ნანა თხინვალელი - ბავშვობა რომ სანატრელი გვიხდება,

 (ხმები: 2)


ბავშვობა რომ სანატრელი გვიხდება,
რაც დრო გადის მით ვრწმუნდებით ამაში,
მონატრებულ ფიქრებს ისევ მივყევართ,
იქ ადრეულ, ჩვენს ბავშვობის ხანაში.

გავურბივართ ხან ამ დუხჭირ ცხოვრებას,
და ვაფარებთ თავს ჩვენს "თავშესაფარში"
წარმოვიდგენთ რომ ისევ ბავშვბი ვართ.....
კვლავ ვებმევით იმ ჩვენს "ბავშვურ" თამაშში.

უცოდველი ბავშვები კი აღარა ვართ,
რა არ შეგვხვდა ამ ცხოვრების გავლაში,
სხვის ცხოვრებით არასოდს არ გავერთოთ,
არ გაბედოთ არც გრძნობებით თამაში!

თავს შვიქცევთ, ცოტახანი გავერთობით,
არც კი ვიცით გაგრძელდება სანამდის....
სიცოცხლე ჩვენ არ გვეკუთვნის, ღმერთმა მოგვცა.
არ გაბედოთ არც უფალთან თამაში!

ზოგისთვის ეს ცარიელი სიტყვებია,
ჩემთვის კიდე ცხოვრებისგან კარნახი,
გულს ღალატი არასდროს არ გაუვლია,
თუმცა ბევრჯერ ცხოვრებაში დავმარცხდი.

ნანა თხინვალელი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.