ჭელიძე ლიკა - Chelidze Lika

 (ხმები: 1)


შენი გადამედო ხასიათი....

შენი გადამედო ხასიათი,
ახლა ფიქრებია შვება მხოლოდ,
თბილისს გავცქერი და განთიადი,
მინდა იყოს ჩვენთვის,თუნდაც ბოლო.

შენი ავიჩემე მელოდია
და ამ ლექსით ვცდილობ დაგიმტკიცო,
ახლა ნულს ქვემოთ მაქვს ემოცია,
ვცდილობ ფიქრები არ ავიკიდო

სუსტი.ემოცია დაბლა ნულის
არის,სევდას ვეღარ მოვერიე,
შენ კი სუიციდი გინდა,გულის-
ამრევ სიტყვებს ამბობ.ყოველივე

არის ფუჭი ვიცი მიგაჩნია,
ახლა ისეთი მაქვს ხასიათი,
ვფიქრობ,ღმერთმა რისთვის გამაჩინა?!
ანდა შენ რატომღა გაგიცანი .

თბილისს გავცქერი და განთიადი,
მინდა იყოს ჩვენთვის,თუნდაც ბოლო.
შენი გადამედო ხასიათი,
ახლა ფიქრებია შვება მხოლოდ


ხუთ საათში დაწერილი ლექსი

ღამეა,საათს შევხედავ,გეძებ,
კედლის საათი აჩვენებს პირველს.
ოთახში ვზივარ და ვფიქრობ შენზე,
ღამეა,ზეცა ძაძებს ვერ იხდენს.

ღამეა,ორი საათი,მღვიძავს.
სიჩუმე,ანუ სხვებს სძინავთ უკვე.
მთვარეა ცაზე სულ ერთი ციდა
და ვარსკვლავები საკმეველს უკმევს.

ღამეა,სამი საათი,ვწვები
საწოლში,მარტო,არ ჩანხარ არსად,
ახლა,რომ მქონდეს სულ ცოტა ცრემლი,
დაგივიწყებდი წარსულის მსგავსად.

ღამეა,ოთხი საათი,ისევ
მღვიძავს და საწოლს ვერ ვეკარები,
შენი ბრალია ,საწოლის კიდეს
ჩემოვჯექი და ფიქრს ვემალები.

ღამეა,არა უკვე ექვსია
დილის და ვცდილობ მოვცილდე საწოლს
იცი? ამ ღამეს გინატრე ექვსჯერ...
ღამე კი მთვარეს მიჰქონდა ამ დროს


თაკას

თაკ,ეს ცხოვრება ისეთი,მძიმე სახადი აღმოჩნდა,
ვფიქრობ მოგკიდო ხელი და სადმე ვიპოვოთ უდაბნო,
თაკ,ასეთია ეს ყოფა და თუ ნათელი გამოჩნდა,
ვიპოვოთ სადმე ადგილი,ლექსებით ყველას ვუამბოთ,
რომ მოვიხადეთ სახადი,ახლა მიყურებ კეთროვანს,
ამ ცოდვებს ყველა გვამადლის და გადავლახეთ ეს ყოფა.
თაკ,მოდი ხელი მომეცი,უფალს შევთხოვოთ შენდობა,
მერე დავწეროთ ლექსები...და მორჩა ...ცრემლი გვეყოფა.

შენთვის ადვილია გერქვას მამაკაცი....

შენთვის ადვილი გერქვას მამაკაცი,
ჩემთვის კი ძნელია,რომ ქალად ვიცხოვრო,
ვცდი ახლა ამ გრძნობებს მე სევდას ავაცლი,
მერე კი ცელქ ფიქრებს დავაცდი ითოვოს.

ჩემს გულში ვამყარებ იმედებს. რატომღაც
ამ ფრთების შეკვეცას ვაბრალებ ამინდებს,
გარეთ კი უეცრად,რა მაგრად გათოვდა,
შენ ისე მიყურებ,ეს შვებას მანიჭებს.

ითოვოს... ასეთი ამინდი მამშვიდებს,
ითოვოს...ცრემლებსაც ამ თოვლით შევღებავ,
ითოვოს...ამ სევდას გავატან ამინდებს
მიყვარხარ ასეთი,გავბედე გეძებ და....

ითოვოს... კაცი ხარ და ყინვას გაუძლებ
მე კი კვლავ ქალივით მოვიცვამ თბილ ხალათს,
ითოვოს... შენ ამ თოვლს აბრალებ ამინდებს,
მე ვფიქრობ ღებულობს ზამთარი მოსავალს.

ჩემთვის მარტივია გერქვას მამაკაცი,
შენთვის უძნელესი,რომ ქალად აღმიქვა,
ნეკნი აიტკიე...ევას ვითამაშებ
თუ ეს მუჭისხელა გულები გაგვითბა.

ბილიკი...(ჩემს შინაგან ხმას)

ჩვენ ახლა ისევ ცოდვილები ვართ,
და ისევ გვდევნის ბრმა ხალხის მასა.
გარშემორტყმული დემონებით და
(ვთქვათ)პირობებით ცოდვების მსგავსად.

ჩვენ სიცივისთვის გაგვწირა ბედმა,
ხალხი ყინვაში გვიხურავს კარებს,
შევთხოვთ ცოდვები შეგვინდოს ღმერთმა,
იქნებ გადავრჩეთ ყინვიან ღამეს.

ჩვენ ისეთივე პატარები ვართ,
როგორიც გულში გვიდევს იმედი.
და მაინც ისე ამტანები ვართ,
რომ ამ ბილიკით ღმერთთან მივედით.

ადამს ....

სიჩუმე ირგვლივ,ქრება სინათლეც,
სიმშვიდეს-ძერწავს ჩემი გონება.
სულ ყველა გრძნობა, რაც კი ვინატრე,
მოგონებებთან ერთად მტოვებდა..

შენ გაზაფხულზე კვლავაც იებით,
მოხვალ მოიტან ისევ ამ გრძნობას,
მაგრამ არ მინდა მე ამ იმედით,
კვლავ ვუყურებდე ლამაზად თოვას.

ვიცი ცოდვებით სული მელევა,
მაინც ფიქრები ურჩი,თამამი,
მახსოვს მიწოდე ცოდვილი ევა,
მე შეგაცდინე როგორც ადამი.

ჩვენ უიმედო გიჟები....(გაჩეჩილს)

სინანულმა თუ დაგვრია ხელი,
ვხვდები ცოდვებს გული ვეღარ იტევს,
შენ იცი,რომ მე მუდამ ვარ გვერდით
და ამ გულში კვლავ ვინახავ იმედს.
ხშირად ვსტუმრობთ სუიციდის ქუჩას,
ნიღაბს ვირგებთ უიმედო გიჟის,
თავს დავაღწევთ უსასრულო ბურანს
და ვხვდებით რომ ეს ცხოვრება გვიჭირს.
ყველაფერზე ჩავიქნიოთ ხელი
მოვეჭიდოთ უკანასკნელ იმედს,
ხელს მოგკიდებ და გავიქცეთ, ბედიც
მოვატყუოთ და ვიცოცხლოთ იქნებ.

ზამთრის ბაღებში (ციკლიდან "მიმოზები")

კვლავ ვეძებ მიმოზებს მე ზამთრის ბაღებში,
მწყურია სამოთხის წყალი დღეს ანკარა,
ბედის დაცინვაა (ხო ალბათ) ნამდვილად,
ჩემი მიმოზები და შენ კი აქ არა....

წამოვა ნამქერი ზეციდან სიტყვების,
მეც ლექსით ვიოხებ ჩემს გულის სატკივარს,
ყვავილებს კვლავ ვიბნევ ამ თმაში მძივივით,
და ასე ვიმოსავ სულს ღიად,მარტივად.


მახსოვს ის საღამო გრძნობებით თამაში,
მერე გაოცება უსიტყვოდ მიმოზები,
მე პოეტს აბა რა მებადა საშენო,
მხოლოდ ეს სტროფები,ისიც მცირე დოზით.


ვწერ ამ ლექსს გარს დამდევს სიტყვები უაზრო,
გულში კი მიმოზა ისევე ედემის,
შენი სიყვარული ამ გულის დარდია,
სამოთხის ბაღი კი ადგილი შეხვედრის.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.