ცასთან ვედრება

 (ხმები: 1)



შენს წინაშე ვარ მაღალო ცაო,
გთხოვ გამიქარვე მძიმე ნაღველი.
თორემ ეს გული ტკივილით წვალობს
და სიხარულის ვეღარ მნახველი
სიკვდილს ნატრულობს ცრემლების ტბაში.

ოჰ იქნებ მაშინ მაინც ვპოვებდე
შვებას საამოს და მარადიულს
და ეს წუხილი ჩემთან ყოველდღე
სევდას არ სთესდეს მკვდარ სამარიულს
და ფრთებ შეკვეცილს არ მაწამებდეს.

ვამბობ ხმამაღლა: _ სიტყვა არ მყოფნის
ჩემი წუხილის გადმოსაცემად.
ვამბობ; არ არის სულის სამყოფი
ეს სიბინძურე და ეს დაცემა,
აქ ხომ ანთია ეშმას მახვილი.

კვლავ ვეგებები სიმარტოვის ფერმკრთალ განთიადს,
ღამენათევი, ძალ-მიხდილი, სანთლით ჩამწვარი.
მზე ამოსულა, მოწითალოდ გაუნათია,
თითქოს ეს დილა გაჩნდა ჩემს წინ, როგორც ზღაპარი.

სანუგეშებლად ლურჯი ზეცა თავზე დამყურებს,
თითქოს სურს მითხრას: _ ჩემო შვილო ცოტაც ითმინე
და ჯერ კი წერე, კალმით გრძნიბა აახმაურე,
ეგ ტკივილი კი შეგიძლია და მოითმინე.

_ რა ვქნა ვეღარ ვძლებ, ეს დღე მძიმეა
და ეს ტკივილი ეკალ ბარდივით
გადაჰფარვია ტკბილ ხმათ სიმიანს
გულს, ოდეს გაშლილს თეთრი ვარდივით.

_ მე მოგცემ ძალას და დაცემას ნუ ურიგდები,
დე ეგ ვარდები შენი გულის კვლავ გაიშალოს.
და ეკალ-ბარდი მოსაშთობი კი დაიშალოს
და დაემსგავსოს დასაწვავს და ღირს იყოს გდების.

_ ამენთო იმედის ცეცხლი
და ოდეს დაჭრილი გული
გაბრწყინდა ვით ოქრო-ვერცხლი.
და ვარდი მასში დარგული
ემსგავსა ედემის ყვავილს.

შენს წინაშე ვარ მაღალო ცაო,
მადლობ რომ მოჰკალ ჩემი ნაღველი.
მადლობ, რომ ღმერთო ისევე მწყალობ
და გამიქარვე ეს განსაცდელი
და კვლავ მანახე ზეცის მშვენება.

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.