ლევან საცერაძე – განკითხვის ღამე

 (ხმები: 1)


ცის კამარაზე წითელ ვარდებს ცრემლი სდიოდა,
როცა ღრუბლები გამალებით აფრქვევდა რისხვას,
კავკასიონის მაღალ ქედზე ორბი ყიოდა,
ვერ ახერხებდა თვით ირემიც მწვერვალთან მისვლას.

აპოკალიფსის მსგავსი ღამე სუფევდა მაშინ,
ვარსკვლავებიც კი გამქრალიყო თითქოსდა მარად,
ეკლესიაში ლოცვის შემდეგ ისმოდა ,,ამინ“!
მოვევლინები დედამიწას მეორედ, ქარად.

ჩემთვის არ არის არასოდეს დრო და მანძილი
საუკუნეებს დავითვლიდი სიცოცხლის კარად,
როცა დადგება ყოველი წლის მარტი, აპრილი,
შევეგებები თვით სიკვდილსაც, ვიქცევი ფარად.

ირგვლივ სიყალბემ, ორგულობამ იჩინა თავი,
მათ გვერდით ყოფნა შეცდომაა, დიდი ტკივილი,
სულ ვოცნებობდი, რომ მყოლოდა პატარა ნავი,
მისი ნიჩბებით ოკეანეს შემოვივლიდი.

მე აღსარების უკიდურეს წერტილთან ვიყავ,
როს სიამაყემ ეშმაკები მიქცია სულში,
ღმერთო, ისმინე ჩემი ლოცვა, გთხოვ, ნუ გამრიყავ,
მე ის არა ვარ, ვინც გგონია, ჩამხედე გულში.

შენთან მოვედი თავდახრილი, განკითხვას ვითხოვ,
მე შენი შვილი აკლდამასთან ვდგავარ მოწყენით,
კაცობრიობას ასულდგმულებ, სიკეთეს ითხოვ,
დედამიწაზე შენს მოვლენას დღემდე მოველით!

არ გამაჩნია მოთმინების უნარი, ნიჭი,
როგორ გავუძლო პირფერობას, მითხარი, გელი,
მე ვარ სამყარო ! მე არა ვარ უბრალო ბიჭი,
თუ შემომხედავ, შენც შემამჩნევ, სახე მაქვს სველი.

ცრემლივით ცვივა წვიმის წვეთი მობეზრებული,
ისიც გაქრება წამიერად, შეიშრობს მიწა,
სიკვდილთან ყველა უძლურია, დამონებული
ასე იყო და კვლავ იქნება ეს დედა–მიწა.

როცა სიკვდილთან სიახლოვე შვებას განიჭებს,
თვითმკვლელობაზე დაფიქრება ომის ფასია,
ადამიანის დამსგავსებას ბევრი მაშორებს,
ზურგს უკან მტერი მომიმრავლდა ერთი–ასია.

და ალბათ მალე გაზაფხული იღვიძებს ჩემში,
თქვენ რომ უყვარხართ, ეს ხომ იცით, ჩემი გულია,
თავისუფლებას დავეძებდი, ვიპოვე მთებში,
თქვენგან სიშორე დამერწმუნეთ ძალზედ რთულია.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.