მიწად ჩაგრული ზეცად გახარებული

 (ხმები: 1)



გულში ჩუმი ნაღველის მოდის შავი ზვირთები,
მხოლოდ წმინდა რითმები ამახედებს ცისაკენ.
ზეციური მთისაკენ მძიმე ჯვარით ავდივარ,
ქვეყნად მგლოვიარე ვერ - ვით სიწმინდე ჩაგრული.
და ჩემს გულში დარგული ქრისტეს წმინდა ცრემლები,
ჩემს სამშობლოს ვევლები რაღაც ღრმა სიყვარულით.
და სამყაროს ფარულით ისევ ვინტერესდები,
არავის ვესესხები სიტყვას რამეს ლამაზსა,
და არსებულ ალმასსა ბრილიანტად გარდავქმნი.
არასოდეს არა ვქმნი ლექსს გრძნობების გარეშშე
და ზეცუირ თარეშებს სული მარად მიება.
იქნებ შეწყდეს ძიება, - ქვეყნიურის შეცნობის.
მოდის გრძნობა შეცდომის, - ოდეს დაშვებულისა,
თითქოს დაცემულისგან ფენიქსინით აღვდექი,
ძლევმოსილი დავდექი აფთარივით მიწაზე,
და ცხოვრების ფინალზე ისევ დამსდევს ნაღველი.
რა შევიქმენ მნახველი ცოდვის გამეფებისა, -
მივეგებე ცრემლითა დამწუხრებულ სერაფიმს,
ამბობს: "ნუ თუ ვერაფრით გადარჩება სამყარო,
თავად მგლოვიარე ვარ, შენ რიღითღა გახარო."

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.