ივლიტა გოლეთიანი - ექო ბავშვობიდან

 (ხმები: 1)


ბაგიბუგობს გული და
ტანს დავყავარ ბიჯებით,
ზაფხულს, როგორ ველოდი
გულს ჩამოხსნეს ბრგე ლოდი.
ფეხქვეშ საბანს მიშლის,
მწვანეს ვხედავ თივთიკს,
მამლის ყივილს ვეძებდი
ამ ქალაქის მილეთში,
მზე, ხვატი და თაკარა,
დღე - ასფალტის ამარა.
დამატარებს ბიჯები,
მზე პატივის მიგებით
ესალმება ციდან,
თვალებს ცოდვაჩაუდენს
და "გადახვეულს გზიდან!"
მხვდება სახლი ბაბუდის
ლეგა, სევდისნაირი,
სულ ტყუილად გაცუდდი,
აივლი თუ ჩაივლი,
ცარიელი ოდები,
ნასახლარი ყორენი,
სად არიან ბავშვები
გათლილ ოჩო-კოჩებით?!
გადაწოლილ ხის ღობეს
შევუხიდო ბიჯგი,
მხრებზე საწყლად მოუსხამს
მოყვითალო ფითრი.
გარჩენილა მზერაში
ბაბუს შავი, ბრგე რაში,
გაჩვრეტილი სათითე
- ჩამოცმული საკიდზე.
თვალხუჭვით და უხმოდ,
სულს კერიის ვუხმობ!
გუზგუზებს და მიფიცხებს
მუგუზლებზე სიმინდებს...
არ გამხმარა ჯერაც,
სული უდგას ჭერამს:
ნასამხრალზე მახსოვსო
ის, პეპლების ჭერაც...
ოხ, ეს დრო,ეს თვალთმაქცი!
თან არის და არც არის!
როგორც წყალი პეშვში
რბის და მწყურვალს შეგშლის!
მზეწვიამ და თაკარამ
ფეხშიშველას მატარა,
მთები მცრეც და ბეჭბრტყელიც,
აგერ ფურიც მეწველი,
ამ სიმწვანის შემმშვენი!..
წავალ ისევ მთის კონცხში,
ღიმი ტუჩ-პირს მიკოცნის,
გადავივსებ უბეს,
ჩამოვივლი შუკებს,
ავალ! ამბავს ავუტან,
დაბერებულ მუხებს !

ივლიტა იკა გოლეთიანი




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.