ფირცხალავა დავით - Pirckhalava Davit



ქალაქი, სადაც შენ ცხოვრობ

სულ მალე,
როცა ბეღურები გზას ისწავლიან
და მიაგნებენ სხვა ცას:
უფრო თბილს და უსაფრთხოს;
როცა ქარხნებს და მაგისტრალებს
დაფარავს მტვრისფერი ბალახი-
გაადვილდება დამალვა,
მაგრამ არავინ იქნება, რომ მოგვისაკლისოს.
სულ მალე,
ბავშვობისას, ნიშნისმოგებით,
ოდნავ ხმამაღლა ნათქვამი საიდუმლო-
შეგვეძლება ვიყვიროთ ცრემლდენამდე,
მაგრამ არავინ იქნება,
რომ დაინტერესდეს.
სულ მალე,
მიყრუებულ კვარტლებში,
ერთმანეთისგან კილომეტრებით დაშორებულნი
რომლებიც დარჩებიან და შეეგუებიან:
რომ სანგარი არ არის თბილი კერა,
რომ ყველა ტელეფონის ჯიხური ლოკალურია,
ყველა მარშრუტი - წრიული,
და ყველა მორგი - სადღეღამისო-
ამოგხედავენ,
დაგიყვირებენ:
"დიდება შენდა უფალო ,
დიდება შენდა"
და შენ მიხვდები
რომ გ ა დ ა შ ე ნ დ ა:
ყველა ეთნიკური წარმომავლობის-
მმართველი და ხელქვეითი,
პატიოსანი და გარეწარი,
ბოზი და მონაზონი,
მშიშარა და მამაცი,
მოხუცი და ჩვილი,
მართლმადიდებელი და იეღოველი,
მუსულმანი და ბუდისტი,
ჰეტერო და ჰომოსექსუალი,
პროვოკატორი და ფანატიკოსი
ქალაქიდან, სადაც
წვეთოვნებზე აერთებენ უსახლო ბავშვებს
და რწყავენ ყვავილებს-მშვიდობის ბუტაფორიას.
ქალაქიდან სადაც
სიმბოლო გიქციეს სამკაპა ჯოხად
და ნანადირევი სისხლით განბანეს
შვილებს ფეხები.

ამ ქალაქში ამბობენ
რომ ასეთია ნებაი შენი.
და თუ ხმამაღლა ლოცვა-სტატუსია,
და თუ ჯვარი-საბრძოლო ნივთია,
და თუ ასეთია ნებაი შენი...

დაე იყოს
ნებაი შენი.
მე ვყრი იარაღს.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.