გალაკტიონ ტაბიძე - იხდება ფარდა



მაგრამ იწყება. ასწიეს ფარდა.

მის წინ კარპიის არის ცხედარი.

ქალის თვალები იფეთქებს ვარდად,

გრძნობათა ცეცხლით გაუბედარი.


იდგა მუხლმოყრით და ცრემლებს ღვრიდა

სასოწარკვეთა და გრძნობა ძველი,

იყო ოცნება - ხან მარგარიტა,

ხან კლეოპატრა, ნილოსის გველი.

რა ფერებია! თვალთა სეირად

ათასნაირი ელავს კანდელი,

ხატავს ჯორდანო და რიგიერა:

მწვანე ფერების კორიანტელი.

შიპრის სურნელი, იები პარმის

თითქო ათასი არის ზმანება,

მოეფინება სამუმად დარბაზს

ოვააციის ატორტმანება.

აჰ, გრიმი, გრიმი, ლევკოებს ისე

აღარ აღელვებს გრძნობათა ქარი,

ელეონორა, ნინო ჩხეიძე,

სარა ბერნარი..



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.