გიორგი მორბედაძე - შენ ყველაზე ბედნიერო

 (ხმები: 5)


შენ ყველაზე ბედნიერო
სხეულოო ლამაზმანო, დახატულო წარბ-წამწამო,
ოაზისო საუცხოო,-ბედუინის ოცნებაო,
როგორ უნდა არ გაკოცო, როგორ უნდა გაგაწამო,
გეტკინება, გეწყინება, ცრემლი თვალსა მოწყდებაო.
თიხის მძერწავს და დოქს მეძავს მიგამსგავსებ, მიგაკედლებ,
უცხო ხილო, თუმცა ტკბილო, თვალით უკვე მოკრეფილო,
აფეთქდები-ბროწეული, რომ დამწიფდი მიმახვედრებ,
მე, კი, ვით ქარს მომინდება მთელს სხეულზე მოგეფინო.
ზოგჯერ ისე შინაურო-მუცლიდანვე გაცნობილო,
უფრო ხშირად უცხო ტომის უკადრისო ნაშიერო,
სიყვარულის ისარივით კაცის გულში გარჭობილო,
სრულიადაც უნაკლოო, მაგრამ მაინც ტანმშიერო.
კავკასიის ასულთაგან შენ ყველაზე ბედნიერო,
ფერმწერისთვის საღებავო, პოეტისთვის სამელნეო,
სინაზისთვის საპატრონოვ, სილამაზით მზევ ძლიერო,
ქცევით ძუ ლომს ემსგავსეო, ხასიათით ქამელეონს.
კანის ფერი-სპილოს ძვალი, მზერა-ბავშვის, გულუბრყვილო,
უამრავი გადამწვარის-ფარაონთა სარკოფაგო,
ვცდილობ თავი შემოგწირო, ვცდილობ თვალი ავიხილო,-
დავრჩე შენთან და ბაგეთა უცხო ენა არ მოგაკლო.














ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.