დათო ახლოურის ლექსების კრებულიდან



ამბობენ, რომ უცნაური კაცი ვარ,
რაც ვარ, ეს ვარ...
გულს ვერ დავემალები...
ჩემს სიყვარულს სევდის კაბა აცვია
და მიღიმის ნისლისფერი თვალებით.

გზის გაღმამდე ჩატეხილი ხიდია,
ვივლი, მაგრამ ჩემს ტაძრამდე ვერ მივალ.
შენი გზები უცხო მხარეს მიდიან,
მე კი უფლის მოწყენილი ცრემლი ვარ.

ზამთრის ფერი ეფინება ყველა ფერს,
გიხსენებ და მგონია, რომ არ მცივა...
მისმენ, მაგრამ ვეღარ იგებ ვერაფერს...
ამბობენ, რომ უცნაური კაცი ვარ.




Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.