საქართველო....

 (ხმები: 2)


საქართველო, ვაზი საღ-სალამათი,
ხალხი, მასზე ჩამომპალი მტევნები,
ამ ვაზის კი ჩვენ ვართ ისევ ჯალათი,
და სამშობლოც თითოქს ქარში მტვერდება.

მოფენია არემარეს ბურუსი,
ღვთის ცრემლები მიწას აღარ მისველებს,
ვდგავარ ისევ და არ ვიცი რას ვუცდი,
ბარათაშვილს თუ მტკვარს ალბათ მისეულს,

ვფიქრობ,და მზის უჩვეულო შემოჭრას,
გაუშვია სულგრძელობის აფრები,
ხორცმა სული ვერაფრით ვერ შებოჭა,
რადგან მიდუღს სისხლი მე წინაპრების.

ჩვენ მარცვლები ერთი-ორად ჯანსაღი,
როგორც გუმბათს შემომდგარი ჯვარი და
ღმრთისმშობელი სამოთხისკენ კარს აღებს,
საქართველოც „სამ-მშობლო“-ში წავიდა.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.