ნინო ახალაშვილი - სამშობლოვ ჩემო!



სამშობლოვ ჩემო!

სამშობლოვ ჩემო, როგორ მოგმართო?!
დღეს დაჩოქილხარ, მუხლი გიყრია...
რა გითხრა, კარგო, რით განუგეშო?!
შენთვის ახალი რა შემიქმნია!

ვხედავ და მიმძიმს, მესმის და მტკივა,
შენ მკერდზე სისხლი, რომ არ შემშრალა...
სადა, სად გაქრა, ის არაგველი,
შენ რომ გიცავდა - ფერი ეცვალა?!

სად არის შოთა?! ვერ ვხედავ დავითს,
ვეღარც თამარის მესმის დიდება...
არც თავს ვუტყდებით, ცოცხალი თავით,
რომ საქართველო, დღეს, იყიდება...

მუდამ ამბობდეს ამას ქართველი,
ვიმეორებდეთ ხშირად და მარად -
საქართველოა ჩვენი სახელი
მომხვდურთ დავხვდებით ფარად და ხმალად...

საქართველოა ჩვენი დიდება!
საქართველოა ჩვენი უფალი!
ჩვენი სამშობლო არ იყიდება!
ამიტომ გვქვია - თ ა ვ ი ს უ ფ ა ლ ი!

მაგრამ, ვაი! რომ ისმის გოდება,
ვიღაც დაგვცინის, გესმით?! -. ხარხარებს.
ბრიყვო! სამშობლო არ მეორდება,
მის დამკაგავს კი, რაღა გახარებს?!

ერთნი მიდიან, თბილ ქვეყნებისკენ,
მეორეებმა - თავი დახარეს...
ვაი, ვაი! რომ ისმის გოდება,
ვიღაც დაგვცინის... ვიღაც ხარხარებს...

სამშობლოვ ჩემო, როგორ მოგმართო?!
დღეს დაჩოქილხარ, მუხლი გიყრია...
ო, რა ძნელია ხედავდე, ღმერთო,
რომ არაფერი არ შეგიძლია...

/ნინო ახალაშვილი/



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.