ქართველიშვილი დავით - Qartvelishvili Davit



ერთადყოფნის სიმღერა

ლექსი 1.
დედამიწა ფართოვდება და თუ დაშვებაში არ შევიზღუდებით,
შეგვიძლია, დაუშვათ, რომ ერთ დღეს მთელი სამყარო დედამიწად
გადაიქცევა და ერთმნიშვნელოვნად ეს დღე იქნება საშინელი,
მაგრამ მოდი ნუ გავიჩენთ ზედმეტ საფიქრალს;
ჩვენ ამ დღეს ვერ მოვესწრებით.
ყოველშემთხვევაში ამ სხეულებით ვერ მოვესწრებით.
თუ გინდა ვიკამათოთ რეინკარნაციის არსებობა-არარსებობაზე,
ან გაცილებით გავამძაფროთ კამათის თემა და პირდაპირ
სამოთხეზე და ჯოჯოხეთზე ვისაუბროთ, მაგრამ მე გირჩევ,
გავისეირნოთ ამ ღამეში, ვარსკვლავებსა და მთვარეს ვუყუროთ
და არ ვიფიქროთ იმაზე, რომ ერთ დღეს სამყარო დედამიწად გადაიქცევა.
ჩვენს არყოფნაზე ვიფიქროთ და თან ვისეირნოთ.
ოდესღაც ღამე ეკუთვნოდათ ქურდებსა და შეყვარებულებს
და აქედან გამომდინარე ღამე იყო: საშიში და რომანტიკული.
დღეს ქურდები დღის სინათლეზე მუშაობენ,
რაც შეეხებათ შეყვარებულებს, მგონი ჩვენ დავრჩით.
ეს არ ნიშნავს, რომ მდარე დროს ვცხოვრობთ.
მოდი დავარქვათ სულ ყველაფერს თავის სახელი,
მათ შორის დროსაც და ვაღიაროთ,
რომ მდარეზე მეტად, ჩვენი დრო უფრო ტრაგიკულია.
დაივიწყე ყველა მეცნიერული შეფასება და განსაზღვრება,
მათ ცხოვრებასთან და სიკვდილთან არანაირი კავშირი არ აქვთ.
გავისეირნოთ ამ ღამეში.
ფაქტია, ის აღარ არის საშიში და რომანტიკული.
ყველა განწყობა ჩვენ უნდა შევქმნათ.
ვარსკვლავები და მთვარე მხოლოდ იმაზე მიგვანიშნებენ,
რომ სამყარო დედამიწად ჯერ არ ქცეულა.

ლექსი 2.
წარსული არ არის ადამიანის სუსტი წერტილი, უფრო მომავალი.
გაიხსენე, რამდენჯერ გვიცხოვრია მომავალ დროში.
დღეს ჩვენი კარგი მოგონებების უმრავლესობა ამ დროს ეკუთვნის,
ჩვენი იმედებიც ამ დროს უკავშირდება, ჩვენ მომავალი ვართ.
თუმცა ტკივილი მხოლოდ წარსულს მოაქვს, აწმყოში მოქცეულ წარსულს.
გული მხოლოდ ორ დროში ცხოვრობს.
რადგან ჯიუტად გიმტკიცებდი, რომ ადამიანი თავიდან იზომება
და არა გულიდან, ძირითადად მომავალზე გელაპარაკებოდი,
სხვა გზა არ მქონდა, რადგან ხანდახან საკუთარი შეხედულების
დამტკიცება უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ცხოვრება; რეალური,
ნამდვილი ცხოვერება, რომელსაც აქვს კანონები, სადაც არავის
ახსოვს საკუთარი დაბადება, ხოლო სიკვდილი...
სიკვდილის ხსენებამ ღამეს მიანიჭა დაძაბულობა და ამიტომაც
ერთმანეთს უფრო მაგრად ჩავჭიდეთ ხელი.
მივხვდით, რომ მართლა გვჭირდებოდა რაღაც განცდები, თუნდაც საშინელი.
გაიხსენე ომის დროს და ომის შემდეგ ჩაბნელებული ქუჩები,
ოღონდ მხოლოდ ჩაბნელებული ქუჩები და არა ომი.
დღეს ეს ქუჩები განათებულია.
დაემორჩილე სახელმწიფოს და თქვი, რომ ამით ბედნიერი ხარ.
ადამიანები ხომ გამუდმებით ვეძებთ ბედნიერებას.
სახელმწიფო პირნათელია,
შევეგუოთ, რომ ჩვენი ბედნიერება ასე მცირეა.
მაგრამ უკვე ჩემი ყველა სიტყვა უაზრო იყო. O
ომზე ფიქრობდი,
ომს იხსენებდი.
გახსენება შეიძლება მრავალნაირად,
მრავალფეროვნება ადამიანშია და არა ომში,
ან სხვა მოვლენაში.

ლექსი 3.
ცოტა მოგვშივდა.
თითოს ალბათ ათი წიგნი მაინც გვქონდა წაკითხული შიმშილის შესახებ,
ამ წიგნებიდან კარგად ვიცოდით, რომ ყველაფერი შიმშილი არის.
შიმშილი არის მიზეზიც და მიზანიც, ცხოვრებაც და სიკვდილიც.
შიმშილი არის ოჯახი, შვილი, შვილები.
შიმშილს არ აქვს მრავლობითი ფორმა,
ასე რომ, შვილებიც შიმშილი არის, ან შემთხვევა, ან შემთხვევები და შიმშილი.
ამასობაში კიდევ უფრო მეტად მოგვშივდა და მსჯელობა გახდა უფრო
ზედაპირული.
ჩვენ არასდროს გვქონია იმის საშუალება,
რომ თამამად შეგვეღო პირველივე რესტორნის კარი,
ან თამამად გაგვესწორებინა ანგარიში. მხოლოდ
მომავალში ვცხოვრობდით ასე, ხოლო აწმყოში პირობას ვდებდით, რომ
მომავალში ვიქნებოდით ზომიერები.
რამდენად გვჯერა ჩვენი სიტყვების?
მოდი ამას ერთმანეთს ნუ ვკითხავთ უბრალოდ ვჭამოთ და
მომავალზე ვისაუბროთ.
რაც მთავარია დიდხანს გავჭიმოთ ჩვენი ჯდომა ამ ღარიბულ სასადილოში, სადაც ქუჩაზე მეტად თბილა და
ჩვენ გვეძლევა საშუალება გავიხსენოთ ჩვენი გრძნობები,
რომლებიც ქუჩაში გაიყინნენ.
ჩვენ კი გვეგონა ერთმანეთი აღარ გვიყვარდა,
ცოტა ხნით მაინც გვეგონა, რომ აღარ გვიყვარდა.
სითბოში მოგვწონს, სითბო გვიბრუნებს მეხსიერებას.

ლექსი 4
გაიხსენე ჩვენი გაცნობა ეთნოგრაფიულ მუზეუმში,
რომელსაც ალბათ ოფიციალურად გაცილებით გრძელი სახელი ქვია,
სადაც აუცილებლად ნახსენები იქნება საქართველო და სახელმწიფო.
ორივე დაივიწყე, ჩვენზე იფიქრე.
გაიხსენე ექსპონატები,
ჩვენვე ვიყავით გაოცებული საკუთარი ისტორიით
და ვამბობდით, რომ არც თუ ისე ცუდი ერი ვართ.
ეს უკანასკნელი განსაზღვრებაც დაივიწყე, ჩვენზე იფიქრე.
გაიხსენე,
როგორ ვიქეცით რამდენიმე ხნის შემდეგ მეგობრებისთვის ექსპონატებად.
ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ჩვენი მეგობრები მდარე ხალხია,
მოდი დავარქვათ სულ ყველაფერს ზუსტი სახელი:
ჩვენი მეგობრების ცხოვრება ტრაგიკულია.
გაიხსენე მათი ცხოვრება;
ვისთან ჭამენ, ვისთან წვანან, ვის უჩენენ და აჩენინებენ შვილებს,
ზოგი ამასაც ვერ ახერხებს.
ჩვენი მეგობრების ცხოვრება ტრაგიკულია.
ერთმანეთამდე ჩვენც ასე ვიცხოვრეთ.
მაგრამ ცხოვრება მხოლოდ აწმყოა და წარსულის ყველაზე დიდი საშინელებაც ვერ შეედრება აწმყოში თუნდაც თითში ხიჭვის შესობას,
რადგან მხოლოდ აწმყოში გვტკივა და ამიტომაც
ჩვენგან წუწუნი არ მიიღება.
იფიქრე ჩვენ ბოლო შეხვედრაზე ამ სხეულებით.
არაფერია ამაში რომანტიკული, რადგან ის რაც გარდუვალია,
არ შეიძლება იყოს რომანტიკული.
იფიქრე ჩვენს ბოლო შეხვედრაზე ამ სხეულებით,
მგონი ხვდები, როგორ გვჭირდება ღმერთის არსებობა?!
მოდი ვიცხოვროთ ერთმანეთით,
რადგან ღმერთს ასე უფრო მტკიცედ განვიცდით.

ომისშემდგომი ცხოვრების სიმღერა

ლექსი 1.
ყველას, ვინც გადარჩა ერთდროულად დიდი მადლობა და საყვედური.
მაგრამ იცოდეთ, თქვენს ცხოვრებაში მხოლოდ უკანასკნელი აისახება.
ყველას ვინც გადარჩა, ერჩივნა მომკვდარიყო, რადგან
სიკვდილს ჰქონდა აზრი, ხოლო სიცოცხლე უაზროა.
ყველა ვინც გადარჩა, მე მეკუთვნის - ამბობს სამშობლო -
მხოლოდ მკვდარია თავისუფალი.
მშვიდობაც ომია,
არაოფიციალური, დროში გაწელილი ომი.
განსაკუთრებით ომისშემდგომი მშვიდობა
თავისი ხანმოკლე სიმშვიდით და ხანგრძლივი იმედგაცრუებით.
არაფერია უფრო მოსაწყენი,
ვიდრე ომისშემდგომი წლების ცხოვრება.
ჩვენ მოსაწყენი ცხოვრება გვერგო და აქედან გამომდინარე
ჩვენი შეგრძნებებით მხოლოდ აქ ვერ დავეტეოდით,
ვერც დავეტიეთ.
ადამიანები ირჩევენ გართობას.
ჩვენ კი იშვიათი დღეების გარდა ყოველთვის ადამიანები ვიყავით,
ყოველშემთხვევაში ადამიანებად მივიჩნევდით თავს
და ვიგონებდით ათას გასართობს:
ღმერთზე და სიყვარულზე საუბრებს,
მარტოობისა და სიკვდილის შიშებს,
მეგობრებთან სტუმრობას და ღამის თენებას,
მაგრამ ამ ყველაფერს რაღაცა აკლდა, მგონი სინამდვილე.
ყოველშემთხვევაში ჩვენ ასე ვფიქრობდით და ასე ვგრძნობდით.
და ახლა უკვე ვეღარ ვიხსენებ რომელი იყო პირველი,
ფიქრი თუ გრძნობა.
მგონი არც არასდროს ვიცოდი,
მაგრამ ხანდახან მქონდა მკვეთრი პოზიცია და
არამხოლოდ ამ საკითხზე, უფრო ზოგადად ცხოვრებაზე.
დღეს კი,
ომისშემდგომ ცხოვრებაში მკვეთრი მხოლოდ ახალი ომის მოლოდინია.

ლექსი 2.
ბოლო დროს ხშირად ვდგავართ რუკასთან,
ჩვენი შვილი გვეკითხება სხადასხვა ქვეყნის დედაქალაქის სახელწოდებებს,
ჩვენც მეტნაკლები სიზუსტით ვპასუხობთ.
მე ბავშვობაში წაკითხულ „მსოფლიოს გეოგრაფიულ ატლასს“ ვიხსენებ,
შენც ალბათ რაღაც მსგავს წიგნს, რადგან აშკარაა,
ბავშვობის შემდეგ ჩვენთვის გეოგრაფიამ აზრი დაკარგა და
აქ გვქონდა გადაწყვეტილი ყველა ოცნების ასრულება.
ერთმანეთის გარდა ვერაფერი ვერ ავისრულეთ.
შენ ამბობ, რომ ეს ცოტა არ არის,
მე თავს გიქნევ, თან ორივე ვფიქრობთ წასვლაზე,
არა, ვოცნებობთ.
წასვლის სურვილმა დაგვაბრუნა ბავშვობაში და
მე, შენ და ჩვენი შვილი ტოლები გავხდით და გვგონია,
რომ ერთნაირად ბევრი დრო დაგვრჩა დედამიწაზე.
პატარა ეზო, ჩვენი სახლი და ნაკლებად ყალბი მშვიდობა,
სულ ეს არის, რაზეც ვოცნებობთ.
მე ვამბობ, რომ ეს ცოტა არ არის,
განსაკუთრებით ნაკლებად ყალბი მშვიდობა.
შენ თავს მიქნევ, თან ორივემ ვიცით,
რომ სამშობლოში არ გაგვიმართლა
და გლობალური აზროვნება მხოლოდ სამშობლოს დავიწყების მცდელობაა,
არა, სურვილი.
ბოლო დროს ხშირად ვდგავართ რუკასთან,
დღეგამოშვებით ვიცვლით ქვეყანას, ქალაქს
და ეს ყველაფერი ისე ხდება, რომ სულ არ ვიღლებით,
ვმოგზაურობთ დაღლის გარეშე,
არა, ვცხოვრობთ.

ლექსი 3
არცერთი წამით არ დაიჯერო, რომ სახლში ვართ
ყველა ტკივილი აქედან მოდის, ყველა იმედგაცრუება,
ამიტომ არცერთი წამით არ დაიჯერო, რომ სახლში ვართ.
არაფერს არ დაარქვა ჩემი და შენი.
სიკვდილის შიში აქედან მოდის,
მაგრამ იცოდე სიკვდილი მხოლოდ შიში არ არის, სინამდვილეა.
ბავშვობის ყველა ოცნება გადამავიწყდა.
რა თქმა უნდა, მერჩივნა, რომ დაევიწყებინათ და
მსხვერპლი ვყოფილიყავი, მაგრამ უბრალოდ გადამავიწყდა.
დღეს თავისუფლად შემიძლია, დავიბრალო, რომ ბავშვობაში
ვოცნებობდი რაღაც ძაან მნიშვნელოვანზე და ასე ხაზი
იმას გაუსვა, რომ განსაკუთრებული ბავშვი ვიყავი, მაგრამ
ვერ ვხვდები ეს ტყუილი რაში მჭირდება, დღეს, ომისშემდგომ
ცხოვრებაში.
ომი ვერ არჩევს განსაკუთრებულს და ჩვეულებრივს
ვერც ომისშემდგომი ცხოვრება.
მიწა ვერ არჩევს ქალის და კაცის სხეულს, ასე რომ
ერთმნიშვნელოვნად, ქალი და კაცი თანასწორია, ხოლო
ომი და ომისშემდგომი წლების ცხოვრება, განურჩეველი.
არცერთი წამით არ დაიჯერო, რომ სახლში ვართ.
მე ვერ გეტყვი, სად არის სახლი და ვერც იმას დაგპირდები,
რომ ოდესმე იქ ვიცხოვრებთ.
არცერთი წამით არ დაიჯერო, რომ იქ ვერ ვიცხოვრებთ.

ლექსი 4
რამდენჯერ გვითქვამს, რომ ცხოვრება სიზმარია,
რამდენჯერ გვითქვემს, რომ არაფერია უფრო ნამდვილი
ვიდრე ცხოვრება.
ალბათ თანაბრად შეგვიგვრძნია სიზმარიც და სინამდვილეც,
მაგრამ ვერცერთმა ვერ დაგვამშვიდა,
ვერც სიზმარმა, ვერც სინამდვილემ
ჩვენ ხომ დღემდე სიმშვიდეს ვეძებთ,
არა, მხოლოდ სიმშვიდეს არა, კიდევ ბედნიერებას
რამდენჯერ გვითქვამს, რომ ბედნიერება ბედნიერების ძიებაშია,
რამდენჯერ გვითქვამს, რომ ბედნიერება არ არსებობს,
ვერ დავითვლით, ვერც გავიხსენებთ, ალბათ თანაბრად.
რა კარგია, რომ ვერ დავითვლით და ვერც გავიხსენებთ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.