ვარდობის ჭკნობა

 (ხმები: 0)



ვარდის ჭკნობაზე უფრო სათუთი
შენი ცრემლების ანკარებია.
ყვაილი იგი, - მას უბრალოთი
სიცოცხლის კვდომა დაჰკარებია.

რა არის შენთვის უმანკო ზეცა,
ვიცი შენც უმზერ, როს ვხეტიალობ.
ის მარადისი შუქი რომ მიცავს,
მე ქვეყნად ბედი რაღად მტიალობს...?

შენს ფანჯრებს ისევ თეთრი ვარდები
ანარეკლებად ელამუნება.
და მოგონების მუქი კადრები
გულის შავ უბეს ელამუნება.

დღეები უფრო ტირიან ჩემს ბედს
და ზამთრის სახეს ეგოისტური
დაჰკრავს სიმშვიდე. თოვაში თეთრ გედს, -
აქვს უფრო მეტი რამ მისტიური.

ვარდის ჭკნობაზე უფრო სათუთი
შენი ცრემლების ანკარებია.
ყვავილი იგი, მას უბრალოთი
ვარდობის ჭკნობა დაჰკარებია.

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.