მიხეილ ღანიშაშვილი - ხვარამზეს ლექსი - სანათას



ცდებოდა ქალი-ხვარამზე
მთხოვნელს რო მიეუარა!
რატომ ვერ მიხვდა მაშინვე,
სწორ ნაბიჯს დგამდა თუ - არა?!.
თავ რად ჩაჰკიდა მელადა,
ვაჟმა რო ირგვლივ უარა?
ხო სანანებელ გაუხდა
პასუხი გულ-ნატყუარა!..

ეხლა დაჯდეს და იგლოვოს
ვაჟიკა - ქმარი სხვა ქალის,
ისმინოს ივრის ჩურჩული,
ყაფრისგორ ქარის ქაქანი,
შეშურდეს სხვისა მკერდზედა
ჩახსნა საკინძე-მაქმანის,
ლექსებში წეროს განჩხრეკა
თავისი ნათქვამ-ნაქნარის!..

ეგრე იციან ქალებმა,
ხვარამზეს როგორც უქნია,
ვაჟის ხმას არად აგდებენ,
სანამ ქარები უქრიან!..
რო დაკარგავენ სიყვარულს,
რომელსაც უხვად ჩუქნიან,
გლოვას მერეღა იწყებენ,
თავს ჯანდაბაში შჩუმქრიან,
სწყევლიან ბედსა და ყისმათს,
თავის მოკვლასა მუქრიან!..

ჰაი, ხვარამზე, ხვარამზე,
აგენთებოდა სხვა რა მზე?!.
ერთი მზე უნდა გნთებიყო
იორზედაც და არაგვზეც!..
ლექსით რას მოაფარდაგებ,
ცრემლით რას მორწყავ ან ამ გზებს,
ან რაღას უზამ სურვილებს,
მხოლდ ცეცხლად თუ დააგზნებ,
ან თუ დასჩეჩავ ლექსებად
შენი ტრფიალის არაკზე,
დასტოვებ დასამღერებლად
ფშავლებში, ყრმობის ალაგზე,
ემა ხინკლიან ხონჩასთან
ჟიპიტაურის არაყზე!..



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.