარისკენ,
რომ მხრების სირცხვილს
შეფაკლული -მაიების ყაყაჩოსფერი ჩამოვაფარო
და ყოველდღიურ რუხ მელოდრამას
შევუხამო ღალატის და
წითელი ფერი.
ეს ცხოვრებაა მოხდენილი, ასეთი. თორემ
როგორ გითხრა...
ძეო ჩემო,
მამაჩემო,
საყვარელო,
ჩემო ყველაზე...
იქნებ კიდეც ლამაზად მეთქვა,
პოეტი რომ ვყოფილიყავი

ყველა დროს

ლეღვი დამწიფდა. ჩვენ გვყოფნიდა ულუფა ჩიტის.
და ბედი-ბუდე მოარულ ჭერს-ფოთოლს მივანდეთ.
მთვარის პეშვიდან თაფლის თვეებს ვცვლიდით და ვცლიდით.
ირგვლივ ვარსკვლავებს მოეხლართათ ბრინჯაოს ბადე.
მერე გათენდა. მზემ ცის ბადე დასერა. ვიტყვი:
ნაღვლიან თვეებს. წიწვის თვეებს საკმეველს ვუკმევ.
გაფრინდა. ისე შორეულად. ულუფა ჩიტის
უკვე დამწიფდა. უკვე მწიფს და მწიფეა უკვე.

ჩრდილები

სიჩუმის გარდა
არის რაღაც,
რაც ჩვენს შორის მონაცვლეობს,
როგორც სიბნელე აზრის შიგნით,
როგორც შენი ხელის ქალაქი
დაუგეგმავი ჩემი ტრაექტორიით.
მე ვაღებ კარს,
რომელიც ღია იყო ჩემ მოსვლამდე.
მე ვაღებ,
რადგან გინდოდა დამეხურა -
მე ყოველთვის შენ სურვილს ვასრულებ -
ნახევარ ეტაპს მზის დღის ხიდის ქვეშ,
ერთი წუთის ასოთხმოც ვარდნას -
გულის სხივის არითმიას
ჩემი დილიდან შენი პულსისკენ
ვასრულებ.
ეს თითქმის ჩემი მისიაა -
სადაც წასვლამდე -
გენერალურ ამოსუნთქვამდე -
რჩება სიჩუმე
და კიდევ რაღაც,
რაც ამ ტექსტში
დაუფიქრებლად იკითხება -
რაშიც აღარ ვმონაწილეობთ.

წაწალი

ეს ზღუდე ისე მკვეთრია და ისე ბასრი – ხანჯლის პირივით,
თვალის გახელა არ მჭირდება.
არარსებულ სიმართლეში არსებობის გამართლება თვალთმაქცობაა.
შენ კი ცდილობ დამარწმუნო, თითქოს, გხედავდე,
როცა გახებ დეფორმირებულ თითის ბალიშებს.
როცა თითების ფეხაკრეფა ფერმკრთალდება ვარსკვლავებივით
ნისლის ღამეში
ვნების ცხელ კანზე გადაკრუკი ჩრდილის ფენა როცა მკვეთრდება,
ეს იგივეა: მე უგრძნობი ვარ
(რაც ისედაც იგულისხმება
ჩემი ხერხემლის მყისიერ და დრეკად ფრჩხილებში).
ეს სურვილის მოძრაობაა.
თითქოს თითები ერთადერთი ადგილია სამუდამო მეხსიერებით.
შენ კი ცდილობ დამავიწყო აჩემება – სურნელს ვძერწავდე.
იის მდელოს
აკაციის მტევნით მიცვლი –
თავი მტკივა
და თითების დეფორმაცია.
როგორც შეხება,
როცა ყველა მზრუნველობა
მამა ქრონოსის მზრუნველობაა.

თვალდახუჭული მდინარე ვარ.
არ შეიმჩნიო. არ მაღელვებს –
გაფანტული ყურადღება ყურის მიღმა მიედინება
სადენებში დამწყვდეული დღეებივით მოკლე ჩართვამდე.
როგორც ძარღვებში.
როგორც ლტოლვა
მიზიდულობის ეროტიკული სიმსუბუქით დამძიმებული.

სარკმელმა შიგნით შემოაბიჯა. ნიშანია:
უკუნეთში გათენება ვივარაუდო.
წინადადება –
ჩემ ოთახში ჩაკეტილი მყარი ჰაერი,
როგორც წყალი გაუვრცობელი –
აბსურდია – მარტივი და თან – ქვეწყობილი.

წაშლილ დროს და ჩარჩენილ ღელვას
შემინული უძრაობის უამრავ ნატეხს
მანეკენების მსუბუქ ფიქრში –
გალატეას მღელვარებად ვერასდროს ვაქცევ,
ვეღარ გავახელ დაკენტებიდან დაწყვილებამდე ერთადერთ ნაბიჯს.

უფესვო მიწის თიხის ნერგებს
მინის აქეთ ყელი უშრებათ. იმსხვრევიან.
ერთი წარღვნა სანატრელია,
თუნდაც ხელახლა ეს ტალახი ვინმემ მოზილოს.

მე კი მხოლოდ შემიძლია
დამსხვრეული ერთი ნაბიჯი
სარკმელივით გადმოვანაცვლო.
რა გინდოდა?
ქიმზე თითებს ისერავს ღამე. მეძმობილება.
თვალს ვერ გავახელ.
დემ, რა გინდოდა?



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.