დავით ღამბაშიძე

 (ხმები: 1)


სულში კვლავ ბორგავს გამოძახილი
ბნელი, მოსილი ვარდ-ეკალ-ბარდით
რით ვერ მოხვედით ჩემს წასაყვანად
ნეტავ ქვესკნელში სხვას რას დახარბდით?!

მოდით არ ვშიშობ აღარაფერზე
თავს არ შეგაწყენთ კადნიერებით
აღარ მეკუთვნის ისედაც სავსეს
გულშესაღონი მანკიერებით

ჩემი ყოველი სუნთქვა-ნაბიჯი
ერთი შეხედვით თითქოს როლია
და ეს ლექსი კი, ვითომ ლამაზი
ჩემს სულში მფენი თეთრი თოვლია

გვერდზე მბორგავი დედაის ხმაზე
რომ გახვეული ბურუსში ვწევარ
შენს წმინდა ხსოვნას ავანთებ სანთლად
და ჩაბნელებულ ტაძარში შევალ.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.