ფოლადაშვილი თამარი - Poladashvili Tamari



ლოცვა

დიდი ხანია არ უწვიმია
ცისარტყელაც დაიკარგა და ქალაქი დამტვერილ ეკლესიას დაემსგავსა სადაც
ლოცულობენ არა ღმერთებზე
წვიმაზე.

ღმერთო დაიფარე ღმერთი
ღმერთო დაიფარე დედაჩემი ორი ფერის ფანჯარა რომ აქვს
ცისფერი და მწვანე.
ღმერთო დაიფარე მამაჩემი ჩუმი მოლოდინი რომ ჰყავს
და ვერ აქრობს
ღმერთო დაიფარე ნამსხვრევები
ფეხებს რომ მიჭრის და არ არსებობს უფრო მჭრელი ნამსხვრევები
ხელებს რომ დამიჭრის და მომკლავს.
ღმერთო დაიფარე სარკეები
ღმერთებს რომ გვამგვანებენ და სინამდვილეში უნამდვილო ნაგავსაყრელები რომ ვართ
ღმერთო დაიფარე მეზღაპრეები
სანთლები რომ დააქვთ წყლის მეორე ნაპირას და
სმენის მაგიერ მხოლოდ ყიდულობენ
ღმერთო დაიფარე განიერი მხრების წერილები
რუსულად რომ წერენ წერილებს და
ღმერთო დაიფარე თითები რომ ანონიმურად შეგილოცონ
ჩემთან ლაპარაკისას
ღმერთო დაიფარე ცალმხარე სახლები
მეორე მხარეს რომ ბუნებაში გადიან
ღმერთო დაიფარე მარტოობები და უმარტოვო
ქუჩის ძაღლებბი
ღმერთო დაიფარე სარდაფებში დამწყვდეული შეყვარებული
პეპლები დაღვრილი რძე და გაქცევები
ღმერთო დაიფარე შავ-თეთრი სიგამხდრე
და მიმსგავსებული შვილები
კიბეებიდან რომ ხტუნაობენ.
ღმერთო დაიფარე ბოროტება
ცას რომ სახურავი წაართვა და საქანელაზე ყრის ფიქრებს,
ღმერთო დაიფარე სინათლის
დასასრული მე რომ ვერ გიცნო და
ღმერთო დამიფარე გამომწყვდეული
ატირებულიც დამიფარე..
ღმერთო დაიფარე ცარიელი ბოთლები
ჯერ რომ ვერ აივსო წყლით და წყლის სიზმრებიც დაიფარე..
ღმერთო დაიფარე წვიმა რომ ფანჯრები
მივხუროთ
ღმერთო დაიფარე ღმერთები

ლოცვა 2

ხალხი, რომელიც უხალისოდ დგას მოძრავ
გზაზე და ჩუმად პასუხობს პირად ტელეფონს,
ცდილობს როგორმე
ჩუმად გაექცეს სათარგმნ ცხოვრებას და
თავის ენაზე ჩუმად ილოცოს.

ღმერთო დაიფარე ჭიანჭველები
ისინი მკბენენ და
წითელი ლაქები მრჩება სამახსოვროდ.
ღმერთო დაიფარე თეთრი ქანდაკებები
რომლებიც ჩემსავით შიგნით პატარაზე გრძნობენ
რომ გაქვავდნენ და ყოველ ღამე
..
ღმერთო დაიფარე ყოველი ღამე
რომ შეძლონ და გაცოცხლდნენ, ადამიანების ნაცვლად,
ღმერთო დაიფარე ,ისინი, ადამიანებსი ნაცვლად
რომ გვაკარნახობენ და ჩვენც
ვყვავილობთ
ღმერთო დაიფარე ჩემი სმენა
ქალქში რომ ზღვასავით მესმის
და ზღვასავით მიყვარს სველი ასფალტის ორთქლი..
ღმერთო დამიფარე გაქვავებისგან.. ფერმკრთალობისგან, ზღაპრის აივნისგან..
ღმერთო, დამიფარე ჩემი ფიქრებისგან
მათი მეშინია…

ხალხი, რომელიც წიგნებს ყდების მიხედვით ჩუმად ალაგებს
და შინაარსით გადასაწყობ თაროებს ჩუმად აბრალებს
რომ ფურცლები ყველაზე მძიმეა,
რომ ჰაერი თეთრია და მათი ზეწრებიც ჰაერმა ჩამოხსნა
აივანზე გაბმული საუბრიდან..
ღმერთო.. დაიფარე ჰაერი!

ლოცვა 3

ჩემი სახლია, სიტყვებით დავფარე
და ყოველი კედლის უკან, ხან შენ,
ხან კი-ლამაზი სათამაშო დროებით დავსვი
და ჩავისუნთქე.
გაჩნდნენ ფანჯრებიც.
ცრემლები ფარდებად ჩამოვაფარე...
ვუყურებ, როგორ კვდებიან ჩიტები თეთრ ხეებზე.

ღმერთო, დაიფარე ოთახი, სადაც მე და შენ
ერთად გვძინავს და თაღები.
ღმერთო, დაიფარე ყველა სართული, სიყვარულს
რომ ვანაწილებთ და მერე ჩვენვე შევექცევით უეტიკეტოთ.
ღმერთო დაიფარე მეზღვაური. როცა ყველა ტალღა ერთმანეთს ეხლართება, ის კი განიცდის.
ღმერთო, დაიფარე ქუჩის თავში ის გაჩერება, სადაც
ლოდინს იკლავენ იმ ტრანსპორტებით, რომლებიც
არასდროს მოვიდა შენამდე.
ღმერთო დაიფარე ანგელოზები ცაში.
ისინი საზღვრებზე თამაშობენ რეზინობანას
და ყოველთვის გახსოვს, რომ მათ წვივებს
ფარავს სითეთრე.
ღმერთო, დაიფარე ყველა წყარო, რომელიც
ივსება ჩემი დებით და ძმებით
და ურნები, სადაც მარხავენ
ფერებში გახვეულ ჩვილებს და
უკვე აღარ ,,შვილებს.”
ღმერთო, დაიფარე სიმძიმე, მათ გარეშე რომ
გრძელი თმა, უჩვეულოა.
ღმერთო, დაიფარე ფურცლები, როგორც ფიქრები...

ჩემი მელოდიით გავსებ.
ჩვენი ოთახი, რომლის უკან
ვდგავართ და გვიყვარს.

სამი ამბავი

ბიჭის ამბავი

გავიგე, დილით გამოაღვიძა ხმაურმა დედა.
ეზოს დაემჩნა ლაქა, თუ
როგორ ისწავლე
ვარდნის კანონი
ზემოდან-ქვემოთ.
სწორედ ამიტომ, სამუდამოდ, ჯერ მკრთალი ხაზით
დაგივიწყენებ სკოლის ჟურნალში.

გოგოს ამბავი

რა თქმა უნდა, მოკვდა გოგო.
ქალაქის ყველა კაცმა იმ ღამესვე იცოდა, რომ
ზაფხულში უნდა დაეგოთ სათევზაოდ
გამძლე ბადე მდინარის პირას.
და ნაპირები ამოევსოთ შიშით ან ლოდინით,
მაგრამ ამჯერად,
დაჭერილ თევზებს სათითაოდ გამოარჩევდნენ
და გაუშვებდნენ.
ჩვენი
ქალაქის ყველა კაცმა, მაშინ გაიგო,
როგორ ემღერათ იმ ღამეს ჩუმად, რომ
როგორც სხვების, ისე თავისი ხმების
შიშიც ესწავლათ.

ჩემი ამბავი

მითხრეს, შორია აქედან და
ვერც მოკლე გზით ივლი.
ნუ ცდილობ, ყოველ გაზაფხულს მოაჭრევინო
ფანჯრის წინ ხეები და
მომდევნო ზამთარს უყურო მხოლოდ გემს,
ოცი წლის რომ ჩამოდგა და
ყველა მეზღვაურს ყოველ საღამოს
აჭრიან თითებს, რომ
ყველა შენს ნივთთან ერთად დამარხონ ხის ქვეშ.
მითხრეს, რომ სხვები,
ისევ ეძებენ და პოულობენ
ჩაის ძველ ჭიქებს, გამოფენისთვის
რომ ამოთხარე და ისევ დამარხე,
რადგან შენს ირგვლივ სასაფლაო
ცოტა შორს იყო და მძიმე ბარგსაც
ვერ მიათრევდი, როგორც ეს გსურდა.
მითხრეს, რომ ისინი, ვისაც
მარხავენ, ჩივიან ხშირად, სულმოუთქმელად,
თითქოს,
ერთიანად, უფრო ადვილად კვდებიან
და რომ ხელებით არ შეიძლება
მათი დამარხვა.
მითხრეს, თუ მიწას იმდენჯერ შეეხები,
რამდენისაც ხარ,
გქონია წყევლა და სხვა გზა არ გაქვს,
უნდა უყურო, როგორ კვდებიან ბავშვები
ღამით, რომ
ბოლო ბავშვი, უფრო ადვილად მოკლა და მოკვდე.

***
მე ვიწყებ შენით.
მოგიყვებოდი, რომ
არსად იყო
ბილიკი ან
ქარი-
მიმართულებით
რომ გაგვეცურა და
შორს თუ არა,
აქვე, ტყეებთან მოვმკვდარიყავით.
ის
კიდობანიც
სახლს ბოლო კედლად
რომ ავუშენე,
არსად წასულა..

რადგან არაა გზა
არც წინ,
არც უკან.

არ
გაგვიცურავს
არც წყალში
და
რაც მოვყევი,
როგორც დაიწყო,
ისე
დასრულდა .

მე ვიწყებ შენით,
რადგან შენს ხელებს,
როგორც ჩემსას,
არაფერი სჭირთ.
არ აქვთ თითები
და ზედ
ფრჩხილებიც,
რომ
ხის მოჭრისას
მტვრით გამოევსოთ
და
როცა არ ჭამ,
არ სვამ,
შენი წყვილი ყბა
ერთად ისვენებს.

მოგიყვებოდი, რა ადვილია
გადაურჩე ჯერ შენ თავს,
როგორც განაჩენს
და შემდეგ
ხეებს.
რადგან გცნობენ და
მათ იციან,
ვისი შვილიც ხარ,
როგორ დავჩეხე
მამაშენმა ტყის ის ნაწილი,
სადაც მიწიდან ამოსულ
წყალთან ერთად შენი წყევლაც
გადამეყლაპა
და
ჩვენს დასანახად,
არც ზღვით,
არც იმ გზით,
საიდანაც ვიღაც მოვიდა,
არსად წავსულვართ.

ხომ მოგიყევი,
როცა დამუნჯდი,
ათივე თითიც ჩაატანე მოგზაურობას.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.