ვერ ვაიმედებ

 (ხმები: 4)


ისე იქუხა ტრფობის ნაპირთან,
გავშეშდი როგორც უტყვი ფიქალი.
გამჭოლი მზერა ისე გაჯიქდა,
გააცამტვერა ფიქრთა გრიგალი.

დამწვარი გული ვეღარ მსჯელობდა,
რას დავეძებ და ან რას მოველი.
ამ ზმანებების აღარ მჯეროდა,
რადგან სიზმარი იყო ყოველი.

სულის წეწვით და იალ-ციალით,
ვერ ვაიმედებ ამ მგოსნურ გუმანს.
გაუფასურდა ლექსი ტრფიალის,
რადგან მუზები საეჭვოდ სდუმან.

დათო არახამია



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.