მებადური

 (ხმები: 1)


ნავი გამართა მებადურმა, ზღვაში შეცურა,
ნიჩბებს მოუსვა სიხარულით, სუსტი მკლავებით.
განთიადის მზე სისხამ დილას გადაეხურა,
მწვანე მდელოზე ბალახობდნენ თეთრი კრავები.

წყლის ლურჯ კამკამებს მიაპობდა ნავი თანდათან
და ნელ-ნელი სვლით შედიოდა ზღვის შუა გულში.
ამასობაში ამოვიდა, ცაზე განათდა
მზე ალისფერი მრავლის მთქმელი და თან პირქუში...

ზანტად ცურავდა ცაზე თეთრი ღრუბლის ნაგლეჯი
და მცხუნვარე მზე აგვისტოში ძალას იკრეფდა.
გაჩერდა ნავი, ოდნავ ტოკავს თბილ წყლის არეში
და მებადური თავის საქმეს ნელა იწყებდა,

და მოიქნია, შორს გასტყორცნა ძუა ანკესის,
ჩამოჯდა ნავის ხმელ კიდეზე დინჯი ლოდინით.
გადის წუთები, საათები, შუბლის ნაკეცი
მთლად ეჭმუჭნება და იღლება რამ მოლოდინით.

ეს ნებისყოფა უფრო მეტი, უფრო დიდია
და მის თვალებში უძიროა რაღაც ვედრება.
დრამატულია მისი სახე და თან მშვიდია
და მის მოწყენას სხვა რამ მსგავსი ვერ შეედრება.

ტივტივა ისევ უძრავია და უიმედოდ
წყლის სარკეშია ჩაძირული როგორც უსულო.
სახე ჩამქრალი მებადურის მზერა მიენდო
ამ უსულდგმულოს და თან მოსდის ფიქრის უფსკრული;

_ ოჰ ასე რატომ გამაწამე დიადო ღმერთო,
სახლში იმედით მელოდება ჩემი ცოლ-შვილი
მშიერ-ტიტველნი მონდობილნი ისინი ერთობ
ჩემზე არიან, შეგვიწყალე გთხოვ მე ცოდვილი.

და ასეთ ფიქრში მებადური შეიპყრო ძილმა,
უმალ ჩასთვლიმა და გადვიდა სიზმარიულში.
იყო სხვაგვარი მისი ძილში ნანახი ხილვა;
ღელავდა ზეცა, ზღვა გმინავდა ქარის ხვეულში.

და ტალღა იგი არაერთი ათამაშებდა
ნავს, როს უმწეოს და დაუცველს ცივ ბუნებაში.
ცდილობდა ბრძოლას მებადური, მაგრამ ავსებდა
ტალღა და ქარი წყლისგან სწრაფად დიოდა ნავში.

და კიდევ უფრო გაძლიერდა ქარის სიმძაფრე
და აღიმართა უდიდესი ტალღა ძლიერი.
გრძნობს მებადური შველის ხმასაც ვერვის მიაწვდენს
და ამ უდიდეს ტალღის ჩრდილს აქვს სიკვდილ-იერი...

უახლოვდაბა ტალღა ნავს ვით გარდაუვალი
და მებადური ეგებება სიკვდილს მღელვარედ.
სიტუაცია არის მეტად გამოუვალი,
და შავ ღრუბლებში ლურჯი ზეცა აღარ ელვარებს.

სიკვდილის შიშით თავზე ხელებ აფარებულმა,
და მთლად უაზროდ, შემზარავი ხმით დაიყვირა.
ტალღა დაეცა, ნავი წყლისგან დაფარებულა
და შეშფოთებით მებადურმა სწრაფლ გაიღვიძა.

და იდგა ირგვლივ მდუმარება, მზე კი საამოდ
გადმოჰყურებდა, ლივლივებდა წყლის სარკეებში.
მოპარულიყო ვარდისფერი თბილი საღამო
და თან მებადურს დაუმშვიდდა ღელვა ხელებში.

ტივტივაც თითქოს ამოძრავდა და წყლის სიგლუვეს
ნაზი რგილები გადაშალა რამოდენიმე.
და მებადურის სიხარული გულში სიუხვეს
მალამოდ შლიდა, და თან გრძნობდა რაღაც ვრცელ იმედს.


ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.