მერაბ სალუქვაძე უსათაურო

 (ხმები: 0)


მე ჩემს სურვილებს ბორკილს ვადებდი
და დღეს ვარქმევდი ლოდინს სახელად,
დიდხანს მტანჯავდნენ წელიწადები,
დიდხანს მიჭირდა თვალის გახელა..
მხოლოდ ტკივილი იდგა ფანჯრებში...
და დღეს ურევდა ცუდი შეგრძნება,
მე კი ამაოდ სხვის კარს ვანჯღრევდი,
მსურდა საკუთარ კარის გაღება..
გვერდზე გამდგარი, შეშინებული,
ვცდილობდი რადგან – მე დავიღალე..
ბორკილ დადებულ ახალგაზრდობას!
დღეს, მთელი ცხოვრება ქარს გავატანე..




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.