შიოლაშვილი ირმა - Shiolashvili Irma

 (ხმები: 0)


ვინ შემიბრალებს

ვინ შემიბრალებს უცხო მიწაზე
ბეღურასავით მცივანს და ამტანს,
მე გულს ავყევი და ახლა სიტყვებს
შენს მშრალ კალთაზე ხმაურით ვფანტავ
და თრთის კედლები, რომელშიც ასე
მოჩვენებითი სიმშვიდით ვცხოვრობ
და მხოლოდ შენი სიცილი მავსებს
ამ გადაღლილი საღამოს ბოლოს.

იმ სურვილებით უნდა გავქვავდე

იმ სურვილებით უნდა გავქვავდე
ხეს რომ დაადნა წვიმის წვეთებად,
ყველას წვიმების მადლი გფარავდეთ
მე... ჩემი მადლიც მეიმედება.

და გდარდობთ. თუმცა შეშლილი მარტი
როცა ტკივილებს აცლის მზეტიალს,
მე გამოვდივარ სახლიდან მარტო
და დაღლილ ცრემლში ვიწყებ ხეტიალს.

1994 წ.

ის ამბობს...

ის ამბობს: უცნაურია, სად ისწავლე
უნიღბო სახეებზე ამგვარი მსჯელობა.
ეს ევროპის შუაგულია,
სიყალბით დაღვარჭლული
და ადამიანებს გონება
ფერების შერჩევისკენ აქვთ მომართული,
რომ აკრულ ნიღბებზე
მომცინარი მზეები აიხატონ,
ან ფერადი ვარსკვლავების ყალბი ნათება.
შენ კი რამდენად გულუბრყვილოდ
ჩდილობ ხოლმე
ამტკიცო რაღაც სიკვდილიდან წამოყოლილი.

მე, რა თქმა უნდა

მე, რა თქმა უნდა, მთავარს ვმალავდი...
და, თუმცა, ნაბიჯს დგამდი გაბედულს,
სიყვარულს როგორ მოიპარავდი
ჩემს სულში შვიდი ბეჭდით დაბეჭდულს.
ღამეს ართობდა მთვარის ბალადა,
თუ... ნაგროვები ტკივილი პეშვით;
ან ღამეს როგორ მოიპარავდი
ჩემი სიზმრებით ბოლომდე შეშლილს.
ტკივილი იყო... და, რა თქმა უნდა,
მე ტკივილს მთელი გულით ვმალავდი,
შენ კი... შენ მიწის მტვრიდან მოხვედი
და ტკივილს როგორ მოიპარავდი.

1996 წ.

ზამთრის სიმღერა

ჩემს შვილს-ძალიან ლამაზს და ნათელს
უყვარს ფანჯრებზე ცხვირის მიდება,
ზამთარი-ღამეს თეთრად რომ ათევს,
ბედნიერებას სადად მპირდება,
ჩემი პატარის თვალის გუგებში
მოჩანს სინათლის ფართო თვალები
და, ყოფის მტვერი რომ შემაწუხებს,
ვიცი, ამ თვალებს შევეფარები.

კითხვა

საიდან, საიდან დაიწყო რაღაცა...
მე ახლა მარტო ვარ და თრთოლვით ვივსები,
მიწის მდუმარება უსახოდ ბარბაცებს
და ყველა, და ყველა ბრმად მეთავისებით.
ბრმად... ჩემი მიწიდან იწყება ბავშვობა,
ჩემია, ვიბნევი და მაინც ვმთლიანობ,
იცდიან, დარდობენ და ცრემლებს აშრობენ
რომ თქვენი სინედლე შეიგრძნონ, იანო,
რომ თქვენი ცრემლიდან დაიწყონ ბარბაცი
ხეებმა, რომელნიც სიმაღლით ძალობენ...
როგორ შევიშალეთ, როდესაც გაგვძარცვეს
სინათლედ მოსული მზის ნიაღვარებით,
როდესაც გაგვძარცვეს და ყველა წერტილში
ჩაგვტოვეს დუმილად და მარადისობად,
მე ქვების სურნელიც რაღაცად მენიშნა
და ქვა შევიყვარე შიშველი ღირსებით
და ყველა იმედი საფლავთან დამებნა...
რა მერე, თუ გული ლოდინით ხმიანობს,
მე ალბათ იმიტომ მოვედი ამქვეყნად
რომ თქვენი სინედლე შემეგრძნო, იანო.

ნოსტალგია

დღეს ნახევრად ვარ შენი ნაწილი.
ჩემი ქართული სისხლი და
ლექსით გათანგული პოეტის ბაგე
ჯიუტად გარბის შენი ღამიდან
და კოშკებს თავის მიწაზე აგებს.
თუ მიუხვდები იდუმალ სევდას
ძვირფასი ცოლის ბაგეს და თითებს
და მზერას ღამის ფსკერზე რომ ხედავ
და ამ მზერაში ჩამსხვრეულ მითებს
თუ იგრძნობს შენი ამაყი სისხლი
სხვა მითებით და ზღაპრებით სავსე...
დაფარულია ეს ღამე ნისლით
და წვიმა დასდის ლოდებს და ხავსებს.

მე მღვრიე მზერით გავრბივარ შენგან
და ხელი მთვარის სხივად გაწვდილი
სხეულში წარსულ ტკივილებს ნერგავს...
დღეს ნახევრად ვარ შენი ნაწილი.

ორი სიტყვა ცრემლზე და პოეტზე

მე ვარ ცრემლი, რომელიც
მეგობრებმა მიატოვეს
იმიტომ, რომ ბავშვობა ვერ დატოვა.
ვიცი, მზარდია ინტერესი,
როცა ცხოვრებაზე მსჯელობენ პოეტები;
მე მიყვარს პოეტები,
რომელნიც ბავშვობას ვერ ტოვებენ
და რჩებიან ცხოვრებაში
აუხსნელ განტოლებად.
მე მიყვარს ყვავილებიც,
რომლებიც პოეტებს ეჭირათ ოდესღაც,
მერე კი ქუჩაში ვიღაცას აჩუქეს,
რადგან არ შეეძლოთ,
აღტაცება არ გაებნიათ და
არ შეეკრთოთ მიწიერები
და ხელები... პოეტის ხელები
მთვარეაკრული და გაცრეცილი,
მარჯვენა შუათითი აქერცლილი
(მთვარის სიზმრებისგან)
მიყვარს, დამიჯერეთ!
სიზმარი დილამ გამიჩერა,
როდესაც ჩემი დაჭორფლილი მარტოობიდან
ამოშალეს მზის აღტაცება
და განმეორდა რაღაც მარადი...
ბავშვობას მუდამ სიზმრებს ვპარავდი
რომ არ გავეძევებინე თავის სამფლობელოდან,
ყელზე ბავშვობის სიზმრებმოხვეული,
თმებზე ვარსკვლავებით,
ხელში საკრავით, რომელიც
იასამნის ჩურჩულს გამოსცემდა
ვდარაჯობდი გულუბრყვილობას
და ცხოვრებაში ვბრუნდებოდი
ჭრელი პირობით
რომ არასოდეს შევმტვერავდი
შემოქმედის დიდ მარტოობას,
არ უარვყოფდი მარადიულ შინაგან გვემას...
და დღეს, გაზრდილმა მეგობრებმა
უხმოდ დამტოვეს
მარადიული ბავშვობის და სინათლის გამო.

ფრაგმენტი პოემიდან

...არ შეიძლება ლექსებს წერდე ძველი ინტიმით,
ძველი ცოდვებით მიდიოდე ტაძრის კარებთან
და სიკვდილივით გაშინებდეს რაღაც მარტივი
ბრმად მოდებული სიყვარული გულისგარეთა.
არ შეიძლება მოწესრიგდე, როცა სახელად
გქვია პოეტი და ფოთლებში ეძებ სინაზეს,
აჰა, საღამომ ძველი ბოღმა ამოახველა
და დასჯილივით მიგაჯაჭვა ფანჯრის მინაზე.
რა მარტივია ყველაფერი, როცა ხმაურობ
და ყველა ხდება მოყვარული და შენიანი
და ტკივილამდე აჯადოვებს შენი აურა
ადამიანებს...მომლოდინე ადამიანებს
და რა რთულია ყველაფერი, როცა იღლები,
როცა მთიები მკერდზე აკრულ დაღებს იჩენენ,
როცა შენიდან, როგორც ჭიდან, ამოიღებენ
წყალს, რომ გვალვისგან მშრალი გვამი გადაირჩინონ.
რა უცნაურად იტვირთები...თუმცა ფარულად
რაღაც მარადი ჩაუქრობი ცეცხლივით გათბობს...
და სიმარტოვე ერთადერთი თავშესაფარი
ისე მიგელის, როგორც მზისგან დასიცხულ სატრფოს.

1995 წ.

ვერ გამოვდივარ იმ წარსულიდან

ვერ გამოვდივარ იმ წარსულიდან!
სასაცილოა, მაგრამ ახლა ჩემი წარსული
ჰგავს აფეთქებულ იასამნის მოტეხილ რტოებს
და წვიმას ბრძენს და ცაში საწყლად გამოკიდებულს.
სასაცილოა, მაგრამ ახლა წვიმაც მაღელვებს,
რომელიც, თუმცა ბრძენი არის, მაგრამ საწყალი.
ვარ დაფოთლილი აუხსნელი კითხვის ნიშნებით
და მდაღავს შენი ძველისძველი ხმის მცხუნვარება
და წრეში, სადაც წლების უკან რიალებდნენ
ჩვენი ჩრდილები,
მეშინია, საწყალ წვიმას არ ჩაეძინოს.
სასაცილოა, მაგრამ ვიცი, ჩემი წარსული
ნისლში ბოგინობს და ბავშვობას ეხვევა ყელზე
და, მეშინია, სიყვარული არ მაპოვნინოს
ნისლმა, რომელსაც სახელიც კი ვერ შევურჩიე.
მე აუხსნელი სიყვარული მაპურებს დღესაც,
რომელიც ჩემზე დიდია და ჩემზე ნათელი.
შემომაბრუნებთ? ვიმარტოვებ სიყვარულისთვის
რომ ცხოვრებაში ყოფის მტვერმა არ გამითელოს
ამოხეთქილი ენძელების სადა ზმანება
(ჩემი ბალღური აღტაცების დიდი ნიშანი),
ხვალ, ალბათ, ხმაში მონატრება შემეპარება
და გამიზნულად დავარიგებ ფერად ნიჟარებს
(რომელთაც ერთხელ გამიმჟღავნეს საიდუმლონი),
მე კი, რა მშვიდად მეგონა რომ სურვილს ვტოვებდი...
სასაცილოა, შეიყვარო ქალი-პოეტი,
სასაცილოა და რისკია უმისამართო.
ვიცი, გავგიჟდი, ახლა ძველი როკვა გამართობს
და წარსულიდან გამოვიხმობ ფერად კლავიშებს,
გესმის? შეშლილი წვიმა მართავს ღამის მარათონს,
საწყალი წვიმა... საპატიო სტუმრად მპატიჟებს.
სისულელეა, მაგრამ მართლა მპატიჟებს წვიმა.
ჩემი წარსული, როგორც თეთრი იასამანი
ჰგავს სიცოცხლიდან გამოპარულ მარადისობას.

1996 წ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.