ირაკლი ძმანაშვილი - ტანჯვა არაფრისთვის

 (ხმები: 1)


კარგო ბელგანის თეთრი რაში ხარ, ჩემს ტანს ნიავად ნავალი
აგრემც ზექალად გამართული ხარ, ჩემი გრძნობების მხედართმთავარი
ქილაში თაფლად ჩაწურული ხარ მომაკვდავ გულის წამალი
ჩემს სახეს ცრემლად გადმოსული ხარ, მიწას თესლებათ ნაყარი

ნეტა იცოდე როგორ გამშვენებს ეგ კაპასობაც გოგონი ხმაში,
გიშრის მტევნები ალაგ და ალაგ, გადახუნძლული ხუჭუჭა თმაში,
შენს დანახვაზე ელდა მეცემა, მჭრე ჟრუანტელი მომაკვდავ ტანში,
უყად მონღოლის ბრმა ისარი ხარ ისედაც ბეჩავ მხარში.

შენზე ოცნება დილით და ღამით, მტკვრის ნაპირს მთვრალს დამატარებს,
და ეს ოხერი სასმელიც კარგო შენს თავს უფრო და უფრო მაყვარებს,
აწი რაღა ვქნა, წყეული გრძნობა რომ თავის მოკვლისკენ მაძალებს
და ამ თბილისში გეთაყვა , მტკვრის მაღლა ხიდებს რა დალევს.

ახლა კი ვხვდები შენს ბოროტობას ეგ სიფრიფანა სახე რომ ფარავს
რადგან მაწვალებ, ისე მაწვალებ ვითარც სალი ქვა ალესილ ნაჯახს
ხოდა გამივსე ეგ ჩური კალმით, შენზე ოცნებამ შინგნით ჩამახრჩოს
და ეს მოსიარულე გვამი, სასმელმა კიდევ ერთხელ დამათროს.

ახლაც თბილისის გზებზე ვჯოყიალობ ლამაზო შენი მრევლი,
კლვავ დავრჩენილვან მეღვინესგან ცარიელ ჭიქის ამარა,
მე შენს უბანში ფაეტონზე, ვსტირი არღანი ძველი
და ეს ლექსის ლოთი, მზისპირტანზე ჩრდილმა უბეში ჩამმალა.

აწი რაღასთვის მარგია, თვითნაბოძები მე ტიტულები,
კალამი ხელხი გამომშრალი და მელანცლილი უწერალ მწერალს,
თავი მეგონა მე გოლიათი, და თურმე ჩიტის გული მქონია,
რაღასთვის დამაქვს ზურგზე მე ფრთები, თუ მაინც კუზი გგონია.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.