სარკმელი (ემიგრანტის დღიურიდან...)

 (ხმები: 4)


ერთი პატარა სარკმელი აქვს ჩემს სადა ოთახს,
და ამ სარკმელთან დაკარგული მიყრია წლები...
როდესაც დილით მზის სხივები მოვა და მორთავს,
შეციებული ვეტუზები და ისე ვთბები.

როცა სინათლე მომწყურდება, მასთან მივდივარ,
წვიმის ცრემლითაც, მის მინაზე ვიგრილებ სახეს,
მწველი მზისაგან გახუნებულ ფარდად ვკიდივარ,
ქარებს, საითაც მოუნდება იქეთ რომ არხევს.

როდესაც ფილტვებს დასაბერად სუნთქვა სწყურია,
და ზეცის დახრილ წამწამებთან დავდგები ახლოს,
მზეთუნახავის სარკესავით საწაულია,
მე შემიძლია, მასში მთელი სამყარო ვნახო.

ხან შუქი მართობს, ხან კი სევდით ავსილი მთვარე,
სულ წვრილად ვიცი ვარსკვლავების
წუხილ–ვარამი,
მიდის და მოდის, ამ სარკმელთან ჩემი დღე–ღამე,
და მასზე კარგად ჩემი ფიქრი იცის არავინ.

როს წლის დროები ციცქნა ჩარჩოს ფერებად მორთავს,
(ნამდვილ გაზაფხულს თუ ვერ შევხდვი, გული დამწყდება..)
ერთი პატარა სარკმელი აქვს ჩემს სადა ოთახს,
რომელსაც გარეთ გასაფრენი სული აწყდება.

/ნანა მეფარიშვილი/



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.