ზურაბ კუხიანიძე – ბიჭები

 (ხმები: 0)


საულვაშეზე გაუჩნდებათ ღინღლი და მალე
საიალაღოდ გაიწევენ, როგორც ხარები,
დედის ნაფერებ, ნაალერსებ ცეცხლიან თვალებს
სხვისი უბისკენ გააპარებენ.
გალაღდებიან, და სხეულში იფეთქებს ჯიში,
თითქოს და მართლაც უპოვესო ცას გასაღები
და მამის ნათქვამ სადღეგრძელოს ტოლებთან, ლხინში
თავის ნათქვამად გაასაღებენ.
არ იკითხავენ, რა აწუხებს, რა ულხინს ოჯახს
მათი გაფრენით ვინ იტირა, ან ვინ ეწამა,
დაიკოს ნატიფ, თეთრ ხელებით დავარცხნილ ქოჩორს
ხვას მიუშვერენ გასაწეწავად.
ნათელ თვალებზე დაუტოვებთ ნაკვალევს ცრემლი,
თუმცა თვალები არასოდეს არ ხუნდებიან,
და ბოლოს მაინც ნაომარი, დაღლილი გზებით
მშობელ კერასთან დაბრუნდებიან.
აღარ დახვდებათ აღარც დედა და აღარც მამა
და ბალღებივით ყრუ ქვითინი აუვარდებათ,
მაგრად დაგმანულ ცივ მინებზე შხამად თუ წამლად
იკანკალებენ შავი ფარდები.
მხრებს ჩამოყრიან, როგორც ქარით დალეწილ რტოებს
დანამულ თვალებს შეავლებენ ეზოს ცირცილებს,
ისევ იტყვიან მამის ნათქვამ სადღეგრძელოებს
და დედას ისევ ცოცხალივით დაიფიცებენ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.