გიორგი მორბედაძე - სამირა

 (ხმები: 3)



კავკასიონზე გამკრთალდა ბინდი
და რაღაც თეთრი ღრუბლებზე დაჯდა,
მე სიყვარული ვიგრძენი დიდი,
ჩემს გულში უცებ გრიგალი გაჩნდა.
ეს შენ იყავი ყვავილი ნაზი,
შენ აზიური მზის ათინათი,
ღმერთო ქალღმერთი ასე ლამაზი
თითქოს საოცრად ჰგავდი თინათინს.
თითქოს ეგ ჩადრი შენი მშვენება,
მოჰგავდა თავშალს ქართველი ქალის
და ჩვენი სახე ერთურთს შეება
და სიყვარულის გვეკიდა ალი.
მე არ ვიყავი პოეტი მაშინ,
აღარა ვგავდი არც ადამიანს,
ცეკვავდი ჩემს წინ ქაშმირის თავშლით
და ახლად ვწერდით ჩვენ ვისრამიანს.
არ ვსაუბრობდით, ჩუმად ვიდექით
და ეგ თვალები შავი ვით ღამე,
ამღვრეულები,
მაგრამ მშვიდები
მათით დატკბობის მითვლიდა წამებს.
კავკასიონზე გაჰქრა სინათლე,
ირგვლივ ჩამოწვა ბინდი წყეული,
სამირა, შენ ვით მზის ათინათებს
გელოდი დიდხანს თვალამღვრეული.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.