ქევანიშვილი ეკა - Qevanishvili Eka



შენ-მოსართავი


ხელი არ ახლო მაგ ბაფთიან ყუთს,
დაგეწვება.
არ ახლო ხელი.
შიგნით ზის სხვა დიასახლისი.
მიმწვარ თითებს არაფერი არ ეშველება.
თხლად დაჭრილი კარტოფილის საფენები
ანდა ცივი წყლის ქვეშ შეშვერა სანამ დაცხრება,
არ უშველის. არც მალამო, არც გადახვევა,
არ უშველის. ხელი არ ახლო.
თუ ისე მოხდა,რომ გასროლილი ბურთი შემთხვევით შენთან მოგორდა,
თუ ისე, უკაცრიელ ქუჩაში ნახე სხვისი ფული,
უცებ მათკენ ნუ დაიხრები.
სხვის ცხოვრებაში გერგება მხოლოდ
კუთხის სკამი,
რამე გერგება,
მაგრამ მხოლოდ ”მეორე რამე”.
ეს მათი, მათი ცხოვრება. შენ - მოსართავი.
შენ ვარსკვლავი ხარ ნაძვის ხის წვერზე,
ვერცხლისფერი ფიფქი - ფანჯრებზე,
მომავალ წელს მოდა იცვლება.
შენ - როგორც ”შარშან”, როგორ რაღაც ”ერთხელ უკვე”,
იყავი.
გარდერობში ბეწვიანი ქუდის გვერდით,
მოვლილს, დავარცხნილს ჩამოგკიდებენ,
დახურულ კართან ფეხის ბრახუნი:
შენ გინდა იყო შეჩვეული ძველი ჯინსები, გაცვეთილი ძველი პლედი,
ოღონდ გიკითხონ, ”ჩემიათი” ხშირად გეძებონ.
სხვის ცხოვრებაში,
ის თუ მოგხიბლავს, რომ დროდადრო ახტებიან და დახტებიან
სულ ოდნავ რომ წაგეპოტინონ.
მაშინაც კი,
სხეულები როცა ერთდება,
შენ დგახარ უფრო მოშორებით,
და სიყვარულში თითქოს არც კი მონაწილეობ.
ხელი არ ახლო,
ლამაზია ეგ ბაფთიანი ყუთი, ვიცი.
მაგრამ თუ გახსნი
ქარიშხალი ამოვარდება.

ტყვია, უახლესი ისტორია.

რამ შეაყვარა ის ტყვია
საკუთარ ყელში გაჭედილი,
გერმანული წარმოების, დღემდე არ ვიცი.
წესით უნდა ამოეძრო და მოესროლა, როგორც ომი, როგორც წარსული.
ეს კი ისე ინახავდა, თითქოს პლატინა ჩაუსვეს ფეხში.

რატომ ეკიდა თავთან სურათი კაცისმკვლელის.
კუბოში რატომ ჩაიყოლა ორდენები.
კედელი რომ დარჩენოდა, მამის სისხლი რასაც ატყვია,
ან შორეულ აღმოსავლეთში ნომრით – შვიდას ოცდაცამეტი
გაყინულიყო დედამისი,
ნეტავ თუ მაინც დამიბარებდა მეყიდა ყველა წიგნი ბელადზე.

რატომ ერთხელ არ მოსულა მთვრალი,
ქელეხიდან, რომლის სუფრაც ამ ქუჩაზე დაიწყო და
იმ ქუჩაზეც აღარ დამთავრდა.
და რომლის თავშიც უცლელად იჯდა.
თვითონ რომ მოკვდა და როცა თქვეს, რომ ვიღაც კი არა,
კაცი მოკვდა,
გავიფიქრე, რას იტყოდა
სიკვდილის სუფრას, თანაც თავისას, სათავეში რომ ჩასდგომოდა.

ეს ყველაფერი გავიფიქრე
მიწისქვეშა გადასასვლელში
ათი წლის შემდეგ
დაფხავებული წიგნების დახლთან როცა შევჩერდი
და აგისრულე ბოლო სურვილი.

ამ ყველაფერს ვფიქრობ ახლა,
როცა ეს კაცი ჩემს სხეულში ისევე ჩაჯდა და შემიყვარდა
როგორც შენს ყელში შენახული შენი
მტრის ტყვია.

სიყვარული, ასოციაციები.

გამოჩენიდან ერთ თვეში ის ჰგავს გემს ზღვაში.
ბუზისტოლას.
იჩრდილავ, ფიქრობ,
ღირს თუ არა მისთვის ნაპირზე ცეცხლის დანთება.
თან, მის გემბანზე ერთხელ უკვე ნამყოფი ხარ.
და მერე ქარი, ქარიშხალი, მაშველი რგოლი. მოკლედ, გაგრიყა.

სადღაც ხუთ თვეში, თუ მაინც ისე მოხდა, მოცურდა,
ის ჰგავს იახტას, სადაც წევხარ და ირუჯები.
და შემდეგი რანდენიმე თვეც ასეთია:
ტანსაცმელი - ქათქათა და დაულაქავი.
მარწყვს გასდის წვენი,
ალუბლის წყვილებს საყურეებად,
ქარვისფერ ნესვებს ვირტუალურ მუცლად იყენებ.
მასაჟი - თაფლით,
თმა ცურავს რძეში,
იასამნის ტოტების შეკვრა - ცხელი საუნა და
ტკბილი ორთქლი, ტკბილი თვეები.

გადის წელი და ის სამგზავრო ხომალდს წააგავს.
შენ ხარ მისი მუდმივი და უფასო და მგზავრი.
ორი წლის შემდეგ გემი შენია.
თუ მოინდომებ, შეუცვლი სახელს.
შენია მისი კაპიტანიც, მისი ალამიც.

ბოლოს,
ხომალდი ხდება სამხედრო.
და ერთმანეთის პირისპირ დგება ორი ლულა.
ჩრდილოეთი მხარე ჩემია.
ჩრდილოეთიდან უკეთ გამომდის.

ჭორია

ჭორია ჩვენი ამბავი.
მეზობელმა მოაყოლა მოსაკითხად გადმოტანილ თონის ლობიანს
და დაგვიყარა ხმები ბუხართან.
მე სასწრაფოდ შევყარე ცეცხლში.
ჭორია,
აბა, ვინ დაგვინახა ღამის თორმეტზე
ან დილას, შვიდზე,
ვინ დაგვინახა,
როგორ მაწვდი ქრიზანთემებს
შუა ზამთარში?
ჭორია, იცი, თითქოს
მკოცნი ბოლო სურათზე,
თითქოს მიზრდი მუცელს ტყუპებად,
და თან დედობის უფლებას მართმევ.
ჭორია, თითქოს მიხეხდე ქუსლებს,
მბანდე ფეხებს,
რა ხანია, ის საპნიანი წყალი დამექცა.
ვერ ვიხსენებ,
თუ ოდესმე მიმიჭედე სახლში ლურსმანი,
ან ბაზრიდან დაბრუნებულს კიბეებზე შემომეშველე.
ყურით მოთრეული ამბავია,
ვითომ მატირე შუა ქუჩაში
და მოწყენილ გამყიდველებს უსახსოვრე სანახაობა.
ვერ ვიტანდი აქამდე ჭორებს –
შევიყვარებ,
ერთი მაინც თუ გამართლდება.

ჰითროუ. ივლისი. მიყვარხარ

ცა - აქ უფრო აბლაბუდაა,
ყოველ ორ წუთში- ბოინგს ბოინგზე
ხლართავს ღრუბლებში. თავბრუ.
მგონია - ზურგჩანთის ნაცვლად ვდგავარ ხურჯინით.
მის სიჭრელეს
უგრძელეს რიგში ჩამდგარ სახეებს ვუხამებ: ზანგი!
ყვითელი!
იაპონელი..
რითი გინდა გამოგარჩიონ?
კავკასია მადგას მხრებზე - თითქოს მთლიანად გამოვიყოლე
იალბუზი კი, ჩემთვის მწვერვალი,
აქ მხოლოდ მთაა. პაწაწინა გორაკი, ბორცვი.
მე კი ჯიუტად ვამაგრებ დროშას, მინდა ვჩანდე.

მაპატიეთ.. შემთხვევით ფეხი დაგადგით სარზე..
ესპანელი ხართ?
თავს ვაქნევ - არა.
ღირს თუ არა რუკა გავშალო - წერტილ სამშობლოს
საჩვენებლად თითი დავადო?

რიგი გრძელია - ჩემს ზურგს უკან ვიღაცას ლოცვის უდგება წამი.
ბუტბუტია - ვხედავ, შუბლით მიწას შეეხო.
მე კი პირჯვრამდე რიგს დავზვერავდი.

ჰითროუ. ცხელა.
ჩემთან შენი ხმა ზანზარებს ისევ:
„და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა“, რა არის დედა?
„არამედ გვიხსენ“?
გაფრენის წინ გიხსნი, როგორც მინდა გჯეროდეს:
ესაა ჩვენი სიყვარული, ჩაუძირავი სასწაული - კაცი წყალზე დგას.
ჩაცუცქულმა თითქოს ბრტყელი ქვა
გაასრიალე ზედაპირზე, ისეთი სრულყოფილია.
თითქმის ისეთი - როგორც ჩვენ ორნი, როცა ქუჩას ვჭრით,
მოძრაობა კი წამით ჩერდება.

ჰითროუ.
ლამის თითები დავიმტვრიო - კი თუ არა,
მოგწერო თუ გადავიფიქრო.
დავიწყებ ასე: გწერ ნისლიანი ალბიონიდან...
ბანალურია.
გლანძღავ: რა დროს ფარდის უკან სუნთქვის შეკვრაა,
თუ ჩემს ნასუნთქ ჰაერს აგროვებ დედაქალაქში.
თვეები რომ გამოიზოგო.

ციდან გრგვინვას თუ გაიგონებ -
ავარიული დაშვებაა ჰითროუში.
შენ, სამშობლო და შვილი ისეთი მძიმეები ხართ,
თვითმფრინავს ფრთები დავაწევინე.


წრეზე

წრეში,
რომელსაც ტომარასავით მოუკრა თავი ბოლო წელმა,
ვდგავართ მე და შენ.
ვდგავართ მე და შენ.
მომემუცლე,
მომემუხლე,
მომეშუბლე,
მეხელისგულე.
ცოტაა სივრცე:
ოთხად მოკეცილ გაზეთზე ტანგო
ისე უნდა ვიმეცადინოთ,
წრეს არ გადავცდეთ მილიმეტრებით.
მრავალწლიანი ელექტრო შოკი:
ენის წვერების დიალოგი
ახლა გვიშენებს დამცავ მავთულხლართს -
ზღაპარში ვინმე ფეთიანი არ გადმობობღდეს,
ალაყაფის ღრიჭოებმა ქარიშხალი არ შემოაპაროს.
დროგამოშვებით ვდგავართ ზურგებით,
ეს დაკვირვების რიტუალია,
მთის წვერზე ცეცხლი რომ ავანთეთ,
ისევ თუ ბოლავს.
დღეს – ეს წრე გვყოფნის
როცა მუცელი წამომეზრდება,
ცარცით ნელ-ნელა გავაფართოვებთ.

წასვლის ერთ-ერთი წესი

მე შემეძლო ხმამაღალი განცხადებების გაკვრით ხეებზე.
მე მომწონდა მოულოდნელი ზარების შემდეგ მიტოვება.
საფოსტო ყუთში წერილების გაჩრა და გავლა.
ყურადღების მიქცევით წასვლა.
როცა იცი, თვალს გაყოლებენ.
როცა იცი - დაასწარი.

იცი, როგორი ეფექტურია,
სამარისებულ სიჩუმეში ჭიქას თუ ამსხვრევ?
საღამოს ლოცვის იდუმალებას უმიზეზო ხარხარით ლეწავ.
როცა მუდმივად ვიტრინაში დგახარ და დგახარ,
სხვები ტკბებიან, შენ იბერები, შენ სუქდები ამპარტავნებით,
საკუთარი ხორცის ალერსით
და გგონია, შენს საყურებლად მუდმივად მოვლენ.

მაგრამ უეცრად ისე გბეზრდება და იქვე ტოვებ
საგანგებოდ მორგებულ კაბას და ჭრელაჭრულა
ტანსაცმლის გროვა რჩება შენგან სანახაობად.
იცი, როგორი ადვილია ნგრევით წასვლა.
გახედავ უკან - ჩამოშლილია მყარი კლდეები
გახედავ უკან - იწვის ხიდები.
და ზუსტად იცი, სხვის მფეთქავ გულებს - გაქცევამდე
ფეხი ზუსტად იმ დროს დაადგი,
როცა შენი ფანების ჯარმა თავი გვერდზე მიატრიალა.
ანუ განგებ.
ანუ გათვალე.

შემდეგი წასვლა იქნება მშვიდი.

ხელუხლებლად დატოვებ გაშლილ წიგნს მაგიდაზე,
დაუდევრად მიყრილ-მოყრილ ხელნაწერებს,
სარკის წინ გამოფენილ სუნამოს ბოთლებს,
უხმოდ ჩაუვლი.
და ისე, რომ კარის ჩხაკუნით არ გააღვიძო
და ისე, რომ ვერ შეამჩნიონ,
ფანჯარას აღებ.
აღებ ჯოჯოხეთს.

და თუ მოგინდა,
თუ მოასწარი - ჰაერს მიაწერ:
რა დამრჩენია სამოთხეში,
იქ მე მაინც არავის ვიცნობ.

ჩვენ ხეებად გადავაქცევთ

უთენია
გაიდე მხარზე ალესილი ცული და წადი.
არ დაგრჩეს თოფი.
ზამთარია,
ორი დღის წინ
სოფელთან ახლოს შენიშნეს მგლები.
არ დაგრჩეს პური და მარილი,
რომელიც დედამ
წუხელ საგზლად გადაგიხვია.
აქ,
თვალების გადარაზვაა ჩემთვის სამყოფი
და ყურების ოდნავ დახშობა,
რომ დავინახო,
როგორ მიტოვებს თოვლში
შენი ჩექმები ისრებს - მიმართულებას,
ნადირობას თუკი გადავწყვეტ.
აიღე ცული!
მთელ ტყეს გაბარებ.
აი, იმ მთიდან,
ოცი წლის წინ დათვის მოკვლა რომ გადავიფიქრეთ.
შენ კი შემპირდი, კვირაობით ტყიდან უკან დაბრუნებული,
სანადირო ქამარზე მხოლოდ
მკვდარ საათებს ჩამოკიდებდი.
დღეს ჩემი ნებით გავალებ კაფვას.
მე მჭირდება ტყე ამ ქალაქში!.
მთავარ ქუჩაზე,
მე მჭირდება ხალხი ხეებად გადავაქციო.
უმრავლესობა,
ისევ ჩემი სურვილის გამო, იქცევა ნაძვად.
მეგობრებში გამომერევა თითო არყის ხე,
რამდენიმე წაბლი და მუხაც.
და ერთი ფიჭვი,,,
წებოვანი, მძაფრსუნა ფიჭვი
(მეტი შეცდომის უფლება არ მაქვს)
ჩემს ჩრდილში უნდა გადმომირგო.
უფრთხილესად ამომირჩიე.
თუ ვინმე - ტყისმჭრელს
მოგთხოვს პასუხს ასე ჩეხვისთვის,
უთხარი, რომ შენს გოგონას
დიდ ქალაქში უჭირდა სუნთქვა.
უთხარი, რომ უგზავნი ჟანგბადს.

შერიგებისთვის

შვა შვზი მაცარა ადუნეი სიქუნაზ სთახუპ~ -
მე მხოლოდ თქვენთვის მინდა ცხოვრება.
ენას სასაზე თუ მიასრეს და იტყვი: იახია ამშ ბზიახოიტ,
გადაგტყორცნის გული
რუკაზე _ ზემოთ და მარცხნივ,
საიდანაც
გეწყება მიწა!
გეწყება მიწა!
რას დააკლებს ხანგრძლივ მგზავრობას ქარიშხალი,
წვიმის სეზონი.

ეზოები ლიმნის ხეებით და სუსტი ექო –
თანხმოვნების მჭახე მუსიკის – გახსოვს მკაფიოდ.
მში ბზია,
აბზიარაზო – მისალმება და დამშვიდობება.
შორს, აფეთქებულ ქალაქში გესმის.
უღელტეხილგადმოლახულ შენს მორდუს დასცდა,
როგორ ადიდდა ზღვა შუაღამეს,
სამუდამოდ დაბრუნებულმა მეზღვაურებმა სანაპიროზე
ქალაქები რომ ჩამოიბერტყეს.
და მომაკვდავი მარგალიტები
ჯერ კიდევ ცოცხლად დარჩენილებში უიაფესად
ჩამოარიგეს.

ნაკუწებად დაგრჩა ქუჩები,
უხერხულად ჭმუჭნი, აგროვებ,
რომელიმე ბაღი ან ჩიხი არ გადაგყვეს დავიწყებაში.
მეტი რაღაა ერთგულება, როცა მუჭში ინახავ ქალაქს,
და თერთმეტი წლის აფხაზი გოგოს ჩრდილი
დღემდე ცხოვრობს შენს სახლში.
იშვიათად, აბაზანაში
ტოვებს მისი განაკაწრი წითელ ნაკვალევს.
რაღაა მეტი ერთგულება, თუ:
სარა უარა ბზია უზბოიტ – მე თქვენ მიყვარხართ
შეგიძლია მძინარემაც გაიმეორო.

შვილის სიმღერა

ორი საათი ვირტუალურ სივრცეში ვეგდე.
რაღა მე - რა ქვა, მიკარგული მდინარის პირას ხავსმა გაყინა.
ამის ბრალია, ცხელს - გათოშილი ფეხისგულებით
რომ გეტენები.
დღეს ასეთი სიყვარულია შესაძლებელი.
დღეს დედამ ბევრი იმუშავა.
დედა იღლება.
მაპატიე, როცა სეანსი მორჩა, მოვედი,
შენ კი გეძინა.
ჩემსავით წევხარ - მუცლით და შუბლით აკრული საწოლს.
დედამიწა რომ ამოყირავდეს, ძილს არ დათმობ.
მარცხენა ხელი ცხვირთან, ბალიშზე,
ფეხი მოხრილი, ჰგავს ერთიანს
რომლის წერაც ახლა ისწავლე.
ვინ თქვა, მსგავსება ნაკვთებშია?
მძარცველივით გიახლოვდები.
მშვიდად სუნთქავ - ასეთ წუთებში მგონია, რომ
ყველა ომში ახლა ზავია.
ლოყაზე აგდის ვარდისფერი ოხშივარი - ჩემი საუნა,
ყელთან ვისრუტავ შენს კოკაინს.
შეგროვება რომ შემეძლოს, სურნელს
წვეთ-წვეთად დაბინდულ ბოთლში გამოვამწყვდევდი
და სიბერის ოკეანეში მოვისროდი.
ორმოცწლიანი დაძველებით, შენი ბავშვობა - შუშხუნა ღვინო,
იქ დამჭირდება.
იქ, სადაც პიტნის კარამელია მთელი სიმდიდრე.

ნადირობა, ზამთარი

იცით, როგორი ზამთარია,
ისე თოვს,
მეზობელმა რომ დამინახოს უნდა ავხტე.
იცით, რომელი ზამთარია, ექვსი წლის რომ ვარ.
ყინავს. ვდგავარ ცისკენ თავაღერილი
სახურავიდან თოვლი დგაფუნით წამოვა და რამდენიმე ლოლოს მოტეხავს.
მე სახლის უკან ვიმალები და ყინულს ვლოკავ.
ამ დილითაც გზა მამაჩემმა გაკვალა ნიჩბით.
...
კვირადღე თენდება.
ვიცი, დადის ჩვენი მთავარი კაცი სიბნელეში,
პირველ სართულზე.
მიდის ჩვენი ოჯახის კაცი
დროის მოსაკლავად
რიჟრაჟის გამოსაჭერად.
მიდის დასაღლელად.
მიდის ორლულიანი თოფით და სანადირო დანით.
მაღალი ჩექმით და ხაკისფერი ქურთუკით.
ნაბდის ქუდით და ტყვიების ასხმულით.
ისეთი ლამაზია მამაჩემი! მე კი ექვსი წლის.
და ისეთი ლამაზია მამაჩემი!
ისეთი ახალგაზრდაა მამაჩემი.
ისეთი ძლიერია მამაჩემი..
მე კი უდარდელი.
მე ვითომ მძინავს.
სინამდვილეში, ჩემი ლოდინი დაწყებულია.
...
ზეპირად ვიცი რა დევს ჩანთაში.
ზეპირად ვიცი, რას ჩურჩულებს დედაჩემი,
როგორ უმაღლებს ხმას დედაჩემი,
როგორც ვერ იგებს დედაჩემი,
როგორ წუწუნებს დედაჩემი,
როგორ ეჭვიანობ დედაჩემი,
ტყეზე, ძაღლებზე, თოფზე, გზაზე.

...
მერე მთელი დღე ვედებოდით ათას ერთ საქმეს,
მთელი დღე ვამტვრევდით და ვარჩევდით კაკალს,
დღეში ათჯერ ქრებოდა სინათლე,
მთელი საღამო ხრჩოლავდა ლამფა.
მერე მოდიოდა ღამე და ჩვენ,
როგორც ორი მოწყენილი ბუ,
გადიდებული თვალებით ვსხდებოდით სათვალთვალო ფანჯარასთან.
ცეცხლი ტკაცუნობდა.
ჩვენ კი ვიცდიდით.
აი როგორ აიარა მამაჩემის მანქანამ გაუვალ თოვლში.
აი როგორ გადმოდგა თოფით
აი როგორ იქუხა
აი როგორ გაწითლდა თოვლი
აი როგორ დაენანა შველი
აი როგორ გაექცა მელა.

დედაჩემი
სცემდა ბოლთას
მერე ეშლებოდა სახე
მერე მალავდა თვალებს
მერე უყურებდა ტელეფონს
მერე რეკავდა
პოლიციაში. რეკავდა საავადმყოფოში,
ფოსტაში,
ბოლოს ღმერთთან.
და ყველას კაცი იყო სახლში – ჩვენის გარდა.
გარეთ კი თოვდა.
...

საათში ერთხელ ან იქნებ ესეც მეჩვენებოდა.
შორს გაივლიდა სხვისი მანქანა.
ჩვენ კი გავრბოდით ჭიშკრისკენ ასეთ ყინვაში და ისევ უკან.
დედა ტიროდა.
მე კი ასამდე ვითვლიდი და
ვწყევლიდი ყველა ნადირობას ამქვეყანაზე
ასე ვიცდიდით.
სანამ თითქმის ძილში წასული უცებ ვიტყოდი.
ახლა მოვა.
და ხუთ წუთში
თოვლს ჩვენს აღმართში ფოსფორისფრად ანათებდა
მისი მანქანა.

როგორი ზამთრები იცოდა, რომ იცოდეთ.
როცა მამაჩემი კვირაობით სანადიროდ დადიოდა.

ობალა, პატარა ქალაქი

ობალა ებრაელია.
დაბალი, წითური ებრაელი.
ობალას ყველა იცნობს.
მისი მაღაზია ამ ქალაქის ცენტრშია.
ქალაქი კი ორი ქუჩაა და ერთი მოედანი.
მაღაზია არც დიდია და არც პატარა.
მარჯვნივ - ფერადი ქსოვილებია,
მარცხნივ ბრჭყვიალა სამკაულები და ვარდისწყალი.
უკან, სიღმეში საწყობია. იქ მარტო რჩეულები შედიან.
უფრო სწორედ, რჩეულები ჰგონიათ თავი.
ობალასათვის ყველა ერთია. ოღონდ ფული გადაუხადე.
გაივლი–გამოივლი, მის მაღაზიას გვერდს ვერ აუქცევ.
გინდა– არ გინდა შეიხედავ.
ობალ, რამე ხომ არ მიგიღია?
ობალასთან ხლამიც ბრწყინავს.
ობალასთან სულ რიგებია.
დაბადების დღეა – ობალაა. ქორწილია და მაინც ობალა.
თუ მაღაზია დაკეტილია, ის დღე მკვდარია.
იმ დღეს სახლში არ ვაგვიანებ.
თუ ღიაა, ხურდას ვაგროვებ.
რას იყიდი ამ ხურდით, არ ვიცი,
გამჭვირვალე ბურთულას თუ ერთ მეტრ ხავერდს – თოჯინების კაბებისათვის.
მთავარია, მაღაზიიდან რამე გამომყვეს.

დახლის მინა სქელია და მძიმე.
ერთ ადგილას ამოტეხილი.
როცა ჩვენი ებრაელი არ გვიყურებს, შიგნით თითებს ვყოფთ.
მერე მოდის და გარეთ გვყრის.
თვალიერება აკრძალულია.
ობალა გვიცნობს.
ვინ ვისი შვილია., ვის მამას რამდენი ფული აქვს.
ვისგან შეიძლება გამორჩენა. ვინ რაში გამოადგება.
მაგრამ არასოდეს არაფერს გვჩუქნის
კმაყოფილია მთელი კვირის ნაგროვებ ფულს თუ ჩავუჩხრიალებთ
და მოგვაქვს სახლში უსარგებლო ხარახურა,
ჭრელი ზარდახშა. ოდეკოლონის მძიმე კოლოფი.

ის ერთადერთი ნივთი, რომელიც მე შემიყვარდა,
ბრწყინავდა დახლქვეშ.
ოქროსფერი, მოელვარე თვლებიანი ყელსაბამი.
და ყოველდღე,
სკოლიდან თითქოს სასადილოში შევიარე, დავყურებდი,
როგორც კატლეტს მშიერი ბავშვი,
დავკანკალებდი
არ გაიყიდოს. არ გაიყიდოს.
ისიც ვიცოდი, არავინ მე მას არ მიყიდდა,
ის ძვირი იყო, მე კი პატარა.
ობალას კი ჩვენი სურვილები ფეხებზე ეკიდა.
ობალა არასოდეს დააკლებს ფასს.
არასოდეს გვაჩუქებდა და მე ეს ვიცოდი.

ვიტრინა კი ერთ ადგილას გატეხილია.
ჩვენი პატარა ხელები თავისუფლად შეეტევა და
ამ ყელსაბამს ამოაცურებს.
ობალას ამ დროს ქსოვილების სექციაში ევაჭრებიან.
აი, ის ჩემს ხელისგულზეა.
გველივით დახვეული ულამაზესი
გველივით მაცდური და მიმზიდველი.
ობალას არაფერი გაუგია.
რა ეგონა. კინწისკვრით რომ გაგვაგდო იმ დღეს.
ესეც ბავშვური შურისძიება.

ობალას მაღაზიის ადგილას ახლა ბაღია.
ებრაელებმა ჩვენი ქალაქი ერთბაშად და უცებ დატოვეს.
წლების შემდეგ გავიგე, რომ ობალა მოკვდა.
უჟმურობა ვაპატიე.
მე კი მარჯვენა ხელი ამეწვა.

პრაღა. დღიურები

ჩემო მუსულმანო თინა,
დღეს მძიმე დღე მაქვს.
გამიყავი შენი ხილი.
ამ სასტუმროს ამ ნომერ ოთხში სანამ ვაშლის ხე გამიჩენია.
მე, ჩემო თინა,
არაჩემო,
ერთი ხის ტყვე ვარ.
ტყვეები კი ჩუმად არიან.
მომიყევი შენს არქიტექტორ ბოიფრენდზე,
რა კარგიაზე,
როცა ზოგადად, კაცს აქვს
ფული,
იუმორი,
საწოლში იწვის და საწოლს გარეთ
დახვეწილი ინტელიგენტი,
ღვინის დასხმისას ბოთლის ყელს ისე ატრიალებს
წვეთები ისევ შიგნით იღვრება.
უფრო ახლოს ხარ, შენს სიყვარულზე როცა მიყვები
როცა მიყვები,
რომ სიყვარული ღმერთს აუჯანყდა.

...
ჩვენს შორის რამდენი მიწაა.
რამდენი კილომეტრი ცაში.
მესიზმრა თუ დროშიც აგცდი – ყვავილები კი წარწერით
„მისთვის“
ისე შემოაქვთ,
თითქოს შეკვეთილი პიცა მომართვეს
სამსახურის მოპირდაპირე პიცერიიდან.
შენი გზავნილის ასოები ფრენენ და ხტიან,
შენი სუნი ჩამომიტანეს.
თაიგული მაგიდაზე დგას.
ერთად გვძინავს.
ერთად ვიღვიძებთ.
ვთქვი – ხელები დაგრძელდება თუკი გიყვარვარ.
ვთქვი – დავინახე ჩემი გული შენს ფეხებთან რომ აფართხალდა
თვითმფრინავი როცა აიჭრა.

...
საბაჰუუნ,
მეგობარო, ავღანელო,
ეგ ფოტოები, რაც აჩხაკუნე, ნალის ჭედვის და კვამლის ფონზე,
ამ ქალაქის ძველ მოედანზე,
გადაყარე.
სინამდვილეში ის ვარ რაც დავრჩი, ობიექტივი რომ მომაშორე.
შენ ამბობ, რა უნდათ თქვენს ჯარისკაცებს ჩემს ქვეყანაში,
სინანულით.
გებოდიშები შვიდასივეს ნაცვლად,
ათასივეს ნაცვლად.
საბაჰუნ,
შენ კეთილი და გოიმი ხარ,
მაგრამ ისე გიყვარს ქაბული.
ეს სიყვარული გადამდებია.
...

აქამდე ხმებს ვჭრიდი, ვკერავდი.
ქათმის ნაღველივით ფრთხილად ვაცლიდი ხრინწს,
ახლა ყურები დამჭკნარი ფოთლებია.
ახლა თვალები მოხსნილი მაქვს.
ჯიბეში მიყრია წყვილი წაბლისფერი,
ეს ჩემი სასწავლი შავ–თეთრი გრამატიკაა,
ახალ ფილმში – ბრმაც გეყვარები.
...
იცი როგორ მგავს
ამ მოედანზე,
გამურულ ქვაბში დანთებული ცეცხლი.
მე ეს ცეცხლი
შენს გულში დავდე, როგორც ლელო და ზედ დავაკვდი.
მე ეს ცეცხლი ხელისგულზე მენთო თვეობით,
როგორც ციცინათელების გროვა.
შიგნიდან გამოგწვი.
ახლა ისეთი სასიამოვნოა შენი ხმა,
თითს როდესაც მოგიკაკუნებ.
მე შენში ვმღერი.
...
გვერდით ძმას სძინავს.
ძმა დიდია.
ცეცხლოვანი ცეკვებისკენ მექაჩება.
ერთად ვათენებთ.
ძმა პატარაა სინამდვილეში,
თუ გინახავს, როგორ ტიროდა ის
სამი თვის, მუცლის ტკივილით.
თუ გინახავს, გახეთქილი წარბით მოსული,
„დედამ არ ნახოს სისხლიანი თეთრი ჯინსები.
შენ გარეცხე“.
შეთქმულები ხართ.
დების სიყვარული ჯვარია.
დების სიყვარული არ ჩანს,
მაგრამ ბრწყინავს სიბნელეში.
...

ჩვენ მკვდარი კაფკას მეზობლები ვართ.
რა აზრი აქვს ამის დამალვას,
ღამით ფანჯარას ვერ ვხსნი შიშით – რა იცი.
ხომ შეიძლება.
დახოცილმა ებრაელებმა ამოყვინთონ
და გთხოვონ წყალი.
ხომ შეიძლება. დღისით ზედმეტად მყუდრო ბაღი
საფლავებით დათესილი
ღამე აბუნტდეს.
.......

ეს კითხვა კი,
რომელიც დავსვი,
გაჩნდა უცნობი ბიჭის გამო, როცა ფოტოზე,
სადაც ვდგავარ მარტო და მყარად,
და გოთური სახურავები ლამის დამემხოს,
შევამჩნიე, ცხვირში თითებს გულმოდგინედ როგორ იტენის.
რაში გვჭირდება გრანდიოზული ფასადები
მხრების უკან,
საგანგებო ღიმილის უკან,
განზე გადგმული ფეხის უკან,
პოზის უკან,
თუ რეალობას, შენი იქ დგომით რასაც ამტკიცებ,
ვიღაცის ხელის მოძრაობა ასე გადღაბნის.

რაზეც ვდგავართ

რაზე დგას ეს წონასწორობა?
თუ თავი მზეში გაქვს გაჩრილი -
ყელზე ცეცხლის გიზგიზებს რგოლი.
და ვინც შენსკენ გადმოხტება,
ტემპერატურა უნდა დაწიო,
დამწვრობას რომ გადაარჩინო.

თუ სუნთქვა - დენთი
მოკრძალებულ ფეიერვერკად გისკდება ცაში,
გადარჩენილი ნაპერწკლები გიკვდება თმებზე.
საიდან ეს მჭედლის ძალა,
ცეცხლისმფრქვეველი ხარების ფლოქვებს
როგორ უნაცვლებ სუსტ ხელისგულებს,
როცა თესავ შენივე თავს სხვა ცხოვრებაში.

საიდან შეგრჩა
ძალა დგომის,
ძალა გაცემის.
ძალა შექმნის.
ძალა დარჩენის.
საიდან, თუ დახვრეტამდე,
წასაკითხი დაგრჩა მხოლოდ ერთი ფსალმუნი.

სახელსა და გვარზე, ადამიანო,
შენი ძველების აჩრდილების,
დანგრეული ტაძრის ლოდებში ჩატნეულ,
დიდ ომში ალეწილ ტანკზე ჩამოღვენთილ,
ქების სიგელებზე ოქროსფრად მიხატულ
სახელსა და გვარზე გიდგას ახლა ტერფები.

როგორც დაღი,
ნომრიანი რკინის ფირფიტა,
უნდა ატარო.
ვინაობის მკრთალი ზოლი შუბლის ძარღვთან,
რომელიც სულ ჩანს.
და რომელიც, თუ გაგიწყდა,
სამუდამოდ დაგამახინჯებს.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.