მერაბ სალუქვაძე - შეხვედრა წარსულთან

 (ხმები: 4)


შეხვედრა წარსულთან

შენი თვალები
ყოვლის მჭვრეტელი,
მოწყენილ ცასაც რომ დააპკურებს,
შენი ღიმილი
ხან მეტის მთქმელი,
ჩემში სიცოცხლეს ისევ აღვივებს..
დაღამდა,
მე კარგად ვიგრძენ,
სიშორე შენი
ხვალინდელი დღის..
გეძახი!
თუმცა, ეს ძახილი გაუფანტავს
შემოდგომის აუღწერელ სიცივეს,
ხანდახან იცი?
როგორ მთრგუნავს
განშორება, მონატრება შენი,
ყოვლის მთქმელი
ეს შენი შავი თვალები,
ხშირად უმწეო
ფოთოლცვენას გაჰყოლია
მონატრება, ტკივილი ჩემი,
გნატრულობ!
შემონათებას ჩემს ეზოში
სადაც, ოდესღაც გხედავდი,
გაწვიმდა,
წვიმის წვეთები
როკავს ჩემს ფანჯრებთან,
და მონატრებულ
გუბეებად მიედინება..
ჯერ იცი?
ვერ გამირკვევია
ცრემლებია თუ ნიაღვარი,
ისევ ხმა მესმის შენი
შეციებული
ძახილი ღამით!
კარი გამიღე
მომენატრე და
მე ისევ
შენთან მოვედი..

20.10.2016

/ მერაბ სალუქვაძე /




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.